Opinions

Geinig dat deze film geschreven is door die fantastische beroepsloser in Buffy the Vampire Slayer. Ongelooflijk goed geschreven trouwens, waarbij hij vooral een vreselijk plezier moet hebben gehad in het schrijven van het karakter en handelen van Katherine Harris, die het meest een karikatuur is, maar toch interessant blijft dankzij Laura Dern. Ook Ed Begley en Denis Leary maken een feestje van hun karakters, en Tom Wilkinson had natuurlijk allang een of andere oscar moeten krijgen.

Knap om zo'n ingewikkeld steekspel zo duidelijk neer te zetten. Uiteraard met vele gechargeerde momenten en karakters, maar toch weet het geloofwaardig, en uiterst vermakelijk, te blijven. Het oog voor detail, zoals het inzoomen op hoe zo'n foutief stembiljet er nu eigenlijk uitziet en waarom het verwarrend is, heeft een grote toevoegende waarde, en zorgt dat je erbij betrokken blijft, dat het geen abstract gevecht wordt, maar dat je snapt dat het daadwerkelijk om de keuzes van mensen gaat wier stem vervolgens ontnomen wordt.

Het blijft verbijsterend dat het Hooggerechtshof destijds een eenmalige uitspraak heeft durven doen. Volgens Jeffrey Toobin (consultant voor de film) is dat een van de redenen dat David Souter het geloof verloor in zijn mederechters (specifiek de vijf die het hertellen afgelastten en aldus tegen het recht van de kiezer stemden), aldus zijn boek The Nine. Overigens is het net zo verbijsterend dat zo veel kiesdistricten, vooral arme, democratische, slecht functionerende stemmachines toegewezen werden. Dat mag de democraten verweten worden, dat ze daar niet scherper op waren en zijn. In die zin mag er wel gezegd worden dat ze het deels aan zichzelf te danken hebben, maar dan nog: daar heeft de kiezer geen boodschap aan, en zoals advocaat Boies het terecht verwoordde in zijn pleidoor voor het Hooggerechtshof: de intentie van de kiezer moet uiteindelijk het enige zijn dat telt.

Nog klein dingetje: waarom heeft justice Stevens in het individuele fragment (waar hij zijn dissent voorleest) geen strikje om? Stevens heeft al-tijd een strikje om...

Judy David is god. Wat is die vrouw ontzettend goed. Spacey eveneens perfect voor deze film. Fijne zwarte humor. Typische film die je vaak kunt zien omdat ie krachtig blijft.

Over de waanzin van oorlog en de werkelijke langdurende impact die oorlog heeft op mensen. Zeer subtiel en zorgvuldig uitgewerkt.

Een prachtige en ontroerende film.

Ik zag 'm in de bioscoop een paar jaar geleden maar ik was zwaar in de minderheid: het merendeel van de mensen ging naar de gebruikelijke vecht- en oorlogsfilms.

Deze mensen hadden de stormen die woedden in de hoofden van de hoofdpersonen van Regeneration waarschijnlijk 'saai' gevonden.

Regeneration is het eerste deel van een trilogie. Met het laatste deel van deze trilogie, The Ghost Road, won de schrijfster Pat Barker de Booker Prize.

