Opinions

De film duurde gelukkig heel lang want het duurde wel een uurtje voor mijn oren gewend raakten aan het geluid van de Pekingse opera. Maar toen dat dan ook gebeurde, was ik helemaal gehypnotiseerd door deze geweldige film. Een van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Ik geef het 5 sterretjes. Niet om de belachelijk lage waarderingen van de anderen te compenseren maar omdat deze film al tien jaar (sinds ik 'm in de bioscoop zag dus) op mijn lijstje staat van indrukwekkendste films (het zou natuurlijk kunnen dat ik 'm anders waardeer als ik 'm herzie).

Werkelijk een aanrader. Het is een epische vertelling over opera-artiesten die de zogenaamde 'culturele revolutie' meemaken en nog veel meer maar de details ben ik allemaal vergeten. Ik weet alleen dat het een rijk spektakel was.

Deze film heb ik jarenlang genoemd als mijn lievelings. In de categorie eetfilms staat ie wat mij betreft ver boven Como Agua Para Chocolate en Big Night. Le Grande Bouffe heb ik nog steeds niet gezien.

Gister, nadat ik Familie had gezien op Ned. 3 schakelde ik nog even over voor het laatste half uur van deze film en ik werd er gelijk weer helemaal in meegenomen. De film ademt humor en subtiele observatie. Het verheven taalgebruik van de hoge militair bijvoorbeeld symboliseert voor mij een en al onmacht over de liefde die hij niet heeft.

Ik ben niet zo'n expert in deze maar ik meen dat vroeger veel mensen die niet tot de arbeiders'klasse' behoorden een behoorlijk mondje Frans spraken. Zoals tegenwoordig Engels gemeengoed is.

Chris O'Donnell is natuurlijk nog saaier dan Kevin Costner, maar daar staat tegenover dat de film gedraaid is in San Francisco, waar ik recent geweest en hopelijk vrij snel weer heen ga.

Scènes met de vele bruiden vond ik ook leuk, maar ik vrees dat regisseur/cameramensen/editor dat ook vonden, want dat gaat zo'n half uur door. Zulke gimmicks zijn toch vooral leuk als je ze een beetje doseert. 'Kill your darlings', mensen!

Overschatte film. Dat actrices zich leenden voor deze film zal wel komen omdat er minder rollen voor vrouwen dan voor mannen zijn. Voor mannen is dit natuurlijk erg spannend: een vrouw die met haar lichaam de rechercheurs in verwarring wil brengen en een relatie met een vrouw heeft - sexy hoor, twee vrijende vrouwen, en met een priem een blok ijs bewerkt.

Het camerawerk van De Bont is erg esthetisch ja. Doet me wat dat betreft denken aan The Game: als je er maar genoeg geld, sex en dure shots in pompt vindt het publiek het vanzelf mooi.

Zo, ik heb gesproken.

Ik heb Bee Season in het vliegtuig gezien, dus er is ongetwijfeld in geknipt en gesneden. Mijn oordeel betreft daarom waarschijnlijk een gecensureerde versie. Maar toch... die gecensureerde versie vond ik, ondanks heel aardig acteerwerk (vooral bij de rol van de zoon, naar mijn mening) en een stuk of wat mooie plaatjes, behoorlijk pretentieus. Wat 'james_cameron' ook al zei: er wil te veel verteld worden, en dat gebeurt niet helder genoeg. Ik zou het nog sterker willen zeggen dan hij (of zij?): er is zo veel dramatiek bij bijna elk personage in het gezin dat het dramatisch helemáál niet overtuigt en blijft hangen in de vrijblijvendheid.

Voor de tweede keer gezien (met Duitse nasynchronisatie!) en hij viel me mee vergeleken met de eerste keer. Nog steeds vind ik het eerste uur heel goed en het tweede uur veel minder maar dat eerste uur is wel zó origineel en krachtig dat ik dat meer vind compenseren dan de 2,5 die ik hier eerder voor gaf. Ik ga een punt omhoog. Catherine Keener, wat kan die vals lachen zeg. Zeer vermakelijk.

Maar het hele plot met die ouwelui, daar snap ik nog steeds de ballen van. Zelfde soort verwarring als bij Donnie Darko: poorten, portalen, tijdsprongen, tijdloosheid, wonderlijke deadlines. Help!

