Opinions

Ik was vooral onder de indruk van het vakmanschap waarmee deze film is gemaakt. De uitstelscène waarbij we minuten- en minutenlang het steeds dronkener worden zien van de bruinhemden, waarbij je steeds meer duidelijk wordt dat er iets vreselijks gaat gebeuren is klassiek plot opzetten van de eerste orde. Dirk Bogarde vond ik zoals altijd magistraal en Berger vond ik goed maar ik kon zijn stem niet aanhoren.
Net als Queto was ik erg in de war met de personages. Alle jonge blonde mannen leken op elkaar.
Bovendien heb ik het probleem dat ik geen idee had wat nou de SA was enzo. Waren dat nou de bruinhemden of de zwarthemden? Het gekonkel tussen de verschillende Duitse belangengroepen, daar miste ik simpelweg de kennis voor.
Ook jammer vond ik dat zo vaak letterlijk belangen werden uitgesproken en de smeekbede van Rampling (hoe goed zij mij ook lijkt als actrice) kon ik niet aanhoren.
Ik keek dus met een wonderlijke mengeling van fascinatie, bewondering en verwarring.
Visueel is het allemaal schitterend en de algehele mise-en-scène ook. Ik kan me voorstellen dat Visconti ook opera geregisseerd heeft.

Ik vind het allemaal wel érg dicht bij de werkelijkheid liggen. Dat begon me op gegeven moment te vervelen. De vaderlijke senator was wel goed getroffen en Redford is inderdaad vrijwel altijd fijn om naar te kijken.

Ik vond dat de film zich toch nog erg verloor in gemeenplaatsen. Redfords personage zou het hart op de goede plaats hebben - maar waaruit blijkt dat nou helemaal precies? Ik proefde daardoor weinig conflict in zijn personage - hoe goed Redford ook is in de close-ups.

Het grappigste vond ik nog dat lijntje met die vrouw. Het blijkt maar weer dat politici die gekozen worden ook vaak womanizers zijn (of hoerenlopers).

Mooie, evenwichtige, wijs gemaakte, helder en ingetogen vertelde, goed gespeelde en overtuigende film. Dit is zo'n film waarbij een heleboel talent bij elkaar komt en waarbij alles op z'n plek lijkt te vallen. Ik zoog de beelden op, en wilde Capote regelmatig in elkaar slaan, maar ik begreep zijn drang dat het verhaal af moest, ofwel, dat die jongens dood moesten ook, hoe ongelooflijk bikkelhard het ook is. Ja, heel erg dat ik dat wel van 'm begrijp. Het is een rotzak, ik weet het. Misschien ben ik het zelf ook wel.
Mooie, vrij aanwezige soundtrack. Dat trek ik niet altijd, maar hier wel. De montage stoorde me niet, zoals bij anderen.
Ik heb overigens het boek gelezen, tenminste, ik vond het tamelijk langdradig allemaal en ben halverwege het boek afgehaakt. Hierdoor ben ik niet zo overtuigd van die 'briljant schrijvende' Capote, moet ik zeggen. Verder heb ik geen werken van hem gelezen.

Nou, het is een beetje zoals FisherKing het zegt (die trouwens een heel andere film dan ik lijkt te hebben gezien...): dat hij het van zichzelf niet kan uitstaan dat hij graag wil dat die jongens worden opgehangen , dat maakt hem dan weer sympathiek. En dat ik dat sympathiek van hem vind, dat kan ik dan weer van mijzelf niet uitstaan, en zo gaat dat Droste-effect weer door. Dat vind ik een van die dingen die ik zo knap vind aan deze film, dat het zo veel in beweging zet in mijn hoofd.
Ik heb die transformatie waar JJ_D het over heeft niet echt gezien, trouwens. Voor mij was hij al behoorlijk menselijk. Over de acteur: ja, mooi, maar ook weer niet zo van tjongejonge. Het is eigenlijk best een typetje dat hij speelt. Echter, hier komt diezelfde dubbelheid de hoek om kijken: Capote wás misschien ook wel een typetje.

Een goeie tv-film is een zeldzaamheid, vind ik. Nou ja, een echt goeie bioscoopfilm eigenlijk ook.

