Opinions

Ik weet niet of ik mag stemmen. Ik heb wel eens gestemd op een film die ik niet helemaal heb gezien maar die ik zó slecht of goed vond in wat ik zag, dat ik het gerechtvaardigd vond om erop te stemmen. Ik ga uiteraard niet zeggen welke films dat zijn maar wat betreft deze film ben ik in een eerlijke bui: ik vond in tegenstelling tot anderen het begin behoorlijk goed, totdat het grote moorden begon (na zo'n anderhalf uur ofzo) en na Ripley's tweede moord - op de dikke vriend - en hoe hij met smoezen en vluchten een confrontatie kon vermijden ging het mij zooo de keel uithangen! Dat is natuurlijk de makke met een personage dat niet bepaald sympathiek is: die ben je niet bereid iets te vergeven. Dickie, de rol van Jude Law, is een sympathieke losbol dus ook al doet hij wat stomme dingen.. tja, het is gewoon menselijk. Niet dat Ripley niet menselijk is (ik geloof niet zo in monstertheorieën) maar naar mijn mening wordt me te weinig gegeven om verder te kijken. Het gekke is dat ik me zijn verlangen naar rijkdom en erbij willen horen heel goed kon voorstellen maar de bijbehorende acties volstrekt niet en ik werd alleen maar afkerig van het verdere verloop van de film. Het had misschien nog een Whydunnit kunnen worden maar ik wilde er niet meer op wachten. De op zichzelf fascinerende homoseksuele ondertoon werd voor de rest ook niet gevoed, wat moest ik daar dan weer mee...
Wat blijft over? Leuke Italiaanse jaren '50 liedjes, Jude Law met geinige hoedjes, Cate Blanchett die heel charmant een traantje wegpinkt in de koets en wat mooifilmerij.

Waanzinnig mooi gefilmd. En geweldig goed gespeeld. De film zit helemaal vol met geweldige details. Met wat een aandacht is dit gedraaid zeg. Ongelooflijk. Alleen het begin al met die taxi in de rook en dan de titel van de film. Hypnotiserend. De bestudeerde gebaren van Palantine vond ik hilarisch. De brilletjes van Iris. De wapenhandelaar met zijn arsenaal aan illegaliteiten (heb ik hier een nieuw zelfst. nw uitgevonden?).

Halverwege echter vond ik het wat saaier worden (kan ook zijn omdat ik moe was - wellicht verhoog ik mijn waardering bij een herziening), dus geen maximale waardering. Van het constant herhalende jazz-melodietje had ik na anderhalf uur ook genoeg.

Ik ben normaal niet zo van de actiefilms, maar hier pruim ik het volledig. Het had voor mij zelfs wel nóg meer over-the-top mogen zijn. De decors waren fantastisch, vooral de miniatuurwereldjes van Parijs en Panamá. In de extra-features-sectie op de dvd kun je ook zien hoe gedetailleerd er aan die sets gewerkt is. Eigenlijk wél over-the-top, maar het valt niet zo op. De poppenspelers zijn echt fantastisch. En geweldig hoe heel gladde scènes door poppenonhandigheidjes heel grappig worden - zoals de twee geliefden na de seksscène waarbij zij hem in het oog prikt met haar vinger.

Ik ben het hier grotendeels mee eens, hoewel ik Wag the Dog wat saai vond. Ook Gehenna, die zegt dat de film niet kiest tussen een satire en een komedie (om nog even te herhalen: niet scherp genoeg om satire te heten, niet grappig genoeg om komedie te heten), heeft een punt wat mij betreft, hoewel ik zelf de film dan toch meer in de komedie-hoek zou plaatsen - ik heb me namelijk best vermaakt. Maar waar de film dan ook voor had moeten kiezen, het is het allemaal net niet. De Katie Holmes-rol is te uitgebreid en ongeloofwaardig (bovendien, als ze dan van die mooie tieten heeft, volgens de MOD-squad, dan wil ik ze ook zien), Adam Brody's rol is overbodig, J.K. Simmons' rol is zwak, de ondervraging door William Macy is voorspelbaar, de relatie met de zoon is leuk maar maakt het het zoetsappige verhaal waar CwK het over had. De absurditeiten zijn niet genoeg over the top. Bv William Macy heet Ortolan Finisterre, maar is een van de weinigen met zo'n naam. En het draait natuurlijk niet om de namen maar om het verhaal, maar het verhaal is gewoon niet gevaarlijk genoeg. Het is niet zwart genoeg. Ik wil bij een goede satire aan het twijfelen gebracht worden, zoals in een voorstelling van Hans Teeuwen. Ik wil denken: is dit serieus? Thank you for Smoking is zo duidelijk moralistisch tussen de lijntjes.