Valt tegen. Het verhaal zit ook veels te vol met ruis. Stukjes dialoog die er makkelijk uit hadden gekund, een buurman die maar afleidt van het verhaal, en heel veel ongeloofwaardige momenten. Hoezo moet de eigenaressen v.h. restaurant overtuigd worden dat de chef-kok de baas is in de keuken? Dat is toch logisch? Élke chef-kok is een bully, kijk maar naar Gordon Ramsey, en ze naar therapie sturen slaat nergens op. De chef-kok leidt de keuken, en gaat dus niet een boek zitten lezen tijdens de lunch. Tuurlijk, ze is introvert, maar ze komt geen moment over als een leider. Dan het koken: het begint heel mooi, de camera zoeft langs handen die eten prepareren. Maar het gaat zo langzaam! Koken in een professionele keuken is snelheid. Martha gaat iets zitten proeven en dan voor zich uit zitten staren om een soort van te filosoferen over hoe het proeft. Ze kan best een introverte vrouw zijn, maar als een kok proeft, zal hij/zij ondertussen echt andere dingen gaan doen. Meer irritaties: de nasynchronisatie van de Italiaan, dingen die in woorden worden uitgelegd ipv met beelden. En dan die laatste scène, met die psycholoog. Dan zit ze toch al lang en breed in Italië? Of is dat weer zo'n typische scène die de makers er niet uit wilden halen omdat ze hun darling niet wilden killen? Ach, laat ik maar ophouden.

Het enige lichtpuntje wat mij betreft is Sergio Castellitto; aantrekkelijke man. Ook het moment waarbij het tafelkleed werd weggetrokken, stond me aan. Het was het enige moment waarbij ik luidop moest lachen. Ik ben heel benieuwd wat ervan gemaakt is in de Amerikaanse remake. Ik durf te wedden dat het allemaal veel meer pit heeft en dat Catherine Zeta-Jones een veel minder passieve en lijdzame persoon van haar karakter maakt. Wat een trut, dacht ik regelmatig. Sorry hoor. Maar je gaat toch niet een kind dat net haar moeder heeft verloren geen kus geven als het gaat slapen? Hoe introvert iemand ook is... dat koudekikkergedrag, daar krijg ik de rillingen van. Ik vond de soundtrach ook niet goed, en de scène waarbij Mario ('Dit is Ma-ri-o..'') Martha laat luisteren naar een mooi moment in een ouderwets Italiaans liedje vond ik een lachertje. Er zijn veel ontroerender momenten te vinden in liedjes van dat repertoire.

[edit] Ik neem dat van die weddenschap terug over Zeta-Jones. Kritieken op IMDb zijn namelijk nogal negatief.[/edit]

Weergaloze film. Natuurlijk vooral Magnani die het weergaloos maakt maar ook bijna elke scène op zichzelf is de moeite waard. Vooral het begin met die groepscènes... wow, ik heb haast nooit zulke prachtig gefilmde groepscènes gezien. Het leek zo spontaan allemaal maar het klopte volledig.

Het vele praten (en vaak ook schreeuwen) van de personages is puur een commentaar op het functioneren van de Italiaanse maatschappij. Dit is echt niet zomaar 'geinig druk babbelen' waar iemand hiervoor over schrijft.

De enige scène die ik wat minder vond was die met de jongen en Maddelena op aan de kant van de rivier waar ineens werd ingegaan op die jongen terwijl ik dat maar een bijrol vond.

Prachtig hoe Magnani die rol van Maddelena Cecconi neerzet die - hoe Italiaans! - kan manipuleren en roepen en smeken en draaien en slijmen om maar te krijgen wat ze wil en tegelijkertijd en daarna zo teleurgesteld is in zichzelf. Wat ze meestal weglacht maar aan het einde dan ook weghuilt. Ik vond het trouwens helemaal geen sentimentele film. Ook niet aan het einde.

Natuurlijk zat ik me ook steeds af te vragen hoe dat dochtertje dan eigenlijk was gecast voor deze film.

