Opinions

Ik heb in minder dan twee weken tijd drie films van Almodóvar gezien waarvan zojuist Hable con Ella. Deze film heeft me compleet van mijn stoel geblazen. Niet omdat de luidsprekers hard aan stonden of omdat de speciaal effecten maken dat ik achter het projectiescherm zou willen kijken (ik beken, die neiging heb ik soms) maar omdat zijn manier van vertellen in zijn originaliteit zo effectief en boeiend is dat ik de bioscoop uit kom en mezelf vol leven voel. Daar heb je uiteraard geen film voor nodig maar een heel goeie film kan je daar vanwege zijn inhoud/stijl/vorm weer zo duidelijk aan herinneren.

Ik begin Almodóvars stijl een beetje te herkennen. Wonderlijk dialogen met soms bizarre maar rake observaties, doden (of comateuzen), verhuizingen, scheidingen en veel oogverblindende huisinrichtingen. De hoeken van waaruit gefilmd wordt zijn kunstmatig genoeg om het niet gewoon voor lief te nemen en de camera volgt vooral altijd mensen. Het gaat altijd over mensen, en dat op een heel fysieke manier. Hij kan naaktheid laten zien, zelfs tot in haar uiterste consequentie, maar het wordt nooit plat of banaal. Het zit lekker dicht op de huid en uiteindelijk beroert het de emoties. Ondertussen zit ik bijna met open mond te kijken naar de prachtige manier van filmen, de directe dialogen vol humor en lijden, de uitgelezen locaties en de plot vol toevalligheden waar Spaanse filmers soms wel patent op lijken te hebben en wat me tot nog toe nooit gestoord heeft omdat ze het zo verdomd goed doen. Almodóvar is filmgeschiedenis aan het schrijven, ik zeg het jullie. Als je twee films achter elkaar kan maken die zo veel meesterschap laten zien dan hoor je in het rijtje Heel Grote Regisseurs thuis. De details waar hij zo veel oog voor heeft dóen er toe en dragen ertoe bij dat ik zowel Todo sobre mi Madre als Hable con Ella twee diep humane films vind en ook een zeer gemeende diepe buiging maak voor Pedro Almodóvar. Het mooie is dat hoewel zijn manier van vertellen in zijn kleurrijkheid afwijkt het juist zoveel respect vraagt voor dat andere, het verschillende in de mens, dat ding dat wij waardigheid noemen. Ja, ik denk dat dat het is: Almodóvar brengt ons constant terug naar ieders waardigheid. Juist omdat hij de mensen in hun kleurrijkheid en uniciteit laat zien brengt hij ze samen: we komen overeen in onze verschillen.

Gister heb ik toevallig mijn eerste poging gedaan tot het samenstellen van een film-top-tien. Na Hable con Ella vrees ik dat ik het alweer veranderen moet maar ik zeg jullie: die vrees voelt goed.

Ik vind het besef van Solondz dat mensen die dingen doen die niet zomaar geaccepteerd worden (anonieme telefoonseks en pedofilie vallen uiteraard in een verschillende categorie en een persoon die seks wil met kinderen voert dit niet altijd uit - zie interviews met Boudewijn Büch, ik meen bijv. in de HUMO) geen monsters zijn een heel belangrijk besef en waarschijnlijk is het heel erg om toe te juichen dat hij dit besef wil verwerken in een film. Maar de manier waarop hij dat deed (het is lang geleden dat ik Happiness zag) stond mij niet aan. Ik vond het juist karikaturaal en (daardoor?) lachwekkend. Ik weet trouwens niet of hij die moraal er heel bewust in heeft willen stoppen of dat dat achteraf bij hem opkwam. Een (politieke/morele) boodschap op je publiek willen overbrengen is een lastig iets. Er gaat vaak een zekere eendimensionaliteit meespelen. Ik zou er zelf niet zo bewust voor kiezen omdat ik weet dat het onbewust tóch wel speelt in je creaties.

