Opinions

In 2008 vlak na uitkomst al eens de kans gegrepen en vooral de hoop gehad op een aanvulling van het rijtje Apocalypse Now, Platoon en Full Metal Jacket. Ondanks dat Tunnelrats een interessante titel draagt en in de kern zou gaan over een speciale forces eenheid, die speciaal voor Vietnam in het leven geroepen werd, blijkt dit niet minder waard en is Tunnelrats een behoorlijke tegenvallende film.

Wreedheid doet het altijd goed zeg ik dan, en dat blijkt ook in dit geval. Er wordt ergens hier boven gerept dat Boll het durft de Amerikanen als beesten af te schilderen en de Cong als heldhaftige rebellen maar ik zie toch gewoon beide partijen smerige dingen uit voeren. Aardig zijn toch bepaalde wapens, technieken en tactieken, veelal met punjastaken, bamboe of valstrikken die best wel kloppen. Net als de standaard uitrusting van de flashlight en het pistool of bv de tunnel.die onder water stond. Ook is de soundtrack lang niet slecht en wordt er op sommige momenten redelijk met claustrofobie gewerkt.

Maar behalve dat is Tunnelrats regelmatig een rommeltje te noemen, heb ik als kijker helemaal niets met de personages, zijn sommige dingen uitermate knullig zoals hoe een granaat in een tunnel geworpen wordt en lijkt dit idee voor een film toch vooral een gevalletje van de klok en de klepel. Tunnelratten waren speciale forces die ingevlogen werden als men een tunnelcomplex ontdekte, d gemiddelde Jan Doedel haalde het niet in zijn hoofd erin te gaan. Toch weten deze mannen al dat ze de volgende dag de tunnels ingaan. Zijn deze soldaten dan tunnelratten? Dat kan uiteraard aangezien de film ook zo heet, maar niet met rekruten die verzuchten nog maar net in Vietnam te zijn en dan al in zo'n helhol te zitten. Tunnelratten waren veteranen die zichzelf aanmelden voor een dergelijke eenheid. Duidelijk wordt het niet en kloppen doet het evenmin. Dan slaagt dezelfde rekruut er nog in binnen minuten zijn leidinggevende aan te spreken op wreedheden. Tuurlijk! Niet te vergeten de grote slag rond het kampement terwijl de film Tunnelrats heet, duidelijk is dat het op alle fronten alle kanten opschiet.

Oorlog kent geen winnaars zeggen ze dan, en deze Tunnelrats is ook absoluut geen winnaar. Een aantal dingen zijn niet verkeerd, maar het grootste deel is toch 'hit or mis' waarvan het grootste deel toch behoorlijk mis is.

Vrijdagavond aan de slag met dit Finse product genaamd Tuntematon Sotilas die ik enige tijd terug gevonden had bij de kringloop. Helaas had de film geen Nederlandse ondertiteling maar voldoet de Engelse ook. En ondanks hoge verwachtingen bleek dit toch wel een lange zit met twee gezichten.

Het verhaal mag duidelijk zijn waar de 'winteroorlog' al achter ons ligt en de strijd zich voortzet in wat men de 'vervolgoorlog' noemde die van '41 tot '44 duurde met het simpele doel om aan Rusland verloren gebieden terug te veroveren iets wat ik niet heel duidelijk vind moet ik zeggen of ik heb wat gemist. Desalniettemin is meerdere keren zomer en winter wel een behoorlijke hint in dit verder nogal lange epos wat niet altijd helemaal werkt. Sterk is absoluut wel de actie, zijn er prachtige opnames en situeringen in het bos of bijvoorbeeld in de sneeuw, wordt er gewerkt met archiefbeelden en valt de soundtrack op met een aantal sterke momenten. Buiten dat toont Tuntematon Sotilas oorlog op een manier die tot dan nog niet gebruikelijk was en in Hollywood nog wel even zou duren waar deze toch vaak draaien om heroïek en oorlog gebracht wordt als een avontuur en spel. Dan is de aangeschoten bus met gewonden andere koek en worden er andere tragische dingen getoond zoals angst, sterven, verspilling en verlies.