Om nog iemand te citeren van IMDb: "The message was delivered that people had to do their jobs to get by in life, to have money to support it. Another was to decide for yourself and not let a higher power tell you what to believe. Yet in the end the tobacco industry lost and Nick decided not rejoin the industry. Tobacco was seen as the enemy once again. Nick should have rejoined and the industry should have continued. It's contradictory of what the start of he film was. The movie basically told the audience tobacco was bad directly, not through satire."

Ik wilde deze film al jaren zien omdat ik begreep dat het een klassieker was (de band staat in de videotheek hier ook in de klassieker-kast) en gister heb ik 'm dan eindelijk gezien. Helaas was het niet ondertiteld en is het geluid van mijn tv heel slecht dus ik heb zo'n beetje alle dialogen gemist maar desondanks: heel erg goed. Het acteren is top en het hele gegeven van een dansmarathon is keihard uitgewerkt. Met keihard bedoel ik dat er geen sentimentele concessies worden gedaan of iets van dien aard. Op imdb las ik dat zulke dansmarathons daadwerkelijk plaatsvonden in de jaren dertig maar vanwege de te grote gelijkenissen met de gladiators in het oude Rome weer werden afgeschaft. Fonda speelt een gepokt en gemazelde cynicus, Sarrazin is haar wijdogige danspartner en Young (wiens leven practisch op de zelfde manier eindigde als dat van Fonda in de film) speelt de met Oscar bekroonde ceremoniemeester. De Britse Susanna York heeft ook een prachtige rol als ambitieuze actrice. Ook knap: de hele film speelt zich practisch af op één locatie zonder ook maar een beetje toneelmatig te worden. Ik ben benieuwd hoe snel deze film in de tip 50 komt. Stinissen, wat bedoel je eigenlijk met onderschat? Ja, het is raar dat deze film nog niet op de moviemeter stond maar op imdb heeft ie een waardering van 7,6 - toch heel aardig als je je bedenkt dat een film als Ghost World (die wel leuk is hoor maar meer ook niet) in de top 250 staat op imdb. Of Rain Man. They Shoot Horses is zooo veel krachtiger dan deze films! Er schijnt ook een leuke nepdocumentaire gemaakt te zijn onder de titel: They Shoot Movies, Don't They?

Deze film afwisselend gekeken met The Big Chill. Ik zal 'm dus geen sterretjes geven. Er zitten inderdaad heel mooie momenten in (de Close/Flockhart-scène heb ik helaas gemist), vaak vond ik het wel erg praterig. Maar een film met Hunter en Close, dat is toch fijn.
Ik vond de scène mooi waarin de zwerfster naar Hunter toekomt bij de auto terwijl Walter naast haar zit en als de zwerfster allerlei (niet al te leuke dingen) over haar begint te zeggen, Hunter haar laat doorpraten ondanks zijn protest. Daarentegen vond ik Hunters huilscène weer wat minder. Ik moest lachen toen ze steun zocht bij de heg en de parkeerpaal. Dat zal niet de bedoeling zijn geweest.
Ik moest tijdens het kijken een beetje aan Short Cuts denken. Niet alleen omdat het verschillende verhalen naast elkaar zijn, maar ook omdat het weer zo'n rol speelt, de locatie, en vooral omdat ze allemaal toch tamelijk ongelukkig zijn/lijken.