Ook mooi de introductie van de acteerjuf van de dochter die als een soort boze fee haar intrede doet in het huishouden. Sowieso waren de meeste bijrollen prachtig ingevuld. Wat een inzicht in de menselijke psyche en het menselijk gedrag om die flapdrol nog even de hand te laten schudden met Spartaco, de man van Maddelene. De scène met de vlechten was ook waanzinnig.

"Romantiek/Komedie" zegt de beschrijving. Hmm.. ik vond het niet romantisch, ik vond het niet grappig... Tja, het is een drama. Maar het is ook geen drama. Want er is geen conflict.

Mooi, en vaak ook grappig, maar maakte niet heel diepe indruk. Betoverde me niet zoals Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom dat in zo grote mate heeft gedaan. Ook geen geurigo soep genuttigd na afloop zoals toen. Scheelt ook.
Ik vond het allemaal net wat te veel verzonnen. Het golf-bal incident overtuigde me niet en vooral de nasleep ervan. Ik ging trouwens alle rampspoed die de jongen ten deel van zien in dat licht, want ik kon niet snappen dat die gebeurtenis anders zo weinig zou nalaten.
De muziek vond ik ook een beetje irritant. En de politie-inspecteur werd wel erg makkelijk overgehaald door de rijke amateurgolfer het vriendje van zijn vrouw in elkaar te beuken. Ik ben het ook eens met de kritiek dat die vrouw wel erg passief is.
Wat dan wél weer leuk was, was dat ik met mijn vriendje van Koreaanse afkomst deze film bezocht. Hij wist als Engelstalige niet of hij nu het Koreaans kon volgen of de Nederlandse ondertiteling. Het bleek geen probleem te zijn met zo weinig dialoog. Dit was de eerste Koreaanse film die hij zelf in de bioscoop heeft gezien.

Zucht. Dank je Hugo. Je hebt heel mooi mijn passie voor komedies onder woorden gebracht.

Overigens laat ik graag de mythe intact, maar wat betreft The Birdcage (wat ik een hopeloos irritant filmproduct vond) is het probleem misschien dat het zo 'frame'achtig is: de typische homoseksueel met het handje, de geduldige vriend, de (invloed)rijke man en zijn preutse vrouw, de dochter met de grote ogen. Het is bijna te goed (lees: te voorspelbaar) gecast. Het verhaal komt niet los van die types. Komedie moet het natuurlijk vaak hebben van typetjes maar uiteindelijk staan die wel ten dienste van het verhaal, lijkt mij. Nou ja, zoiets. Het is ook al wat jaartjes geleden dat ik deze film zag en ik wilde 'm graag vergeten.

Blijkbaar wel mijn humor want ik vind dit dus vreselijk grappig. En zo lekker onpretentieus. Cleavon Little and Gene Wilder zijn een leuk koppel. Ze spelen allebei met een milde ironie wat goed werkt.

Ik vond het best een beklemmende film (vooral de scène waarin in de klas het pesten van Merel wordt afgedaan als plagerij - de verwoestende kracht van woorden: je noemt het anders en dan mag het opeens wél. Doet denken aan smerige politiek.) en ook erg herkenbaar, maar het einde (met haar plotseling 'triomf' - tenminste, dat leek het) snapte ik niet.

Heb deze film nog niet uitgekeken maar kan alvast zeggen dat ie behoorlijk grappig is, dat Turner en Hurt 'm van betje geven en dat de muziek prachtig is.

(origineel geplaatst op 2 mei 2004)

Ik heb de film vandaag gezien en ik ben zeer onder de indruk. Net zoals Jassie stoor ik mij niet aan de nadrukkelijke symboliek en net als Starbright Boy kan ik 'wel wat' met dat hele cyclus-idee. Wat zeg ik? Deze film stormt mijn top10 binnen, naar plek nummer 1.

Nooit eerder ben ik een bioscoopzaal zo uitgelopen, volkomen ontredderd van deze bijzondere ervaring.

Vanaf het eerste moment dat de deuren opengingen sprak de film mij aan. De beelden zijn van een overweldigende schoonheid. De levenslessen zijn hard maar zijn wel 'waar' om dat grote woord nu eens te gebruiken. Het einde was eigenlijk tamelijk voorspelbaar, maar toch verwachtte ik het niet. De film wist mij steeds te verrassen in zijn details, humor, lichtheid, wijsheid.

