Opinions

...en één van mijn lievelingsfilms. Telkens wanneer deze film op de tv is, blijf ik kijken. Zo veel beelden staan op mijn netvlies gebrand : de rechter die op de richel zijn lunch eet, het gooien van de borden van Porter, Arthurs collega, het hoertje achterin de taxi dat Arthur wordt aangeboden, Grandpa Sam (gespeeld door Lee Strasberg!) en zijn vriend die tijdens het thanksgiving-diner geen stoel kunnen vinden en dan maar op de trap dineren, de zo pijnlijke scènes met Arthurs kwetsbaarste cliënten, de dialoog met de door John Forsythe gespeelde foute rechter in zijn beslagen greenhouse-zwembad en uiteraard Arthurs fenomenale speech aan het einde. ("she doesn't have a motive")
In kritieken wordt wel gezeurd dat deze film niet kan kiezen tussen komedie en drama. Daar kan ik mij niet in vinden. Het is een meesterlijk drama met groteske elementen die enkel en alleen aantonen in wat voor waanzinnige wereld wij geboren zijn.

Heel goede film. Op een scène na (waarbij een van de agressievere mannen een monoloog houdt en iedereen van tafel opstaat en met zijn rug naar hem toestaat), vond ik het ondanks het feit dat het zich in een ruimte afspeelt, niet toneelmatig. Ik ben gek op rechtbankfilms, en deze zit heel evenwichtig in elkaar naar mijn idee. De gebruikelijke twijfels over het rechtssysteem in de VS had ik ook wel weer. Zoals 'wat als er niet een Henry Fonda' tussen de 12 zat? Dan was de jongen veroordeeld, terwijl naar later bleek er veel ruimte was voor gerede twijfel. En als je het rechtssysteem daar een beetje volgt - en toevallig doe ik dat - dan weet je ook dat daar elke dag mensen schuldig worden bevonden die eigenlijk met gerede twijfel onschuldig hadden worden moeten bevonden. Of op zijn minst een hoger beroep verdienen. Saillant detail vond ik dan ook weer dat de stockbroker-figuur verdacht veel leek op de allerlaatst benoemde rechter van het Supreme Court, Samuel Alito.

En ik ben vast niet de eerste met deze gedachte: dat het toch weer verdomd lastig is om als enige tegen een groep in te gaan, zelfs als je weet dat het verstandiger is. Henry Fonda's karakter kwijt zich met verve van die taak.

Dit is ook een film die ik graag wéér zou zien; vind ik vaak een teken van kwaliteit: de herzienbaarheid van een film.

Afschuwelijke film in alle opzichten. Soms kan het wel wat hebben als een filmer - om te provoceren - alle registers van lelijkheid openzet, maar hier werd het vooral pijnlijk. Niet zozeer emotioneel maar simpelweg voor de zintuigen. Een wapperende camera, veels te harde geluiden, het constante geblaf van honden, etc.
De vele scènes met de oude vrouwtjes deed vermoeden dat die vrouwen geïnstrueerd waren zo raar en dronken als mogelijk te doen.
De barscène vond ik slecht geacteerd en saai. Daarna richtte de film zich voornamelijk op de reis van de vrouw naar het dorp waar haar zus was overleden.
Het programmaboekje suggereerde dat één van de thema's van de film 'klonen' zou zijn. Dat zou je inderdaad kunnen denken want Volodja, één van de mannen (niet zijn echte naam trouwens), vertelt over klonen en over de vele vierlingen die hij daarmee heeft ontmoet. De vrouw blijkt een kwart van een vierling te zijn.
Maar het is alleen maar flauw. Het voegt wat mij betreft niks toe.

Nou, hier dan een andere mening: ik vond het shot van de foetus niet nodig, ik kan me helemaal inbeelden hoe dat eruit ziet. Ook het beschrijven van het bruilofts-gerecht had van mij niet gehoeven.

Wat betreft het overgeven: Co Jackso is bijna zeker een man, verwacht ik. Otilia is ongesteld! Veel vrouwen die ongesteld zijn, geven makkelijker over, zeker als de emoties ook nog eens overhoop worden gehaald door met iemand te neuken om daarmee een abortus te bekostigen.
Zulke stress leidt bij sommige mensen ook tot een bloedneus.
Over het gesprek met haar vriend valt veel te zeggen: zij maakt zich w e l l i c h t zorgen of ze misschien zwanger is van de aborteur, met wie ze net naar bed is gegaan, er wacht iemand op haar in een lastige positie, iemand die op dat moment misschien heel veel bloed verloren heeft, haar vriendje kijkt wellicht op haar neer als zoontje van de dokter en hij gedraagt zich als een passieve lummel en dat werpt vragen bij haar op als: wat als ík degene was die die abortus had moeten ondergaan? En dan hij: zij verzwijgt zaken voor mij, ik heb een abortus gefinancierd, mijn ouders zitten om de hoek en mijn vriendinnetje gedraagt zich als een zombie, ze maakt een slechte indruk op mijn ouders die haar voor het eerst zien.
Kijk, ik kan niet in hun hoofd kijken, maar dit zijn zo een aantal van de vele mogelijkheden waardoor de communicatie niet zo opschoot. Had Jackso zich misschien ook zelf kunnen bedenken. 4 3 2 geeft niet zo'n bar positief beeld van mannen - ik laat me er een beetje door meeslepen, sorry.