Bij Care zat ik aan de tv gekluisterd. Het is zo'n twee jaar geleden dat ik 'm zag, bij de BBC, maar Care heeft zich echt geworteld in mijn geheugen. Het is allemaal vreselijk heftig wat er gebeurt, maar vanwege de achtergronden vond ik het ook allemaal heel geloofwaardig. Ik kreeg er kippenvel van, werkelijk. Er wordt ook geen concessie gedaan, gezien het einde bijvoorbeeld.

'Priest' van Antonia Bird vond ik eveneens een bescheiden meesterwerk. Haar personenregie daar kan menig regisseur een puntje aan zuigen. Steven Mackintosh speelt fe-no-me-naal.

Dat stoorde mij erg. Vanaf het begin eigenlijk al. Al die rare tikjes en dingetjes en het gegiechel (bijv. als ze naar het appartement van die jongen in de ochtendjas gaan kijken - waarom moeten ze nou zo vreeeselijk lachen? Het is een tof appartement voor een redelijke prijs maar omdat ze die jongen niet trekt, loopt ze weg).

Ik heb mezelf echt gedwongen de film af te kijken - hopende dat het leuker werd. Maar dat werd het niet.

Zeer teleurstellend vond ik het.

Cartlidge vond ik door het rare gedoe evenmin om aan te zien.

Het 'verhaaltje', voor zover daar sprake van was, vond ik ook mager. Het was vooral veel geblabla over niks.

Film die voorbijvloog. Boeiend en onderhoudend en ook bij vlagen ontroerend. Het gekke was dat juist omdat het voorbijvloog ik over de relatie tussen Bergman en Bogart een beetje dacht: "oh, is dat het nou? Een doodordinair misverstand?" Dat is vast heel fout om te denken bij zo'n klassieker. Maar ja. Toen had ik het al gedacht.

Er zaten ook een paar fout kleffe momenten in vond ik. Kan me effe niet de preciese momenten herinneren want ik heb de film slechts eenmaal gezien. Wil 'm wel heel graag herzien en dat is natuurlijk een goed teken.

Knap om zo'n boeiende film te schieten op eigenlijk één locatie - een bar.

De ellende en ook het intrigerende van oorlog komt in deze film op z'n scherpst naar voren. En ook als je hoort wat ze allemaal al weten van die concentratiekampen enzo... verbijsterend. Een film uit 1942!! Dat vond ik bijna schokkend om te realiseren: dat de kennis allemaal wel aanwezig was. En dat er toch blijkbaar mensen waren later (ik heb het nu niet over de film) die zeggen geen idee gehad te hebben wat er allemaal gebeurde.

Hilarische dialoog van het emigrerende oude koppeltje:

- How watch?

- Ten watch.

- Such much?

Wat wonderlijk dat bijna iedereen het heeft over ofwel het teleurstellende middenstuk ofwel het teleurstellende einde.
Er is veel mis met deze film en naar mijn mening zit 'm dat in de hele vertelling rond de tijd dat hij op het eiland zit. De nadruk die er wordt gelegd door zijn personage op 'tijd tijd tijd' als fed ex chef had heel symbolisch weersproken kunnen worden in de tijd op het eiland maar het waren twee geïsoleerde delen van de film.
Ik vond de periode op het eiland juist het ontroerendst. De terugkomst vond ik aardig. Het hele beginstuk had me gestolen kunnen worden.
Voor een Century fox/Dreamworks film vond ik het behoorlijk gedurfd dat ze Hanks genoeg vertrouwden dat hij dat middenstuk wel zou dragen in zijn eentje. Nou ja goed, en Wilson. Ik vond het een vrij vervreemdende ervaring dat ik zat te snotteren omdat tijdens zijn vlucht van het eiland zijn bal wegdreef

Gister gezien, op video. Degelijk gemaakt (behalve inderdaad dat begin met die jaren-zestig animaties: TOP!) en heb me best vermaakt. Maar daar blijft het dan ook bij. Ik had een beetje hetzelfde als bij The Talented Mr Ripley dat de spanning 'm puur zit in hoe hij uit de handen blijft van de politie. Dat gaat op den duur een beetje vervelen (en bij TTMR zelfs ergeren maar die discussie is daar meen ik al gevoerd) maar echt maar een klein beetje in dit geval. Steven Spielberg heeft zo zijn manieren om 't leuk te houden. Die 'Lutheran'-opmerking van Abagnale's kakelverse echtgenote was inderdaad mees-ter-lijk.