Nou hè hè, eindelijk gezien dan. En dat beviel goed. Ik raakte er niet superenthousiast van ofzo, maar Faye Dunaway en Steve McQueen zijn een mooie combinatie van dierlijke en wereldse charme.

Het split-screengedoe deed me niet zoveel en 'Windmills of your Mind'liedje vind ik zoetzappig. De schaakscène is absoluut erg leuk. Maar het hele overvalgedoe vond ik in de remake spectaculairder en spannender.

Leuk was ook (ik keek op DVD) de functie om het commentaar van de regisseur aan te zetten. Erg interessant, wat zo'n ervaren regisseur daar te vertellen heeft.

Deze film is op dit moment op tv en weer valt me op: hier is een vrouw gefascineerd door een man die (mede door enorme rijkdom) er gevaarlijke liefhebberijen op nahoudt en daarbij de grenzen van het betamelijke opzoekt. Ze zou het moralistisch gezien moeten afkeuren maar zijn avontuurlijkheid en de charisma die daarbij hoort winnen het van de moraal.
Voorbeeld: Crown is op zijn catamaran en laat deze bewust kapotslaan op het water. Het gaat er niet alleen om dat hij daarbij levensgevaar loopt, het gaat er ook om dat het gewone blijkbaar niet genoeg is voor deze man. Kijk maar naar de eeuwige fascinatie voor gangsters die mensen hebben - ze doen gewoon waar ze zin in hebben. Maar waar gangsters als de veelbesproken Cor van H. mensen (laten) ombrengen die hun in de weg zitten, is Crown een misdadiger in stijl. Hij is de belichaming van de maakbaarheid van de mens in het kapitalistische tijdperk.
Wat het sexy maakt is dat zijzelf ook geen preutse verzekeringsdame is maar stijlvol en bereid tot het uiterste te gaan.
De film doet het absoluut niet perfect - de dame bijvoorbeeld wordt door haar medespelers zoals Leary bijzonderder gemaakt dan ze is maar doet het wel heel mooi en persoonlijk vind ik The Thomas Crown Affair het perfecte zaterdagavondfilmvermaak.
Het aantal woorden dat ik aan deze film wijd, staat voor de rest in geen verhouding tot de diepte ofzo die deze film zou hebben.
En het thema van avontuur/risico opzoeken wordt in ...And justice for all op een veel indringender en hilarischer wijze aangesneden.

Wat een stomme film. En wat heeft die Campbell een irritante stem. 1,5 *.

Ik vond het een beetje los zand, deze film, en ik heb mezelf waarschijnlijk te links opgevoed om er ook maar iets nieuws in te horen wat betreft denkbeelden. De stijl van filmen compenseerde dat ook niet echt voor mij. Neemt niet weg dat er leuke, schattige, grappige momenten in zaten. Het voetballen in de sneeuw aan het einde was jaloersmakend saamhorig.

Prachtige film. Ongeveer wat ik er ook van verwacht had na het lezen van recensies en het zien van de trailer. Ik vond de film ook mooi opgebouwd. Het begint allemaal nog vrij onschuldig, en soms zijn de geboden en voorschriften zelfs grappig in hun belachelijkheid, maar meer en meer komt de ernstige consequentie om de hoek kijken van het gewelddadige gedrag van deze zelfverklaarde hoeders van de islam. Ik ben het dan ook niet eens met eRCee dat er een overmaat aan ellende wordt vertoond aan het eind. Het is voor mij het logische vervolg van wat er vanaf het begin ingezet wordt. Die dreiging was ook vanaf het begin voelbaar. Stop een paar mensen wat machinegeweren in de hand, en je weet... daar komt ellende van.

Mooie filmmuziek, zowel de soundtrack als de muziek in de film zelf. Ik vond het ook heel goed gespeeld door de acteurs. Een paar dialogen vond ik wat houterig, vooral die van de bedoeïnen. Sommige beelden zijn onvergetelijk. Ik werd zeer geraakt door deze film.

