Opinions

Verrassende rol van Bancroft maar voor de rest vond ik de film nogal warrig in wat het nu wilde vertellen en bij een legerfilm vind ik een dubbele moraal helemaal nogal ergerlijk.

Wat een leuke hilarische film!!

Ik haaaat sf, en juist daarom vond ik dit denk ik zo grappig. Als ik wel eens Star Trek zie langsflitsen tijdens het zappen, kan ik het idee nooit van me afzetten dat het bwvs bordkartonnen decortjes zijn (itt tot Jaws, waar ik in elke golf een haai zie). In Galaxy Quest wordt met dat soort dingen gespeeld. De Thermians waren inderdaad om op te vreten. Het einde vond ik ook gaaf.

Rickman vond ik minder grappig dan ik had gehoopt.

Ik ben het helemaal en volkomen eens met Ichi, ook wat hij/zij zegt over dat deze film in zijn eigen staart bijt. En dat valt hier volkomen fout uit (een geval van goed is uiteraard 12 Monkey's, maar dan heb ik het puur over de plot).

Ik geloofde deze film volkomen niet. Ik heb er in de bioscoop hartelijk om zitten lachen. Helaas was ik de enige in de overigens goedbezette zaal. Jammer van zo'n duurgemaakte film hoor want de soundtrack vond ik prachtig, met die verstilde pianomuziek.

"Gandhi goes by in a cloud of serenity, and everyone who sees him knuckles under (with the exception of a few misguided fellows, of course). Ben Kingsley ... is impressive; the picture isn't ... Kingsley can't give his role a core, because it has been written completely from the outside. A viewer's reaction: 'I felt as if I had attended the funeral of someone I didn't know.'" — Pauline Kael.

Ik kan het niet beter verwoorden.

Prachtig thema kiest die Niccol uit. Jammer dat meer dan de helft van de film in beslag wordt genomen door de vraag of de hoofdpersoon al of niet ´betrapt´ wordt. Daar ben ik nou echt helemaaaal niet in geïnteresseerd. Neemt niet weg dat het hele gedoe van uitsluiting, erbij horen, de perfecte mens, rivaliteit etc. behoorlijk goed uitgewerkt is. Ik werd weer eens in mijn overtuiging gesterkt dat een wereld nooit in starre regeltjes vervat kan worden, dat er altijd mensen in de marge zich bevinden die heel waardevolle dingen kunnen doen maar daarmee minder opgemerkt worden. Een thema dat mij erg aan het hart ligt.

Ik vind dat Niccol de personen soms teksten in de mond legt (vooral in de voice-over) die hij met wat meer moeite in de beelden had kunnen stoppen. Jude Law speelt erg goed. Hawke heeft een geinig soort onzekerheid over zich (of misschien zit de herinnering aan Dead Poets Society me nog te veel in de weg). Zijn spel doet mij volstrekt niet aan dat van Cruise denken. Dat Thurman niet helemaal uit de verf komt, heeft denk ik meer met het script te maken. Ik vroeg mij op bepaalde momenten af: waarom vraagt ze niet door? Maar ja, als dat dan niet in het script staat, begin je niet veel als actrice.

Eindelijk, eindelijk ging deze film dan in Nederland draaien. Zoveel over gehoord, zoveel goeds vooral. Een mooie foto van de film hing al weken op mijn muur. Moest 'm zien, hoge verwachtingen.

Twee vriendinnen meegesleept.

Zul je net zien: vriendinnen na de film diep onder de indruk. Zo diep dat ik eigenlijk de eerste tien minuten geen conversatie (of is het nou conservatie? Moelukke woorden) met ze kon voeren.

Maar ikzelf dus. Tja. Dat tweede uur hè? Ik sluit me volledig bij Kos aan en heb er niet zoveel aan toe te voegen, behalve dat ik de soundtrack helemaal geweldig vond. (orkestje tussendoor ook) En ik heb me regelmatig suf gelachen.

En ik sluit me volledig aan bij Chiquita - dat gekorporaliseer (of is het nu gekolonelliseer?) van De Knip daar issie te oud voor. En ik kan het weten want ik ben sinds een paar weken ook dertig.

Dit was mijn eerste Cassavetes! En die viel nogal tegen...
Gena Rowlands speelt heel erg goed maar er speelt ook een heeeeel irritant jongetje mee, die er overigens een Razzie voor gekregen heeft. Volgens de film is hij zes jaar maar ik weet zeker dat hij al zeker tien was ofzo (IMDB geeft helaas geen uitsluitsel). De score is heel aanwezig, je moet er van houden denk ik. Rare dingen ook in de plot: heeft Gloria nou twee appartementen of gaat ze weer terug naar het eerste en hoe kan dat ongezien als ze overal in de kranten staat? En waar is de kat gebleven? En Gloria is een vriendin van de moeder van het jongetje maar ze weet voor de rest helemaal niets van het jongetje - ook een beetje gek. Aan het einde spreekt ze af met het jongetje in de trein naar Pittsburgh maar als hij daarin zit, is zij er niet en dan gaat hij maar naar een begraafplaats in P. en daar komt zij toevallig ook! Dat geloofde ik dus niet. En de microfoon was zeer zichtbaar in het begin.Maar goed, ik wilde deze film wel toevoegen want de Gloria van 1999 van Lumet is een remake van deze film.