Heel wat dus, toch heeft Tuntematon Sotilas toch ook momenten die de tand destijds niet hebben doorstaan en dat is met name de humor en hoeveelheid aan dialoog. Zo wordt er lachend gereageerd op alarm en dat men aangevallen wordt en tilt het regelmatig op van de domme en inhoudsloze dialogen begeleid door dom gehinnik. Zo is er bijvoorbeeld op 2 uur, wanneer men in een verblijf van de loopgraaf zit, rolt er andermaal zo'n eindeloze en saaie monoloog uit iemand die alleen maar nog verder de vaart uit het geheel haalt en de film daardoor ook nog eens veel langer dan noodzakelijk. En dat is gewoon een issue aan de film die over de gehele lengte regelmatig moeite heeft om de aandacht beet te houden. Desondanks is er genoeg te genieten aan deze nationale Finse klassieker en krijgt daar een prima voldoende voor, maar bovengemiddeld is het niet voor mij.

Zien en verbazen over deze zogenaamd bejubelde film deed ik me in mijn tienertijd al, net als de wazige Jan Wolkers op wiens boek het geheel gebaseerd is. Trek in een herkijk had ik nooit tot afgelopen week toen het er plotseling van kwam tijdens een 'Nederlands' getinte filmavond. Toch is het inzicht betreffende de film de afgelopen 25 jaar, want zolang is het wel geleden, niet verandert. En dat is jammer, want Turks Fruit behandelt toch zeker een aantal zware thema’s waar een ieder mee te maken krijgt in het leven. Alleen jammer dat het dan weer een Verhoeven productie is en ook die kenmerken draagt, want dat ik zelden iets met een Verhoeven film heb mag wel duidelijk zijn onderhand, en dat is met Turks Fruit idem.

Toch wil ik eerst de goede dingen benoemen zoals de thema’s rond liefde, verdriet, passie, verlies, rouw, compensatie, verandering en inzicht, ziekte, dood en verwerking. Uiteraard wordt dit heel naturel gebracht op locatie en vernieuwend gefilmd door Jan de Bont, met bijvoorbeeld de fietsscene toch wel als iconische hoogtepunt, tevens prachtig het stel op het strand met de fenomenale zonsondergang op de achtergrond. Natuurlijk is er de chemie tussen Van der Ven en Hauer en uiteraard is er de maar al te bekende tune van Toets Tielemans. Interessant is toch ook zeker de opbouw van het verhaal met het gevolg, daarna de terugblik en een poging de zaak weer op te pakken met een schrijnend en tragisch einde dat iedere mens tot op zekere hoogte zal beroeren. Dan moet ik de cast nog even benoemen met heel veel bekende gezichten zoals Manfred de Graaf, Bert André en Paul van Gorcum, de baron uit Bassie en Adriaan. Maar Monique van der Ven steelt toch wel de show want wat een plaatje die dame, dat had Jan de Bont toch maar prettig voor elkaar.