In Hable Con Ella zit ook een persoon die iets doet dat fout is, maar die heeft voor mij veel meer een hart en een geest. Maar vergelijken is natuurlijk altijd appels en peren.

(sorry voor de lange haakjeszinnen)

Ik vond de soundtrack juist erg leuk. Lekker opgewekt. Gelukkig had ik het script van te voren al gelezen, want ik heb slecht geluid op mijn tv en zag 'm zonder ondertiteling.

De casting vond ik vaak wonderlijk, en tegelijk had dat ook iets vervreemdends, omdat ik bij het lezen heel andere verwachtingen had. (de moederrol vond ik wel echt een zwakke. Kan ook aan het script liggen)

Maude is one sexy lady en Harold, wow, wat kan die jongen spelen. Of Bud Cort dan. En wat heeft dat joch - met toch een behoorlijke babyface - een zware stem. Maakte het allemaal nog vervreemderder. Tijdens het lezen vond ik de film wat 'loutererender' overkomen dan bij het zien ervan. Het grappige bleef behoorlijk overeind.

Fijn dat die Amerikanen ook wel eens films maken van anderhalf uur.

Ik vond het eerste deel geen klap aan. Toen ik eens wat namen zag die hierin speelden, kreeg ik opeens vreselijke zin om deel twee te zien en wat heb ik mij vermaakt!
Hartstikke eng, vaak ook grappig en ook de moeite waard om te herzien.
Een groot voordeel van mijn geheugen (dat nooit plots onthoudt) is dat het hele verhaal zo'n beetje nieuw was, hoewel ik dus het boek heb gelezen!
Hoewel het spel nog regelmatig wat houterig was, vond ik de kinderen vééél beter spelen dan in deel één.
Kenneth Branagh is van alle markten thuis. Ik wist niet dat hij ook grappig kon zijn.
Ongeloofwaardigste stukje: hoe de Weasley-jongens hun eigen huis binnenlopen samen met Harry Potter. Harry loopt daar uiteraard rond in grote verbazing maar voor hun geldt dat toch niet? Echt stom

Prisoner of Azkaban vond ik veel veel veel beter, maar ik heb me wel vermaakt.
Ik vind deze regisseur meer gevoel hebben voor de 'lichtere' scènes zoals de balscènes en de interactie tussen de drie kindertjes dan voor de scènes die spanning vereisten.
Er leek weinig spanning en vooral weinig eenheid in de film te zitten; iets wat ik nou juist zo goed vond aan de Prisoner of Azkaban. Het waren allemaal losse scènetjes aan elkaar. De tweeling vond ik stomvervelend. Al hun scènes waren volstrekt overbodig als je het mij vraagt. Maar ja, niemand vraagt het mij.
Rupert Grint en Emma Watson worden steeds leuker. Ik vind het erg fijn dat ze niet glamoureus worden gemaakt. De doolhof kwam op mij volstrekt willekeurig over, iets wat ik mij niet herinner van het boek. Hoe kun je een wedstrijd winnen als er niet een bepaald element van 'beter in iets zijn' is? Natuurlijk werd de bokaal als portal gebruikt, dat is niet willekeurig, maar voor de rest snapte ik de scènes in de doolhof niet.

Leuke film, maar ik vond het begin niet overtuigend. En met het begin bedoel ik zo'n beetje de hele eerste helft. Imelda Staunton brengt gelukkig ook flink wat peper in de film. Het probleem in het begin vond ik vooral dat het heel duidelijk een film in een serie is: het begint gelijk donker, Harry wordt niet vertrouwd, hij is eenzaam, en de opbouw lijkt gewoon niet te kloppen, met zo'n Luna die in zo'n vijf minuutjes deel uitmaakt van de vriendenclub. Dat overtuigde me niet. Ik irriteerde me ook, net als in het eerste deel van de Harry Potter-filmreeks, aan de stiltes in de dialogen. Zo onnatuurlijk!

