Opinions

Ik vind met het einde niks mis van deze film. Past bij de rest (zoals dat Rachel dan een keukenmachine gaat aanzetten terwijl hij op de bank zit en zucht, grappig toch?).
Ik vond het goed geacteerd en verbaasde me over hoe fijn ik ernaar zat te kijken terwijl er eigenlijk vrij weinig gebeurt. Het is een vrij zwartgallig, cynisch en hard (dwz confronterend) gebeuren maar het is heel erg gestoeld in de realiteit en dat bewonderde ik eraan. Realiteit is een kwaliteit die voor mij volstrekt niet noodzakelijk is maar in dit geval vind ik het dus wel een soort kwaliteitskeurmerk. Tegelijkertijd heb ik niet veel behoefte om deze nou te herzien ofzo (hoewel misschien over een paar jaar), dus gelijk nadat ik 'm gezien had, zoals je dat met een heel goede film kunt hebben.
Dat komt een beetje omdat het een praatfilm is. Er zitten wel visuele grapjes in maar die stellen niet zo heel veel voor.
Het laatste liedje van Badly Drawn Boy deed me écht aan Elliot Smith denken en dat vond ik bepaald niet erg!
Het spel vond ik zoals gezegd uitstekend. Hugh Grant vind ik niet zo'n bijzondere acteur maar de rol paste hem wel weer als een handgemaakt pak. Het jongetje en de situatie waar hij in verkeerde, daar kreeg ik kippenvel van zo af en toe.
Toni Colette is echt een vreselijk goeie actrice. Hoe mooi dat ze zo ongelukkig kan zijn en dan zo vreselijk gaat huilen en dat ik dat geloof maar dat ik er ook wel hard om kan lachen tegelijkertijd! Dat vind ik een kracht van haar spel en van het verhaal van de film. Toni Colette speelt niet de 'love-interest' maar als vrouwen niet de love-interest spelen, zijn het vaak veel interessanter rollen. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik Rachel Weisz niet goed vond want die maakte ook veel van haar kleine rol.

Ik heb een zwak voor zowel Foster als McGillis en ze leveren goed werk. Toch vind ik de film als geheel een veredelde B-film ('based on a true story' - zo voelt het) en cinematografisch niet erg interessant.

Neemt niet weg dat het heel degelijk is gemaakt en dat de issues die het aansnijdt - zoals: heeft een vrouw schuld aan verkrachting als ze verleidelijk heeft gedanst voor haar latere verkrachters? zoals de opstelling van de bijstanders en zoals de opstelling naar mensen die komen uit een armoedig milieu - er heel erg toe doen.

De aller- allerlaatste scene vond ik ook een beetje afknapperig (wat een kleurloos Brits meisje is dat vriendinnetje zeg), evenals het etentje van Meryl Streep met haar New Yorkse vrienden. Voor de rest heb ik mij meer dan vermaakt. Hoewel ik de meeste dingen alweer vergeten ben (plotwendingen, overpeinzingen, grappen) en ik op dit moment nog niet heb besloten of dat een zwakte is, heb ik ontzettend gelachen en vaak heftig zitten knikken. Misschien heeft het met schrijven te maken (degene met wie ik was, schrijft ook en wij twee zaten ons van de hele zaal het meest (in ieder geval het luidst) te vermaken) en ontroerde mij het gevecht van de schrijver met de materie. Het is zo superherkenbaar. Dat Kaufman een zo origineel script weet te construeren uit al die elementen... petje af. Meryl Streep is ge-wel-dig, evenals Chris Cooper, evenals Nicolas Cage, evenals zijn broer . Cage weet overtuigend, grappig en herkenbaar twee zeer verschillende karakters neer te zetten. Ik was voor een paar dingen op mijn hoede voor het zien van deze film: 1. Cage, die ik erg irritant kan vinden. 2. Ik vond Being John Malkovich in het tweede deel vreselijk tegenvallen. Kaufman en Jonze weten mij toch helemaal te overtuigen. Wat een talent is die Kaufman. In sommige kritieken las ik dat Kaufman zijn talent wel erg etaleert als het slimste jongetje van de klas, niet in het minst door het schrijven zo prominent het onderwerp te maken met raamvertellingachtige structuren en dergelijke. Maar als je daar zo'n vermakelijke film voor terugkrijgt, jezus, waar zeur je dan over? Ik bedoel wat krijg je er voor terug? Een authentiek geluid.

