Opinions

Curieuze documentaire omdat het zo anders lijkt allemaal dan hier, in Nederland. Het grenzeloze geloof in god, vaderland en democratie is indrukwekkend en stuitend op hetzelfde moment.

Knox lijkt af en toe wat naïef over te komen (het kind is ook pas een jaar of zestien in de documentaire, dus mág ze) maar door de keuzes die ze maakt en vooral hóe ze ze maakt, laat ze mijns inziens zien zeer volwassen en verstandig te zijn.

Mooi en ook triest is het eerste moment dat haar ouders niet volledig met haar keuzes mee kunnen gaan (dat ze de plaatselijke gay-alliantie steunt) en zij min of meer beseft dat ze nu alleen staat bij hun in huis.

"Waarom huil je nu," vraagt haar moeder, en je denkt: 'och, arme oen.' Maar haar ouders zijn vooral heel ondersteunend en warm voor haar, dat is prachtig om te zien en het geeft ook inzicht in het feit dat een land met zo'n rigide tweepartijensysteem niet met zich meebrengt dat mensen geen genuanceerde meningen kunnen hebben. Haar ouders zijn republikeinen maar zeer tolerant en preken respect, respect en respect.

Mooi citaat van Knox in een artikel dat ik vond:

"Butch Hancock, best summed up the opinion of sexuality education in my little town when he stated that "Life in Lubbock, Texas, taught me two things: One is that God loves you and you're going to burn in hell. The other is that sex is the most awful, filthy thing on earth and you should save it for someone you love.""

Wat citaten uit de WP:

[...]Inmiddels schipperde zij voortdurend tussen een Franse en een Spaanse koers in de buitenlandse politiek. Soms liet zij de Watergeuzen toe, die hun buit verkochten in Engeland en dan weer verbood zij hun haar havens, als zij Filips II ontzien wilde, wat ten slotte de aanleiding werd tot de verovering van Den Briel. Noch de opstand van katholieke edelen in Noord-Engeland in 1569, noch die der geuzen in de Nederlanden in 1572, noch de in protestantse zin werkende invloed van haar gunsteling Leicester en haar secretaris van staat Walsingham vermocht in deze basculepolitiek wijziging te brengen. Soms leende zij het oor aan Oranje en gaf hem wat steun in geld en troepen, maar altijd minder dan gevraagd werd, om de Spanjaarden te ontzien. [...] Natuurlijk was de keuze van een gemaal voor Elizabeth van het begin van haar regering af een belangrijk punt geweest. Het parlement drong krachtig op een huwelijk aan, vooral omdat de troonopvolging onzeker was en de kandidaat met de meeste rechten juist Maria Stuart was, van wier troonsbestijging niets dan ellende te verwachten viel.

Historische drama's zijn meestal niet zo aan mij besteed. Ik snap vaak maar weinig van alles wat er speelt en plotmatig is het zo'n ratjetoe dat ik afhaak. De schrijver/regisseur en hoofdrolspeelster van deze film weten echter veel goeds te maken van het vele materiaal dat voorhanden is rond Elizabeth. Ik snapte zooo goed dat ze vaak niet kon kiezen. Ze wordt voor het blok gesteld, ze heeft allerlei adviseurs (en hoe weet ze of ze Engelands belangen dienen?), ze wordt aangezien voor 'maar een vrouw', als een broedmachine die nergens goed voor is dan te zorgen voor een troonopvolger. Ondertussen zijn er allerlei (en vele) buitenlandse belangen en gevoeligheden. Deze film wist dat heel persoonlijk (dichtbij dus) te maken.

Dat vind ik knap. Ondertussen was er plotmatig nog steeds van alles dat ik niet snapte. Een lastige film wat dat betreft. Een historisch drama dat mij zin deed krijgen een leesbare en gedegen biografie te lezen over deze mens.

Wat een keuzes. Wat een eenzaamheid.

Weet iemand waar dat witverven van haar gezicht, waar die keuze vandaan kwam? Dat was in Shakespeare in Love meen ik ook te zien (Elizabeth op haar oude dag, gespeeld door Judi Dench).