Veel goede punten zou je dan bijna zeggen waarop het antwoord ‘ja’ betreft maar ook heel hard ‘nee’ is. Want ja, zoals ik al zei, het is een Verhoeven product wat praktisch synoniem staat aan obsceniteit, iets dat je dan in de vrije tijdsgeest van de jaren ’70 moet zien naar het schijnt. Het is vrije cinema in Nederland en daar past ruimdenkendheid bij en veel naakt, dat het veel toevoegt lijkt niet aan de orde te zijn, het gebeurt omdat het kan. En zo beticht ik Verhoeven dan maar weer eens van ‘shock value’ zoals in zoveel films van hem, niets meer en niet minder. Dan de zogenaamde chemie tussen Van der Ven en Hauer die er wel degelijk is maar net zo vaak wordt afgebroken door grapjes en flauwigheden van Eric, wat is de beste man bij tijd en wijlen een paardenlul, goed ik snap dat dit ten dele bij het verhaal en het verloop hoort maar een leuk karakter waar ik iets mee heb kan ik Eric niet noemen. Om als laatste de schier onmogelijke aaneenschakeling van waanzinnig gedoe, rare gebeurtenissen, ontspoord gedrag en belachelijke dingen nog te benoemen. Dat gedoe in die auto alleen al, hoe ze stopt en weer wegrijd en tot twee keer toe een ongeluk veroorzaakt, ze kennen elkaar totaal niet met de absurde seksscene tot gevolg, het gedoe met de rits en het autoongeluk dat nog volgt, het zal allemaal symbool staan voor het turbulente leven en bewogen relatie waar in ze zich gaan bewegen, maar toch, wat een dom gedoe allemaal joh met nog zaken zoals in het begin het dansen op de tafel en rel rond het etentje, of de poging tot wip terwijl Olga haar vader een vertrek verder op sterven ligt, heb je dan nergens gene voor of remmingen? Sorry, het zal wel komen dat ik een Fries ben en buitengewoon nuchter en stug in sommige zaken.

Het mag duidelijk zijn dat ik hier heel weinig mee heb en deze film weg zet als een typische Verhoeven uitspatting die zonder remmingen van alles door elkaar jakkert en dat vooral doet omdat het kan maar verder geen enkele meerwaarde of onderbouwing heeft, en dan blijkt dat men scriptmatig nog veel meer dingen heeft weggelaten die de schokkend of obsceen zouden zijn. Dus ja, dan kan je ook weer afvragen of het zozeer aan Verhoeven of Wolkers ligt. Afijn, niet mijn ding, maar jammer blijft het wel met een verhaal waar intrinsiek toch veel meer in zit dan de uitspatting van ontspoord gedrag zoals we die nu zien.

Tweede film van de dag betrof deze Turner and Hooch die ik in het verleden wel eens heb gezien en toen was het een vermakkelijke film. Hedentendage heeft de film op zich nog steeds zijn momenten maar ook zijn zwakke punten.

Het verhaal is in die zin aan de gemakkelijke kant met de punctuele bijna dwangmatige Turner die tegen zijn zin in opgescheept raakt met de kwijlende en ongeleide Bordeauxdog genaamd Hooch. Zijn baasje is omgelegd en de hond zou een getuige kunnen zijn terwijl het asiel de hond onhandelbaar vind waarop het merkwaardige tweetal Turner and Hooch geboren is, en uiteraard ligt het voor de hand dat vooral Turner aan het enorme beest met zijn slechte manier moet wennen.

In het vervolg van de film zien we vooral veel capriolen en stunts waarbij de hond vooral veel kapot maakt en hij Turner tot wanhoop drijft. An passant is er immers ook nog een moordzaak op te lossen wat tevens zo chaotisch verloopt met veel bemoeienis van de hond. Verder is het geheel vooral een toneel waar de jonge Tom Hanks met zijn typische driftbuien helemaal zichzelf kan zijn, de hond overal een takkezooi van kan maken maar draait het natuurlijk ook om de band die tussen het merkwaardige tweetal groeit.

Turner and Hooch is regelmatig aan de flauwe kant, desondanks heeft de film een bepaalde gunfactor vooral wanneer de twee elkaar beter aan beginnen te voelen met momenten die voor iedere dieren eigenaar herkenbaar zullen zijn en is het allemaal best vermakelijk zonder dat dit ergens top wordt.

Typisch Gilliam product, en wat mij betreft, geen Monty Python fan, zijn beste film.

Film begint redelijk naar verwachting met een kleurrijke achtergrond en dito karakters. Een surrealistische wereld komt naar voren met een wereld die ooit was en een samenleving die zich een weg naar antwoorden en oplossingen zoekt. Vrij snel doet de situatie zich voor die het meest beklijft en betekent. Cole als een soort pionier terug in de tijd, met zoals verwacht, een samenleving en inrichting die hem voor gek verslijt. Vooral zijn eerste schreden binnen de inrichting met een werkelijk geniale Brad Pitt zijn geweldig. Interessante van het verhaal, op dat moment, uiteraard hoe uit te leggen waar hij weg komt terwijl men er toch van uitgaat dat hij een volgende gestoorde is. Een volgende switch weer terug naar de toekomst en weer terug en nog een keer maken het er voor Cole niet gemakkelijker op. Maar zorgen wel voor kostelijke scènes en een kentering in beide gevallen, en hulp.

