Opinions

Viel me ook enorm mee. Cricketwedstrijd duurde me volstrekt niet te lang. De clichés en het melodrama van de film, daar moet je je af en toe even overheen zetten, net als het houterige begin.

Meest 'touchy' moment (letterlijk en figuurlijk) was toen Bhuvan de onaanraakbare man aanraakte.

Ook hard gelachen. Soms omdat dingen echt grappig waren (zoals die jongen die geen bal kon vangen) soms ook om belachelijke dingen, bijv. toen die Engelse op gegeven moment ook een liedje mocht zingen. Een volstrekte stijlbreuk op de rest van de film. Zeg ik dat nu echt? Wat een onzin, een echte Bollywoodfilm is volgens mij niks anders dan een mengelmoesje van stijlen. Niks mis mee dus. Echt van genoten. 3 1/2 uur vlogen voorbij.

Fantastische film met ditto acteerprestaties. Vooral Kerry Armstrong en Rachael Blake vond ik fantastisch en in Blake's geval was het zelfs pijnlijk om naar te kijken, maar eigenlijk was iedereen heel erg goed.

Knap van de schrijver om ten eerste een toneelstuk zo filmisch om te kunnen zetten, én om een zo uitgekauwd onderwerp als hoe mensen zich tot elkaar verhouden en met welke motivaties we (voornl. relatie-)keuzes maken etc., nieuw leven in te blazen.

De dvd bevat ook een soort 'making of' waarin vooral opvalt hoeveel vertrouwen de regisseur aan de acteurs geeft, en dat het licht dat zoveel regisseurs/cameramensen gebruiken tegenwoordig eigenlijk helemaal niet nodig is. Had ik mij niet gerealiseerd. Ik heb er bewondering voor dat de makers hier niet voor de makkelijkste weg kozen. De film is met liefde gemaakt, hoewel ik, dit zeggende, heel goed besef dat ook een film die ik niet zo goed gelukt vind met zoveel liefde gemaakt kan zijn.

Wat betreft de bovenstaande samenvatting van de film: is 'psychiatrice' werkelijk een bestaand woord?!? In mijn Groene Boekje (uitgave 2005) komt het niet voor. Gaan we dan voortaan ook 'doctrice' zeggen voor een vrouwelijke dokter en 'metselaresse' voor een vrouwelijke metselaar?

En om hoofdpersoon als 'gefrustreerd' te omschrijven alleen omdat hij in een fase van zijn leven zit waarin hij het even niet meer weet... ik weet niet of de 'psychiatrice' het daar eens mee zou zijn.

Leaving los cines.

Mij kon deze film volstrekt niet bekoren.

Ik vond het pretentieus. Een pretentieus melodrama. Mike Figgis moet trouwens maar eens stoppen met zelf de muziek produceren (letterlijk dus) en zich bij het regisseren houden. The Browning Version die hij een jaar eerder maakte was veeeel beter.

Ik kan mij voorstellen dat mensen heel erg geraakt worden door deze film maar ik dacht alleen maar steeds over Cage zijn personage: 'man, geef jezelf een schop onder de kont.' Ik weet niet of dat een gebrek aan barmhartigheid is of gewoon een kwestie van smaak.

Ik vind Cage geen bijzondere acteur en ik vind dat in zijn plaats Sean Penn voor het prachtige Dead Man Walking of Massimo Troisi (postuum) een oscar voor het poëtische Il Postino had moeten krijgen. Maar ja, ze hebben bij de Oscars nu eenmaal een zwak voor alcoholici, gehandicapten en zwakzinnigen (de rollen bedoel ik).

9 november 1989 was voor mij een dag zoals er weinige zijn geweest in het leven. Dagen-, nee wekenlang heb ik krantenartikels uitgeknipt en het nieuws gespeld en uiteindelijk heb ik ook een stukje ijzeren gordijn (dus niet een stukje muur) kunnen koesteren. Ik behoor tot het selecte groepje mensen dat nog vóór de Wende tamelijk vaak naar Oostduitsland was geweest. Ik wist hoe moeilijk het was van verhalen en van eigen, kleine ervarinkjes daar. Mijn moeder smokkelde een briefje in haar bh van het oosten hierheen. Dat was onze kleine daad van verzet.