Eigenlijk is het een behoorlijk moralistische vertelling: laat je niet misleiden door charme en uiterlijk. Met daarbij de verwijzing naar al die scènes waarbij Abagnale jr. (trouwens ook sr.) de aantrekkelijkste minst-skeptisch kijkende jonge vrouwen aanspreekt. Tamelijk ontluisterend, hoe dat soort praktijken eigenlijk werken. Maar tegelijkertijd is dat het ook dat het een beetje saai maakt. Je wéét wel dat het zo werkt.

Ondanks dat de meeste acteurs erg goed spelen, viel de film me tegen bij herziening. Caught duurt te lang, heeft te veel onnodige close-ups en de 'verteller' heeft meer voice-over dan tekst en wordt daarmee een soort Sly Stallone (maar dan zonder spieren). 'Verteller' dus tussen aanhalingstekens want de voice-over is wel zó karig dat ze 'm net zo goed hadden kunnen weglaten. Hij is een tamelijk nietszeggend personage: wat duidelijk wordt is dat hij hard werkt en dat hij, ondanks dat het vlees zwak is, een aardige jongen is.

Betty is degene met het grootste conflict. Het is moeilijk om me tot haar te verhouden omdat ze enigszins wordt neergezet als iemand die zichzelf te belangrijk vindt voor een wisvinkel. Maar haar man (hoe sympathiek hij dan ook doet tegen de vreemdeling - maar ja, mannen onder mekaar, wat wil je) licht haar steeds wel erg laat in over zijn plannen. Wat ontzettend macho is dat, zeg. Geen wonder dat ze niet echt gelukkig is bij hem.

De aantrekkingskracht tussen Betty en Nick is dan ook volkomen begrijpelijk. De zoon, Danny, is fijn duivels, donker, onvoorspelbaar. Het einde is raar.

Lastige term, 'nederlands'. Want de schrijvers, de regisseur en sommige acteurs zijn dat dan wel maar de locaties, het verhaal en de taal allemaal niet. Ik vond het engels dat gebezigd werd vaak tenenkrommend, behalve wanneer Jacobi tekst had want die man kan iets magisch' met tekst dat je de adem beneemt. Met kijken naar Jacobi heb ik wat meer moeite, net als ik de liefdesscènes met Doll ongeloofwaardig vond: die man is zo overduidelijk homo dat zijn gekus met een vrouw op mij wel heel tegennatuurlijk overkomt.

En hoewel de beelden met uiterste zorg lijken te zijn gekozen (wat me ook wel een voorwaarde lijkt voor een film) roepen ze bij mij een ander soort vragen op dan de makers volgens mij wilden. Vragen als: wie is dat? Waarom staat die vrouw daar in beeld? Wat doet die flashback daar? Wat wordt hier nou gesuggereerd? Is ze hier nu jonger? Ofwel: ik begon mij als kijker dom te voelen. Hier wordt iets verteld maar ik word er geen deelgenoot van gemaakt. En dat wil ik als kijker.

Ik miste een verhaal, een raamwerk. Ik wilde simpelweg meer informatie. Vooral in het begin stoorde me dat enorm. Later deed Jacobi mee: dat verlichtte de boel. De hoofdrolspeelster heeft overigens een prachtig hoofd om naar te kijken. Ook maakte mijn hart een huppeltje toen de tekeningen geïntroduceerd werden. Ik houd namelijk erg van de vorm die zij toepast, waarbij de teksten ook getekend worden.

