Opinions

All right, which one of you cock-and-balls wants to make twenty bucks?

Een film die me de eerste keer, een paar jaartjes terug alweer, erg tegen viel. Maar na de goede beoordelingen hier, en de herziening van gisteravond, inmiddels toch alweer een hele andere kijk op de film.

De film kenmerkt zich met een geweldige authentieke jaren '70 sfeer die prettig gebracht wordt in de settings, muziek, auto's en de kleding en de foute snorren. De film draait verder niet zozeer om het verhaal, hoewel er een aardig mysterie inzit van verraad en moord, toch draait de film vooral om de humor, kolderieke momenten en bijzonder snedige dialogen. Ik noem de protestgroep of de info van de jongen bij het afgebrande huis.

Crowe, niet meer zo afgetraind als in Gladiator, doet het aardig maar vooral Gosling met zijn gegil en gehuil is soms om je te bescheuren. Momenten als de val van het balkon en zijn jacht op de zeemeerminnen zijn op het hilarische af. Al met al een bijzonder geestige film en vooral nu ik hem beter op waarde schat altijd leuk om even te doen.

Inmiddels heel wat informatie verder en rijker met verschillende boeken over het onderwerp De Bende van Nijvel en afgelopen zomer nog de documentaire over De Bende van Patrick Haemers gezien maar echt opheldering gaat er nooit komen vrees ik hoewel ik toch iedere maand wel even een zoekopdracht via Google doe om te kijken of er nog nieuws is.

Als drama, over deze nationale tragedie, staat Niet Schieten nog altijd als een huis en boet de film niet in qua kracht ondanks dat ik de film vermoedelijk inmiddels 5 a 6 keer gezien heb. Desondanks blijft de film een hoog emotionele vibe hebben, fascineert en schokt rond deze verschrikkelijke nationale schandvlek met louter leed en verdriet. En voor wie zich er in verdiept of interesse heeft gaat het nog veel dieper dan deze film met een België begin jaren '80 die meer weg had van wild west met extreem links en rechtse groeperingen en verschillende bendes die overvallen pleegden, roofden en moorden. Niet Schieten...is slechts een druppel op een gloeiende plaat van de immense complottheorieën die er zijn tot in het de hoogste regionen met staatsveiligheid, de politiek en het Koningshuis. Een raadsel die gemakkelijk mee kan met de grotere raadsels als JFK, Marilyn Monroe, Luther King, Pearl Harbor, 9/11 en waarschijnlijk zullen we de waarheid nooit weten. Niet Schieten vormt met al deze wetenschap een ontzettend fraai en emotioneel beeld van de gemiddelde Belg getroffen door de aanslagen wat leidt tot een prachtige film.

Onbekend titeltje die ik vooral meenam vanwege de cast en de regisseur in de vorm van Sidney Lumet ook al had ik er verder geen bijzondere verwachtingen van. En die verwachting kwam wel redelijk uit.

Zoals gezegd is er een behoorlijke cast bij elkaar getrommeld in de vorm van Holm, Gandolfini, Dreyfus, Feore en Andy Garcia die ik op de één of andere manier altijd wel sympathiek vind. Het verhaal is simpel met de jonge hond in de advocatuur, de roots stevig binnen het politiekorps. De charme van het raadsman zijn wordt overigens al stevig de kop ingedrukt door de preek van Guilfoyle en het beeld dat daarna volgt met addicts en gekken, het is negen van de tien keer werk zonder charme. Wat daarna volgt is bij tijd en wijlen even bijzonder als belachelijk.

We hebben de 'bust' met de schietpartij, hoe vervolgens het halve politiekorps over elkaar heen valt om daar als eerste te zijn en notabene één van hun eigen omlegt is op het dom komische af. Dit is toch geen slapstick of wel dan. Zit ik naar Police Academy te kijken? Dan dat karakter Morgenstern of wat ever, had dit een onsje minder gekund? Want dit balanceert ook ergens op de grens dus geforceerd en belachelijk. Dan de aanstelling van Sean als aanklager voor de bijna moordenaar van zijn vader. Dat moet je toch niet eens willen? Je bent betrokken, je kan niet neutraal naar de zaak kijken. Dit heeft toch ook te maken met integriteit? Belachelijk eigenlijk allemaal als ik er zo over nadenk.

Volgende minpunt is dat we helaas al weten bij de zaak zelf waar de crux gaat zitten, want waar het een uitgemaakte zaak lijkt maar er gerept wordt over dat de zaak toch stinkt, wekte dat nog enige interesse, maar bij de uitleg dat het korps betaald werd en in principe een zakelijke contact wilde uitschakelen is daar geen verrassing meer en is het slechts de vraag wie allemaal zijn teen in de 'bripepool' gestoken hebben. Ook zoiets raars waarom Sean al ligt te ketsen met de assistente van de tegenpartij voordat de uitspraak überhaupt geweest is.

Nu ik dit zo formuleer schrik ik toch eigenlijk van alle minpunten want onder het kijken maak ik altijd het nodige aan notities, maar dat er zoveel aan de hand is schrik ik nu toch van. Want voor het gevoel is de film uiteindelijk nog niet eens zo slecht. De sfeer is namelijk best oke, de cast dus ook met de grote namen die er het beste van maken en een bad guy in de vorm van Mahmud-Bey easy to hate. Night Falls on Manhattan is dan ook best redelijk voor een keer en de film gaat een voldoende krijgen, maar daar is het dan ook wel mee gezegd.

...flew in from Derry...

Gelezen? Jazeker. Veel van verwacht? Nee. Goed? Ook niet. Vermakelijk? Wel degelijk. Aan een film als dit begin je niet met hoge verwachtingen en dan toch zeker onder de voorwaarde dat je King verhalen leuk vind en dat laatste doe ik zeker met een plank van de boekenkast gevuld met maar liefst 28 boeken van de betreffende auteur. En ook al kwam het me allemaal wel een beetje bekend voor kan ik niet met zekerheid zeggen dat ik de film ooit eerder zag.

Rioolblad journalist neemt de opdracht aan een seriemoordenaar te volgen die slachtingen aanricht op afgelegen vliegvelden niet wetende hoe zeer hij eigenlijk zijn eigen leven in de waagschaal stelt. Een plaat voor de harses heeft deze ongemanierde meneer toch al die niet van het vriendjes maken is en erg ver gaat voor zijn sensatie verhaal en foto's. Boodschappen die aangeven dat hij beter afstand kan houden slaat hij in de wind in zijn zucht de dader te ontmaskeren. Fraai wordt er aan een soort sinister mysterie gewerkt waarin vooral Dees zoekende is wat het allemaal betekent.

Buiten het feit gelaten dat het geheel toch een soort tv-film uitstraling heeft, is er een aardig sfeertje, is Ferrer prima als klootzak en heeft de soundtrack aardige momenten. Aardige wordt er naar een apotheose toe gewerkt waarin Renfield zijn ware gezicht laat zien waarna een het geheel een dubbele afloop krijgt. Super is het natuurlijk verre van, toch heeft het geheel genoeg kleur en karakter om beter te vermaken dan de algemene score zou vermoeden. Daarom dus grappig voor een keer en vooral lekker behapbaar qua speelduur.