Wow, die Lubitsch die kan er wat van. Een grappige, scherpe, satirische film die me op het puntje van mijn stoel hield want de plotwendingen waren niet alleen heel grappig maar ook spannend. Levens hangen er vanaf. Zoals anderen al aangeven: Lubitsch leek goed begrepen te hebben wat het gevaar van iemand als Hitler (en trawanten) was.
Felix Bressart mag opdraven als Shylock en doet dat even hilarisch als toen hij speelde in The Shop Around the Corner (eveneens van Lubitsch).
Ik vond Lombard heel goed, maar ze had niet dat stralende van Miriam Hopkins in Design for Living van Lubitsch (die film zag ik gister, dus daar komt de vergelijking vandaan). Haar man was eng; zo ijdel en daardoor gevaarlijk. Ik verwachtte bijna elk moment dat hij zou doorslaan ofzo. Maar wat ontzettend goed gespeeld, en wat een grappige fysiek. Hoe hij zijn lijf beweegt, de stiltes die hij neemt, de uitdrukkingen op zijn gezicht... meesterlijk allemaal. Eigenlijk verwachtte ik in de laatste scene dat dat het hele publiek zou weglopen bij zijn monoloog, maar het bleek er maar eentje te zijn. Ook heel grappig overigens hoor.
Absolute aanrader dus, To Be or Not To Be. Draait deze week nog twee keer in het Filmmuseum in A'dam.

Prachtige film. Ik zag 'm op tv van de week en ben benieuwd hoe mooi ik 'm wel niet zou hebben gevonden als ik 'm in de bioscoop had gezien.

Cecilia Roth heeft een gezicht waar je naar kan blij-ven kijken maar eigenlijk geldt dat voor alle actrices in deze film. Het is één groot feest van de charme van menselijke zwakheden, krachten en treurnissen. Ieder draagt een verhaal met zich mee en vooral eentje weet daar meesterlijk gebruik van te maken.

De uitbundige inrichting van het appartement van Cecilia Roth was een lust voor het oog.

Almodóvar weet met dit soort ingrepen het realisme een zodanige kwartslag te draaien dat ik het verhaaltje helemaal accepteer. Als dit is wat men een 'melodrama' noemt, dan houd ik bij deze van melodrama's. Ik heb gisteren een andere film van Almodóvar gehuurd - nog niet gezien maar ik ben zeer benieuwd.

Vooral een film over de strijd die acteurs leveren om te overleven, waar dat in New York natuurlijk helemaal een massaal iets is. Vond ik een erg sympathiek gegeven.

Behoorlijk moralistisch maar toch indrukwekkend.

Ik geloofde Michael Douglas niet als rechter maar Zeta-Jones-Douglas was dom genoeg om de vrouw van een drugsbaas te spelen dus dat was dan wel weer goed getypecast.

De Spaanstaligen spraken prachtig helder Spaans. Zo ken ik dat helemaal niet van Mexicanen maar het was wel hilarisch. Ik vind de Oscar voor Del Toro verdiend.

Gandhi, Nightbreed, niet Ghandi. Je lijkt de Volkskrant wel.

Deze documentaire laat vooral zien hoe rampzalig een tunnelblik kan uitpakken. In het geval van de moeder van het slachtoffer (en let vooral ook op de vrouw links van haar tijdens de laatste rechtzaak die met enorm grote ogen voor zich uit staart) kun je je het feit dat ze is vastgeklonken in haat en verbittering, nog voorstellen. Van het O.M. vind ik dat onvergeeflijk, en dat bewijs werd achtergehouden, ja, zelfs vernietigd, en de politie haar zaakjes niet checkte (bv of ware dader wel of niet in gevangenis zat ten tijde van de moord), om maar een paar misstanden te noemen, daar is 'schande' nog een te net woord voor.