Leuk aan het plot is dat er vanaf de eerste opsluiting al continue kleine hints zijn naar de oorzaak en dat Cole weliswaar als redder wordt teruggestuurd, maar tevens onbewust aanstichter is dus onderdeel is van een soort gesloten cirkel qua voorbestemming. Zit hier ook weer een Terminator-paradox in? Kippenvel momentje overigens wanneer Stowe de realiteit beseft en koortsachtig naar het bewijs zoekt. Een bijzondere wisselwerking komt daarna op gang tussen Kathryn die overtuigd raakt van Cole's verhaal, terwijl Cole juist zijn overtuiging verliest in zijn eigen verhaal. Heerlijke zinsbegoocheling waar de kijker overigens ook kan gaan twijfelen aan wat nu waar is.

De film ontwikkelt zich verder en rond af in een bijzondere tragische cirkel met het falen qua opdracht, het zien van zijn toekomstige dood en een behoorlijke sinistere ondertoon over het zelfdestructieve in de mens. Iets wat ook prima vertaald wordt door Goines in de inrichting over de dom gehouden mens die niet meer dan de rol van consument vervuld. Willis en Stowe prima in hun rol, jonge Jon Seda nagenoeg onherkenbaar, maar de meeste aandacht gaat toch uit naar Pitt in deze typische Gilliam film qua stijl en toon. Mooie film, leuke film.

Eigenlijk alleen maar geprobeerd vanwege de naam The Twilight Zone, maar die kwaliteit behaald deze zogenaamde 'The Movie' nergens. Zeg maar gerust dat deze dvd chemisch afval is.

Ansich hebben beide verhalen elementen die zo gek nog niet zijn, een vrouw die zichzelf en haar toekomst in de bioscoop ziet, en een dokter die een patiënt krijgt die allang dood had moeten zijn. Toch is de verdere uitwerking rampzalig. Het is niet spannend, er wordt matig geacteerd en beide verhalen slepen zichzelf naar een oninteressant einde.

Zijn er dan nog pluspunten te noemen? Ja, de tijd die je overhoudt voor andere dingen als je deze film niet besluit te kijken. Lees een goed boek, maak een wandeling in het bos, heb een goed gesprek of werk aan je nachtrust.

David Lynch film die ik met grote gretigheid tot me genomen heb, weliswaar niet bekend met het hele Twin Peaks fenomeen, maar inmiddels wel een liefhebber van films als Lost Highway en Mulholland Drive.

Twin Peaks begint dan ook niet veel anders dan de twee andere titels van de hand van Lynch. Wetende wat er gaat komen is de vage wereld, beelden en clue's weer een hele ervaring, en met scenes als de aankomst op het politiebureau en de Diner zelfs humoristisch. Andermaal weet Lynch mede door de soms contrasterende maar vooral dreigende muziek een heerlijk sfeertje te creërend met uiteraard de meest vreemde verschijningen. De toestand lijkt helemaal uit de hand te lopen als ene Jeffries in het FBI kantoor verschijnt en tegelijkertijd Agent Desmond verdwijnt.

Een switch wordt gemaakt naar de 'most likely next victim', zedeloze Laura die het allemaal niet zo nauw neemt en vooral goed gaat op alle mannelijke aandacht. Iets dat onherroepelijk tot problemen gaat leiden. Maar...is alles wel wat het lijkt? Langzaam komt een beeld naar boven van gespleten persoonlijkheid of mogelijk zelfs een Incubus die het meisje lastig valt. De uiteindelijk logica dat het haar vader was lag net zo voor de hand en vermoedde ik al.Het is dit gedeelte van de film, die na de humoristische en innemende opening met de FBI agenten, nogal stroef overkomt en een aantal hele goede psychologische elementen bevat maar tevens ook dingen die weinig toevoegen en of simpelweg te lang duren. Het gevoos in het bos met beurtelings Bobby en James duurt te lang en verzand in weinig interessants. Net als de vrij lange scene in het uitgaansleven waar Laura haar lage morele zeden, mogelijk zelfs geestelijke vlucht, presenteert.