Uber foute poster overigens van een erg vermakelijk en innemend product van de hand van Jack Higgins wellicht fictie, toch speelde zich in april 1944 wel degelijk iets dergelijks af bekend als Excercise Tiger. een mislukte oefening waarbij circa 900 amerikanen om het leven kwamen, meer doden dan de landing op Utah beach, en iets dat zorgvuldig de doofpot inging.

Een meer dan prima miniserie met een heel hoog jeugdsentiment gehalte ontspint zich. Hier leefden we voor vroeger, dit vraten we op, dit was het! Heden ten dag ziet het er allemaal niet zo gelikt meer uit. Peppard ziet er toch wel erg oud uit, was daar wellicht al op het randje van terminale ziekte als ik zijn gehijg zo nu en dan hoor, Raffin vind ik een absolute misscast, en hoewel ze aardige momenten heeft, is ze soms te truttig voor woorden. Slechts Michael York blijft wat mij betreft prima overeind met een overtuigende dubbelrol die twee verschillende uitstralingen behelst. Uiteraard moet een beetje acteur dit overtuigend neer kunnen zetten en daar slaagt York wat mij betreft prima in.

Wat verder vooral opvalt is het typische beeld van Duitsers met een raar accent en de meesten natuurlijk het archetype van het kwaad in menselijks gedaante, al Engelsen zijn typisch Engels, en Harry is uiteraard getekend en daardoor voornamelijk hard en zakelijk maar niet slecht. Laatste dat nog genoemd moet worden is de score die typerend is voor de tijd en een dergelijke product, een heel aardig melancholisch, spannend en melodieus stukje muziek dat een uur na het kijken nog in je kop zit.

Al met al een fijn jaren '90 product, hier en daar onderhevig aan de tand des tijds maar zonder twijfel nog genoeg vermaak en charme.

Na de versie van Tom Savini nu de '68 versie aan de buurt en hoewel in grote lijnen qua opzet het zelfde, toch de nodige subtiele en minder subtiele verschillen.

Zo heeft '68 iets langer nodig op gang te komen, en waar de dames, of dame, in de jaren '90 versie van zich af gaat bijten lijken de dames hier een redelijk emancipatieloze en afhankelijke houding te handhaven. Verder een aantal kleine en grote details die nog al anders zijn, vooral het einde zijn de afwijkingen groot, toch hebben beide hun charme in een totaal verschillend tijdsbeeld en sfeerschets.

'68 is zonder meer een kwalitatief sterke film in zijn zwart witte stijl, prima acteerprestaties en waarschijnlijk vernieuwend voor die tijd en moet het bovenal van zijn sfeer hebben. '90 is zo nu en dan behoorlijk over de top, moet niet te serieus genomen worden en ademt daarnaast ook een luchtige licht komische sfeer uit. Iets dat overigens prima werkt. Beide zijn daarom dan ook prettig eens te doen. Toch vind ik van het Romero repertoire tot nu te Dawn of the Dead het beste.

Eindelijk dan! Night of the living dead, de zombiefilm die ik kennelijk 20 jaar geleden al eens zag en waarvan de eindscenes met de sadistische Hillbilly's me het meest bij gebleven was. En dan vooral de zombies onderste boven in de bomen.

Savini levert in eerste instantie een bij tijd en wijlen redelijk product af met een soms afschuwelijke jaren '90 stijl qua kapsels, kleding en muziek. De groepsdynamiek is met al dat geruzie en gegil soms op het irritante af en bepaalde keuzes zijn vreselijk dom. En is het raar dat Ben zomaar zombie is terwijl hij nergens gebeten is.

Het sterke van de film die het cijfer van de film van een vijf naar een zes a zesenhalf trekt voltrekt zich in de laatste scenes. Een behoorlijk naargeestig sfeertje wordt die laatste momenten nog neergezet door de Hillbilly's, om zo maar even te noemen, als een stel sadisten af te schilderen die het zombies op ruimen eerder als een sport en vermaak zien, met de hotdogkraam op de achtergrond, dan iets noodzakelijks. Nog altijd geven die momenten, van de weerloze zombies onderste boven in de bomen en al vechtend in een soort ring, een naargeestig gevoel na afloop. Uitstekend gedaan overigens en erg benieuw of dit in de orginele Romero ook zo is.

Night of the living dead is vooral erg te pruimen als vermaak en weet op het einde toch nog even een beetje een statement te geven wat de film iets extra's geeft.

En voor onder het sporten maar weer een greep uit de donatie verhuisdoos gedaan, en het wordt slechter en slechter wat er uit die doos komt. De cast met vooral Glover zou nog op zijn minst een teken van kwaliteit kunnen zijn, maar laten we eerlijk zijn dat de beste dagen en rollen van deze man ook al geruime tijd achter hem liggen.

Wat er overblijft...? Verbluffend slechte CGI, bespottelijke karakter ontwikkelingen, voorspelbaarheid troef, barslecht acteerwerk, een ontzettend slecht script dat probeert Hellraiser te mixen met Murder on the Orient Express, en van die achterlijke dingetjes zoals met dat eerste lijk door de trein te zeulen, amper bloed bij het ontleden van het lijk, bloed dat zich nog gemakkelijker laat opruimen, en dan bijvoorbeeld karakter Miles, Glover, die het dag van de voortrazende trein opklimt om zich via een ventilatierooster weer naar binnen te laten zakken en dat oogt uitermate kwiek terwijl hij in ander scènes amper fatsoenlijk een sprintje in kan zetten, hou toch op zeg, wat slecht allemaal.

En zo blijkt deze Night Train toch wel een hele slechte film te zijn die ik weliswaar uitkijk maar alleen maar vanwege Leelee Sobieski, niet vanwege haar acteerwerk overigens, want met zo'n rol als dit in gedachten is het niet vreemd dat ze het acteren opgegeven heeft en inmiddels kunstenares is. Pffff...snel op naar de volgende film.

Weinige verhullende noch charmante aanklaagt tegen sensatiejournalistiek en hoe daar mee gescoord wordt en waarvan de vraag blijft waar de oorzaak ligt. De kip of het ei, begint het bij de gebruikers of de pushers? Want als de pushers niet filmen valt er niets te kijken...Het idee van de film is dan ook best wel interessant en leent zich prima voor een goede film. Het ongeluk, de opname, de editing floor en het nieuws waar het in behandelt wordt en de uiteindelijke aflevering op tv waar het in te zien is, de hele wandel komt in die zin in beeld.

Waar ik echter inhoudelijk helemaal op afhaak gedurende de film is het gedrag van Lou Bloom, die een uitermate naar en eng mannetje blijkt te zijn. Niet alleen heb ik niets met de gozer en vind ik niet grappigs aan zijn handel en wandel, er komt ook niet een stukje reflectie of leermoment voor hem waardoor alles anders of beter wordt, of bijvoorbeeld karma zijn werk doet. Tenenkrommend zit ik meer dan twee uren naar een lul van gozer te kijken die alleen maar zijn zin krijgt. Misschien mis ik in eerste instantie de ironie van het geheel maar hier kan ik even helemaal niets mee.