Deze film weet benauwend en confronterend duidelijk te maken hoe het leven toen was, in dit geval vooral voor kunstenaars, voor hun buren, voor de collaborateurs. En de film maakt kraakhelder dat iedereen zo'n beetje collaborateur wordt, of ie het nu wil of niet. Het zette me aan het denken: wat zou ik in deze situatie gedaan hebben? Dat is natuurlijk een gedachte die je vaak kan hebben in het leven, maar het is niet zo dat elke film over een dictatuur ook die gedachte zo sterk oproept.

Deze film raakte dus absoluut doel bij mij. Koch is een fantastische acteur (kan me voorstellend dat Van Houten verliefd op 'm werd) en de stille blikken van Mühe snijden je door de ziel. Een mooi gecompliceerd karakter is die van Christa-Maria: ze is niet de standaard vrouwelijke bijfiguur. De keuzes die zij moet maken... ik kon er haast niet naar kijken.

Enfin, blij dat ik 'm ein-de-lijk nu eens gezien heb. De titel is ook heel raak. Het bioscooppubliek kon me trouwens gestolen worden: kletsende vrouwen rechts van me, knipperende telefoontjes links van me, etensgeuren van voor achter en opzij en knisperende plastic zakjes. Kan er niet wat fijne Stasi-discipline opgelegd worden in 's vaderlands bioscopen?

Minder aan de film vond ik de houterigheid van de dialogen af en toe, de toneelscènes waren wat dat betreft het ergst. Het einde met dat boek dat opgedragen werd aan de Stasi-man vond ik wel erg 'cheesy'.

Nog één dingetje: iemand noemde eerder in een bericht een recensie waarin gezegd werd dat de film teveel op veilig speelt. Dat herken ik wel, maar vooral in het handelen van de toneelschrijver, die wat mij betreft een bijfiguur is. Een belangrijke, dat wel, maar de protagonist is voor mij de Stasi-man. Hij neemt de belangrijke beslissingen.

Hoewel ik de klacht van het veilige wel aanvoel, en onder meer daardoor de film ook nooit 5* zou geven, is juist dat voorzichtige, aftastende en in wezen meewaaiende van de toneelschrijver ontzettend spannend. Wanneer is het moment precies aangebroken dat ze hem niet meer vinden kloppen? Wanneer is hij nog socialistisch genoeg? Wanneer wordt hij overtuigd door zijn (in de ogen van de Stasi) 'foute vrienden'? Ik snap volledig dat die blonde vriend op een gegeven moment opstapt en zegt dat hij nu maar eens een keuze moet maken in waar hij staat. Hij wiebelt er maar zo'n beetje tussen en komt er steeds mee weg. Het lijkt zowaar wel een beetje een verwijzing naar de veelgenoemde Brecht in de film.

O ja, de pianoscène vond ik niet overtuigend. Ik kreeg het gevoel dat deze echt had moeten sneuvelen in de herschrijf, maar n.a.v. interviews die ik heb gelezen met de regisseur vrees ik dat het killen van deze darling te veel gevraagd zou zijn voor hem.

Gisteravond op tv weer het laatste uurtje gezien. Nog veel mooier dan toen ik 'm een paar maanden geleden op video zag.

Ik las ergens dat de regisseur het zelf een 'praatfilm' noemde en dat is het ook wel. Het heeft iets van theater. En toch is ie als film prachtig om naar te kijken. Het zit dicht op de huid. Figuurlijk. De makers voelden zich door het onderwerp niet verplicht om letterlijk dicht op de huid te filmen en dat is heel prettig.