Desondanks is het niet minder interessant, hoewel criticci gehakt maakten van de film en Tarantino iets gezegd moet hebben als dat hij nooit weer zou uitzien naar een Lynch film, en boeit Twin Peaks wel degelijk en richt zich vooral op het fenomeen traumatische ervaring. De vlucht naar andere dingen, bevreemdende flashbacks, het verlies van realiteit. En dat terwijl ze het gewoon wist maar kennelijk verdrongen heeft en een denkbeeldig iemand er voor in de plaats projecteert. Laura lijkt gek maar is dat uiteindelijk niet, ze is slechts slachtoffer. De bevreemdende scenes in de kamer met de rode gordijnen en de lilliputter beschouwd ik als een denkbeeldige beeld van de innerlijke ziel waar goed en kwaad tegen elkaar strijden/een spelletje spelen. Het kan, wanneer Bob en Leland voor het tweetal staan, ook het oordeels God zijn met de duivel als de kleine die uiteraard opeist wat in zijn naam gedaan is. Boeiend, boeiend, boeiend...

Dan is er een meer dan prima cast met leuke rollen voor Lynch zelf, David Bowie en Chris Isaak en is Amick jammer genoeg wel erg kort in beeld. Nogmaals noem ik de sfeer en de muziek die heerlijk te noemen zijn om uiteindelijk toch tot de conclusie te komen dat de film zichzelf teveel gaat werken in het gedeelte rond Laura, waar scenes wel eens wat overbodig en nietszeggend worden. Het goede niveau van het begin, lijkt te film tot het einde niet vol te kunnen houden en daarom moet gezegd worden dat deze niet aan Lost Highway en Mulholland Drive kan tippen. Desondanks bij tijd en wijlen echter wel een heerlijke film.

Fijne guilty pleasure die ondanks het matige verhaal en de vele fouten, toch altijd weer weet te vermaken.

Flinterdun verhaaltje rond twee hoofdpersonen in een haat/liefdesverhouding, die tot elkaar komen op een wel erg onwaarschijnlijke plek, juist, Tornado alley tijdens spitsuur. Niet alleen gebeurt dit allen met aanstaande bruid als getuige en een bijzondere concurrentiestrijd met een andere 'chaser', tevens valt de rest van het team op als een veel te bonte en bij elkaar gezochte verzameling mensen, net als de rits aan belachelijke voertuigen waar ze in rijden. Het kan niet afwijkender en raarder... uiteraard is het idee van een amateuristisch samenraapsel het idee, maar deze samenstelling schiet zijn doel net voorbij. Vooral met hun bijnamen en vooral in vergelijking met het team van Jonas. Om nog maar niet te spreken over de vele fouten en onmogelijkheden. Auto's die opgetild worden terwijl wrakke houten bouwsels blijven staan, deuren die uit schuilkelders gerukt worden maar alles in de kelder ongemoeid laten, auto's die ongemoeid door kunnen rijden terwijl enkele meters verder grote vrachtwagen combinaties meegesleurd worden, om dingen als zelf helende autoramen en tegenliggers, gezien door het zijraam achter de bestuurder terwijl ze, in het verhaal, op een eenbaansweg rijden, amper te noemen.