Eindelijk deze film gekeken maar ik snap ´m niet zo. Terwijl ik er toch verschillende dingen over had gelezen, interviews met Carriere gelezen en gezien.. het leek me allemaal vreselijk interessant. Interessant, tja, dat is eigenlijk het woord wel. Maar ik mis, heel ouderwets, een plot. Iets echt verbindends. Ik wil ontroerd worden. Al die losse verhaaltjes met al die vondstjes hoe een etentje onderbroken kan worden, het zal wel. Misschien mis ik een achtergrond in de uiteraard zeer gedegen Franse etiquette. Ik zie wel dat mensen vreemde dingen doen en vreemd op elkaar reageren maar daar blijft het een beetje bij.
Vooral in de tweede helft lijkt de dood vaak om de hoek te komen kijken en zijn ook verschillende situaties opeens gedroomd door een van de zes personages. Wat had dat te betekenen? Ik kon er niet echt warm voor lopen om deze film weer gelijk helemaal opnieuw te gaan kijken.
Heel veel ideetjes en dingetjes vond ik trouwens erg grappig. Het spel van de oudere blonde vrouw vond ik erg goed en ook van de koning. De dienster van 52 jaar vond ik grappig. De priester als tuinman. De ambassadeur die nog even wat ham wegpikt als de andere vijf zijn neergemaaid en daardoor zelf wordt neergemaaid.
Nog een voorbeeldje. Het echtpaar in het begin laat de andere vier wachten omdat ze nog even willen vrijen en zijn dan enigszins beledigd dat de anderen zijn weggegaan.daarbij snap ik wel dat het gaat om de hypocrisie van zelf nogal asociaal doen en dan verbaasd zijn om het gedrag van de anderen, en zo zijn er nog wel tig voorbeelden te noemen, maar ik vond het zo obligaat. Ja natuurlijk is dat hypocriet. Of het drugs dealen van de ambassadeur en tegelijkertijd over anderen zeggen dat zij ´terroristen´ zijn. Erg herkenbaar in deze tijd en waarschijnlijk een observatie van alle tijden, maar ook niet meer dan dat.
Misschien moet ik maar geen Franse jaren 70 films meer zien want ik lijk alles omlaag te stemmen.

Ik vond de dialogen helemaal NIET geweldig. Ik vond ze statisch en het werd helemaal irritant als iemand ging 'monologen': lange lappen tekst waarin iemand zijn of haar punt maakt en nadat diegene dat gedaan heeft, monoloogt diegene nog even vijf minuten door. Nee, dankjewel.

Affleck viel me gek genoeg wel mee vergeleken met andere films. Meestal vind ik hem maar een flapdrol. 'Amy' heeft een rotstem inderdaad. En dat valt helaas vooral op tijdens het monologen.

Juweeltje. Een soort novelle tussen romans. Zeer effectief in beeld gebracht, dit bittere echtpaar in een afbraakbuurt. Zo veel gemoedstoestanden als schaamte, trots, woede, onrust, verbitterdheid, schuld, koppigheid en bezorgdheid komen aan bod en de acties van de hoofdpersonen zijn zo gemeen en grappig. Het wordt sober maar meeslepend verteld in bijna alleen maar beelden, en het voldoet. Ik wil haar en hem toeschreeuwen: 'wees niet zo trots en benader elkaar', maar ik weet ook wel dat ik hun zwakheden deel. Mooie muziek ook van Philippe Sarde.

Hoe vaak heb ik wel niet als gebiologeerd naar deze film zitten kijken. Politiek correct vind ik het niet. Het is een gewoon een heel romantische en cinematografisch een bevredigende film waarin twee mensen verliefd worden maar een probleem hebben: vanwege ervaringen in het verleden wil de één zich niet 'binden', om het maar clichématig samen te vatten. De film onttrekt zich niet aan de aloude relatiestrubbelingen maar doet het op een prachtige manier. Hurt en Matlin vind ik een geloofwaardig stel (werden trouwens ook in het echt een stel voor een tijdje), het vlamt echt tussen hun en dat hij dan in het Engels meepraat (zodat ook wij kunnen volgen wat zij zegt): het zij zo, ik heb mij daar niet aan gestoord. De oscar voor Matlin vind ik zeer verdiend, haar rol is aangrijpend en 'compelling' zoals ze dat in het Engels zo mooi zeggen. Misschien kan het in gebarentaal nog wel mooier - ik heb namelijk de heftigheid van emoties in film bijna nog nooit zo mooi een vorm zien vinden als met Matlin en haar gebarentaal.

Inderdaad een hilarische satire over een over-the-top-Stalinadepte. Geweldige dialogen, spel en zulke ongeloofwaardige situaties dat ze geloofwaardig worden.

Waarom zo onbekend? In mijn geval dan dus niet onbemind. Deze film verdient veel meer aandacht dan -naar mijn mening- mislukte komedies als Meet The Parents of As Good As It Gets. Maar goed, dat is misschien een beetje een scheve vergelijking want dat zijn geen satires, dit is een Australische film (daar wordt ook erg leuk mee gekoketteerd) en in Children of the Revolution spelen goede acteurs .