Gisteren op het begin na weer herzien en ik vond 'm weer prachtig. De moraal is tamelijk duidelijk dat wil ik van je aannemen, Goodfella, maar wélke? Er worden zoveel thema's aangesneden in deze film. Natuur v cultuur; blijmoedigheid v zwaarmoedigheid; eeuwigheid v vergankelijkheid; man v vrouw; zoon v vader.
Dit is een film die me flink aan het denken zet over hoe ik tegen de wereld aankijk. Neem nou het verschijnsel van gesloten gemeenschappen zoals je die hier afgebeeld ziet in de stam in het bos (maar ook in Witness te zien, of scherp beschreven in het geweldige boek Aama in Amerika). Ze leven volgens rituelen, iedereen weet zijn en haar plaats, het lijkt tot een grote rust te leiden en tegelijkertijd heb ik in mijn achterhoofd: maar wat nu als je homoseksueel bent in zo'n gemeenschap? Of wat nu als je als vrouw mee wilt jagen? Dan prefereer ik liever de destructieve 'westerse' manier van leven met de moeilijk te hanteren vrijheden die daarbij hand in hand gaan.
Sommigen die dit lezen vinden dit misschien wat vergezocht klinken vergeleken bij wat de film ons voorschotelt maar dat zijn wel zaken die bij me opkomen als ik naar The Emerald Forest kijk. Zo'n gemeenschap is namelijk best jaloersmakend. De idylle van je plaats weten, van je dood accepteren... lees ook het boek van Luis Sepulveda over de oude man die graag liefdesromans las (verfilmd met Richard Dreyfus maar die film schijnt niet zo geweldig te zijn).
Die idylle zit 'm ook in de moed waarmee men zichzelf verdedigd - angst lijkt niet im frage te zijn en pijn lijkt er niet werkelijk toe te doen - zoals Tomme de pijl uit het been van zijn vader trekt. Het is het noodzakelijke en doet hij het zonder gezeur. Zelfs het oorlogvoeren met de Fierce People lijkt zonder persoonlijke haat te gebeuren zoals we die zo goed kennen van de realiteit van oorlogvoeren. Ik weet niet wat daarvan te vinden - ik vind het fascinerend en ik geloof het helemaal op de een of andere manier.
De zoon van Boorman lijkt helemaal op zijn plaats in deze gemeenschap. Vind ik een behoorlijk staaltje van acteren.
Iets anders waar ik me over verbaasde bij mezelf is dat ik snel moeite heb met geweld in films maar in deze film het volledig accepteerde dat men elkaar doodschoot met pijl en boog, net zoals bijv. de overval op het huis waar de vrouwen geprostitueerd werden. Ik vraag mij af hoe dat komt. Misschien omdat het geweld hier zo functioneel is? Omdat het direct om de overleving gaat van die stam en om de overleving van hun wijze van leven?
Het enige waar ik me enigszins aan zou kunnen storen (maar dat is niet gebeurd omdat ik juist die passages zo mooi gefilmd vond) waren de zog. mystieke passages waarin de personen na de snuif drugs al hallucinerend hun mythisch dier tegenkwamen. Daar geloof ik niet zo in - dat zoiets automatisch gebeurt, zelfs bij Daddee.
Iets anders wat ik niet zomaar kon geloven was dat toen Tomme naar de stad ging, hij zomaar die jongens tegenkwam die de Invisible People kenden en die zich later ook bij hun aansloten. Dat ging me allemaal wel érg makkelijk.

Leuke film. Begin is wel errug lang, met die animatie en al die dieren. Gisella - mooi en grappig gespeeld door Amy Adams - is wel ontzettend oprecht on-cynisch over de liefde en ik ben in een tijd in mijn leven waarin ik dat wel even kan gebruiken.

Susan Sarandon was de kers op deze wel erg zoete taart.

Vooral Jeremy Northam maakte de film de moeite waard. Die man lijkt altijd een sardonisch genoegen te hebben in de rollen die hij speelt. I.t.t. een aantal anderen vind ik Winslet wel leuk; de rol die ze hier speelt is wel héél onglamoureus, maar dat geldt voor de hele film wel een beetje. Wat heeft die hoofdpersoon een wallen zeg...

weet iemand hoe ze het gedaan hebben met de scène waarin Julia Roberts in haar auto aangereden wordt? Ze stapt namelijk in de auto, die rijdt weg en dan hup wordt ze aangereden. Het lijkt één lang shot te zijn maar ik kan me niet voorstellen dat Roberts deze stunt zelf heeft uitgevoerd. Of wordt hier een Gebroeders van Es-truucje uitgevoerd??
Hartstikke leuke film. Is best drie sterretjes waard met low-lawyer Albert Finney als baas en met die schattige Aaron Eckhart als buurman/vriendje van lastige (maar ze krijgt wel verdomd veel voor elkaar!) Julia Roberts

Ik vond deze film best aardig beginnen, maar naar het einde toe werd het steeds meer een afknapper. Uiteindelijk was ik echt teleurgesteld toen ik het filmhuis uitliep. Het mensbeeld bevalt me niet, de opbouw van het verhaal bevalt me niet, de hoofdrolspeler bevalt me niet. Ja, het is een eetfilm en die hebben altijd een streepje voor boven andere films, maar wat mij betreft heeft deze film het laten liggen.

Zoals Kaufmann telkens weer filmisch het hoofd weet in te gaan, dat wekt diepe bewondering bij mij. Ook hier schiet het wat mij betreft enigszins door de bocht (in het begin kan ik diverse dingen echt niet volgen en dat weerhoudt me van ontroering/inleving soms) maar er wordt zo mooi neergezet wat een relatie kan doen in je hoofd. Al die interpretaties van hoe je je in een relatie tot elkaar verhoudt - vermakelijk hoe degene met wie ik naar de film was gegaan en ik allebei andere conclusies trokken uit wat we gezien hadden.

Kreeg veel zien om verliefd te worden. Dat is toch een mooie uitkomst van een film die voor een groot deel over relatiecrises gaat (mijn interpretatie!).

Nog een keer gekeken en DonMcKellar blijf ik echt geweldig vinden. Khanjian en Koteas vind ik onverminderd irritant en dat heeft deels te maken met wat drakerige teksten; de makers hebben denk ik graag 'diep' willen zijn en eerlijk gezegd komt er heel wat aan van die diepte (bij mij) maar een deel hangt in de ruimte hoogdravend te zijn. Daardoor krijgt de film iets pretentieus' en dat is jammer. Dat er nog zo veel aankomt emotioneel komt oa door de bij tijd en wijlen prachtige cinematografie en de hele manier van vertellen. Dat de plot dan lijntjes niet afmaakt vind ik niet zo'n ramp. Hoewel ik er wel over peins in hoeverre ik de motivaties en verlangens van sommige personages pik. Die motivaties hebben in deze film namelijk alles met de plot te maken, omdat het een typische 'character-driven' film is. Hoeveel vragen ik echter ook houd, ik ben blij deze film, twee keer, gezien te hebben.