Ik kan het niet eens zijn met de Volkskrant-recensent. Ik vind het geen lege beelden. De associaties die deze film opriep waren beelden van herkenning van mijn eigen leven. Van mislukken en overeind krabbelen. Van nieuwe kansen krijgen. Van foute dingen doen en de rekening gepresenteerd krijgen. Enkele associaties die zó persoonlijk zijn dat ik ze hier niet wil schrijven, maar thematisch volkomen aansluiten bij wat deze film vertelt (volgens mij dan).

De soundtrack is overigens zeer aanwezig. Dat had ik niet verwacht. Het was het soort muziek dat ik er niet zo snel bij zou bedenken. Ik was een beetje bang voor van die Aziatische pansfluitmuziek.

Nou ja, ik spring een beetje van de hak op de tak. Ik weet op dit moment nauwelijks te verwoorden wat deze film mij heeft gedaan. Komt later wel.

(origineel geplaatst op 3 mei 2004)r

Tja, en nu is het wat uurtjes later en ik kan niet slapen. Want nu heb ik zomaar opeens een film die mij hevig emotioneerde op mijn hoogste top10-plaatsje gezet. Een top10 die mij veel hoofdbrekens kostte. En nu dan opeens op nummer 1 zo'n filosofische, metaforische, symbolische film over Het Leven! Help! Wat nu? Dat is mij toch veels te Groots, te Hoogdravend, te Bedoeld Diepzinnig (ondanks de humor)?

Ik lees uitspraken waarin Kim seksisme wordt verweten, ik lees over Kims vishaakjesfilm (The Isle) en wat voor raars hij daar zelf over zegt.

En ik lees dit: 'Ik wantrouw regisseurs die menen dat ze een soort engelen zijn die vanuit de hemel zijn neergedaald om ons te vertellen hoe we moeten leven. Ik voel me ook veel te jong, veel te onervaren om dergelijk levenslessen te geven.'

(Regisseur Josef Fares naar aanleiding van de première van zijn speelfilm Kops).

En hier ben ik het zo mee eens! Ik heb het ook vaak genoeg zelf verkondigd. Liever een particulier verhaaltje dat bij individuele filmbezoekers universeel gaat werken, dan een bedoeld universeel verhaaltje met veel Diepzinnige Symbolen, dat blijft hangen in goede wil en abstractie.

Maar ja, ik vond Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom wél werken.

Eigenlijk vind ik stemmen helemaal niks. 5 punten geven is als zeggen: deze film is perfect. Maar ik geloof niet in perfect. Dat is precies wat Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom duidelijk maakt: we doen heel stomme dingen maar we zijn ook heel aandoenlijke schepseltjes in onze imperfectie bijvoorbeeld: zelfs de meester kan niet loslaten, ook al waarschuwt hij daar zijn leerling voor.

Er was iets dat ik heel mooi vond aan Bom etc..

Dat is als de jongen (inmiddels man) met de ronde steen en het boeddhabeeld de berg opklimt. Je kunt het - een heel westerse christelijke gedachte misschien - als een soort boetedoening zien. Maar je kunt het ook zien als dat hij de moeilijke weg kiest. Het smalle pad. Het zeldzame uitzicht.

Ik moest denken aan een Peruaanse traditie. Als je daar een berg oploopt en je bent een paar honderd meter voor de top, verzamel je een vijf-, zes-, zevental keien en die til je mee naar de top. En als je dan aangekomen bent op de top, stapel je de keien op elkaar. Een bergje op een bergje, dat heeft al iets. Maar wat ik daar ook mooi aan vind, is het tillen van iets zwaars naar boven. De laatste loodjes nog even extra zwaar maken. En het dan redden. Het gaat me niet om een triomf. Het gaat me heel erg om het creëren. Die drang naar het maken, het scheppen. Van zo'n Boeddha op die top zetten. Die moeite. Die heerlijke zinloze moeite. Zoals de beelden op Paaseiland. Zoals de piramides. Ik kan niet goed uitleggen waar het me om gaat. Hè verdorie. Het is drie uur 's nachts geweest, ik kan niet slapen en ik kan niet uitleggen waarom ik dat bergklimmen zo mooi vond.