Eigenlijk is het een film over communicatie, over misverstanden, over keuzes. Heel abstract klinkt dat maar het is heel basaal. Nou ja, ik weet het ook niet. Ik vond het weer hypnotiserend, dat wil ik alleen maar zeggen. Terwijl ik ernaar keek begon ik iemand die ik liefhad weer heel erg te missen...

Willen wij alleen zijn? Zijn wij soms bang om elkaar pijn te doen of elkaar te verlaten als het werkelijk een wond achterlaat? Maar de wond is er al, dat is het gekke. Je gaat iets met elkaar aan en je maakt elkaar hoe dan ook blij en je doet elkaar hoe dan ook pijn. Dat is het wonderschone aan deze film.

Gisteravond op tv weer het laatste uurtje gezien. Nog veel mooier dan toen ik 'm een paar maanden geleden op video zag.

Ik las ergens dat de regisseur het zelf een 'praatfilm' noemde en dat is het ook wel. Het heeft iets van theater. En toch is ie als film prachtig om naar te kijken. Het zit dicht op de huid. Figuurlijk. De makers voelden zich door het onderwerp niet verplicht om letterlijk dicht op de huid te filmen en dat is heel prettig.

Eigenlijk is het een film over communicatie, over misverstanden, over keuzes. Heel abstract klinkt dat maar het is heel basaal. Nou ja, ik weet het ook niet. Ik vond het weer hypnotiserend, dat wil ik alleen maar zeggen. Terwijl ik ernaar keek begon ik iemand die ik liefhad weer heel erg te missen...

Willen wij alleen zijn? Zijn wij soms bang om elkaar pijn te doen of elkaar te verlaten als het werkelijk een wond achterlaat? Maar de wond is er al, dat is het gekke. Je gaat iets met elkaar aan en je maakt elkaar hoe dan ook blij en je doet elkaar hoe dan ook pijn. Dat is het wonderschone aan deze film.

Ik ben het dit keer met de meesten eens die hier schreven. Het verhaaltje gaat nergens naar toe. Structuur is ver te zoeken. Sommige scènes lijken op het moment geïmproviseerd te zijn zoals Ned en Steve Zissou's scène onderaan de trap in de boot.
De onsamenhangendheid van de scènes wordt soms bijna arrogant: denkt Anderson soms dat hij er komt met originaliteit alleen? Nou ja, die vraag moet helaas worden beantwoord met een 'ja' aangezien hij zijn anarchie behoorlijk weet te verkopen. En ook ik, ik geef het toe, heb me nog behoorlijk zitten vermaken met die kartonnen décors, stop-motion visjes en on-Hollywoodse actiescènes. Maar doordat film niet duidelijk maakt wat het nou wil vertellen - vind ik dus - blijft er ook weinig hangen en verliet ik de bioscoop zonder daarna lang aan de film te denken. Jammer. Soundtrack is inderdaad geweldig. Ik vond de gitarist leuk, vooral toen hij zat te spelen op het achterdek terwijl die piraten eraan kwamen racen . Dat was erg grappig.
O ja, vriendje meldde nog dat ook het gebruik van seventies-materiaal erg onlogisch werd gebruikt. Ik weet niet of dat waar is - en ik vond de ouderwetsheid der dingen wel geinig - maar wilde het wel even zeggen.

Fijne, ontroerende, goedgespeelde film. 'k Vond 'm helegaar niet zo grappig. Maar dat hoeft ook niet.

Ja, het zijn wonderlijke personages, maar het is voor mij echt niet gelijk een komedie daardoor.

Vooral het personage Bep Brul vond ik mooi gespeeld. Misschien juist omdat de actrice haar zo overduidelijk 'gemaakt' liet praten, deed het me heel veel. Maar ik vond eigenlijk iedereen goed.

Jacqueline speelde precies goed de goeie, kordate, moederlijke verpleegster.

Heeft wel veel weg van One Flew Over the Cuckoo's Nest met zo'n vreselijk hoofd van de inrichting.

