Opinions

Wow, wat een geweldige film.
Het camerawerk. De muziek (vooral het (alt?-)viool themaatje). Het acteren. De slow-motion zo af en toe. De regen. De kleuren. Dat je de respectievelijke echtgenoten nooit in beeld ziet.
Wat een film.
Het verhaaltje maakte me helemaal duizelig in het begin. Per scène was er zo'n beetje een tijdsprong. Ik heb wel zes keer de band teruggedraaid omdat ik het even niet snapte. Maar dat stoorde me niet. Het was een zeer lineaire vertelling.
De scènes waarin zij en hij hun echtgenoten naspelen en je dat aanvankelijk niet doorhebt... meesterlijk! Meesterlijk! Had ik al gezegd meesterlijk?
Helaas vond ik het aan het einde toe wat inzakken en het einde (waarom nou dat Cambodja?) vond ik ook wat teleurstellend. Ik ben van mening dat geliefden elkaar gewoon altijd moeten krijgen aan het einde. Maar ja, echt goeie films houden zich daar natuurlijk niet aan. Da's veel dramatischer. Maar goed, hier vond ik dat dus niet zo dramatisch. Daarom niet alle sterretjes.
Maar toch 4*.
Ik ben heeeel benieuwd naar Kar Wais andere films zoals bijv. Happy Together en Chungking Express.
Het lijkt wel alsof al het goeie tegenwoordig uit Azië komt. Daar schaar ik Lost in Translation uiteraard ook bij .

Huh? Gewoon in beraad met mezelf. En dat zonder vergadertafel.

Sympathie met Amélie is niet zozeer het probleem, het is een geinig kind. Het probleem met dat het geen 5 gaat worden is dat het zózeer een sprookje is (een verzonnen verhaaltje) dat het daardoor ook een beetje op afstand blijft. Het ontroert niet diep. Het gaat niet door merg en ziel, of hoe noem je dat. Maar ci-ne-ma-to-gra-fisch en dergelijke is het allemaal prachtig en Le fabuleux destin d'Amélie Poulain is het absoluut waard om meerdere keren te zien en veel beelden blijven ook hangen in het geheugen (dit laatste pleit eigenlijk tegen níet herzien, want als je het tóch onthoudt..).

Ik had moeite met deze film. Het kleurgebruik is a-dem-be-ne-mend, alleen daarvoor al de moeite waard om te zien, maar ik vond het vaak zo statisch! Vooral de scènes met de kinderen kwamen absoluut niet van de grond. Het deed me zelfs een beetje denken aan Harry Potter, zo slecht (ik heb het over de eerste HP-film, niet over de boeken).
Ik vond Julianne Moore vooral heel gehoorzaam, heel dienend. En daardoor een beetje saai. Iets dat ik niet heb gehad met haar nog. Dennis Quaid heeft een mooi gekweld gelaat maar ik vond de manier waarop hij haar verlaat op een of andere manier zo egoïstisch dat ik me moeilijk met hem kan identificeren. Maar identificatie was de hele film door een probleem. Ik had deels het gevoel naar een soort ultieme ironie of parodie te kijken maar deels had ik het gevoel te kijken naar een oprechte poging tot een jaren '50 film. Elmer Bernstein's muziek lag er ook zó dik bovenop. Jaja, ik hoor het wel! wilde ik roepen.
Ik had nog het meest met die rustige wijze Dennis Haysbert. Wat een mooie man is dat met een fijne stem en een prachtige ogen.
Maar de film wist me emotioneel dus amper te beroeren.
Ben heel benieuwd geworden naar 'het origineel' van Sirk. Een jaar of tien geleden heb ik een filmgekke vriend een boekje cadeau gedaan dat helemaal handelde over de films van Sirk. Hij keek me wat bevreemd aan bij het ontvangen van dat boekje. Misschien wist hij toen nog niet dat Sirk zo'n beetje bekend staat als de meester van het melodrama. Ondertussen weet hij dat wel, vermoed ik. Geinig hoe filmmakers van vroeger als Ed Wood of Douglas Sirk door nieuw uitgebrachte films opeens weer veel meer aandacht krijgen.