Desondanks is Twister van meet af een niet te serieus te nemen spektakelstuk. Een film overigens die ik in '96/'97 tot twee keer toe met veel plezier in de bios zag. En was dit toch even next level shit destijds. Tegenwoordig blijft er echter geen spaan meer heel van de realiteit, zijn sommige dingen erg over the top, zien de effecten voor '96 er best nog goed uit en is de chemie tussen Paxton en Hunt meer dan prima. Vooral op de vlak slaagt Twister meer dan prima. Een film met een vliegende vaart, zat spektakel en de nodige spanning en vooral twee innemende personages in de vorm van Jo en Bill. Verder is die dreigende donkere muziek, wanneer een storm aan het opbouwen is, de moeite van het noemen waard.

Een topper is Twister niet, was het al nooit eigenlijk, maar een vermakelijk film is het nog steeds meer dan. Lekker weer eens gedaan te hebben. Na deze film stagneerde De Bont zijn carrière behoorlijk om twee films verder als regisseur in de vergetelheid te raken.

Het afgelopen weekend niet heel veel tijd gehad voor films en dus maandag er nog even voor gaan zitten en er drie door gejaagd om de vrije dag te beginnen met deze Two Lovers. En daarmee een onbekende film die ik alleen op basis van de cast mee nam en thuis aan het stemgemiddelde zag op MM dat de hoop op een onbekende topper wel een beetje vervlogen was. Maar Two Lovers wist uiteindelijk toch wel te verrassen...

Phoenix geeft andermaal een master class acteren en slaat de spijker op de kant met de extraverte Leonard die in gezelschap van mensen de leukste thuis is maar zodra de deur dicht gaat, en hij alleen is, de muren op hem afkomen. Wat er eerst was, de break up of dat Leonard wellicht altijd al een zwaar gemoed had, wordt niet echt duidelijk maar doet er ook niet echt toe. De focus komt daarna vooral te liggen op de twee dames die hij leert kennen in de vorm van de lieve Sandra en de mysterieuze Michelle en hoe Leonard daarmee omgaat. En aanvankelijk lijkt het allemaal niet zo heel bijzonder en kabbelt het geheel wat door, lijkt het speerpunt van de film 'de neiging tot de verkeerde keuze' te zijn en de wisselwerking met beide dames. En ik lees dat bepaalde gebruikers reageren met de termen 'saai' en 'gebeurt niets' en blijft men logischerwijs nogal hangen in hekel aan Leonard's verkeerde keus wat allemaal maar al te begrijpelijk is.

Toch wordt er dan heel veel gemist qua interessante psychologie, reacties en acties van mensen, en vooral de bizarre aanstoot en aantrekkingskracht tussen karakters. En wellicht helpt het als je iets soortgelijks meegemaakt hebt dat een referentiekader vormt wat in mijn geval zo is. Want in mijn geval was er ook met spiegelwerking, dezelfde ervaringen, een soort van elkaar begrijpen, een band hebben, maar uiteindelijk niet verder komen dan fail safe en klankbord zijn. De keuze zou op voorhand logisch zijn met de warme, lieve en betrokken Sandra versus de afstandelijke houding van Michelle die tijdens dat korte moment in de flat van Leonard's familie louter domme dingen zegt. Maar laat daar nu net de crux zitten rond het mooie oppervlak dat Michelle heet en de akelige leegte die er achter schuil gaat. Het is louter spiegelwerking dat we we zien, met een aangewakkerde hunkering door wat niet kan en waar geen mogelijkheid is, plus het zogenaamde fenomeen dat we dikwijls andersom zien dat vrouwen juist gaan voor de bad guy want ze begrijpen hem immers en willen hem 'genezen' zoals wel eens gezegd wordt. En in het geval van Michelle is dat niet anders die in eerste instantie juist degene wil die niet beschikbaar is en degene die haar aanbidt links laat liggen.