Ook laat de documentaire de waarde zien van precies uitgevoerde procedures. Wanneer niet wordt vastgehouden aan dat soort protocollen, staat veel op losse schroeven. Jammer (dit is een understatement) dat de rechters dat niet onderkenden! Het lijkt wel of ze in de schoenen van het O.M. gingen staan. Maar zelfs het O.M. zou als taak moeten hebben de waarheidsvinding, níet het conserveren van de tunnelblik die ik hiervoor al noemde.

Wat dat betreft was het onderzoek van die journaliste veelzeggend, en bewijst weer eens hoe krachtig onderzoeksjournalistiek kan zijn. De documentaire is derhalve niet alleen hommage aan het zegevieren van recht, maar ook aan de onderzoeksjournalistiek, en natuurlijk aan het altijd houden of cultiveren van hoop, en daarnaar handelen.

Overigens eindigt de documentaire met de informatie dat Hunt een bescheiden schadevergoeding kreeg. Op Wikipedia staat vermeld dat hij een paar jaar later een groter bedrag kreeg. Terecht. Voor elke traan een cent. Want dat waren wel indringende beelden: dat al die volwassen mannen telkens weer de tranen in de ogen kregen. Ik had het meest te doen met Hunt toen hij zelfs bij zijn definitieve vrijlating nog te verduren kreeg met de hardheid van de moeder van het slachtoffer. Toen brak hij even, leek het. Dat hij toch in staat was om te zeggen tegen haar dat hij voor haar bad, en voor haar familie, vond ik getuigen van heel veel kracht en liefde van Hunt.

Je ziet ook hier weer, zoals wel vaker bij dit soort documentaires, dat het moeilijk schipperen is tussen het geven van de nodige informatie zonder de zaak onduidelijker te maken. Mooie muziek.

Wat een mooie film. Er zit een aantal onvergetelijke momenten in. Alleen het begin al wanneer de auto door de tunnel raast, was ik mee. Het zit vol met prachtige diep humane details en keuzes en gebeurtenissen en ik ben blij dat ik 'm morgen opnieuw ga zien. Ik vond het op een bepaalde manier ook grappig dat iemand die man en kind verliest en de buitenwereld letterlijk wil buitensluiten daar niet in slaagt. Iemand noemde Binoche een heilig boontje omdat ze bijvoorbeeld meteen met een andere man naar bed gaat na de dood van haar man en kind. Maar ik vond dat juist mooi. Ze heeft als zo'n beetje ieder mens behoefte aan (lichamelijk) contact. (daarbuiten is geen mens perfect, laat staan Julie). Ook mooi vond ik in dat licht haar relatie met de buurvrouw. Ik moest zo lachen toen de buurvrouw haar huis inkwam om haar te bedanken! En ook in het binnendringen van haar domein van de muizen zie je dat.
Op het moment dat Olivier bij haar thuis kwam en zich uitkleedde, zei mijn gezelschap: wat kijkt ze uitdrukkingsloos. Maar dat vond ik juist niet. Ik meende in haar ogen een flakkering te zien van nieuw verworven vrijheden. Dat is natuurlijk mijn interpretatie. Geen idee of dat door actrice/regisseur zo is bedoeld. Maar als dat wel zo is, vind ik dat heel gedurfd. Immers, wanneer er grote dramatische dingen gebeuren in je leven, opent dat soms ook de poort naar een volkomen onverwachte toekomst.
Ook vond ik de film soms melodramatisch. Als de oude vrouw in de keuken aan het huilen is en Julie vraagt wat er aan de hand is, en de vrouw antwoordt: 'ik huil omdat u niet huilt', pik ik dat niet. Die conclusie kan ik heus zelf wel trekken. En ook de symboliek lag er soms duimendik bovenop. Dat had de film helemaal niet nodig. Het verhaal is sterk genoeg. Ik vond de heftigheid van de muziek wel mooi, ik schoot een aantal keren omhoog in mijn stoel van schrik. Maar de sopraan aan het einde kon mij niet bekoren. Ik geef toe dat dit ook aan het slechte geluid van mijn tv kan liggen.
Was het trouwens Kieslowski zelf die zei dat deze film over 'liberté' gaat? Want ik vind het thema 'fraternité' ook heel duidelijk terugkomen in deze film: in de muziek voor de eenheid van de Europese landen, in de relatie met de buurvrouw, zelfs enigszins in de relatie met de maitresse.