Vanavond gezien op video. Vond het behoorlijk indrukwekkend. Vooral Burstyn. Jemig, wat een acteerkanon. Ook heel mooi allemaal. De soundtrack (Kronos Quartet!), hoe het gefilmd is. De stijl spat er van alle kanten vanaf. Is zeer aanwezig, die stijl. De film heeft ook iets karikaturaals maar daardoor blijft het ook licht en dikwijls grappig.
Er zijn diverse dingen die ik niet snap (misschien heeft iemand anders ze al gevraagd, maar op dit moment ontbreekt me de energie om vierentwintig bladzijden terug te lezen...). Bijvoorbeeld dit: waarom als Harry in het ziekenhuis komt met zijn verrotte arm haalt de dokter de politie erbij? Dokters hebben toch zorgplicht?? En het was de hele tijd zijn rechterarm, behalve aan het einde met de verpleegster, toen was de arm eraf aan de linkerkant. En de moeder is verslaafd aan pepmiddelen en de dokter zegt dat daar niks tegen helpt en dat ze nu shocktherapie moeten doen. Hoezo is zij zo uitzonderlijk dat er helemaal niks helpt?
Ondanks de nette 95 minuten (best uitzonderlijk voor een Amerikaanse film) waren sommige dingen te lang of te vaak herhaald. Het herhalen is natuurlijk een stijlmiddel, maar op gegeven moment kon ik de drugs-sequens dromen en Burstyns monoloog tegen haar zoon was volkomen onnodig.
Maar ik heb me verder vermaakt (ik weet dat sommige mensen dit een loodzwaar drama vinden, maar 'vermaak' is toch echt het woord). Ik vond vooral de ontwikkeling heel fijn. Dat het allemaal zo licht en vrolijk en grappig en onschuldig begint en dan aan het einde dat alles verrot is. Dat heeft natuurlijk iets heel voorspelbaars, maar het is fijn overtuigend gedaan. Leto en Wayans zijn allebei mooie jongens.
Ik stem nog niet want ik moet het nog even laten bezinken. Daarom is mijn verhaaltje ook een beetje onsamenhangend denk ik.
Ik lees net op IMDb dat dat met die arm 'Incorrectly regarded as goof' is, dus ik moet het niet goed gezien hebben.
Ook las ik dat uitgerekend de monoloog-scène van Burstyn door haar geïmproviseerd werd, ofzoiets. Typisch.

Wonderlijk, er gebeurt eigenlijk geen ene klap in deze film maar omdat je voelt dat er iets ergs met de ene broer gaat gebeuren blijft er spanning in zitten. Verveelt daardoor geen moment. Ik snap het ook niet. Heeft ook iets te maken met die heel geloofwaardige rivaliteit tussen de twee broers. Het einde vond ik niet nodig, met die oude man.

Prachtige beelden, met dat vliegvissen. Brad Pitt werd een ster met deze film, staat in mijn filmboekje. Dat begrijp ik wel. Vooral als hij met die hele grote vis in zijn hand staat... wow, die lach!

Brenda Blethyn is een prachtige nerveuze moeder en Tom Skerritt een geloofwaardige dominee.

Bij sportfilms ben ik nooit zo kritisch. Zeker niet bij baseball-films. Ja, het is allemaal wat sentimenteel, maar van de Olympische Spelen jank ik ook bijna elke dag.

Vaak mooi acteren. De scènes met de Owls zijn soms bijna documentair van aard en het filmwerk mag ik ook. Rachel Griffiths vond ik niet zo op haar plaats in deze film - dat is niet omdat ze slecht speelt, maar omdat ik word afgeleid door de veel interessantere rollen die ze in het verleden heeft gespeeld. Een zo passieve rol als hier ergert me dan een beetje. Het zoontje vond ik erg leuk, het regisseren gaat wat dat betreft ook heel gedetailleerd: de camera zoomt uit en het zoontje springt van de tribune af. Hij slaapt niet op zijn zij zoals zo veel slapende kinderen in films, maar op zijn buik met een bijna kwijlend mondje op het kussen. Mooie details, die raken.

Het verhaal zette me een beetje op het verkeerde been, ondanks de grote voorspelbaarheid. Op gegeven moment zegt Morris dat de Owls een bijzonder clubje is, en verwacht ik uiteindelijk dat hij terug gaat naar Big Lake, om ook hun een toekomst te geven, maar dat wordt helemaal niet ingelost. Het gaat toch puur om zijn carrière. Mooie rol van Brian Cox. Jammer altijd als een filmtitel niet uniek is, zeker als de eerdere film met dezelfde titel niet zo veel eerder gemaakt is.

Nét gezien. Interessant camerawerk en behoorlijk spannend en zeer serieus in zijn moraal. De hoofdpersonages zijn inderdaad moeilijk om je mee te identificeren maar ik had daar geen probleem mee. Hun strijd - daarmee bedoel ik dat ze vanuit zo'n andere inzet die moord hadden gepleegd - was zeer pijnlijk. James Stewart is heel goed.

De dialogen vond ik over het algemeen wat houterig.