Iemand? Die dit herkent en er wél de juiste (of imperfecte) woorden voor heeft?

Zolang ik het allemaal niet weet, zet ik toch maar Punch-Drunk Love op 1. Had ik trouwens allang moeten doen.

(origineel geplaatst maart 2005)

Gister herzien in het Filmmuseum. En het onvermijdelijke gebeurde wat zo'n beetje altijd gebeurt wanneer ik films nogmaals zie: het was toch wat minder. Toch beroerde de film me weer enorm. De muziek viel me nu meer op.

Het blijft een prachtige film. Vriendje had er veel praktische vragen over wat wel vermakelijk was (hoe eten ze dan? en wist enkele interessante dingen te vertellen over het Koreaans.

Zo worden er steeds Chinese tekens gebruikt wat tamelijk opvallend is aangezien in Korea een heel eigen tekensysteem is ontwikkeld sinds enige tientallen jaren. Ook vroegen we ons af waarom de jonge monnik in de Zomer-episode zich eigenlijk schaamt voor zijn begeerte voor het meisje. Van wie heeft hij geleerd dat hij zich daarvoor zou moeten schamen? Zou de oude monnik hem dat verteld hebben? Is die schaamte niet een ontieglijk ouderwets-christelijk standpunt? En waarom haalt hij de stop uit de boot als zij daarin samen slapen? Vond ik eerst de boeddhistische uitleg van voorgaande personen al een beetje overtrokken (immers, omdat toevallig de vorm boeddhistisch is, hoeft de tekentaal dat nog niet te zijn), nu ga ik het een steeds christelijker geassocieerd verhaal vinden.

(samengevoegd om het in geheel bij meningensectie te kunnen zetten)

Bonfire of the Vanities heeft in internationaal filmland geloof ik een beetje de naam van de grootste flop ooit. Nou, ik vind het alleszins meevallen. Heb mij prima vermaakt. Dialogen zijn top, evenals de beelden. Er zijn een aantal acteurs 'waar je van moet houden' (ik noem een Melanie Griffith (hoewel de constante versprekingen van haar personage dan weer om te smullen zijn), ik noem een yoghurt, ik noem een vla) maar daar staat dan weer een heel legioentje geweldige acteurs tegenover (Kirsten Dunst als heeeel jong meisje zelfs!).
Ik snap werkelijk niet dat deze film zo afgekraakt is. Waarom een 4 punt nog iets op IMDb? En waarom staat Bonfire zoveel lager dan een super-middelmatige (lees: slechte) film als What Women Want?
Ga niet op reputaties af, zie gewoon deze film en vermaak je. Het is een heerlijke parodie.
Als dit zo'n film is van: 'het boek was beter' dan is dat heel jammer maar ik wil wedden dat er slechtere films zijn in die categorie. Maar ja, die hebben dan natuurlijk minder de kwalificatie van 'flop' aan hun kont hangen.
Hoewel de intenties wellicht niet allemaal overkomen (maar wie ben ik om te kunnen zeggen wat die intenties uberhaupt waren?), is de film zorgvuldig gemaakt en daardoor boordevol leuke details. Ik kwam bijna ogen te kort. ik moet wel toegeven dat ik bij de 'decency'-toespraak van Judge White aan het einde niet meer wist of dat nu ironisch bedoeld was of helemaal serieus, want mocht het dat laatste zijn, dan is dat natuurlijk een ongelooflijke stijlbreuk)