Anders dan anders is het uiteraard wel en Gylenhaal zet zeer overtuigend de enge en gladde Bloom neer. Toch had ik het mooier gevonden als hij zelf op de brancard afgevoerd werd als the news of tommorrow. Nu lijkt, doe maar kut en je komt er wel, de boodschap

Vanmiddag maar eens even wat bezig met het kerst/feestdagen genre waarvan er de komende dagen nog wel meer zullen volgen, maar vanmiddag dus eerst deze Tim burton die maar al te bekend is als titel maar ik volgens mij nog nooit eerder gezien had. En ach, het vermaakte wel.

Duidelijk is dat dit wel een kolfje naar de hand van Burton is, zelfs al is het geen speelfilm maar animatie of in dit geval klei, althans dat denk ik dat het is. Niet alleen is het fraai gemaakt, zit er een goede sfeer in, mag de soundtrack ook benoemd worden en neem ik de liedjes en het zingen maar voor lief. Aardig is op zijn minst het verhaal rond Jack die uit de sleur wil en wel eens wat anders wil doen en vooral een andere energie wil oppakken. Maar zoals snel zal blijken en ook op verschillende mensen in verschillende situaties van toepassings zal zijn wordt het goed bedoeld maar pakt het niet altijd uit zoals we willen. Humoristisch is dan vooral ook de fase waarin alle cadeautjes verkeerd uitpakken en the night before Christmas toch inderdaad uitpakt in een nightmare.

Toch heb ik er niet heel veel mee zoals gewoon met animatie en dergelijke, maar is de kwaliteit overduidelijk te zien en was het best vermakelijk, dus daar is het cijfer ook naar.

En zaterdagavond griezelavond bracht dit keer Freddy Krueger, een ontmoeting waarvan ik me afvroeg of deze al niet eens eerder plaats had gevonden omdat ik wist dat Johnny Depp mee speelde en ook wist wat er met hem gebeurde al liggende op het bed.

Afijn, kom maar op met die griezel en dat werd toch een ontmoeting met wisselende gevoelens. Het verhaal is duidelijk rond de drie tieners die plotseling allemaal over het zelfde dromen, namelijk een verminkte man met messen als nagels. En de eerste dromen lijken gewoon een nachtmerrie te zijn ware het niet dat je natuurlijk al weet dat dit mega uit de klauwen gaat lopen. Onbekend is dan nog wie nu eigenlijk de main caracter gaat worden, draait het geheel om Tina of Nancy, de schifting zo op het half uur schept duidelijkheid. En het moet gezegd dat het concept toch wel eng is. Je slaapt, je droomt, en dan komt deze gozer langs en je bent weerloos en kan moeilijk wakker worden. Toch is het gedrag en de presentatie van Freddie die plotseling opduikt en verdwijnt om weer ergens anders op te duiken vooral flauw, lachend snijd hij een eigen vinger af, hetzelfde op een gegeven moment met zijn buik, en komt vooral kolderiek en verre van eng over. Hmmm....is dit het nu...?

Maar nee, de aanloop naar de eerste dode, Tinain dit geval, voltrekt zich toch even geweldadig als bizar met The Excorsist achtige taferelen. De terrein die de slaap zo rond 0:00 aan het veroveren was en mijn ogen al lichtjes dicht trok wordt subiet weggejaagd dat ik toch even rechtop gaat zitten en weer behoorlijk bij de les ben, want dit is andere koek dan de kolder die ik eerst meende te bespeuren. Het is een trent die voorgezet wordt met enkele toch ontzettend knap opgebouwde griezelmomenten waar de verschillende karakters te maken krijgen met Freddy. Zo is het moment op school met het lijk dat door de gangen gesleept wordt ook weer zo'n pareltje qua suspense, opbouw en creepiness net als de scene in het bad. Freddy weet helaastoch weer met wat flauwe momentjes, zoals zichzelf snijden en andere grapjes, de verbeterde sfeer zo nu en dan te breken en blijft in die zin een beetje een dissonant. Zoals een andere gebruiker hier boven ook al zegt is de harde en stille houding van bijvoorbeeld een Michael Myers van meerwaarde, maar goed, Craven zal er een gedachte bij gehad hebben.

Met een aantal filmische stukken, de al eerder genoemde suspense en Gore, doet Nightmare on Elmstreet het toch prima ondanks het merkwaardige moment met moeder door het bed opgeslokt wat er slecht uitziet maar goed dat zal met de leeftijd en budget te maken hebben. Hetzelfde wat moeders betreft met het raampje van de voordeur in de afsluiting. Craven heeft toch zeker niet een hele enge en zware film in gedachte met dit product en het is niet zozeer dat ik het slecht vind, want het vermaakte allemaal best, toch had ik dit niet helemaal verwacht en heb ik toch liever de films van Carpenter zoals Halloween of The Fog, of Texas Chainsaw Massacre of The Hills Have Eyes. Desalniettemin meer dan te doen voor een keer en een prima cijfer wat mij betreft.

Na minstens 25 jaar geleden eens gezien te hebben, en daarvan herinnerde ik me alleen Reno nog, de badkuipscene en het feit dat ik het allemaal niet bijster geweldig vond, toch maar weer eens geprobeerd met verse moed en de verwachting dat ik het nu meer zou vinden.

En het begint goed, de karakters en het brute geweld in de apotheek in de openingsscènes, beloven veel goeds en zijn op zijn zachts gezegd des Besson's. Maar daarna zakt het toch als een pudding in elkaar. De momenten van haar opdrachten worden in die zin goed opgebouwd, zijn spannend en hebben shockeffect en het nodige rauwe geweld, maar naast dat zijn de personages niet interessant genoeg en lijkt de film wat te missen. Een mooi duister sfeertje heeft de film wel op bepaalde momenten en wat wel mooi is te zien zijn de herkenningen met Leon. De cameravoering, de muziek, Jean Reno zelf in een soortgelijke onderkoelde rol, hoe karakters reageren, Nikita is een voorloper en oefenmoment voor het betere werk wat Leon zal gaan heten.

Karyo doet het prima in een voor hem altijd wel passende gladde onpeilbare rol en Parrilaud zet haar rol ook met verve neer van hardheid naar emotie en van ongeleid projectiel in het begin tot geleid projectiel. Soms is ze inderdaad irritant maar ze zet de rol in alle veelzijdigheid prima neer.

Jammer, het script valt tegen en de film boeit niet genoeg.

Oh fuck, toch niet een musical is wat er door mij heen schiet als ik de achterkant van de hoes bestudeer opzoek naar de speelduur. Deze film had ik meegenomen vanwege Daniel Day Lewis, een acteur die toch altijd wel iets extra's aan zijn rollen weet mee te geven, helaas blijkt hij toch ook niet altijd een garantie voor een goede film.

Italië, het sfeertje, de accenten, de locaties, mooie vrouwen...er zijn toch zeker wel een aantal aardige elementen. Maar helaas voltrekt de rampspoed zich onmiddellijk met Contini die in een lege studio opeens omringt wordt met allerlei gespring en gedans. Diezelfde Contini worstelt met zijn nieuwe film, zichzelf en zijn voortschrijdende leeftijd wat resulteert in een soort mental breakdown.