En helaas is Michelle voor Leonard een karakter omgeven door 'red flags', damaged beyond repair, aan elkaar hangende van slechte keuzes en is er opvallend genoeg geen chemie als je het mij vraagt met Michelle. Iets dat er overduidelijk wel is met Sandra wat dan weer die grote vraag opwerpt die ik dikwijls gezien heb bij vrienden en collega's, of dat het me dus zelf overkomen is. Want waarom lopen we toch juist weg voor dat zekerheidje om achter een 'red flagg' aan te gaan? Waarom moeten we juist diegene hebben omgeven door problemen, issues en überhaupt niet beschikbaar is? Waarom kiest een mens altijd voor de moeilijke weg en heartbreak? Gelukkig komt het allemaal goed en moet er niet te hard geoordeeld worden over de keuzes van Leonard, het is puur menselijk dat we zien, herkenbaar. En ongetwijfeld zal hij 'what if' gedachten hebben maar ook weten, als hij diep in zijn hart kijkt, dat hij niet beter van haar ging worden. Daarom wat mij betreft een goede voldoende voor deze film.

Een titel die ik vorige week ook bij de kringloop op deed, niet helemaal wetende wat de kwaliteit van de film betrof. Wel had ik al snel de naam van Sherilyn Fenn ontdekt met de vage kennis van een 9 1/2 weeks achtige geheel in het achterhoofd waarop ik dacht toch maar proberen.

En ja, wat is dat toch een godsgruwelijk lekker wijf die Sherilyn Fenn met een licht ondeugende zegmaar gerust stoute inslag zoals vaker. En ach, die steamy scenes zijn best oké met de laatste als beste. Een ander pluspunt is toch wel de dromerige soundtrack met de trage saxofoon. Maar buiten dat vraag ik mij regelmatig af waarom ik dit in hemelsnaam kijk, want het is niet slecht, het is ook niet heel slecht, maar het is bar slecht.

Script, acteerwerk, dialoog, het heeft allemaal bar weinig om het lijf met met ook nog eens een uitermate vervelende hoofdpersoon in de vorm van Perry. Wat is dat toch met die vrouwen dat ze zich altijd door dat soort klootzakken in laten palmen? Verder nog iemand die twijfelt om deze film in te starten? Vooral niet doen, of je moet fan zijn van de mooie Sherilyn Fenn, dan kan je het overwegen. Afijn, zoals onderhand duidelijk mag zijn, slecht, heel slecht.

It would not have been appropriate.

Als vierde film viel de keuze op deze The Two Popes waar ik eerlijk gezegd geen idee bij had wat te verwachten hoewel ik wel op de hoogte was van de positieve reacties, vele prijzen en een sterke cast in de vorm van Pryce en Hopkins. Dat het de paus betrof die ons vorige maand is ontvallen samen met zijn voorganger had ik niet echt door, desondanks was er wel de interesse en die werd meer dan beloond door deze uitstekende en boeiende acteursfilm.

En opzich is het en hele stap terug, 20 jaar om precies te zijn, waar de 'nazi' verkozen wordt met een soms harde stellingname tot gevolg in de vorm van de gewone man op straat. Duidelijk is dan al het verschil tussen Ratzinger en Bergoglio, met de ene als harde oneliner die de kerk wil beschermen terwijl de Zuid Amerikaan een compleet andere insteek heeft. We vervolgen in ieder geval heel wat jaren later waar de jaartjes beginnen te tellen voor Ratzinger en Bergoglio op visite is in zijn buitenverblijf, helemaal duidelijk is het me overigens niet waarover de mannen in gesprek gaan wel is het meteen vuurwerk tussen de twee veteranen rondom uitstraling, richting en aanpak. En ik moet zeggen dat ik ademloos zit toe te kijken hoe Bergoglio wordt afgevallen alleen al vanwege zijn schoenen en het feit dat mildere en vergevingsgezindheide houding slechts een compromis is in de ogen van Ratzinger waar de laatste slechts oog heeft voor het beschermen van de kerk en hoe de tradities al ruim honderden jaren zijn geweest. Het is de botsing tussen conservatief en hervorming, tussen zelfbescherming en niet van de sokkel af willen vallen tegenover transparantie en met de tijd meegaan. En voor beide valt het nodige te zeggen.