Maar gelukkig is daar miss Umbridge - wat een heerlijk personage, en dat geeft aanleiding tot flink wat grappige scènes met de Room of Requirements en de conciërge die maar bordjes met decreten blíjft timmeren.

De actiescènes aan het einde vond ik dan weer zeer overtuigend - het gevecht tussen Dumbledore en Voldemort dat maar door bleef duren, gaf goed aan met wat voor krachten we hier van doen hadden. Ik vond het einde ook heel mooi en ontroerend.

Verder mooi stil spel van Bonnie Wright die Ginny Weasley speelt.

Tonks was helaas een heel ander soort vrouw dan ik gefantaseerd had door de boeken. Emma Watson en Rupert Grint vielen met wat tegen in deze film, juist door die dialogen die ik net noemde. Daniel Radcliffe speelt Potter, zoals velen al zeggen, als een wat bleek personage. Toch vind ik dat, juist ook met de kennis van boek 7 in mijn achterhoofd, een voordeel: alles wat gebeurt, daar heeft hij niet om gevraagd - hij is niet beroemd omdat hij zo vreselijk interessant is, nee hij is ongevraagd beroemd geworden omdat hij simpelweg 'the Boy Who Lived' was.

Wonderlijke, soms bijna documentair-achtig gemonteerde film die de tweede helft minder interessant was dan de eerste helft omdat het dan meer en meer duidelijk wordt dat Jesus zich niet door het grote geld zal laten verleiden en dat besef verliest de film op zijn spanning.
De soundtrack van meerendeels Copland was ook wat het wonderlijk maakte. Ik houd van Copland maar de muziek drong zich een beetje op. Misschien omdat het niet middle-of-the-road is. Als iemand een interview met Spike Lee kan vinden waarin hij de muziekkeuze toelicht, wil ik het graag lezen.
Het zijlijntje met Milla Jovovich was wat mij betreft niet nodig geweest. Vond ik niet veel toevoegen aan het karakter van de vader, die ik overigens uitstekend gespeeld vond door Washington.

Rommelig begin en ietwat sentimentele film maar toch heel aardig en dat komt door een aantal dingen: Ned Beatty, de muziek en het soms mooie camerawerk.

Vooral de scène op de boot van Ierland naar GB vond ik mooi. En 'hear my song Violetta' is natuurlijk gewoon een heel mooi liedje.