Ik zag deze film in één van de weinige bioscopen waar hij draaide (ik meen Desmet, hoewel Rialto logischer zou zijn) en vond 'm erg mooi. Maar hij is ook niet echt blijven hangen, de film dus. McKellen is wel smullen hoor, dus zeker wel gaan zien.

Wat blijft hangen is het besef dat er logischerwijs allemaal van dit soort mensen in de achtertuintjes van 's Hollywoods landhuizen zijn; oude filmmakers die hun tijd verwijlen met herinneringen ophalen, zwemmen en mensen naschilderen. De filmmakers van nu staan op de schouder van giganten, zoiets. En sommige van die filmmakers durfden zich net iets meer uit te spreken dan anderen. Mooi onderwerp, mooi introspectisch ook. Heel onglamoreus. Nou ja, blabla. Weet ik veel. Het is vijf jaar geleden.

Gestern endlich gesehen.

Ik heb met tamelijk rare verwachtingen zitten kijken omdat ik dacht dat het een komedie was en inderdaad deed de film af en toe pogingen dat te zijn met het voorliegen van de moeder.

Dat vind ik ook de zwakte van de film, en ik vind net als bijv. Goodfella dat het midden daardoor vrij zwak is. Bovendien geloof ik dat deel simpelweg niet: de dokter zegt dat opwinding vermeden moet worden. Als er 15.000 Westduitsers in Berlin-Mitte komen wonen is dat net zo goed opwindend als wanneer dat eigenlijk een hereniging betekent. Daar kun je natuurlijk tegenin brengen dat de interpretatie van de woorden van de dokter Alex' interpretatie was, maar daar wil ik dan wel in kunnen meegaan. Ik vond dat de film teveel bleef hangen in die gimmick.

Tegelijkertijd vond ik het een vaardig gemaakt drama met een fijne niet-glamoureuze hoofdpersoon. Ik ben het ermee eens dat je de journaalberichtjes die Alex en Dennis maken ook kan zien als een commentaar op de constante censuur die werd toegepast in de Oostbloklanden en Noordkorea nog altijd.

Het echte drama was dan toch die moeder, maar dat daagde pas aan het einde. Zij heeft immers al die jaren geleefd in dat dilemma. Jarenlang is ze de perfecte modelDDRburger geweest maar dat blijkt volkomen onwillig geweest te zijn. Ze was eigenlijk te laf om haar man te volgen met de kinderen uit een (volkomen terechte (ik kan het weten want ik ben tussen mijn 6e en 14e jaar zo'n vijf keer in de DDR geweest)) angst uitgekotst te worden door die maatschappij maar er nog wel te moeten wonen. Dan maar aanpassen, dan maar perfect aanpassen, dan maar modelburger. Krijgen je kinderen tenminste ook wat kansen.

Maar dat is een boodschap die de film pas aan het einde uitdraagt (of die ik er dán tenminste pas in kan lezen).

Ook de ostalgie van de medeflatgenoten herken ik. De mensen in de voormalige DDR leefden weliswaar in die volkomen repressieve maatschappij zonder werkelijke vrijheid maar er was voor iedereen werk, er werd niet ingebroken en de augurken waren betaalbaar.

De muziek trok ik niet. Haalde me uit de film, die Amélie-imitatie.

De film zoomt in op eigenlijk een heel klein kader: het media-wereldje dat durft op te staan tegen McCarthy's absurde en inhumane communisten-jacht. En dus zien we bijna alleen scènes in de studio, naast de enkele café en huiskamerbeelden. Alles is binnenskamers, en dan ook nog zwart-wit, en met constante sigarettenrook. Alleen Clooney heb ik niet zien roken, maar wellicht deed ie het wel.

Het gekke is, misschien wel dankzij de beperkingen die film zichzelf oplegt: ik werd geheel het verhaal ingezogen. De overeenkomsten met het mensen onthouden van habeas corpus inzake 'Gitmo', of de beruchte PATRIOT-act, is onmiskenbaar. Fijn dat Clooney er een film aan wijdde, en fijn dat hij het zo simpel hield.

Duidelijk wordt ook hier dat zogenaamde heldendaden vaak veel onnadrukkelijker plaatsvinden of met veel met bureaucratie en halfzijdige bedreigingen omlijst zijn dan het redden van een kat uit een boom. David Strathairn heeft een uiterst 'cool'e uitstraling, niet in het minst door zijn constante roken, hoewel ik moet toegeven dat ik 'm ook al bijzonder mocht in het pareltje 'Passion Fish'. Clooney's rol was onnadrukkelijk (leuk, die slobberige pakken), Langella vond ik mooi, Ray Wise als Hollenbeck iets te nadrukkelijk onzeker en depressief waardoor zijn afloop voorspelbaar werd. Clarkson en Downey: wanneer zijn zij eigenlijk níet goed? Hun zijdelings verhaallijntje maakt duidelijk dat ook organisaties met goede intenties niet ontkomen aan praktijken als het geheimhouden van het een of ander. Hier dus het huwelijk. Rond de McCarthy heksenjachten waren mensen vaak gedwongen communistische sympathieën geheim te houden, uit angst voor ontslag of uitsluiting. Allebei niet de beste recepten om een ontspannen leven te leiden.