Judy Davis (Joan) is de typische ik-kan-over-niets-anders-praten-dan-over-politiek-tafelpartner en Geoffrey Rush haar bewonderende, lijdzaam door de huiskamer sloffende echtgenoot, Sam Neill een fijn vileine dubbelspion (geweldige scène in de taxi naar het kremlin!!) die graag vader zou willen zijn en Rachel Griffiths de schoondochter die er nooit genoeg van heeft... SFU dus maar dan al eerder. De handboeiscènes met Joe, de zoon van Joan zijn supergrappig. Jammer dat ik 'm niet heb opgenomen om 'm nog een keer te zien.

Bij het rode sterretje moest ik telkens aan een biermerk denken ipv aan de Russische 'revolutie'.

Als satire is de film lang zo scherp niet als bijv. Dr Strangelove. In Dr Strangelove is elke scène immers zo af, zo compleet, zo volslagen krankzinnig weldoordacht. Toch zet de film wel degelijk aan het denken. De film gaat eigenlijk ook heel serieus over in hoeverre kinderen 'gemaakt' worden door hun ouders. En of het resultaat dan genetisch is of met de opvoeding te maken heeft. Het fijne bij deze satire is dat zulk moralisme het drama zelf behelst en er niet als een Hollywood-sausje overheen gegoten wordt.

Voor mij werkte deze film niet zo. Dat had ik uiteraard wel gehoopt, want ook ik houd erg van Romy Schneider. Piccoli kende ik niet echt en de kennismaking was met deze film niet een hoogtepunt in mijn leven.
Het duurde heel lang voor ik überhaupt een beetje in de film zat. Dat had niet alleen met het verhaal te maken dat ik nogal warrig vond in het begin maar ook met de Engelse ondertiteling, die vrees ik door een Franse vertaler was geschreven.
Er werd voortdurend gerookt door de personages/acteurs en op gegeven moment trok dat zó mijn aandacht dat ik als een scriptgirl ging zitten opletten of de lengte van de sigaretten klopte met de montage. (het klopte vaak niet)
Het duurde heel lang voor ik de verhoudingen een beetje snapte tussen de personages, daarom duurde het zo lang voordat ik erin zat en toen dat dan eindelijk het geval was, was de film bijna afgelopen.
Er stoorden mij veel details:
Waarom spreken ze van 'het eiland'? Is dat iets typisch Frans, dat ze de naam niet zeggen? (in Anouilh's Antigone wordt de voedster ook steeds aangesproken met 'voedster' ipv met haar naam, dus het is een mogelijkheid) En als Schneider in het Duits vloekt omdat ze een woord niet weet in het Frans, ga ik er vanuit dat ze een Duitse is die woonachtig is in Parijs. Maar waarom spreekt haar moeder dan Frans?
Als Schneider in de auto met Piccoli na hun familiefeestje een herinnering ophaalt aan een belangrijke gebeurtenis van een jaar geleden waarom gaat ze dat dan helemaal vertellen? Dat lijkt me op zo'n moment alleen voor de kijker te gebeuren. Voor het personage lijkt de noodzaak (om het woord maar eens te gebruiken) er helemaal niet te zijn.
Als Schneider naar Rennes rijdt - waar een snelweg naartoe leidt (tenminste nu, ik neem aan ook in '69) vanaf Parijs - waarom rijdt ze dan toevallig over het zelfde plattelandsweggetje als Piccoli? Dat vind ik teveel toeval. Dat geloof ik niet. Misschien kijk ik te logisch.
Er zitten ook heel mooie momenten in. Het camerawerk is vaak schitterend, de verhouding tussen Piccoli en zijn vrouw en zoon is pijnlijk en die tussen hem en Schneider vond ik zelfs genant. De dialogen zijn meestal mooi, effectief en spaarzaam (wat ik een verdienste vind) maar het mooiste vond ik de glimlach op Piccoli's gezicht na zijn ongeluk. Het is een glimlach die mij ook vertelde: nu hoef ik geen keus meer te maken, die is nu voor mij gemaakt.
De schrijver, Dabadie, heeft een geweldige achternaam trouwens. Zoudie een zoon hebben? Dan noem ik ons kind Dabada.