Magnifiek kan ik deze film niet noemen (tenminste - ik kan het hoogstwaarschijnlijk wel maar ik wil het niet).
Een film kan vol zitten met onwaarschijnlijkheden maar Heaven slaat alles. Dat er mensen zijn die deze film opvatten als een soort van romantisch liefdesdrama waarin de hoofdfiguren aan het einde naar de hemel vliegen (die dus helemaal letterlijk meegaan in het beeld dat ze voorgeschoteld krijgen), kan er bij mij niet in. Ik heb ooit lang geleden een paar Dekalogen gezien van Kieslovski. Kan me daar niet veel van herinneren. Maar ik geloof wel dat Kieslovski het talent had van de compromisloosheid. En dat zit alleen in de titel al. Als de film als titel 'heaven' heeft, dan geloof ik dat Kieslovski mij juist iets wil vertellen over de hel (oftewel, hoe snel we de hemel in onszelf kunnen verliezen). Philippa schaakt zichzelf in een hel door precies eenzelfde zonde te begaan als de drugsdealer die zij bestrijdt (keurig verbeeld in het shot van Philippa en Filippo onder de boom wat ik niet anders kan zien dan als een verwijzing naar Adam en Eva na de zondeval).
Dat is een intrigerend gegeven, zulke stommiteit. Daar had een prachtige film van gemaakt kunnen worden, daar ben ik van overtuigd. En op momenten schemert dat er ook wel doorheen. Maar de plot is een gatenkaas en net als Temper heb ik moeite sympathie met Philippa te krijgen en begrip te kweken voor Filippo. Filippo kan ik nog e-nigs-zins begrijpen omdat hij als een soort overromantische Jungen Werther zich in zijn hoofd gezet heeft dat hij van Philippa houdt. Dat zij dat ook zomaar accepteert, en er in meegaat, kan ik niet begrijpen. Ik kan er met mijn hoofd noch hart bij. Ze is een volwassen, intelligente vrouw en ze lijkt me die moord heel nuchter en weloverwogen te begaan. Ze lijkt te staan voor haar daden, alleen al door haar naam te zeggen door de telefoon. Mijn eerste vraagtekens kwamen op bij de uitvoering van de moord: als je iemand dood wil, zou je dan de risicofactor van onschuldige slachtoffers beter in ogenschouw nemen? Waarom geeft ze zich niet over nadat ze dan eindelijk (moord nummer 5) de dealer heeft vermoord? Ze staat toch voor haar daden? Waarom wordt Filippo niet beter in de gaten gehouden wanneer zij naar de wc is met de bewaker? De mannen weten toch dat hij het plan heeft opgezet? Als de dealer eindelijk vermoord is in het politiebureau, is het de politie dan niet duidelijk dat de twee zich nog steeds in het gebouw bevinden?
Hoezo het toeval van de zelfde namen (ik heb de betekenis van Philip opgezocht ('liefhebber van paarden' en Philippus was ook een van de twaalf apostelen) maar ik kan die niet verbinden met het verhaal) en de verjaardagen en het uiterlijk? Het was op gegeven moment gewoonweg lachwekkend . Was dat Kieslovski's/Tykwers bedoeling? Toen ze bij het bruiloftsfeest zaten te kijken, dacht ik: over vijf seconden gaat er weer een wonderlijk toeval plaatsvinden. En ja hoor: één bruiloftsgast bleek een vriendin te zijn van Philippa. Zucht...
En dan brengt Philippa zich nog veel meer op haar geweten door de brute inval op de boerderij van haar vriendin, daarmee die arme kindertjes een gigantische schrik bezorgend (zie hoe zorgvuldig ik het woord 'trauma' weet te vermijden). Gaat zij zó met vrienden om die haar beschermen? Onbegrijpelijk. De zonden stapelen zich op. Dat is okee, ik ben er bekend mee, maar lieve makers: door het zo te brengen wordt het kijken naar deze film voornamelijk een hel. Ik weet niet goed wat de makers wilde vertellen met hun hoofdrolspelers. Over de tiener Filippo wil ik het nog niet eens hebben. Maar het zijn vooral Philippa's motivaties die intrigeren. Blanchett heeft het ongelooflijke talent veeldimensionale personages te kunnen neerzetten waarbij je je betrokken voelt, met wie je compassie voelt, in wie je je kunt herkennen maar ik vraag me echt af waarom heeft zij zich laten strikken voor deze film. Ook de dialoog was af en toe drakerig.
Er gebeurde veel, in heb me echt niet verveeld. Maar deze film laat zo veel liggen, dat is pas (een) zonde.
Ik vind 'm trouwens (juist door z'n pretenties misschien) vele malen interessanter dan dat holle krijgertje en z'n keizerinnetje.
Dus ga 'm vooral zien. Hoeveel kansen ze ook laten liggen: compromisloze films zijn zovele malen interessanter dan de doorsnee vaardig gemaakte publieksfilm. Heaven heeft toch ook de kunst een genre op zichzelf te zijn, een eigenschap die je in weinig films kunt terugvinden.

Ik vond het juist zo knap dat - hoe overdreven en grotesk en 'licht' in zijn benadering het allemaal ook was - de geloofwaardigheid overeind bleef en de karakters meerdimensionaal waren.

Dat ik bij het kijken tegelijk sympathie/compassie met de hoofdfiguren kan voelen en de afschuwelijkheid van hun daden kan erkennen, vind ik heel knap gedaan. Ik vond de moeder ook erg goed trouwens naast de twee meiden.