Hypnotiserende film. Ik vond de crash stukken mooier dan in Cast Away. Prachtig dat het bijna iets heiligs krijgt door de muziek en natuurlijk door het gedrag van de reddende hoofdpersoon.

Rosie Perez' hysterie is hier bijzonder toepasselijk. Ik heb mij geen moment gestoord aan haar - ik vond het daarentegen bijzonder ontroerend.

Mooi hoe Weir (en Rafael Yglesias die het script schreef) weer al die personages een gelaagdheid weet mee te geven, tot in de kleinste rollen aan toe.

Benicio del Toro heeft ook een kleine rol.

Dit is zo'n film die wanneer die op tv is ik als vanzelf blijf kijken.

Ooh yeah! De perfecte tv-film. Nooit saai. Kun je blijven zien. Brodericks heilige boontje-rol is zo grappig, zijn vriend is zo zielig en het vriendinnetje zo perfect het populaire meisje. Favoriete scènes: de auto, het restaurant, het zusje op het politiebureau (met Charlie Sheen als junk meen ik), de secretaresse van het hoofd van de school, het rood aangelopen hoofd van het hoofd, economy-klas, de bus.

Quote van Ferris: Pardon my French, but Cameron is so tight that if you stuck a lump of coal up his ass, in two weeks you would have a diamond.

De perfectie die in bijna elke scène benaderd wordt, herinnerde me aan het geniale Dr Strangelove. Er is zóóó goed over deze film nagedacht, de herhalingen werken meestal heel goed, de detaillering strekt zich uit tot in de figuratie aan toe. Het begin is prachtig bijvoorbeeld, hoe met de schaduwen de radiostudio refereert aan een gevangenis en ga zo maar even door.

Er komen hier zo veel thema's aan de orde op zo'n schijnbaar losse en ongeordende manier, dat vond ik ongelooflijk. Het camerawerk droeg hier immens aan bij trouwens. Gilliams heeft het in zijn vingers de motivaties en strategieën van mensen op zijn meest humaan en genuanceerd uit te beelden. Het meest genoot ik van Williams en Ruehl. Wat een mens, die Ruehl.

Jammer, echt jammer, want ongeloofwaardig vond ik de ruzie tussen Bridges en Ruehl waarin Bridges' karakter zegt dat hij 'tijd nodig heeft', Ruehl verlaat en kortstondig terug valt in zijn yuppenbestaan. Dat geloofde ik niet. Het leek er met de haren bij zijn gesleept om de plot voort te trekken.

Als ultieme Waitsfan zat ik uiteraard ook even te juichen.

Meesterlijke dialogen, de sfeer van de film is helemaal raak. Black en Nicholson zijn geweldige acteurs.

Waarom stemmen niet meer mensen op deze film? Hebben die 'm allemaal niet gezien? Kijk een keertje minder naar je dagelijkse portie van The big Lebowski en besteed wat aandacht aan Five easy Pieces.

Vreselijke film. Inderdaad een rare tegenstelling tussen dat eerste deel binnenshuis en het tweede deel buiten. Maar helaas was er niet een deel van die deel dat mij - noch mijn medebezoeker - kon bekoren.

Het acteren van Misdaad & Straf was afschuwelijk. Het was alsof de regisseur zei: 'jongens, ga maar improviseren, en ik film het wel.' Want als deze dialogen van te voren zijn opgeschreven is het helemáál niet goed te praten.

De muziek was ook drakerig. In het begin hoopte ik nog even dat die aanzwellende violenmuziek ironisch was bedoeld maar al snel kwam ik erachter dat ironie hier ver te zoeken was.

Het acteren van vooral de vrouwen in de film was ongelooflijk overdreven. Zo slecht dat ik me begon af te vragen of ze daar wel toneelscholen hebben.