Ik kreeg niet echt toegang tot Rouge. Het was me allemaal te gekunsteld en de vele telefoongesprekken gingen me flink de keel uit hangen. De spiegelingen vond ik wel leuk maar daardoor dus ook erg 'gemaakt' en bij het constante rood dacht ik ook snel: jahaa, nu weet ik het wel. Neemt niet weg dat Jacob en Trintignant heel mooi spelen. Ik snap niet goed wat er nu zo geniaal is aan het einde, maar misschien snap ik dat als ik Blanc ook heb gezien.
Wat ik mooi vind en ook troostend aan Kieslowski's filmstijl is dat iedereen zo alleen lijkt. Bij sommige films krijg je het gevoel dat mensen nooit alleen zijn, dat ze altijd in gezelfschap verkeren. Ik vind het mooi dat Kieslowski mensen alleen laat wonen, alleen laat slapen, alleen laat eten. En uiteindelijk laat hij ze dan met elkaar NIET doodgaan bij het veerbootongeluk. Hee, eigenlijk toch wel een mooi einde als ik 'm met die gedachte bezie.
Ik denk dat ik Rouge nog maar eens moet zien, als het minder warm is enzo.

Best goed gemaakte film maar vermoeiend in zijn gekdoenerigheid. De onvoorspelbare dingetjes zijn het leukst zoals Arquette die gewoon de hele tijd zit te lachen als die jongen met die mitrailleur in hun hotelkamer blijkt te zitten. Die jongen die Dick speelt, heeft heel vaak van die rolletjes waarin hij een mislukt acteur ofzo speelt. Daarmee is ie dan weer geen mislukt acteur.
Ik vraag me altijd af wat mensen precies bedoelen als ze een film tien keer 'cool' noemen - wat nogal eens gebeurt bij deze film. Wat is dan precies 'cool'? De ironie van hoe het geweld wordt verbeeld?

[Origineel geplaatst op 16 januari 2003:]

Eén van mijn lievelingsfilms en een prachtig voorbeeld van hoe secuur een regisseur een script te lijf kan gaan. Bijvoorbeeld de scène waarin Truman op het kruispunt staat met zijn koffertje in zijn hand en merkt dat hij alle bussen kan stoppen, dat de wereld om hem draait omdat hij letterlijk de hoofdpersoon is is een cruciale scène, maar is in het ijzersterke script niet terug te vinden. Toch voegt het dus heel veel toe. Ik vond de muziek daar trouwens zeer effectief en mooi. Ik heb mij er geen moment aan gestoord.

Het enige wat ik een beetje tegen heb op deze film is dat het zo'n schoolvoorbeeld lijkt van een goede film. Er zitten geen werkelijk scherpe of grillige kantjes aan. Niet dat het saai is. Maar alles kan uitgelegd worden, zoiets. Trumans ontsnapping vanuit de kelder: iemand zei dat dat niet kan met honderdduizend camera's om je heen maar ik vond het wel passen binnen het cliché van de dagelijkse soap. Maar ja, dat kan ik dan weer uitleggen en misschien was het inderdaad beter geweest als Truman daar iets compleet irrationeels had uitgevoerd.

-----

Maand later, februari 2003:

Ik zag de Truman Show van de week weer, nadat ik thuiskwam van de MMMeeting en toch maar weer mijn stem verhoogd naar vijf sterren. Wat wil namelijk het geval: vorige keer dat ik over deze film schreef, zei ik dat het af en toe inderdaad wel een beetje gelikt was qua stijl. Dat is ook zo. Maar ik vind het toch de juiste keuze. Het past zo helemaal binnen de keurige wereld die voor Truman gecreëerd wordt, die wereld waar hij niet voor gekozen heeft. Oooh, wat bewonder ik Andrew Niccol, de schrijver van deze film. Hij speelt zo slim en grappig met bijvoorbeeld de compassie en de onverschilligheid van mensen op één en hetzelfde moment. Al die kijkers die betrokken zijn bij Truman, hopen dat hij uit zijn wereld breekt en tegelijk met elkaar (als gewillige consument) de reden zijn van het soort leven dat hij heeft en de televisie weer doorschakelen als hij er dan eindelijk uitbreekt. Moet je je voorstellen: deze film is gemaakt in de United States of America, het land waar de vrijheid in al haar vormen zo aanbeden wordt dat ze er zelfs andere landen voor binnenvallen. En dan maken ze een film over iemand die geen keuze heeft wat betreft zijn toekomst, carrière en zelfs liefdesleven. Of toch wel? Ineens moest ik af en toe aan de film Karakter denken die een soortgelijk thema aansnijdt. Waarbij Christof dus dezelfde functie heeft als Dreverhaven. Maar de rol van Katadreuffe heeft nog mensen om zich heen die het beste met hem voor hebben; Truman kan feitelijk niet eens zijn beste vriend en echtgenote vertrouwen. Dat is hard. De keuze van de stijl is dus zooo meesterlijk, want juist achter al die zoete kleurtjes van Seaside zitten de meest liefdeloze acties die je je kunt voorstellen. Het wonderlijke aan de camera die hem geen privacy gunt is (Christof hint op een gegeven moment zelfs op een conceptie op tv) is dat juist de camera hem ook weer redt. Het is dezelfde kracht als die Ook dat Nog! heeft als ze een of andere instantie bellen en in tegenstelling tot een machteloze persoon wél hun zin krijgen: er zijn namelijk te veel getuigen. Nu moet ik er wel bij zeggen dat Truman uiteindelijk ook kan ontsnappen omdat er geen weg meer terug is naar zijn onwetendheid van voorheen. Christof móet dat weten. Hij zegt ook tegen Truman dat de show werkte omdat Truman 'real' was. Nu Truman de feiten kent, zou het nooit meer kunnen werken.

Nog een paar feitjes uit de film: juist Christof bewaart als creator van de show zeer zorgvuldig zijn privacy - hoe ironisch!

Marlon - Truman's beste vriend - hint verschillende keren op gebeurtenissen die Truman niet kan weten. Bijvoorbeeld hij zegt: 'I would gladly step in front of traffic for you' als teken van vriendschap. Even daarvoor werd Marlon inderdaad bijna aangereden toen Truman doorhad dat de wereld daadwerkelijk om hem draaide en daarmee het verkeer ontregelde (mijn lievelingsscène overigens). Ook zegt hij als ze bij de onaffe brug over het water zitten iets als: don't we all dream of being interviewed in 'Seahaven tonight'? Wat uiteraard een hint is naar de terugblikprogramma's rond de show waar hij als acteur natuurlijk ook een taak heeft.

Nog één zeikdingetje omdat ik nu eenmaal niet iets kan bewonderen zonder kritiek te hebben: alle acteurs hebben een radio-ontvangertje in hun oor waarmee ze aanwijzingen ontvangen vanuit de regie. Later wanneer Truman in de auto zit en zijn vrouw erop wijst dat de mensen in de straat in een 'loop' zitten, zou de regie dat makkelijk kunnen ondervangen: ze kunnen immers de acteurs tot op het laatste moment instueren. Maar dat verzuimen ze.

Op dit adres staat een andere lovende recensie op de Truman Show, en wel van een hardwerkende scenario-schrijver te Hollywood die het script zooo geweldig vind dat hij bijna niet kan geloven dat het verfilmd is: http://www.geocities.com/Hollywood/Studio/1892/reviews.htm

---

Ik heb bovenstaande stukjes van twee keer schrijven samengevoegd zodat ik ze samen bij de meningsectie kan zetten. Hoe dit dan werkt als ik weer es wat op heb aan te vullen, weet ik niet. Sorry voor het dubbelen. Ik wil niet kiezen tussen de twee.