Ik heb hetzelfde als david bohm. De film weet me te raken. Hoe onrealistisch het allemaal ook is; ik pik het, en merk dat ik achteraf steeds aan de film zit te denken, terwijl het nu twee dagen geleden is dat ik 'm zag. Ik denk na over de keuzes die de hoofdpersoon moet maken, over zelfopoffering, over of we een 'taak' hebben in het leven, en wat daarvoor moet wijken, over wat je motiveert in het leven, over allesverzengende liefde en of je daarnaar moet blijven zoeken of op gegeven moment heel praktisch moet denken: okee, dit is het, beter wordt het niet. Laat 'm los.

Uiteraard denk ik er ook over na hoe een film met zo'n grotesk uitgangspunt en met van die ingrediënten die mij ergeren (zoals dat de mensen die moeten zorgen dat alles volgens plan verloopt alleen mannen zijn), mij toch zoveel kan doen. Ik was echt in tranen op gegeven moment. Niet achteraf, maar terwijl ik keek. Ik wil 'm ook terugzien, uiteraard vooral de scènes tussen Damon en Blunt die, zoals al vaak geschreven is, een fantastische chemie weten te creëren. Of is het niet hun verdienste (of óók) maar toch de vorm van de film waarin twee mensen zo tot hun recht weten te komen?

Ik merk zelfs iets van jaloezie bij mezelf. Damons karakter zit in wezen in een enorme luxe-positie: het is kiezen tussen óf opstoten tot de hoogste positie van het land (althans, dat wordt sterk gesuggereerd) óf kiezen voor de vrouw met wie hij een diepe verbintenis voelt en het is nog wederzijds ook. En ja, ik weet dat allebei die keuzes met enorme consequenties gepaard gaan voor wat betreft die andere keuze, maar het is toch een keuze tussen een voluptueuze chocoladetaart of een allesverfrissende citroentaart, en niet een keuze tussen een mariakaakje of een pepernoot. Er staat echt wat op het spel. Knap dat een film die zich van zulke triviale ingrediënten bedient, die noodzaak zo dwingend weet over te brengen.

Ondanks Gene Wilder - waar ik nogal een zwak voor heb - en zelfs ondanks Marty Feldman - die natuurlijk prachtige ogen heeft - en zélfs ondanks Madeline Kahn - die geweldig zingt en daarbij een geinige mond trekt - vond ik dit toch een nogal saaie en vergezochte (maar dan niet op de goede manier) komedie.

Ik vond Priscilla, the Queen of the Desert dit keer leuker dan de vorige keer dat ik 'm zag, dus mijn waardering gaat een sterretje omhoog.

Het 'gebrek aan een verhaal' stoorde mij nauwelijks. Pas aan het einde brak het de film een beetje op, op het moment dat Alice Springs bereikt was en de film nog even doorging. Voor de rest vond ik het een heel aanstekelijke, warmbloedige en op momenten keiharde film. Terence Stamp is simpelweg ge-wel-dig.

De scenes met de Aziatische vrouw vond ik er wel erg bij gehaald.

Denk je? Ik heb van begin tot eind geboeid zitten kijken. Vond het een zeer humane film. Was wel verbaasd over de hoge mate van realiteit van het verhaal en de vele tranen van de hoofdpersoon (hoe begrijpelijk ook) maar het houdt een lichtheid wat het fijn kijken maakt. Het jongetje speelt heel goed en vooral Burnstyn. Ik dacht trouwens vantevoren dat ik naar een film met Ellen Barkin ging zitten kijken maar het was dus een heel andere actrice. Fosters rol stelt niet veel voor. Harvey Keitels rol is behoorlijk angstaanjagend. De aanwezigheid en dreiging van geweld is ligt de hele film door op de drempel. Ben nu wel benieuwd geworden naar Mean Streets en Taxi Driver. Ik zag op IMDb dat er een tien jaar lopende televisie-serie is gemaakt na(ar) deze film.