Helaas krijgt het geheel nooit voldoende diepte door alle spring, dans en zing onderbrekingen die zoals zo vaak uitermate hinderlijk, irritant en repetitief zijn, zoals ik musical dus ervaar. En dat is bij Nine dus niet anders. Lewis maakt er het beste van en is op momenten best goed, de schare vrouwen mag er ook zijn en is Penelope Cruz haar zing momentje in lingerie toch wel iets om bij stil te staan want ze is werkelijk zinneprikkelend op dat moment. Verder is deze film/musical iets dat het waard is om heel snel te vergeten.

Gossie...toch wel een film om rooie oortjes van te krijgen in de tijd dat ze er fragmenten van lieten zien in film programma's of toen de film voor het eerst uitgezonden werd. En zonder ooit de hele film gezien te hebben, dat geloof ik althans, kende ik alle key-moments al waar ik uiteraard alle stomende scènes tussen Basinger en Rourke mee bedoel.

En met dat laatstgenoemde, de dampende scènes tussen het stel, heb je met deze voorganger van de Fifty Shades reeks wel het belangrijkste genoemd want wat een ongelooflijke flutfilm eigenlijk. Verhaalloos, futloos, zoutloos, spanningsloos en dan al die gilletjes van Basinger iedere keer weer...het is eigenlijk niets met niets. Of het moet een wake up call zijn voor de gemiddelde vrouw dat er aan al die spannende en mysterieuze types een naar randje kleeft, iets waar je uiteindelijk nooit gelukkig mee en van wordt. Want zo stiekem weg lijkt veel van John's gedrag op dat van een sociopaat hoewel de eindscène wellicht weer anders doet denken, toch vind ik die John geen zuivere koffie.

Rourke in goede dagen, Basinger toch wel om op te vreten mits ze zich stil houd te giechelen en te kirren, en scènes als de strippartij, of de trap in de stromende regen, en de eetscéne kostelijk gepersifleerd in Hot Shots, die toch wel een bepaalde chemie laten zien. Behalve is het de film er om heen die van een oorverdovende leegte en inhoudloosheid betuigt en van het eindproduct een flutfilm maakt. Ik had er niet veel van verwacht maar ik kreeg er nog minder voor.

Zondag even los met een kleine filmmarathon die ik zo rond 11:00 wist in te zetten. Eerste film betrof op Netflix deze Nine Men die bij voorbaat geen top leek maar toch alleszins redelijk uitpakte.

Het plot is simpel rond sergeant Watson die het geklaag van zijn troepen op de kazerne zat is en ze vertelt over de 'real deal'. De sergeant maakte namelijk al zijn portie mee in de Afrikaanse woestijn, Libië om precies te zijn. De sergeant en zijn peloton bevinden zich na pech en een aanval van een Duitse vliegtuig nogal in de problemen zo zonder vervoer en gebrek aan munitie en voedsel. Gelukkig vinden ze na een korte omzwerving een verlaten bunker want voor een fort is het veel te klein. Het is niet een minuut te laat met een gewonde, de troepen aan het einde van hun krachten en een zandstorm op de hielen.

Maar al snel blijkt dat de vijand ook in de omgeving is en kennelijk ook in de bunker willen, waarom is met een raadsel, want een waterbron is er niet, het kan onmogelijk een belangrijk strategisch punt zijn zo midden in de woestijn en met alleen troepen in de bunker en verder geen ondersteuning er omheen moet de tegenstander ook kunnen beseffen dat ze niets te vrezen hebben en er om heen kunnen trekken. Maar goed, de bunker wordt een 'tug of war' en ansich wordt dat leuk vormgegeven met het nodige aan schermutselingen, een antieke pantserwagen en natuurlijk de strijd met de elementen en het te kort aan dingen.

Nine Men is natuurlijk geen top, maar gezien 1943 is het toch allemaal best te doen en mag het houterige acteerwerk, de plichtmatige achtergronden en een bepaalde herhalingen in kreten, geschreeuw en termen best vergeven worden. Het is braaf, heel erg braaf, maar voldoet opzich best met een beetje goodwill.

Film die ik al eens eerder zag, toen een redelijke indruk maakte maar nu toch bij herziening best wel tegenvalt.

Een beeld wordt gecreëerd dat parallellen heeft met Vendetta, het hersenspoelen doet me denken aan A Clockwork Orange en ik zie zelfs dingen uit Minority Report. Een beeld dat verder opvalt is de hersenloze op gezweepte massa. Het menen van de massa door middel van betutteling en controle. Iets dat mijn inziens niet werkt omdat de mens van nature nieuwsgierig en opstandig is. Iets wat dus ook alleen met geweld, druk en angst behaald kan worden. Een verder soms sferisch beeld met oorlog, censuur en een dikke pleuris bende komt naar voren. Een beeld dat overigens niet veel verschilt met Hitlers-Duitsland of Stalin's-Rusland.

Maar...dat is het dan eigenlijk ook wel een beetje. Het tempo hobbelt wat aan tot de gevangenname wanneer er eindelijk wat meer diepte en spanning in komt. Maar behalve dat biedt de film net wat te weinig. De affaire komt wel erg gemakkelijk op gang en dat in een wereld vol controle, niemand mist de twee die de nacht bij elkaar door brengen...? Naar het einde komt er soms een iets naargeestige sfeer en zal het einde natuurlijk inhouden dat het systeem zegeviert.

Mijn interesse naar het boek is onverminderd, toch heb ik de indruk dat de film het boek geen recht aan doet en zelden echt uit de verf komt. 1984 slaagt vooral in een triest toekomstbeekd maar daar blijft het dan ook bij.

Na Dead Fish op de vroege vrijdagavond niet bepaald voldaan dus nog maar even een filmpje die ik op de gok mee had genomen bij de kringloop. En dat betrof dus deze Ninja Assassin waar ik eigenlijk geen idee had wat te verwachten.

En ik moet zeggen dat film toch best aardig begint met 'de legende' en de slachting onder de wannebe Yakuza. Temidden van het nodige spektakel en Gore heeft het wel wat rond de mysterieuze Ninja huurmoordenaar en lijken actie en smerigheid gegarandeerd. Maar helaas, deze lijn van gruwelijkheid en mysterie wordt niet doorgezet.

Wat we daarna krijgen is toch wel een uitermate standaard verhaaltje van één of andere Hitman opleiding zoals we al zo vaak zagen. Weliswaar is het wel een beetje anders met de jeugd waar laagje bij laagje afgepeld wordt en is de aanpak op zijn zachtst gezegd bijzonder. Niettemin is het een fase die totaal niet wil boeien en mij niet snel genoeg voorbij kan zijn waar we Raizo weer in volwassen vorm volgen maar zelfs dan wil het nog niet helemaal vlotten met deze Ninja Assassin.

De strijd met Interpol staat dan wel weer garant voor het nodige aan actie, is popster Rain uitermate rustig en koel in zijn rol en gebeurt er richting het einde genoeg. Van de andere kant is het ook weer zo dat het twee avonden geleden is dat ik de film gezien heb en gelukkig altijd aantekeningen maak, en dat is maar goed ook, want ik weet er eigenlijk geen sodemieter meer van en dat zegt alles over Ninja Assassin die niet slecht is maar verder weinig memorabels brengt. Daarom met moeite een voldoende.