Nog een ding, ook iets dat nog steeds actueel is: in de journalistiek is het politiek correct, maar ook soms gemakzuchtig, om altijd maar hoor en wederhoor toe te passen. Alsof twee meningen eeuwig en altijd maar gelijkwaardig zijn. De film begint met Murrow (tenminste, niet de scène in 1958, maar de scènes daarna, van 1953) waarin hij zegt dat ze soms juist stelling moeten durven nemen. Het argument is hier min of meer dat McCarthy al genoeg publiciteit voor zichzelf creëerde. Zijn kant van het verhaal wordt dus al belicht.

De andere kant werd daardoor zo ondergesneeuwd dat het CBS nodig had om ook gehoord te worden. Hiermee wordt journalistiek een soort activisme, begeeft het zich op het politieke vlak, niet in onderwerp zozeer, maar in hoe media de feite presenteren. Om het op te nemen voor een underdog (hier: vermeende communisten) vereist lef. Murrow is niet voor niets een held geworden voor journalisten. Journalistiek, en daarmee ook de luisteraar/kijker/lezer, is niet altijd gebaat bij schaapachtig geblaat. Soms moet een journalist zijn leeuwentanden laten zien -- 'Goed gebruld, leeuw!'

Ik vond The Graduate echt geweldig. Vooral het eerste uur. Verhaal, camerawerk, dialogen... alles. Daarna werd het een beetje clichematiger met zo'n jongen die achter het meisje aangaat, onder tijdsdruk, en dat wonderlijke trouwen. Waarom in godsnaam moeten ze trouwen en hoezo die bloedtest???
Hoffman en Bancroft zijn meer dan geweldig.
De muziek vond ik gek genoeg detoneren maar dat had ook wel weer wat. Van die serieuze liedjes bij zo'n grappige film.
Echt een film om meerdere keren te zien.

Vermakelijk, vooral dat al die acteurs zo duidelijk veel ouder zijn dan High School jongeren. Mooie rol van Stockard Channing. Jammer dat Olivia Newton-John meespeelt.

Ik ben het helemaal en volledig eens met Cornelis.

The Green Mile vind ik een behoorlijk stupide film in z'n moraal. Ongelooflijk dat deze film in de top tien van zoveel mensen staat (ik maak met deze opmerking waarschijnlijk een heleboel vijanden - het zij zo) en in de top 100, op plaats 29. Dat betekent dus dat volgens de MM-gebruikers maar 28 films in de wereld beter zijn dan TGM. Nou, dat dacht ik dus effe niet hè!

The Green Mile is te lang(dradig), sentimenteel en middelmatig.

[edit] Hahahaaaa! Ik zie dat nadat ik gestemd heb, de film een plaatsje gezakt is in de top 100. Dat gaat de goede kant op! [/edit]

Ik vond het saai en niet grappig. Mag ik het hierbij laten of moet ik het per scène gaan uitleggen?

Film die ik moeilijk vind te waarderen in een cijfer. Ik heb een zwak voor Johan van der Keuken, en zou deze film best nog een paar keer kunnen zien, maar aan de andere kant is het ook een heel particulier en wat hap-snap verhaal, en soms wat pathetisch in het uitspreken van 'ik móet filmen'. Dat wil ik liever zien. En dat zíe ik ook, getuige het feit dat zelfs de doktersafspraken onderwerp worden in de film.

Nou ja, ik waardeer 'm een beetje laat en ga 'm nog eens herzien en dan verhoog ik wellicht.

Een van de leukste films ooit. Ik heb deze film nu zo'n vier keer gezien en ik denk dat ik 'm nog wel vier keer kan zien. Het gegeven van een zich herhalende dag is niet alleen goed gevonden maar ook nog meesterlijk uitgewerkt (in tegenstelling tot bijvoorbeeld het teleurstellende 'being john malcovich'). Men had er voor kunnen kiezen het allemaal leuk en aardig te houden maar de wanhoop van de hoofdpersoon gaat werkelijk tot de uiterste consequentie - de grap is dan weer dat zelfs deze uiterlijke consequentie zich weer herhaalt...

Bill Murray speelt een prachtig ironische weerman; aan het einde van de film lijkt alles pais en vree maar door Murray's ironische spel wordt dat gegeven een kwartslag gedraaid. Het spelplezier straalt er af en toe vanaf, kijk bijvoorbeeld naar de montage van de drank-scene: Andy McDowell lijkt af en toe haar lachen niet te kunnen houden.

Waarom krijgen komedies toch zo zelden grote prijzen? Ik vind het tamelijk schandalig aangezien een goeie komedie maken mij moeilijker lijkt dan een goed drama. Kijk maar naar Harold Ramis' 'analyze this': wat een draak van een film. Daar blijkt maar weer uit hoe moeilijk het is.