De film duurde ietwat lang maar ik heb bijna de hele film met een grote lach zitten kijken. Niet omdat het zo vreselijk grappig was ofzo maar omdat de mensen erin (vooral Hudson, Figgit en McDormand maar zelfs Deschanel in haar korte rol als ouder zusje) zo fijn waren om naar te kijken. Omdat we af en toe willen ontsnappen uit onze achtergrond, zelfs als die nog zo liefdevol is; omdat de bezorgdheid van de moeder zo gemeend en zo realistisch en zo terzake is; omdat ze zo laf zijn en tegelijk zich zo schuldig voelen om diezelfde lafheid. Er valt vast nog veel meer op te noemen als het nu niet half drie 's nachts was. Ik vind het ook erg knap van de schrijver/regisseur dat hij iemand als ik, die niet bepaald een rockfan is, zo van deze specifieke-muziekfilm kan laten genieten. Mooi gegeven vond ik de ervaren journalist die William wel even de kneepjes zal leren: je ziet William luisteren en knikken en ik zag hem denken 'nou dat zal wel meevallen' maar die journalist had gewoon hartstikke gelijk. Om binnen te komen bij de artiesteningang bijvoorbeeld moet William zich in zekere mate gelijk al corrumperen.

Ik pik het kunstmatige van de ingeniositeit hier volledig. Het magische van de film zit 'm voor mij nu juist in het feit dat al die gebeurtenissen en al die 'toevalligheden' in elkaar grijpen.

Medem durft poëtisch te zijn. Hoi hoi.

Aanrader.

Het is ook zo fijn filmisch en sprookjesachtig. Bijna alsof iemand je een heel erg mooi verhaal voorleest en je mag zelf de plaatjes erbij bedenken, zo mooi.

Ik werd door iemand op deze site beschuldigd van niet romantisch zijn (omdat ik Leaving las Vegas een stomme film vind). Om het goed te maken: volgens mij is dit nou een film die je met je geliefde moet zien. (ik zag 'm alleen)

Heel mooie film. Spookte dagenlang door mijn hoofd (was niet eng ofzo hoor).
Ik werd er ook boos van, de film liet me volstrekt niet onberoerd. Heb 153 minuten lang geboeid zitten kijken.
De scène met de hond die de andere honden doodbijt - het zit als het ware in zijn aard en het zou oneerlijk zijn als de man hem daarvoor zou straffen - kende ik op één of andere manier al. Weet iemand of dat element al in een andere film heeft gezeten of gebaseerd is op een verhaal?

Ik probeerde ernaar te kijken maar het irriteerde me. Jammer, want ik vind alledrie de hierboven vermelde actrices erg goed.

Maar ik vond het zó toneelmatig en overdreven dat ik mijn hand gewoon niet kon stoppen toen die telkens maar weer op de rooie knop drukte van de afstandsbediening als ik probeerde te kijken.

Heel toepasselijk op mij, de opmerking 'niet voor jonge kijkers bestemd'. Ik moet een jaar of elf a twaalf geweest zijn toen ik deze film zag en was er bijzonder door aangeslagen. Mijn buurvrouw bij wie ik de film zag, zei dat ik me niet zo druk moest maken; het was immers toch niet echt? (een tekenfilm, en nog fictie ook) Dat heb ik haar op de een of andere manier nooit echt kunnen vergeven. Toen ik later op school leerde dat Animal Farm een allegorie was op de Russische situatie van begin vorige eeuw, werd mijn onbegrip zelfs nog groter.

Ik heb geen idee hoe ik een film als deze zou moeten waarderen in sterretjes. Ja, hij werkt, dat is wel duidelijk. En op een zeer shockerende manier. Hoe moet je een film waarderen die je als kijker afschuwelijk vindt, ook al is dat in zekere zin de bedoeling?

Saai, ongeloofwaardig, mooifilmerij, bah. Irritant. Chow Yun-Fat speelt chichématig. Het enige fijne is dat Foster doordat ze hier met Brits accent spreekt opeens ook die rare kikker in haar keel kwijt is die ze normaal gesproken heeft.

Maar om dáár nu je tévé twee-en-een-half uur voor aan te zetten...

Wow, ik had geen idee dat ik een Woody Allen-film ooit zo grappig en goed zou kunnen vinden. Ik had overigens het geluk dat ik 'm op groot scherm kon zien.

De hoeveelheid grappen per minuut (per seconde) stoorden mij niet; het was eerder een reden om deze film weer eens te herzien, wat ik echt hoop te kunnen doen. Allen speelt natuurlijk een uncommitted etterbakje, en Keaton, wow... het lijkt wel geïmproviseerd. Deed me een beetje denken aan Johanna ter Steeges kleine glansrol in Spoorloos, die heeft diezelfde kwaliteit.