Redelijk mysterie/pseudo-griezel filmpje met een aardig sfeertje die soms een beetje door slaat naar koddig door sommige gebeurtenissen en de muziek die soms van erg mysterieus naar eigenaardig door slaat. De cast doet het prima en vooral Olin en de blonde beschermster, Polanski's vrouw overigens, zijn prettig voor het oog.

Echt spannend wordt het nooit, de scène met de vrachtwagen en de middelvinger komt me erg bekend voor uit een andere film en verder aardig om weer eens gezien te hebben, maar dat is het dan ook. Aardig op zijn best.

Een film waar ik niet zo goed van wist wat ik verwachten moest. Het is een interessant onderwerp, het is een Stone-film, maar toch geen super beoordelingen.

Nixon ontvouwt zich in een intelligent geconstrueerd politiek drama. Heden en verleden liggen dicht bij elkaar en verlopen niet altijd even logisch, dan worden er plotseling scheve, chaotische en/of zwart wit beelden tussen gemonteerd, of er wordt gekozen om Hopkins in een erg korrelige kwaliteit te laten zien wat op zijn beurt weer de authenticiteit verhoogd. Zit ik naar echt te kijken of niet? De schokkende beelden het chaotische gedeelte zomaar te zeggen, zal bedoelt zijn om de drukte en het paranoia naar voren te brengen die een presidentschap met zich mee brengt, en wat Nixon natuurlijk, een bijzonder paranoia, achterdochtig en angstig man, in den bijzonder parten speelde.

De handeltjes, afspraken, duistere deals, cover ups, het komt allemaal groots in beeld. In die zin bijzonder te zien hoe iemand die politiek zo goed onderlegt was, zoveel kennis van het recht had en ook nog wel een paar goede dingen natuurlijk gedaan heeft, zich zo intens verloor in alle drukte, tegenstand en negatieve aandacht, en het doofpotten van fouten en uiteindelijk volledig buiten de realiteit geraakt en zijn geloofwaardigheid richting zijn eigen mensen kwijt raakt.

Verder een geweldige rol natuurlijk van Nixon hoewel ik eerst wel een klein beetje moeite met hem had qua gezicht en Nixon's kenmerkende neus. Doch zet Hopkins hem uiteindelijk zeer goed neer qua mimiek, houding en manier van praten. Wat alle bekendere acteurs en kleinere rollen betreft, ze konden ook niet meer fouteriken bij elkaar krijgen dan dit geloof ik. Heel wat b-schurken komen voorbij in die zin met Powers Boothe, James Woods, Bob Hoskins, J.T. Walsh, Tony Goldwyn, Larry Hagman en natuurlijk van-dik-hout-zaagt-men-plakken smeris Michael Chiklis uit The Shield.

Verder heeft de film wel eens een klein beetje een spottende toon met een paar time lapses waar vooral veel lijden en maatschappelijke onrust in te zien is terwijl het Witte Huis er relatief rustig bijligt en Nixon zich starend uit het raam van zijn privé vliegtuig afvraagt of de mensen wel beseffen wat hij allemaal wel niet gedaan heeft en geflikt heeft.

Het eindresultaat en gevoel is een behoorlijke lang maar niet minder interessant beeld van een paranoïde, egocentrische president die steeds verder vervreemd van zichzelf en zijn wereld. Het enige nadeel van de film is toch wel de lange duur. Je moet dit wel heel interessant vinden om daar geen problemen mee te hebben. Desalniettemin een degelijke film.

Man who hires Wells: Just how dangerous is he?
Carson Wells: Compared to what? The bubonic plague?

De voice over in het begin van TL Jones zegt veel, hij vraagt zich af hoe de oude garde sheriff's zich gered zouden hebben in de tegenwoordige tijd, en zonder het helemaal te weten is daar de genie al uit de fles. Niet dus, want het is geen land voor oude mannen. De daarop volgende scene van Bardem die de agent keelt spat van het scherm qua intensiteit, let maar eens op die kop van Javier Bardem. Bardem verzuchte geschrokken toen zijn coupe voor de film aangemeten werd dat hij maanden geen seks ging krijgen.

Een uiterst sober beeld wordt geschetst van het over het algemeen stille zuiden, waar vooral mensen zwijgend en eenzaam wegkwijnen, en plots een geweldsorgie en een bijzonder enge en ongrijpbare huurmoordenaar genaamd Anton Chigurh rond waart. Bijzondere karakters worden afgewisseld met kille en meedogenloze geweldsuitbarstingen en al even zonderlinge gesprekken en dialogen. Chigurh en de pompbediende bijvoorbeeld of de wijze waarop hij zich iedere keer toegang verschaft of zelfs mensen doodt met de pneumatische hamer. Het is allemaal á la Coen brothers weer even apart en eyebrow raising als altijd. Verder kenmerkt de sfeer van de film zich als kil, donker, en vooral wanneer Chigurh in beeld is, een ongemakkelijk soort dreiging. Vrijwel geen muziek overigens. Erg mooi wanneer Lewelyn achter na gezet worden in de woestijn door de 4x4 en dat onweer op de achtergrond. De film, vertelt overigens vanuit de optiek van Ed Tom Bell, Tommy Lee Jones, lijkt zich dan ook het meeste vanuit zijn optiek, want hij is de verteller uiteindelijk, bezig te houden met de verharding van de maatschappij en samenleving. Het onvermogen langer te begrijpen waarom, en te kunnen handelen zoals gewend. Niet alleen is het geen land voor oude mannen geworden, Ed Tom Bell, lijkt zelf te oud te zijn voor zijn taak.

Glansrol van Bardem die de kille huurmoordenaar met verve neerzet maar ik vind Tommy Lee Jones er niet voor onder doen. De constante stroom van twijfelende sarcastische zinnen en antwoorden die eigenlijk alleen maar duidelijk maken dat hij zich er zoveel mogelijk aan wil onttrekken, niet te druk meer wil maken en zeker geen stap teveel meer wil zetten, doet hij bijzonder goed. TLJ die toch anders het wat doortastender type neerzet, van dik hout zaagt men planken mentaliteit, zet toch verdomd goed de opgebrande en twijfelende sheriff neer. Bijvoorbeeld als de ze voor de opengebroken deur van Moss zijn trailer staan. 'I'm hidin' behind you.' Of wanneer zijn deputy vraagt of Ed Tom nogmaals naar de shoot out gaat in de woestijn. Waarop Ed Tom vraagt of er nog lijken bij gekomen zijn want anders ziet hij er het nut niet zo van in. In al die keren dat ik de film gezien heb ging toch altijd de meeste aandacht uit naar Moss en Chigruh, maar nu viel Ed Tom me meer op.

Afijn, prachtige sfeervolle film, niet voor iedereen weggelegd, meerdere keren kijken wellicht, maar ik vind het een prachtige film vol sfeer en dwaze figuren en dialogen. Er komt zelfs een George Best quote uit Moss in het ziekenhuis: ik heb anderhalf miljoen uitgegeven aan vrouwen en whiskey, de rest heb ik verbrast. Ander grappig weetje, dat de opnames in de woestijn regelmatig stil gelegen hebben omdat de oliebranden van Paul Thomas Anderson's There will be blood telkens roet in het eten gooiden.