Overigens vond ik 4 3 2 ongelooflijk indrukwekkend, op de wat morbide beelden na. Ik kreeg een zelfde soort benauwd gevoel als bij The Woman in the Dunes en A Simple Plan, maar deze film ging psychologisch wel wat meer de diepte in dan voornoemde films, of in ieder geval op een niveau van menselijkheid dat ik kon begrijpen.
Fantastische rol van Anamaria Marinca. Ik stoorde me aan de bewegende camera en aan al eerder genoemde (delen van) scènes.

Grappige film met altijd mooie en sexy Catherine Keener en verlegen, integere Steve Carell. Vooral Seth Rogen vond ik leuk en Jane Lynch durft een zeer genante rol neer te zetten (op de DVD staat nog een knappe impro-scène tussen laatstgenoemden).

De grappigheid van Paul Rudd ontgaat mij helaas een beetje.

Badscène van Beth vond ik overbodig en sowieso erg veel overbodige borsten. Ik vind altijd dat dat gecompenseerd moet worden met een ditto hoeveelheid (aantrekkelijke) blotemannenbasten maar dat gebeurt nooit in dit soort ventjesfilms.

En toch, ik noem dit een ventjesfilm, maar deze film is wel meer dan dat. Hij weet op momenten echt te ontroeren en de liefde en ongemakkelijkheid tussen Keener en Carell is geloofwaardig.

In zekere zin is the 40 year old virgin een variatie op het assepoester/lelijk eendje/my fair lady thema, maar waar slechte films in dat genre zich concentreren op een verandering die de hoofdpersoon niet altijd in haar (meestal haar) waarde laat, bv omdat de nadruk ligt op uiterlijke en materiële veranderingen, mag de hoofdpersoon hier zijn quirky zelf blijven maar mét de liefde en het plezier waarop hij nu ook eens een keer recht heeft.

Wat een volstrekt suffe en triviale film.

De liedjes met de dansjes deden me walgend naar de keuken hollen en de whisky-fles leegdrinken.

Als parodie (op wat?) ook niet geslaagd.

Het volstrekt groteske spel van Huppert vond ik eigenlijk nog het meest geslaagd omdat zij als enige het echt "over the top" bracht maar omdat zij daarin min of meer de enige was, werkte het eerder als storender factor dan als opluchting.

En als ze dan zongen, dan zongen ze hees.

Het enige te pruimen liedje was van Chanel in de keuken.

Iedereen die enigszins in het onderwijs zou willen maar twijfelt zou deze documentaire moeten zien! Heeel mooi gemaakt.

Toch voelde ik mij ook ietwat ongemakkelijk als ik moest lachen om het gedrag van de kinderen. Het voelde toch een beetje als aapjes kijken. Het zal wel aan mij liggen want elke recensie die ik las, was juist zo lovend over de integriteit ervan en de afstand tot het subject.

Het is weergaloos mooi gefilmd. Veel close-ups, de natuur en de beweging ervan en in een oogwenk ervaar je weer wat je als kind zag en beleefde in al die vormen en kleuren en de bewegingen.

Je voelt de gevoeligheid van de kinderen, hun hardheid ook, hun eeuwige 'goeddoen' en dat wat ze meekrijgen vanuit hun familie.

Het indrukwekkendste is toch de leraar, meneer Lopez. Hij is een strenge maar rechtvaardige man die ruimte en aandacht g/heeft voor elk kind. Ik snapte gelijk dat zoveel kinderen in zijn klas op de vraag wat ze later wilden worden, antwoordden: meester.

Ik vond Iles Flottantes bijzonder goed gespeeld en op veel momenten hilarisch. Vooral Maria Kraakmans (Kaat) geweldige apathie waar een onderhuidse agressie onder lag vond ik prachtig en Halina Reijns scènes bij de bakker uiteraard.

Ik vond de verkrachtingsscène en de nasleep ervan juist heel erg indrukwekkend. Zo kan het blijkbaar ook. Niet elke vrouw gaat naar de politie - vooral niet als er moreel zoveel dingen meespelen. En die jongen simpelweg een 'stalker' noemen vind ik een nogal beperkt beeld geven van de situatie.

Dat beeld dat ze met hun drieën in de taxi zitten (ze komen van het ziekenhuis vandaan) en dat je wil dat ze een arm om Sascha heen slaan maar ook heel goed snapt dat ze dat niet doen omdat ze verdiept zijn in hun eigen emoties. Noem het egoïstisch of slecht maar het leven is nu eenmaal niet altijd zo simpel dat alles is opgelost met het bellen van de politie of het slaan van een arm om iemand heen. Daardoor vond ik deze film vaak zeer diepgaand, om dat woord nou eens een keertje te gebruiken, en verre van saai.

Ook mooi trouwens de scènes die met een verborgen camera leken opgenomen te zijn met bijv. Kaat en Christoph op straat terwijl allemaal mensen hun passeren.