Fijn, een actiefilm over een spion die de boel niet zo overromantiseert als Bond, James Bond. Hoewel er wel een aantal erg onrealistiche scènes inzitten ( zoals wanneer Bourne omlaag valt met een eerder slachtoffer tussen de trappen, ín zijn val iemand anders neerschiet, en de val ook nog overleeft! Dream on, baby.
Met fijne rollen van Potente (die voor een Duitse een bijzonder schattig accent heeft, en bijzonder intrigerend is om naar te kijken omdat je haar heen en weer geslingerd ziet worden tussen een hang naar avontuur, angst, groeiende liefde en overige twijfel), Brian Cox als baas die zijn eigen bazen tevreden wil stellen, en Clive Owen, als harde mede-spion met pijnlijk einde. Ik had gek genoeg wat moeite met Cooper, misschien omdat hij niet echt zijn best doet sympathiek over te komen terwijl zijn personage toch wel zijn redenen zal hebben om te handelen zoals hij handelt. Ook Stiles kon me niet zo boeien. Damon is degelijk en soms wonderlijk goed. Wanneer hij merkt dat hij wonderlijke dingen kan en weet, maakt hij die verwarring goed voelbaar. Hoewel geheugenverlies een ongelooflijk cliché is in film- en tv-scripts, vind ik het niet zo clichématig uitgewerkt.
De mensen zijn allemaal van vlees en bloed, de locaties voelen realistisch, als uit de echte wereld, met mistige straten, zompige weggetjes en ongeverfde muren ipv glamourlocaties als casino's, designhuizen en massagesalons met gewillige vrouwen. De spionnerij voelt (daardoor?) alsof het echt zo kan zijn, apart dan van die enige te spectaculaire acties. Kan iemand trouwens uitleggen waarom de man die gestuurd is om Bourne te doden uit het raam springt? Marie vroeg het ook, maar kreeg meen ik evenmin een antwoord. Ik ben het trouwens niet helemaal met Maartenn eens dat de plot zich zo makkelijk laat lezen. Ik heb goed zitten opletten, maar vond het moeilijk te begrijpen waarom het nu zo belangrijk was dat Bourne dood moe(s)t.

Geweldig zwarte humor en de vertrouwde uitbundige Gilliam-decors. En toen werd het allemaal verpest in het laatste half uur ofzoiets. Het ging te lang door, de structuur werd verwarrend, ik voelde me als kijker in de zeik genomen. Ik was echt kwaad en ik dacht: ik wil deze film nooit meer zien. Maar het eerste deel van de film was ik absoluut geboeid. Mooi hoe het Brazil-thema steeds weer werd gebruikt in de muziek.

Ja, ik vond het ook verrassend dat de 'Breakfast at Tiffany's' blijkbaar het ontbijten buiten voor de etalage is. Daarmee werd trouwens heel mooi de toon van de film gezet, die wel een beetje vreemd is. Ik ben het met JJ_D eens dat er iets raars zit in hoe Hepburn het karakter speelt. Ik denk dat het aan het boek ligt, dat overigens heel anders eindigt. Ik vind het jammer hoe de film eindigt, ook niet geloofwaardig. en dat Peppards personage achter haar aan gaat, vond ik ook niet geloofwaardig. Hij lijkt veel te verstandig om voor deze vrouw te gaan. Maar wel mooi, met die kat.
Leukste scène vond ik die in Tiffany's.
Verder vond ik de typische Blake Edward-scènes heel leuk, zoals het feestje. Ook ik zag de film op de Anniversary-dvd en het feestje bleek volkomen op improvisatie gebaseerd te zijn.

Ach ja, relaties. Ze zijn niet makkelijk. En een echt goeie film maken is ook niet makkelijk. Wat mij betreft is het Minghella niet helemaal gelukt. Maar het is ook niet echt mislukt. Het is een beetje tussenin. Een script waarin alles gezegd wordt, wat een beetje rode rozen rood kleuren is, maar dat rood kleuren wordt verdomd aanstekelijk gedaan. Want het is behoorlijk goed geacteerd, vooral met Martin Freeman leven de scènes op. Had hij maar meer scènes... God, wat kijk ik uit naar nieuwe afleveringen van Sherlock.

Wat me verder opviel na de films die ik onlangs heb gezien is de mate waarin deze film geworteld is, of geworteld wil zijn, in het dagelijks leven. Het is niet echt een ontsnapping. Gister zag ik The Departed, die zich ook afspeelt in echte stad, met echte mensen, maar daarin zijn zulke groteske mensen te zien (Nicholson), vallen 22 doden, en zijn de plotwendingen zo Shakespeariaans, dat is niet te vergelijken met het kleinmenselijk maar toch best realistisch drama van Breaking and Entering. Ik heb daar toch ook een zwak voor.