Eindelijk de kans om deze veel besproken afsluiter van de Daniel Craig reeks te zien. Wat te verwachten wist ik niet helemaal door de vele kritiek die vaak uiteenlopend was. Veel maakte het mij allemaal niet uit voor een aanschaf want anders is de collectie niet compleet. Dus, zaterdag met visite, een whiskey en het nodige aan hapjes op tafel, eens goed voor gaan zitten en ik kan niet anders zeggen aangenaam verrast te zien.

Het begin is even zoeken maar na het vallen van de naam Mr. White ben ik weer back on track en vrees ik zelfs even het ergste voor James met de verschillende hints naar On Her Majesty Secret Service. Prima zijn de opening met achtervolging, de stunt met de motor en de intro dat Bond's wereld instort. Niet onaardig trouwens de titelsong van Eilish. Zoals wel vaker in de Craig reeks is Bond awol en lijkt het wachten tot hij weer back in the game geraakt. Iets dat gelukkig niet lang duurt.

Prima is verder het plot met Spectre, Blofeld die gelukkig nog leeft maar jammer genoeg weinig in het stuk voorkomt, de mysterieuze Safin en het opzienbarende hulpje in Cuba genaamd Ana de Armas, amai, wat een Bond babe! Prachtig zijn uiteraard weer alle mooie locaties en de brute V8 Vantage die ik elke dag van de week zal verkiezen boven de DB5. Waar deverzoening met Madeleine wel erg vlot gaat maakt de achtervolging die volgt en vooral het gevecht in het bos veel goed. Niet te vergeten de soundtrack van Zimmer die leuke variaties maakt op de reeds bestaande theme.

En eigenlijk kan ik weinig negatiefs bedenken en vind ik dat de gevreesde en bekritiseerde woke beweging nog niet eens heel erg aanwezig is. Ga dan maar Watchmen de serie kijken, dat is andere koek. De geaardheid van Q, nou...het zal. De donkere dame die de nieuwe 007 is, ook best. Het karakter loopt er even goed verloren bij en voelt overbodig, en dat maakt kleur of geslacht onbelangrijk. Is de lengte dan een probleem...? Nee, ook niet echt. Wellicht dat Craig er iets te oud uit begint te zien, dat afscheid komt dan ook geen moment te vroeg.

Wat mij betreft is No Time To Die dan ook een meer dan prima actiespektakel, die zich weliswaar niet kan meten met Casino Royale en Skyfall die tot de besten behoren van het hele Bond ouvre, maar wel beter is dan het ronduit matige Spectre en het redelijke Quantum of Solace.

Als Paasafsluiter dit tussendoortje in de vorm van No Way Out die ik ergens wel als titel meende te herkennen maar verder niets van wist. Sterker, eind jaren '80 begin jaren '90 tilt het mijn inziens op van dit soort films waar een advocaat voor rechercheur begint te spelen en een enorm complot ontrafelt met gevaar voor eigen leven, en niet altijd even interessant of goed. En tot die categorie behoorde No Way Out helaas ook wel een beetje.

En eigenlijk begint de film al superslecht met de zogenaamde heroïsche actie van Farrell, want waarom zou er in godsnaam iemand met zulk pokkenweer als uitkijk op de boeg van het schip staan? In hemelsnaam, wir bedenkt zo iets? Maar goed, dat daargelaten ontspint zich toch wel een redelijk plot rond een driehoeksverhouding die niet goed afloopt waar de minister van Defensie uiteindelijk het meeste te verliezen heeft. De politicus laat zich vlak na het gebeuren wel erg onpolitiek en dom uit over het incident want in plaats van een stonecold murder is het toch eerder een kwestie van dood door schuld en kan ik me niet voorstellen dat een snelle denker als een minister en politicus dat niet vanaf het eerste moment zal benadrukken gericht op zelfbehoud.

Na dat minpuntje ligt de focus andermaal weer op het plot met een fictieve Russische spion die de dame in kwestie vermoordt zou hebben waarop de jacht mag ontbranden met Tom Farrell in de voorste gelederen die notabene onderdeel is van de driehoeksverhouding wat opzich interessant te noemen is. Maar natuurlijk zit er wel weer een minpunt aan te komen, in dit geval met zo'n gedateerde overdreven jaren '80 achtervolging waar ontzettend agressief wordt gereden en meer schade wordt veroorzaakt dan dat dit nut heeft. Vervolgens heeft de film dan wel weer een goede fase en behoorlijke opbouw richting de finale in het Pentagon met Hackman die zich in alle bochten wringt en wel een andere 'patsy' zoekt.

En zo is No Way Out het gebruikelijke potje turven met het nodige aan matige en redelijke punten maar valt me vooral op dat we niets nieuws noch bijzonders zien de mooie Sean Young daargelaten. Hackman en Costner maken er het beste van maar eindresultaat is toch dat No Way Out weinig bijzonders is.

Filmpje waar ik al lange tijd naar uitkeek sinds deze doormiddel van een trailer op de radar verschenen was. Een op het eerste oog ongecompliceerde en met humor geladen actiefilm die in die opzet prima slaagt.

Sleur, burgerlijk, degelijk...Hutch is vlees geworden saaiheid die nooit uit zijn slof schiet en altijd alle rust bewaard. Maar toch...schijn bedriegt. Een huisvader die actieheld wordt stelt iemand hier boven....of slecht verwoord, of je mist totaal het idee van de film. Want Hutch is alles behalve een huisvader die bij tijd en wijlen veel moeite moet doen om zijn aard te verbergen. Tevens is meteen een bepaalde snelheid en ervaring in het inschatten van situaties te zien en dat hij niet uit emotie handelt. Hutch is bijzonder en heeft heel wat te verbergen, dat blijkt wel als zijn tattoo gezien wordt door veteraan in de tattooshop, iets dat de suggestie wekt van een speciale forces achtergrond. Zijn kunde barst naar buiten in de busscene waar hij vooral nog wat roestig lijkt en een aantal vechtsport achtige no-no's uitvoert zoals een slechte dekking en zich door de groep aanvallers heen bewegen. Het is hier waar Hutch tijdens zijn eenmalige uitspatting de verkeerde een pak slaag geeft en het aan de stok krijgt met de Russische maffia.

Nobody valt vooral op als een ongecompliceerde film met het ubersimpele verhaal van een 'uitvoerder' in rustte die een foutje maakt en in een heuse oorlog belandt. Meer is het eigenlijk niet, en meer is ook eigenlijk niet nodig. Want de mix van de droge Odenkirk, de snoeiharde actie en vlotte humor slaat meer dan prima aan. Leuk is de verandering qua karakter, fraai zijn de keiharde knokpartijen in bus en huis en de shoot out op het einde en de humor met bijvoorbeeld de oude Christopher Lloyd als pa Mansell. Odenkirk mag nog wel een keer benoemd worden als zijnde geknipt voor de rol. Jammer overigens van de fraaie Dodge Challenger die de schroothoop op kan na de film. En dan is er nog de aangename speelduur.

Nobody is wat mij betreft een kostelijke film die me zeker niet teleurgesteld heeft en ik kijk nu al bijna uit naar een tweede kijkbeurt.