Mindere fases heeft de film dan weer een beetje in de lange terugblikken rondom het eerdere leven en ervaringen van Jorge, nu zijn de verhalen en hoe die hem gevormd hebben rond de Junta natuurlijk van belang maar het relationele gedeelte en de keuzes op dat vlak niet zozeer, bovendien haalt het de vaart een beetje uit de film waardoor de interesse daar toch wat wegzakt. Maar buiten de discussies en verschillen tussen beide mannen ontstaat er toch een aanstekelijke en aandoenlijke band tussen beide, is het interessant hoe Bergoglio vooral uit eigen ervaring preekt en oordeelt, terwijl Ratzinger er voor uit komt nooit iets beleeft te hebben en contact met het leven en mensen te missen zelfs rept over de kwetsbaarheid van de eenzaamheid. Het is in die zin bijzonder hoe zulke mensen in hun eigen wereld leven. Het is de opmaat naar de switch die iedereen inmiddels zal weten met het vrijwillig terugtrekken van Ratzinger.

Het zou slechts het begin zijn van een karrenvracht aan schandalen waar Bergoglio mee te maken zou krijgen zoals een lek naar de pers, een bijzonder ongezonde sfeer onder de kardinalen, een financiële wanorde en schandalen, en natuurlijk het sexuele misbruik. Je moet er maar trek in hebben om die zwijnenstal uittemesten toch zijn de nieuwsberichten louter positief enkele weken na het overlijden. Het maakt mij verder niet zo heel veel uit of het allemaal wel klopt, of het wel correct is, en ongetwijfeld zal er ook wel iets smerigs of smeuïges te vinden zijn over Bergoglio. Een feit blijft voor mij dat The Two Popes een uitermate boeiende film is met twee acteurs in optima forma die er een uitermate boeiende geheel van maken die geen moment verveeld.

Ook op zondagavond nog even aan een filmpje waarbij de keuze op deze film viel waar van allerlei genre's aan vast te koppelen zijn vanwege leeftijd en het nodige aan Gore waarop je zou kunnen zeggen dat het een klassieker met horror elementen is. Maar achteraf zou je eerder kunnen zeggen dat het een komedie met slasher/horror elementen is buiten het feit dat het absoluut niet een grappige film is, sterker nog, wat een kutfilm is dit zeg.

Het is behoorlijk zoeken in het begin met de reizigers die subtiel het dorpje ingelokt worden, de sfeer valt dan al op als koddig, flauw en slapstick achtig met circus achtige muziek, en die ergerlijke tendens wordt verder doorgevoerd met de praatzieke burgemeester in de hoofdstraat en de blije burgers die iedere zin van de leidsman toejuichen. Dit flauwe gedoe duurt allemaal al veel te lang in een film die dan al verpest is wat mij betreft. Het domme gedoe met de duim maakt het er niet beter op en de bijlslag met de losse arm doet me toch afvragen of ik naar iets bijzonder slechts zit te kijken of naar hele aparte cult.

En opmerkelijk genoeg verbetert de film zich toch minimaal als er weer een martelmethode getoond en uitgevoerd wordt en even vermoedt ik iets a la The Wickerman of Midsommar met een soort offer of ritueel. Iets dat subiet weer in de kiem gesmoord wordt door de meer dan ergerlijke burgers van dit boerengat waar vooral slechte meligheid hangt. Aan de vrouwen ligt het trouwens niet want voor het oog is er voldoende. Om uiteindelijk bij een afsluiting aan te komen dat ik toch even opschrik en me verbaasd afvraag wat er met een andere toon en sfeef uit deze film te halen geweest was. Toch waarom al die doden moeten vallen enkel voor een centenial wordt niet duidelijk, ook erg raar is het bewustzijn van de mensen betreffende hun dood maar dat ze qua ontwikkeling wel in de tijd mee gaan en reppen over ruimteschepen, hoe dan vraag ik me dan af...

En zo blijkt 2000 Maniacs toch wel een onwijs slechte film te zijn waar in de kern met het spookdorp, de slachting en de terugkeer niet een gekke kern in zit, maar qua uitvoering compleet mislukt zelfs bespottelijk is en dat is jammer.