Er zijn acteurs die weinig willen prijsgeven uit hun persoonlijk leven omdat ze menen dat het publiek hen dan geloofwaardiger vindt in de karakters die ze spelen. Voorbeelden daarvan zijn Kevin Spacey en Vera Farmiga, die in een klein, vrij nutteloos rolletje opduikt in de film en vooral gebruikt lijkt te zijn om een reden te krijgen om Wills auto te laten verdwijnen. Jude Law is een acteur van wie relatief veel privégegevens bekend zijn, vooral op het vlak van met wie hij het doet en met wie hij vreemdgaat. Dat stond mij eerlijk gezegd een beetje in de weg bij de rol die hij hier speelt, : een man die vreemdgaat en berouw toont en mooie zinnen uitspreekt over zijn gevoelens, blabla. Ondertussen kan ik dan niet laten te denken: hey Jude, echt diepgaand is het niet van je. Want je kan er zelf ook wat van. Ik weet dat dat moralistisch is van mij, en dat een acteurs leven niet hetzelfde is als de rol die hij speelt, maar Jude Law is natuurlijk een 'leading man', een mens met een ongelooflijk sex-appeal. Het is moeilijk om het los van elkaar te zien. Mij staat dat dus in de weg. Maar goed, ik kijk nog steeds graag naar zijn zongebruinde gezicht, hoor zijn Engels erg graag en die trui mag -ie best vaker uittrekken hoor.

Na Truly Madly Deeply kan Minghella mij overigens alles verkopen. Die film staat voor altijd in mijn herinnering geëtst. Leuk om Stevenson weer te zien in deze film.

Wonderlijke actrice, mevrouw Streep. Aan één kant vond ik haar spel zo vreselijk nadrukkelijk, met haar druk doende Italiaanse huisvrouw enzo, maar aan de andere kant werd ik echt geraakt door haar eenzaamheid en verlangen en ging ik er volkomen in op en mee.

Overigens, in het kader van 'meest bitchy acteur of actress': iemand die uit Madison-county in Iowa komt, vertelde mij dat Streep zich tijdens de opnamen als een vreselijk kreng schijnt te gedragen (maar deze iemand is zelf ook een kreng - Bushfan en al, bèèh.) waar Eastwood een schatje schijnt te zijn.

Prachtig. Ik vond haar volstrekt niet zeurderig. Ik vond wel hem een keertje heel erg nep-lachen (tijdens het roeitochtje) - daar werd ik een beetje kriebelig van. Voor de rest een prachtige film. Het Rachmaninov-concert was zooo mooi gebruikt steeds en ook de geluiden en beelden van de treinen gingen zo mooi metaforisch werken. Ik werd er ook wel een beetje treurig van. Dan roep ik opstandig aan het einde: wat een KUTfilm. Maar dat meen ik niet. Dat is alleen maar omdat ik zo'n stiekem verlangen heb dat altijd alles goed moet eindigen.

Ik kan er ook niet om huilen.

Ang Lee is sinds het geweldige The Wedding Banquet altijd iemand geweest wiens film ik in de gaten hield maar zowel The Ice Storm als Brokeback Mountain konden me niet bijzonder bekoren.

Brokeback Mountain kwam soms zelfs een beetje over als een melodramatische tv-film, waar net als bij The Ice Storm de goeie intenties er meters dik opliggen.

Ik vind het wederom jammer want ik heb veel sympathie voor Ang Lee.

Ik zal het nog erger maken: de Oscar voor de muziek vind ik overdreven. De muziek vond ik verre van bijzonder en af en toe zelfs storend.

Wat is die Albert Finney toch een geweldig acteur en wat een pijnlijk en bijzonder verhaaltje wordt hier verteld. Echt een klein juweeltje. Omdat het een toneelbewerking is hoef je niet een spectaculaire cinematografie te verwachten maar het acteerwerk is weergaloos.
Als Finney's karakter op een gegeven moment opvangt dat hij de 'Hitler of the lower sixth' wordt genoemd en je hem dat ziet slikken, ooooh! Zakdoekjes in de hand. Dan snap je dat hij snapt dat de waarden die hij zijn leerlingen wilde meegeven waarschijnlijk een grote mislukking is en dat is zooo pijnlijk. Ook het ontslag door de slappe hoofdmeester (Michael Gambon) en hoe Finney niet vecht voor zichzelf is zo pijnlijk.
Wat een film.
De Browning Version met Michael Redgrave uit 1951 schijnt ook heel goed te zijn.