Thank You for Smoking (2005)

Ondanks dat het uitgangspunt van deze film best geinig is, laat de uitwerking toch wat te wensen over. Het is geinig, absoluut. Met name het begin. Maar veel verder dan glimlachen kwam ik niet. Halverwege neemt het drama het zelfs over, en dat blijkt funest voor een film als deze. Einde was daardoor niet meer bijzonder interessant. Leuk idee, mindere uitvoering. Magere voldoende.

Van het grote publiek tot de ernstige critici, iedereen in Amerika is gek op deze satire die de tabakslobby met milde ironie onder de loep neemt. Dat hoeft niet te verwonderen, want voor een komedie vol beroemde acteurs en een onderwerp dat om politieke correctheid en een vrachtschip emo-talk vraagt, is dit een opvallend evenwichtige en sympathieke productie. Nick Naylor is een lobbyist voor de tabaksindustrie die het volk moet overtuigen dat er meer redenen zijn om te beginnen met roken dan om te stoppen. Naylor is verliefd op zijn job, voornamelijk omdat hij verliefd is op zichzelf en op zijn gave om te oreren en te argumenteren. Hoe meer zijn tegenstanders hem haten, hoe harder hij zich in zijn discours vastbijt om zijn gelijk te halen en hoe zoeter de overwinning smaakt. Debuterend regisseur Jason Reitman pakt in Thank You for Smoking zijn onderwerp aan met een fijn gevoel voor humor en een goedmoedig cynisme dat niemand zal bijten. Het gaat hem niet zozeer om de vraag wie gelijk heeft - iedereen, inclusief de protagonist, weet ondertussen wel dat roken ongezond is - maar om het analyseren van menselijke drijfveren en het blootleggen van hun kleine kantjes. Dat levert heerlijk ontspannen cinemamomenten op., maar echte potten worden er niet mee gebroken. De welsprekendheid die Eckhart tentoonspreidt en waarmee hij de antirokersliga de gordijnen injaagt, blijft al bij al triviaal en doorzichtig en bevat weinig provocerende wendingen. Bij het zien van Eckharts gladgestreken personage denk we met weemoed terug aan In Company of Men, toen de debuterende acteur in het witte hemd met keurige kop een werkelijk demonisch personage met giftige tong neerzette. 3,0*

Thank you for smoking zag ik lang geleden al eens. De herinneringen eraan zijn vandaag de dag wat overschat. Ik herinnerde me Thank you for smoking als een messcherpe dialoogfilm waarbij het bol stond van gevatte opmerkingen, boute oneliners, sterke discussies en replieken. Dit kwam er slechts gedeeltelijk uit. De film is in zijn geheel niet zo sterk als hij zou moeten zijn. Vooral het middenstuk is iets te flauw om de film naar een hoger niveau te tillen. De film doet me ook denken aan een boek van John Grisham. Niet eenvoudig om al die titels uit elkaar te houden, maar ik denk dat het over “In het geding” ging waarbij ook de tabaksindustrie op de korrel werd genomen. Ik hou wel van dialoogfilms met als topper 12 angry men. Door de sterke dialogen moet je aandachtig blijven, kruip je mee in de huid van de redenaar en blijft de boel spannend en onderhoudend. Sterke acteerprestaties blijven dan ook niet achterwege. Ook hier heb je een sterke Aaron Eckhart die een ongelooflijke arrogante blaaskaak vertolkt, maar tegelijk zo moeilijk uit zijn lood te slaan is. William H. Macey is steeds een genot om naar te kijken. Ik kan me zelden van de indruk ontdoen dat zijn personages - welke rol ze ook hebben - steeds iets klungelachtig hebben - en dat is de charme van een Macey natuurlijk. En tot slot mag de steeds piekfijne bijrol van een J.K. Simmons niet vergeten worden. Zo’n rolletje als mediamagnaat ligt hem wel en herhaalt hij wel eens in andere films. De serieuze compartimenten worden gespekt met satire en dat slaat meestal wel goed aan. Niet altijd even goed uitgewerkt, maar de basisidee is knap. Interessant zijn ook de verwijzingen naar de andere “kankergezwellen” van de maatschappij daar zijnde stralingen, vet, suiker, alcohol enz... dikke 3,5* alvast!