Misschien omdat ik het op een tv'tje zag, vond ik het een nogal tv-film-achtige documentaire. Wel de moeite waard. Ook af en toe verrassend ontroerend. Zelf heb ik ooit eens een tijd doorgebracht in een tamelijk verlaten landschap. Toen iemand vervolgens ergens verder weg begon te zingen, was dat een bijzondere belevenis. Dat zo'n man in dat berglandschap staat en iets roept, en gelijk een soort 'antwoord' krijgt, zegt niet alleen iets over de menselijke behoefte aan contact maar ook over de levensvreugde die het zingen kan oproepen.

Kitsch? Edelkitsch?

Dat zijn termen die ik niet precies bij deze film vond passen, maar misschien weet ik niet goed wat kitsch is.

Ik heb even op wikipedia gekeken en vond daar een stukje waarbij Milan Kundera geciteerd wordt, die nota bene het boek heeft geschreven dat in de verfilming zo'n beetje de beroemdste film van Kaufman is geworden ('the unbearable lightness of being):

Nou ja, wat kitsch ook is, ik vond Henry and June vooral over-pretentieus. Gek eigenlijk, want de film gáát nergens over en tja, als een film amper plot heeft maar wél veel sex, waar lijkt het dan op? Precies, op porno, maar dan saaie (of is porno altijd saai? Eerlijk gezegd weet ik dat niet).

Voor de tweede keer gezien. Dit keer met ondertitels. En dat scheelt toch, want ondanks de mooie beelden, is het fijn de taal van Shakespeare te kunnen begrijpen.

Ik merkte op dat ik in de toeloop naar de slag bij Agincourt enthousiast werd van Henry's oorlogsretoriek.

Zeer storend vond ik de nanny bij Catherine die duidelijk niet Frans spreekt in het dagelijks leven, en dat in een dialoog die gaat over taalverschillen tussen Engels en Frans! Slechte casting, dat. Voor de rest geweldig geacteerd. De Fransen hebben allemaal iets subtiel dandy-achtigs.

Die vergelijking met Fucking Åmål slaat nergens op. Volgens mij zegt u dat alleen omdat het allebei over een lesbische relatie gaat.

Higt art maakte niet bijzonder veel indruk op mij en helaas kan ik niet goed aangeven wat in het verhaaltje het precies was want het verhaaltje vergeet ik altijd snel en in deze film helemaal. Ik vond het nogal nietszeggend. Het ging over een tamelijk zelfdestructieve fotografe (Ally Sheedy) en een andere vrouw die verliefd op haar werd. De dialogen waren niet bijzonder en de destructieve levenshouding van diverse personages ging me op den duur vervelen. De film is dus geen high art. Door de keuze van het onderwerp en de hoofdpersonen is het echter geen film van dertien in een dozijn.

In het begin vond ik het allemaal een beetje irritant, die lijstjes, het gemier van Jack Black en die helemaal niet bijzondere ex-vriendinnetjes van Rob, maar langzamerhand werd het steeds leuker, en de ontwikkelingen met zijn vriendinnetje deden er ook toe (ik dacht eerst dat er weer een nieuwe opsomming van meisjes zou komen maar godzijdank besefte hij wat hij miste - ik vond haar erg leuk tenminste). Aan het einde zat ik echt met een grote tevreden (en ietwat jaloerse) lach te kijken en die heb ik nu nog steeds, een uurtje na het einde van de film.
Echt een aanrader als je een goeie feel-good-movie zoekt. Het is vaak heel grappig en sommige van de lijstjes die hij maakt zijn zooo super-herkenbaar! Ik weet niet of je 'm moet zien als het net uit is met je vriendje of vriendinnetje want hier komen ze weer samen en dan zijn ze weer super-verliefd enzo en daar moet je wel tegen kunnen, hoewel, in het geval van een vriendje: laaf je dan maar aan Cusack, als je het je type is. Als niet, mis dan maar de hele film.