Dat een film veel lijkt te willen vertellen en tóch saai is, kan echt. Dat bewijst deze film onder andere voor mij.

Ik heb de film netjes uitgezeten omdat ik telkens hoopte dat het drama nu eindelijk ging beginnen, maar dat was niet zo.

2 sterren voor de mooie kleuren in het camerawerk en Paul Rudd (mooie jongen).

Vreselijk gewelddadig maar erg mooie cinematografie en onderhoudend. De montage in een scène tussen Famke Janssen (jahaa, en ze is behoorlijk goed) en Harvey Keitel is bijzonder slecht.

Het wraakthema lijkt interessant te worden aangeroerd maar wordt uiteindelijk onbevredigend uitgewerkt.

Zeer wisselend per scène. De scène met Tom Waits daar was ik uiteraard het meest nieuwsgierig naar, en Tom Waits viel niet tegen. Iggy Pop echter wel. En de Whites kunnen ook niet echt acteren. De evil and good twin vond ik saai. Benigni vond ik grappig en de scène van Coogan en Molina was fijn pijnlijk.

Met de twee oude mannetjes aan het eind was het meest poëtisch en dat geeft ook een perspectief op hoe de film had kúnnen zijn.

Het gekibbel van de twee oude mannetjes met de rokersstemmen is gewoon te mager. Daar laat Jarmusch wat mij betreft zijn meest luie kant zien. Neemt niet weg dat ik het fijn vind op z'n tijd, zo'n simpele praatfilm. De scène met Cate Blanchett dubbel vond ik vooral heel knap gedaan en de scène GZA en RZA en Murray was hilarisch!

Ik krijg hier het gevoel dat deze geweldige film ongelooflijk ondergewaardeerd wordt. Het mag misschien de '114e film' zijn die gaat 'over een speurtocht naar de waarheid in een corrupt wereldje' maar dan is het wel de beste van die 114 en hoeveel regisseurs/scenarioschrijvers maar toch vooral producenten zijn er die de toch tamelijk sympathieke hoofdpersoon durven te laten sterven aan het einde? Ik bedoel, echt, dat zijn er maar weinig, die dat soort onpopulaire keuzes durven maken. Zo'n zin aan het einde op de aftiteling, over 'the people who give a damn' snijd je toch door de ziel?
De karakters spatten van het doek af. Zelfs de 'slechterik' (ik heb het nu over de rol van Danny Huston) wordt zeer genuanceerd gespeeld. Fiennes' verlegen diplomaat is realistisch en frustrerend in zijn handel- en denkwijze en groeit uit tot een gewild evenbeeld van zijn vrouw. Wat een ontwikkeling wordt daar getoond! Weisz maakt veel van haar bijrol als degene wier ogen niet hoefden te worden geopend omdat ze die al de hele tijd open had.
Grootse, grootse film over liefde en wat die vermag.

Ik snapte evenmin van de plot een paar dingetjes maar het acteren en het gegoochel met geluid (waarom geen Oscar?) maakte genoeg goed om een vette 3,5 sterretjes te geven aan deze behoorlijk indrukwekkende film.

De plot was heel erg voorspelbaar wat niet erg hoeft te zijn als er veel valt te genieten van het acteren. Maar dat viel me wel een klein beetje tegen vergeleken met Altmans andere films. Er wordt een beetje in geacteerd alsof Altman tegen ze heeft gezegd: "well guys, it's a comedy, so... show it!" Vooral Glenn Close shows it maar ik vrees dat ze ook een beetje oppervlakkige teksten heeft om mee te werken.

De rollen van Julianne Moore (ze lijkt het een beetje moeilijk te hebben iemand te spelen die niet helemaal 100% is; het gevolg is een veelvuldig getrokken pruimemondje en ze zit wat onder haar energie qua spelen. Het resultaat is vrij subtiel te noemen.)en het jongetje waren ook van die rollen waarvan je gelijk snapte dat dat blijkbaar nodig was voor de plot. Alleen van de rol van Lyle Lovett is me niet echt duidelijk geworden waarom die erin zat. Behalve dat hij vaste gast is bij Altman en een mooie kop heeft om naar te kijken.