Kristofferson heeft natuurlijk het voordeel dat een 'slechterik' vaak dankbaar acteren is.
Lone star viel ook mij nogal tegen helaas. Helaas omdat Sayles een heleboel lijkt te willen vertellen en ook heel knap verhalen van allerlei personages met hun achtergronden door elkaar weeft maar ik vond bijvoorbeeld het begin vreeeselijk houterig. Ik zou bijna zeggen dat het 'schools' geschreven was als het niet zo was dat je juist op dialoog-schrijf-school leert dat je bepaalde informatie niet gewoon moet laten vertellen door een personage maar bijv. door middel van een conflict. En daarin verzuimt Sayles nogal, in het begin. Er waren ook ingrediënten die ik helemaal niet geloofde. Zoals bijvoorbeeld dat de werknemers van Mercedes Cruz niet weten dat zij de moeder is van Peña. Terwijl het niet bepaald een groot stadje is. Dan zou je dat zeker niet weten...
Echt jammer want Sayles heeft een goed oog voor onderhuidse (cultuur)conflicten.
Mooi gedaan waren de sprongen tussen heden en verleden. Minder mooi vond ik het camerawerk dat vaak net zo statisch was als de dialogen.
Knap van Pinky trouwens dat hij al zag aankomen dat Deeds en Cruz halfbroer en -zus waren. De scène met Deeds' ex was irritant inderdaad.

Ben het met Siria eens; dit is geen traditionele tranentrekker. Ja, er zijn veel films die gaan over ziektes die direct gericht lijken te zijn op het trekken van emoties (liefst gepaard met tranen) maar dan is dat vreselijke The Seventh Mile (of zoiets: dat vreselijke, vreselijke gevangenisdrama met Tom Hanks) dus ook een vrouwenfilm, want daar wordt ook flink om gesnotterd.

Nee, dan liever Lorenzo's Oil, die gaat over een strijd met de in protocols en beperkingen gevangen medische wereld die geen haast heeft met onderzoek, als het maar secuur is. De Odones hadden geen tijd voor secuurheid - ze hadden alleen tijd voor een doorbraak, en wel snel. Die doorbraak komt er, en de zoon blijft leven (is nu een jaar of 28), wat op zich al wel een filmje waard is als je bedenkt dat hem op z'n hoogst nog zo'n 2 jaar gegeven was, maar het resultaat doet mr Odone op gegeven moment opmerken tegen mevrouw Odone of ze zich realiseert dat hun onderzoekswerk misschien voornamelijk zin heeft gehad voor ALD-lijders in de toekomst. Een bittere, maar in zekere zin ook troostrijke observatie, en terecht dat hem op een zeker moment een ere-PhD is toegekend.

Om zo tegen de stroom in te roeien, congressen te organiseren om kennis te bundelen, ongehoorzaam te zijn: het is blijkbaar nodig om werkelijk iets te bereiken. Je hoort wel vaker dat (ouders van) mensen met een ziekte/aandoening zelf vaak een breder beeld hebben van een ziekte dan een dokter/wetenschapper die op zijn/haar eigen onderzoeksterrein werkzaam is. Dat je daar bij sommige ziektes alleen tot een resultaat kan komen door wat deze mensen doen, zou eigenlijk niet zo moeten zijn. De Odones spreken op een zeker moment van 'andere belangen' in de medische wereld. Dat klinkt mij te veel in de oren als dat er bewust voor gekozen zou zijn niet samen te werken op verschillende terreinen. Ik mag het volledig mis hebben, maar ik krijg meer de indruk van de wetenschap dat men simpelweg vaak erg gericht is op het eigen terrein. Daardoor heeft men niet altijd oog voor de mensen die er een levensbelang bij hebben, en natuurlijk helpt het niet dat ALD een ziekte is die weinig mensen hebben en dat de lijders amper voor zichzelf op kunnen komen en dus van actieve ouders afhankelijk zijn.