Ontluisterende en ook sinistere film over menselijke belangen en opportunisme met een geweldige spanning. God, wat kan ik een hekel hebben aan de mensheid (of het mensDOM) en Will Kane waarschijnlijk ook.
Ook uit High Noon blijkt weer dat de western zich uitstekend leent als kapstok voor een - in dit geval - politieke allegorie. Ik vind de vergelijking met een Griekse tragedie geen slechte.
Het 'snelle' einde heeft mij volstrekt niet gestoord. Het gaat in feite ook niet om een geweldige schietpartij met die vier mannen. Voor mij gaat het echt om de opstelling van de mensen in stadje in deze zaak. Het mooie is natuurlijk dat die opstelling vaak heel goed te begrijpen is. En dat maakt het extra lullig allemaal. Ik heb zitten vloeken voor de tv toen ze na de laatste dooie uit hun huizen kwamen gelopen.
Net als bij Dr Strangelove had ik het gevoel dat elk shot, elke scène ertoe leek te doen. Er leek niets te veel gedaan te zijn. Elk overbodig gedoe werd vermeden. Erg prettig.
En Gary Cooper is w e e r g a l o o s!

Ik heb deze film maar half zitten kijken omdat ik eigenlijk helemaal niet in de stemming was voor een film, maar op de momenten dát ik keek verraste die me nogal, hoewel het veels te 'esthetisch' gefilmd was.
Misschien keek ik op precies de goeie momenten, dat is natuurlijk mogelijk. Maar de film was volstrekt niet klef of op de emotie. Het ging voor mij over gedrag, over mensen van je vervreemden door je eigen gedrag en daar heel eenzaam van worden. En dan door de situatie (topmusicus zijn, dus veel reizen, ziek worden) daar nog veel eenzamer van worden.
Perfect gespeeld door Watson, die het grote talent heeft wonderlijke karakters te spelen die toch heel dichtbij blijven (ik vind haar echt geweldig in wat ik tot nu toe van haar gezien heb en het is niet voor niets dat Punch-Drunk Love bij mij op 1 staat).
Het gevoel dat ik er bij kreeg, deed me nog het meest denken aan het commentaar dat Starbright Boy gaf bij Die Blechtrommel. Beetje rare zin, maar zo was het toch.
Ik moet trouwens eerlijk zeggen dat ik ook niet keek omdat het begin van de film met van die huppelende meisjes in de duinen me nogal tegenstond. En de film ging natuurlijk over die band van die meisjes. En dat heeft inderdaad iets sentimenteels. Maar kleine meisjes kúnnen ook heel sentimenteel zijn. En onzeker, omdat je in een relatie nu eenmaal nooit weet hoe het precies voelt voor de ander. Ben ik voor die ander net zo speciaal als zij voor mij is?

Nou, ik vond het wel iets confronterends hebben, die borsten. Omdat het toch vaak mooifilmerij is en hier was het veel 'vleselijker'.

Het begin van de film vond ik geweldig satirisch (hilarische observaties, scherp ook.) en ook prachtig van kleur. Ik onderschrijf wat Menni zegt ergens boven.

Na drie kwartier ongeveer begon het te verzanden. De laatste 25 minuten heb ik niet meer gekeken. Wel opgenomen, dus ik zal netjes pas stemmen als ik die laatste minuutjes gezien heb.

Kate Winslet is toch wel prachtige actrice, vinden jullie niet?

Er is geen drama. Het is gewoon een familie die af en toe wat communicatie-problemen heeft. Wat een sof met zoveel goeie acteurs (Anne Bancroft, Holly Hunter, Robert Downey) samen. Vooral Robert Downey staat zinloos te gebaren met zijn armen af en toe. Hij weet zich duidelijk geen raad met zijn rol (hoewel ik later las dat hij weer eens onder de drugs zat tijdens de opnames van deze film). Het mooiste (of enige mooie als ik gemeen ben) is de sequel helemaal aan het einde.

Warrige, chaotische, vreemd geconstrueerde film maar zeer plezierig en sprankelend, waarschijnlijk deels door de volstrekte onvoorspelbaarheid. Ik heb ontzettend gelachen en was op een gekke manier ook trots op en ontroerd door de hoofdpersonen (er is niet echt één hoofdpersoon) omdat ze zo vol overtuiging hun ding deden.