Ik word het ook wel een beetje zat wat je zo vaak ziet in de US dat als men een film wil kijken over kleinsteeds gedrag men dan maar uitwijkt naar één van de zuidelijke staten. Niet in het minst omdat de verschillen in zuidelijke accenten legio zijn terwijl gesuggereerd lijkt te worden dat men daar allemaal geboren en getogen is (daar = Holly Springs).

Uiteindelijk, na me over deze ergernisjes heen gezet te hebben, viel er nog genoeg te genieten en dan vooral van de enige echte hoofdrolspeler (eigenlijk een schande dat hij niet in het lijstje acteurs staat) Charles S. Dutton. Een grote verrassing vond ik ook Liv Tyler.

Ben het praktisch helemaal met Co Jackso eens, en wil daar nog aan toevoegen dat ik niet zozeer het verhaaltje stándaard vind, als wel dat ik de spanningsboog, het verhaaltje, niet helemaal vond kloppen. In wezen dus onvoorspelbaar, maar dan op een manier die me niet beviel. Jammer.

Heel, heel mooie en indrukwekkende film met prachtig camera- en acteerwerk en een sobere soundtrack (alleen het zelfde kinderliedje voor de derde keer, bij de aftiteling, had voor mij niet gehoeven). Wat een verhaal. Sluit me aan bij dragje, Tere's tweestrijd is iets waarmee je je steeds meer vereenzelvigt. Briljant trouwens, die sigaret aan het einde van de film.

Misschien laat ik me niet genoeg inpakken door de waanzinnige stop-motion want Corpse Bride beroerde me slechts een beeetje.
De taalgrapjes waren flauw, voor de hand liggend, het verhaal is aardig maar niet meeslepend. Het ging ook allemaal zo langzaam. Alleen het einde waarbij de Corpse Bride vervliegt in vlindertjes was ontroerend.
Burton weet mij bijna nooit mee te slepen - Charlie & The Chocolate Factory was daar een uitzondering op - en dit keer was het helaas weer niet raak.

Ik ben geloof ik de enige die Verbaan juist één van de betere acteurs vond in deze enthousiaste C-film.

Vooral de mede-pluggers van Schuurman en Schuurmans vond ik vreselijk slecht acteren. De Belg was het ergst. De kakmeisjes en Verbaan vond ik reuze grappig (ik geloof helemaal dat haar personage een tiener is qua manier van bewegen enzo terwijl Verbaan toch wel al officieel volwassen was tijdens de opnamen). Jammer dat het verhaallijntje van goed-spelende De Schepper en Schuurman zo lelijk is uitgewerkt. Jammer dat álle verhaallijntjes zo lelijk zijn uitgewerkt. Om over de dialogen (en of de lippen daarmee synchroom lopen) nog maar te zwijgen. Wat erg dat Dirty Dancing wordt gekopieerd met het dansen in het water. Praat Schuurman altijd zo laag?

En waarom laten ze meester-schmierder Löw (soms houd ik daar trouwens wel van; zie Al Pacino [dit komt mij duur te staan]) nou weer opdraven in een Engelstalige te spelen? Dat hele land puilt uit van de meester-acteurs! Ik wil zelfs wedden dat er een paar zijn in een rolstoel! Maar o wacht ik weet het al: geen enkele acteur wil zijn goeie naam te grabbel gooien! (wel beetje gemeen om te zeggen van mij)

Er zit ook een heel slecht gezongen liedje in, de titel weet ik niet maar ik heb de eerste regel opgeschreven: "Where are you now". Waarom kiest de regisseur/producent niet een goed gezongen liedje? On-be-grij-pe-lijk. Daan Schuurmans (die ik nou niet bijzonder aantrekkelijk vind) heeft trouwens verrassend mooi buikje. Hoe heet dat ook alweer? Een "six-pack" oid?

Nogal hypocriete film als je het mij vraagt. Eerst allemaal mooie meiden laten zien zodat je er natuurlijk zeker van kan zijn dat alle knulletjes je film gaan zien, en dan aan het einde haar braaf ergens anders laten werken omdat haar vader zich voor haar schaamt en omdat op een bar dansen niet binnen je dromen zou passen. Met een producent als Bruckheimer hoef je ook niet anders te verwachten: hij wil zowel profiteren van het preutse deel der natie als van het genietend volk.

Wel leuk om Maria Bello weer eens te zien spelen. Zooo jammer dat zij niet meer meespeelt in ER.