Het einde was inderdaad voorspelbaar. Voorspelbaar hoeft helemaal niet erg te zijn als de weg ernaartoe origineel en vermakelijk is, maar dat was niet het geval. Het was voornamelijk heel saai.

Ik ben een van die mensen die soms iets te veel op critici afgaan. Het zal toch niet voor niets zijn dat die mensen voor een krant of tv-programma mochten gaan werken, denk ik dan. Soms leidt dat ertoe dat ik mooie dingen mis omdat een criticus er anders over dacht. Andersom gebeurt trouwens ook wel eens: dat ik iets ga zien omdat een recensent 'm aanraadt, en dat het dan tegenvalt in meer of mindere mate.

Afijn, Frida. Ik had door behoorlijk kritische recensies nooit de wens deze film te zien. Toen ik vanavond een taak aan het uitstellen was, en een twee uur durende film dus bijzonder welkom was, begon Frida op de BBC. En ik moet zeggen dat 'm erg fijn vond om te zien. Er wordt een visie op haar werk gegeven die mij wel aanstaat. Dat haar kunst volledig wortelt in de ervaring, in de imprint die het leven maakt, en dat is me nogal een leven. Daarnaast breekt de film een lans voor andere manier van leven en liefhebben op een niet achterbakse manier. Dat mag ik ook. Ik mag deze film! De muziek was ook fijn, maar dat mag als bekend verondersteld worden.

Ik vond de intermezzo's ook fijn, met de soms Monty Python-achtige animaties. Biografische films kunnen vaak ongelooflijk statisch en pretentieus zijn (ik noem een Gandhi, ik noem een vla). Frida was speels en levendig.

De raamvertelling met Kathy Bates gaat na verloop van tijd een beetje storen door haar hysterie dat naar mijn mening geen enkele connectie heeft met het verhaal waar het om draait. Dit verhaal met Mary Stuart Masterson en Mary-Louise Parker is echter charmant en bij tijden zelfs romantisch.

Viel me tegen. Ik houd van romantische komedies, maar kon zelden lachen om deze film. De personages lieten me simpelweg nogal onberoerd. Ik vond het tempo vaak niet kloppen, de dialogen te choreografeerd, New York te onaantrekkelijk, de flash-mobs saai. Ik heb ook helemaal niks met Kunis, hoewel het een mooie vrouw is. In het begin was Emma Stone even te zien en het liefst had ik elke scène met haar willen zien. Hadden ze het einde niet kunnen veranderen? Dat Dylan zich realiseerde dat zijn ex toch eigenlijk veel leuker en grappiger was dan Kunis?
Grappigst vond ik de scène waarin ze op de bank een man nadoet, en Timberlake's Scientology-grap bij de Hollywoodsign, vooral omdat Jenna Elfman meespeelt...

Oef, wat viel deze film me tegen. Ik was zo blij dat ik de dvd eindelijk 'ns tegenkwam, maar eigenlijk moest ik me er een klein beetje toe zetten 'm af te kijken. Lemmon en Matthau halen het niet bij hun sterkste rollen (vooral Lemmon niet, die ik normaal gesproken een fantastisch acteur vind). Het wordt gewoon niet genoeg duidelijk hoezeer de hoofdredacteur zijn sterjournalist wil behouden tot veel later in de film. Matthau is vooral in het begin veel te eendimensionaal gespeeld. Sarandon is heel aardig. Film heeft zijn sterkste momenten wat mij betreft wanneer Carol Burnett en de veroordeelde, de mij onbekende acteur Austin Pendleton, in beeld (lees: aan het woord) zijn. Lemmon en Matthau zijn niet grappig genoeg, niet 'witty' genoeg. Het verlangen His Girl Friday weer eens te zien werd groter en groter.

Oh, overigens vond ik het begin, met die letterzetters enzo, erg leuk. Van drukpersen gaat mijn journalistiek hartje sneller kloppen.