Ik citeer even iemand van imdb:

"As Garp, this movie is also very much focused on sex and love, and in the most bizarre ways possible. But so what? In the world there are many types of persons, why should a book or a movie just focus on the "normal" ones? The fact that the persons in these films are not "normal" makes them more acceptable and believable to the average viewer. "Normal" in movies normally means perfect, and very few persons are perfect... In Garp and New Hampshire the characters are not perfect, and that's what makes the films perfect..."

Jodie Foster is hier heel sexy. De rol van Paul McCrane had meer ontwikkeling verdiend.

Ik had hier veel meer van verwacht. Het acteren, de dialogen, de verhaallijn, het overtuigt me allemaal niet. Het is allemaal van een ultieme houterigheid. Tuurlijk het onderwerp is aangrijpend, met al die doden, en het kinderkoor doet me wat, maar dat is niet genoeg om de film te waarderen.

Wat ik het best gedaan vond, was hoe Pauls gevoel voor decorum min of meer leidt tot het behouden van het hotel en zijn gasten. Dat had wat mij betreft nog wel wat versterkt mogen worden in de verdere verhaallijn, of het nu realistisch is of niet.

Ik moet me helaas aansluiten bij Kos. De film wilde denk ik een heleboel vertellen en gevoelens enzo laten zien die ik dan moest snappen. Maar wát wilde het nu precies vertellen en waarom werd er zo op gehamerd (in de vorm) dat de drie verhalen met elkaar verstrengeld waren?
Ik raakte trouwens wel een beetje ontroerd toen Laura Brown bij Clarissa aankwam en haar verhaal vertelde over dat ze haar gezin verlaten had en die ontroering verbaasde me wel enigszins. Hoewel dat niet echt hoeft met Julianne Moore die wel echt een heel goede actrice is. En waarom zoende Virginia Woolf haar zus? Of was dat stiekem toch niet haar zus?

Dat het gebaseerd is op een toneelstuk vond ik er wel heeel erg aan af te lezen. Alle actie zit in de dialoog en die is nog niet subtiel ook dus met de camera er zo dicht erbovenop is het een beetje rode rozen rood kleuren. De plot vond ik bovendien oninteressant, zoals ik al aangaf vond ik het er allemaal veel te dik bovenop liggen. Dingen die ik misschien nog wel geloofd zou hebben in het toneelstuk (zoals het meisje dat aanvankelijk niet naar beneden wil lopen omdat de hak van haar schoen gebroken - dan ga je toch op je sokken, jezusmina) vond ik hier volstrekt ongeloofwaardig.
Freddie Prinze leek blind, omdat het licht niet in zijn ogen viel. Beetje raar vond ik dat. Parker Posey's gekke meisje was wel leuk gek gespeeld dankzij haar grote expressiviteit maar er zaten enige aanwijzingen in dat haar gekte simpelweg een keuze was: een keuze omdat zij haar vader heeft vermoord? Waarom voel ik dan niet meer als kijker dat zij derhalve zichzelf veroordeeld heeft tot die gekte?

Ik vond de film behoorlijk saai ondanks de visuele overdadigheid. Ook in taal was het overdadig. Ik werd daardoor vooral benieuwd naar het boek dat ik genant genoeg nog nooit heb gelezen. Nu was het een opeenstapeling van heel erg veel. En Jim Carrey is op zichzelf al heel erg veel.

De liedjes konden me ook gestolen worden.

Hè gelukkig vragen meer mensen zich af waarom deze film geflopt is. Ik vond het heel vermakelijk. The bad guys waren lekker dom. Lievelingsscène: Als Aiello en Willis in het museum zijn en met een skateboard onder het raam van de bewakers doorgaan terwijl ze een heel aanstekelijk liedje zingen. Zo leuk!
ook leuk als ze elkaar aan het einde weer tegenkomen terwijl de één denkt dat de ander is ontploft.