Mooi moment in de film vond ik dat een oude man in een biochemisch lab aan het zoeken is naar een juiste samenstelling van lijnzaadolie, en twee managers van dat bedrijf hem daarmee niet durven stoppen want "vertel jíj het dan tegen mevrouw Odone?" Hèt bewijs dat obsessie en woede soms zeer functioneel, ja zelfs levensreddend, kunnen zijn.

Overigens, Siria, dat mr Odone een loodgieter zou zijn, klopt denk ik niet. Dat was slechts een grapje in de film. Hij werkte op een kantoor, en als ik op de website myelin.org kijk, lijkt het erop dat hij jaren bij de Wereldbank of zo'n soort organisatie gewerkt heeft.

Verder puik camerawerk, acteren en script. Net5 zond denk ik niet helemaal alles uit, want op het internet wordt gesproken van portretjes van mensen die dankzij Lorenzo's Oil nog leven. Jammer dat tegenwoordig de eind-credits zo vaak worden afgekapt door televisiemaatschappijen. Ook dát zal wel komen door andere belangen...

Mooie film. Hield me bezig na het gezien te hebben. Het zijn vooral een aantal geweldige fragmenten die indruk maken. Verrassend vond ik dat ik het na de pauze (op zichzelf vond ik dat trouwens ergerlijk, die pauze. Misschien ga ik te weinig naar de bioscoop om daar gewend aan te raken) beter vond worden. Vooral het stukje, voor de pauze, dat ze met een aantal Japanners de hort op gaan en karaoke zingen kon me eerlijk gezegd gestolen worden. Vond ik dramatisch weinig bijdragen aan de film.
Het spel van Johansson raakte me meer dan dat van Murray, hoewel ik wel regelmatig ontzettend om hem moest lachen.
Het afscheid was hartverscheurend mooi. (tranen)
Op dit moment beschouw ik deze film vooral als een hommage aan die enkele tamelijk korte ontmoetingen die je kunt hebben in je leven maar die een onvergetelijke indruk op je kunnen maken. Ook miste ik die reizen naar vreemde oorden die ik veels te lang geleden alweer gemaakt heb. Ik houd van dat gevoel van ontheemdheid zoals die twee dat hebben. Het is een geestestoestand waar ik regelmatig 'heimwee' naar heb.
Diepe buiging voor Johansson en Coppola en het camerawerk.
De minachting (beetje groot woord misschien) dat er af en toe naar de Japanners is, zit 'm vooral in het spel van Murray, zo ervaar ik dat tenminste. Daar voel ik ook te veel de Saturday Night Live routinier die zijn stukje improviseert.
Bij het stukje met de roodharige zangeres die bij Murray in bed kruipt, kreeg ik opeens de reactie: hee, een plotje! Vond ik wel grappig.
Ik, als toch tamelijk jonge vrouw, zag deze film met man van middelbare leeftijd. Leuke parallel. Daar houden de overeenkomsten ook op trouwens...

Prachtige, sobere (!), rauwe, ongeromantiseerde, onsentimentele blik op wat verslaving doet met een mens. Prachtige belichting (of licht; buitenscènes werden op locatie opgenomen in NY, NY) en muziek. Leuk, die theremin.
Als geheel: wat een verschil met die draak van een Leaving Las Vegas! Dus zo kan het ook!

Ik ben het volstrekt niet eens met de kritieken over het zog. 'plotselinge' einde van The Lost Weekend. Deze film gaat over hoop, over jezelf constant willen vernieuwen maar daarin falen, over steeds maar weer opnieuw beginnen en mislukken, over goede voornemens en het toch maar weer proberen. Vóór dit weekend had Birnam al weken niet gedronken, en nu heeft hij de kans volslagen los te gaan, wat hij ook doet. Het is volstrekt niet gezegd dat het, omdat hij de trekker niet daadwerkelijk overhaalt, nu opeens wel allemaal zou lukken. En volgens mij is dat ook Wilders intentie niet geweest.
Ik heb er even de Sikov-biografie bij gepakt:
"Wilder goes on to make clear that redemption was not his goal: "But of course I never went so far as to say, 'He will never drink again.' He just says at the end, 'I'll try,' and he takes that cigarette and throws it into that whiskey glass. That's as far as I would go. I cannot suddenly come out with a happy ending. It has to fit.""