Na enkele jaren terug me op kerstavond prima vermaakt te hebben met het eerste deel had ik dan ook geen moeite om kerstavond deel 2 aan te slingeren. En aanvankelijk was ik wel enthousiast over een tweede deel waar ik het eerste erg goed kan waarderen, toch blijkt het dan wel weer erg moeilijk om zo'n vervolg een goede draai te geven.

Want ja, wat moet je eigenlijk bedenken voor zo'n tweede deel wat al niet bedacht is voor het eerste? En zo begint deel 2 eigenlijk niet anders dan de eerste met een beeld van het falende gezin waar Hutch in ieder geval zijn oude professie weer heeft opgepakt. Zoals duidelijk gaat het bergafwaarts met het gezin waarop men besluit op vakantie te gaan op een plek vol herinneringen voor Hutch, maar uiteraard is niets wat het lijkt en zijn problemen voor Hutchie praktisch onvermijdelijk. Toch is het allemaal verre van goed waar vooral de tweede vechtpartij aan de lamme kant is met het Saints Go Marching In melodietje. De makers willen kennelijk anders en komen ook met een nieuwe aanpak, veel meer de luchtige en humoristische kant op, toch werkt het voor mij niet en is het een zwakke afspiegeling van het ontzettend goede eerste deel.

Maar gelukkig zit er halverwege toch wat verbetering in waar Colin Hanks wel een goede verschijning is als de harde sheriff, jammer dat er niet meer verhaal om hem gecreëerd wordt want Wyat Martin is niet heel interessant. Kingpin Lendina is dan alweer een stukje beter, overigens neergezet door de haast onherkenbare Sharon Stone, dat die ook nog acteert. En ach, wanneer Hutch, zijn broer en vader andermaal de handen in één geslagen hebben om het gespuis wat manier te leren in een pretpark dat nagenoeg geleveld wordt is dat toch wel weer leuk en vermakelijk. En zo blijkt Nobody 2 naar een prima en gewelddadige climax toe te werken, toch zijn daar helaas ook weer enkele flauwe momenten aanwezig.

En zo blijkt deel 2 verre van het niveau te blijven wat we gewend zijn van de eerste film maar is het vanwege de explosieve actie toch best nog wel vermakelijk te noemen.

Andermaal gezien en nog meer overtuigd geraakt van deze duistere en mysterieuze prent waar Ford veel ruimte laat voor eigen interpretatie. Daarbij ook meer overtuigd geraakt van mijn gelijk dat er veel meer achter de film en plot schuil gaat dan een simpele wraakoefening en fuck you tegen een ex. Iets dat ik persoonlijk als teleurstelling zou ervaren als dat alles zou zijn, maar gelukkig zijn er heel veel kleine dingetjes die ook naar iets heel anders wijzen. Dingen die totaal geen nut hebben te tonen als het niets zou betekenen ook al denken andere gebruikers daar heel anders over.

Boeiend en beklijvende film die zich wat mij betreft niet zomaar maar vangen en als mysterie genoemd kan worden vergelijkbaar met een Shutter Island.

Na The Banshees of Inisherin met deze Nomadland alweer zo'n onverwachte titel op Disney Plus die het goed deed bij de Oscars. Levert dat altijd even goede of interessante films op? Nee, niet per se, maar kijken wil ik de film wel zeker net als het geval met The Banshees was.

Het beeld is maar al te duidelijk met een categorie mensen die het niet bepaalt getroffen hebben in Amerika na de financiële crisis, een beeld die zich in alle armoe en treurnis voltrekt met een McDormand die dat in alle soberheid kan invullen met een lach en een traan. Wat is dat toch een goede actrice die we inmiddels al zat vaak aan het werk gezien hebben en in heel wat goede films speelt. Nomadland vertaalt zich daarna vooral als een soort van roadmovie waar verschillende terugkerende karakters als nomaden rondtrekken voor een baantje al levend vanuit hun busje. Onderweg zien we een allegaartje van mensen die het niet bepaalt getroffen hebben, financieel aan de grond zitten, ziek zijn, of bijvoorbeeld veteranen die zich niet meer in de drukte willen mengen en rust en vrede zoeken. De vraag is dan ook regelmatig of dit in sommige gevallen een ontstane situatie is dat men zo leeft of dat het toch neigt naar een bewuste keuze. Zonder twijfel blijkt maar weer dat Amerika het land van onbegrensde mogelijkheden is als men geluk en geld heeft maar dat de magie snel weg is als je het minder getroffen hebt.

Magisch is bij tijd en wijlen de adembenemend mooie natuur in combinatie met de soundtrack die zonder twijfel van Einaudi is en daarmee sowieso mooi. Want iedere soundtrack die Ludovic Einaudi schrijft is eigenlijk wel heel erg goed. De karakters en mensen die we onderweg zien, met hun kruimige baantjes en hun verhalen, ogen in alle grauwheid en ellende authentiek, en het acteerwerk oogt naturel en puur. Onderwijl broeit er thematiek in de vorm van de pech van het leven, verwerking, rouw, dingen loslaten, acceptatie en de overpeinzing van het leven. In het geval van Fern speelt er ook nog de worsteling met het keurslijf, ingekapseld zitten in veiligheid en geborgenheid, muurtjes en kaders om binnen te leven en wellicht een subtiele aanklacht jegens luxe en materialisme. Fern lijkt in dit geval meer met de gemiddelde zwerver te hebben dan haar eigen familie die overloopt van onbegrip.

Toch is het niet alleen goud dat blinkt in de vorm van Nomadland want de film ontbeert wel enige vorm van richting en narratief, waar gaat het verhaal nu eigenlijk naartoe? Waar gaat de reis van Fern heen? Hoewel het wellicht voor de kijker niet meewerkt en weinig houvast bied kan het wellicht exemplarisch gezien worden voor het karakter Fern die gevolgd wordt want zij weet namelijk ook niet wat de dag van morgen brengt, of volgende week, of volgende maand. Toch werkt het beeld dat enigszins fragmentarisch aanvoelt niet altijd even mee en maakt het Nomadland als geheel tot een interessante film maar niet per se tot een homerun of een onvergetelijke ervaring en is daarmee een film die ik wel op waarde schat als product maar waar ik verder heel weinig mee heb en waarschijnlijk niet nog een keer hoeft te zien of in mijn collectie hoeft te hebben.

Een Argento film tegenkomen bij de kringloop is toch wel een 'yes momentje' geworden, en na een valse start met Profondo Rosso twee jaar terug heeft de gemiddelde Argento me het afgelopen jaar, 2022, best gesmaakt in de vorm van Tenebrae en Phenomena. En tot die categorie hoort deze Non Ho Sonno ook in tegenstelling tot The Phantom of the Opera en The Stendhall Syndrom. Toch begin ik me meer en meer af te vragen of ik met alle opgedane Argento ervaring Profondo Rosso niet nog eens een kans moet geven want over het algemeen wordt hij toch als beste van deze Italiaanse meester gezien.