Ik vond het bijna sketch-matig af en toe dus ik heb best gelachen. De film als geheel kon me weinig boeien. Barman kiest voor gimmicks die steeds terug komen zoals bijv. de jongen die van kiss houdt, de jongen die over niks anders dan over de jaren 80 kan praten, het constante geloer naar de overkant van Walter (wat is daar nu de betekenis van?) etc.
Het feest vond ik ook veels te lang, en dat terwijl ik erg van feestjes houd
Wel intrigerend vond ik dat die ruimte waar dat feestje in plaatsvond echt hartstikke klein was. Wat een hel moet dat geweest met filmen zeg.
Met het dansen is dat wel grappig bijvoorbeeld. Je moet niet claustrofobisch zijn voor deze film.
Voor de rest zaten er prachtige shots in.
Het had wel een half uurtje minder gekund. Er wordt zo in geluld de godganse tijd. 3 *

Wat een snertfilm. Geen idee waar het allemaal over gaat (nou ja, over de (on)wil om een politieke documentaire te maken en over de geboorte van een zoon). De achterflap op de videoband waarschuwde al dat Moretti misschien overkomt als een 'moralistische satiricus die net als F. de Jonge zijn geloofwaardigheid begint te verliezen' en dat een beeld kan opdoemen 'van een ijdele opportunist die teveel zelf in het middelpunt van de aandacht wil staan'. En inderdaad.

Ik heb mij afgevraagd of daar misschien een bedoeling mee gediend is, met die houding. Bijv. een subtiele persiflage op de ijdeltuit Berlusconi. Maar ik heb die bedoeling niet kunnen ontdekken.

Leuke poster trouwens.

En de soundtrack vond ik ook leuk, met die rare Yma Sumac.

Wat een tegenvaller. Ik ging wel met een beetje verkeerde verwachting kijken. Ik verwachtte de stand-ups namelijk ook echt op het toneel, maar doordat het allemaal als interview gebracht werd, met de komieken vóór de camera, werd het genant.

De grote variaties waren het leukst, vond ik. Ook de alternatieve Aristocrats-mop (met de rabbi, priester en boeddhist) vond ik leuk. Verder Silverman, de mime-speler, Saget en de kaartspeler. Drew Carey en nog een man die ik volstrekt niet kende, vond ik ook leuk. Gilbert Gottfried, Eric Idle en de oude man met de baard die het de kunst vond om het 'zo zakeljk mogelijk' te vertellen vond ik het meest en on-grappig. Het genantst werd als je zag dat de makers en de geïnterviewden zoooo'n leuke tijd hadden... dat ze dubbellagen achter en voor de camera... hadden ze allemaal moeten knippen. Heel drastisch, en dan een mini-documentairetje van moeten maken van een minuut of 8; dán was het wellicht grappig en origineel geweest.

Hè wat jammer nou toch dat ik het weer oneens ben. Ik vond het een mislukte komedie. Ik kon er niet om lachen. Nicholson heeft is een karikatuur met die stomme maniertjes en ik voel het drama eronder niet, waarschijnlijk omdat het verhaal gewoon heel mager is. Helen Hunt is een goede actrice maar het is net als met The Sheltering Sky: als het verhaal niet goed is, heb je als acteur geen vlees om in te bijten.

De enige die ik heel goed vond was Greg Kinnear. Daarom toch drie sterretjes. Aardig hè.

Mooie, maar toch ook ietwat vlakke film. Er liepen zoveel jongetjes rond dat het me ruim een half uur duurde voor ik wist wie welk personage was.

Wel ontroerend einde. Ik werd er weer heel kwaad van.

Wat een overbodige film en wat een saaie hoofdrolspeler. Niet te geloven dat dit is gemaakt door dezelfde regisseur als dat juweeltje Chacun Cherche son Chat. Ik snap werkelijk niet waarom deze film zo'n hoog gemiddelde heeft.
Tuurlijk zijn sommige dingen wel herkenbaar. Ik ben ook uitwisselingstudent geweest. Maar in hoeverre is die jongen nu veranderd, behalve in de tijd die voorbij gegaan is? Tautou is ook saai en de vrouw met wie Xavier vreemd gaat is zelfs nog 1000x saaier. De enigen die ik aantrekkelijk vond om naar te kijken waren de Italiaanse (mooie jongen) en Belgische (spannend meisje) huisgenoten.