Nou, nog een citaat dan, omdat jullie het zo lief vragen.
Brackett (mede-schrijver): "They won't find an argument for Prohibition because we're not dealing with the average drinker at all... We are making the movies' first attempt to understand a drunkard, a chronic alcoholic, and interpret what goes on in his mind."

Wat mij betreft is de film daar in geslaagd, hoewel ik natuurlijk alleen kan beschrijven wat ik zíe -- wat er in zijn hoofd omgaat weet ik formeel niet. En ik zie een man die creatief wordt in grote wanhoop, die zijn eigen morele grenzen overschrijdt, die zwalkt tussen verwachting en teleurstelling, die zelf-destructief is, die zichzelf constant weer teleurstelt en daar dan weer bovenop moet komen, een man die slachtoffer is en slachtoffer speelt, en intelligent genoeg is om toe te geven dat hij het soms ook speelt, maar helaas ook intelligent genoeg is om er gebruik van te maken, waarna hij weer zichzelf teleurstelt en en er weer bovenop moet komen, en zo gaat de cirkel alsmaar door.

En omdat jullie zo aanhouden, hier nog één citaat:
"Wilder remembers a suspect detail: one of the preview cards for The Lost Weekend 'told me it was a great movie but I should take out all the stuff about drinking and alcoholism.'"

Leuke film. Heb vaak erg moeten lachen. En hoe zwarter de humor, hoe leuker ik het vind. Dus die rocker trok ik wel en de porno eigenlijk ook, alleen het beeld al! (ik geloofde het trouwens niet, dat pornofilms zo'n ongelooflijk hoog budget zouden hebben dat ze stand-ins konden betalen. En het verhaaltje van de prime-minister geloofde ik ook niet, hoe grappig Grant ook kan dansen. Trouwens ik vond Annie, die hem voorstelde aan de Downing Street-staf, veel leuker. Smaken verschillen.) Ook het VS-verhaaltje vond ik erg grappig omdat het precies zo ging als die jongen wilde en dat had ik niet verwacht.
Thompson was hartstikke goed inderdaad, ik was wel benieuwd wat Rickman (in het echt trouwens ook opgeleid als architect) nou precies heeft gedaan, maar aan de andere kant is het ook wel goed dat ze dat niet laten zien, want waar het om gaat is dat ie in zijn hart al vreemd is gegaan. Wel jammer, die Mia, echt zo'n cliché femme-fatale (die wel weer zielig alleen woont).
Laura Linney vond ik ook ontroerend met die ontzettend mooie collega. Ik zie toch liever dat ze elkaar krijgen, zucht...
Liam Neeson vind ik absoluut leuker met zijn Ierse accent. De Portugees-Engelse dialogen waren ook leuk, jammer dat Colin Firth zo'n saaie vent is.

Als mensen denken dat ze een goeie film kunnen maken door twee acteurs omstebeurt een brief te laten voorlezen die nog niet dramatisch is ook, dan zijn ze luie filmmakers en verdienen ze niet meer dan een ster of anderhalf.

Overlange en saaie film. Begon wel aardig maar ik werd helemaal doodmoe van het zog. 'ingenieuze' verhaaltje. In Los Amantes pikte ik al die toevalsdingetjes maar hier voor geen meter en als iemand verwacht dat ik 'm gewoon nog een keer moet zien om 'm meer te waarderen dat heeft diegene het fout.

De dialogen vond ik ook niet interessant.

Wel mooi gefilmd - als je van uitgebleekt houdt.