En ja, je kan je van alles afvragen, ook weer omtrent deze film. Is dit dan zo goed? Is het verhaal goed? Wordt er niet een beetje overgeacteerd? Maar dat rekt allemaal niet zo zeer bij een film uit het metier van Dario Argento. En je kan in principe net als bij veel acteurs een waslijst aan vinkjes zetten. Geweld. Check. Gore. Check. Lekkere wijven. Check. Het nodige aan schrikmomenten en andere smerigheid. Check. Een ronduit zalige soundtrack van Goblin. Check. Alles is weer van de partij in die zin en wat een zalig vermaak en wat een overdaad aan sfeer en stijl.

En er zijn weer een aantal scènes opgebouwd zoals we gewend zijn in het geval van Argento. Neem bijvoorbeeld de achtervolging in de trein of de moord op de dansers. En had ik heerlijke vrouwen al benoemd met Conchita Puglisi, Daniele Fazzolari en Chiara Caselli? Die man heeft oog voor mooie dingen. En zo weet deze Argento ook weer te boeien en te vermaken met als enige minpuntje dar er kennelijk geen wonden en litekens zijn bij de dader van verschillende klauwende nagels. Maar goed dat is een detail in een verder prima film die prima mee kan doen met Tenebrae en Phenomena. Dus, lekker!

Wat een bijzonder vermakelijk en komische film. Eerst wist ik niet helemaal wat ik moest verwachten en ben op zich niet echt een liefhebber van de Nederlandse cinema, maar de film veraste me in die zin bijzonder positief.

De setting is een wel erg treurig en desolaat ogende vlakte en onafgemaakte nieuwe woonwijk. Een miniwereld met de nodige voorzieningen bij de hand. Het is niet meer dan logisch dat alles meer opvalt dan in grotere gemeenschap, maar dat het geen zich in de grotere gemeenschap afspeelt natuurlijk ook hier gebeurt maar dan in het klein.

Een bijzondere setting, zoals gezegd, aparte taferelen, en nog bijzondere karakters die elkaar niet mogen, proberen de loef af te steken en de meeste karakters staan bol van seksueel verlangen of juist frustratie. Hoewel er niet echt heel erg geprobeerd wordt een coherent verhaal te volgen stoort mij dat totaal niet en vliegt de film voorbij met de vraag: wat voor raars gaat er nu weer gebeuren?

Kolderiek, komisch, absurdistisch, tragisch, dramatisch, het is met een lach en soms de neiging naar een traan. Prima prestaties van Warmerdam zelf en Wauterse. En wat is die Veerle Dobbeleare een lekker dingetje. Grappig verder Malherbe en Theo van Gogh.

Bijzonder vermakelijke film.

Veel ingrediënten, maar toch net niet de juiste mix.

Aardig, en overigens waargebeurd, verhaal ontspint zich rond Andi en Toni. Een aanloop die even wat voeten in de aarde heeft, maar uiteindelijk komen beide heren aan de voet van de Eiger aan. Las overigens jaren terug in de National Geographic een artikel over de beide heren en hun tocht, iets dat mij toen meteen al interesseerde. De aanloop van de klim zelf met de verkenning, het gedoe met Luise en de ronduit stuitende Arau en het vertrek is niet minder interessant. En na een vlot begin gloren er problemen aan de horizon, mede door slechte beslissingen, pech en de natuur zelf.

Prachtig zijn de klimbeelden zelf, de Eiger omringd door wolken, dan weer rustig en statig, later dreigend en grillig, en de beelden van de omgeving zijn om te watertanden zo mooi. Voeg daarbij een passende soundtrack met onheilspellende melodie en de film heeft mij voor een groot deel.al gewonnen.

Maar toch, tijdens en na de film heb ik erg weinig met Der Andi en Der Toni. Ik heb niet het gevoel dat ik één van beide heren ken, een reden waarom de lijdensweg weinig op empathisch vlak met mij doet. De liefde van Luise voor Toni voegt dan nog een soort van handvat op het vlak van meeleven mee maar qua diepte en sympathie voor de beide heren mist de film het nodige.

Nordwand is puntje bij paaltje een alleraardigst film die het vooral van visuele pracht en praal moet hebben maar qua personages en verhaal mijn inziens toch het nodige mist en het daarna vooral van de ontberingen moet hebben. Erg aardig, voor een keer, maar niet echt een topper.

Na vorige jaar My Week With Marilyn, en tevens een sterke rol van Michelle Williams, te hebben gezien was nu de beurt aan deze Norma Jean & Marilyn vanwege mijn interesse maar ook omdat er twee verrukkelijke dames in de vorm van Sorvino en Judd in spelen. Niet een garantie voor iets dat heel goed is zo bleek.

En ja... eigenlijk gaan we verder waar we gebleven zijn met MWWM die al een verontrustende beeld opwierp van de dame in kwestie, en al die geile kerels erom heen, eigenlijk toch wel een erg trieste toestand. Toch gaan we dit keer iets dieper met een blik op de kindertijd, geestesziekte in de familie en verschillende gebeurtenissen die verlatingsangst veroorzaakt hebben. En het is maar al te snel duidelijk dat deze jongedame heel wat demonen in het hoofd zitten heeft met alcohol, drugsmisbruik en heel veel slechte keuzes tot gevolg. Onder al die glitter glamour, dat fantastische lijf en die sensuele blik en lach zit heel weinig inhoud zoals haar man Arthur Miller haar op een gegeven moment goed duidelijk maakt. Leuk zijn toch verschillende bekende dingen die nagespeeld worden zoals het moment met Jane Russell aan de Walk Of Fame, de bekende naakt fotoshoot en het luchtrooster moment om maar eens wat te noemen.

Veel pluspunten zou je zeggen, vooral met de twee mooie dames in de vorm van Judd en Sorvino, toch brengen ze niet genoeg en zijn ze net te licht voor dit werk. Want Sorvino lijkt het aardig te doen en op Marilyn te lijken, toch komt ze inhoudelijk niet verder dan het neerzetten van een meelijwekkend, bijzonder kwetsbaar dom blondje. Dan zet Williams de rol toch stukken beter neer in alle complexiteit en mysterie, die om haar heen hing en het enigma van aantrekkingskracht dat ze was. Iets dat Sorvino toch geen moment voor elkaar krijgt. Dan de wissel tussen Judd en Sorvino, er zit teveel verschil tussen de twee qua spraak, intensiteit en qua karakter. Het karakter dat door Judd neer wordt gezet is geheel anders dan Sorvino in de tweede fase. Uiteraard valt dit te interpreteren als verandering vanwege gebeurtenissen en geestelijke problemen en wat meer, maar mij overtuigt het niet. Net als de zogenaamde verschijning en stem van haar zelf die ze ziet en hoort als boos stemmetje die haar altijd naar beneden praat. Ik snap het idee maar het overtuigt mij niet echt.

Dan toch wel het einde met het ambulance ritje terwijl ze toch echt dood in bed gevonden werd, iets dat met alle complottheorieën nog nooit duidelijk is en waarschijnlijk nooit zal worden, iets dat deze film daarbij verder niet betreedt. En daarmee kleurt deze tv film precies tussen de lijntjes zonder een moment speciaal of bijzonder te worden of met iets nieuws te komen. Daardoor is Norma Jean & Marilyn vooral vanwege de dames niet perse eeen verloren middag maar verder niet iets dat heel lang in het geheugen zal blijven hangen.