Opinions

En verder met Hitchcock, en volgens de critici de best gewaardeerde. Een film waar ik dan ook met veel plezier en zin aan begon in de veronderstelling dat ik deze nooit gezien, maar de scene met de cropduster kende ik maar al te goed, ook al meende ik dat ik me James Stewart in die situatie herinnerde of er moet iets gelijkwaardig gebeuren in The Man Who Knew To Much.

Wat te doen wanneer een geheimzinnige organisatie je aan ziet voor een ander, iemand met de gevaarlijke baan van spion. En vooral wanneer je teveel weet en je gezichten kunt identificeren. Het overkomt Roger Thornhill waarna een behoorlijk kat en muis spel ontstaat waarin Thornhill zijn onschuld wil bewijzen in van alles dat voorvalt en de bad guys Thornhill vooral nog aan zien voor degene die zij denken dat hij is. Als opgejaagd wild vlucht Thornhill door Amerika met de nodige aanslagen op zijn leven en vooral ook de vraag wie er nog te vertrouwen is.

Hoewel de film een uitstekend plot heeft en Grant prima de rol van antiheld neerzet die langzaam een kerel wordt, Eve Saint Marie uiteraard weer op om te vreten, en het geheel fraai gefilmd en van muziek voorzien is, vind ik de film toch minder dan Psycho Dat stukje suspense die de laatstgenoemde heeft mis ik toch een beetje. Ook vind ik de film minder dan Rear Window omdat ik die ook net iets boeiender vind. North By Nortwest gooit het over een hele andere boeg met een omvangrijk verhaal, veel dialoog en zelfs wat humor. Niet verkeerd, maar toch niet helemaal wat mij grijpt mede omdat het tempo voor mijn gevoel regelmatig sleept en de amoureuze toestanden tussen Roger en Eva ook net wat te ver worden doorgevoerd.

North By Nortwest is uiteraard een klasse film, stijlvol, goed acteerwerk en uiteraard komt de meester zelf ook nog voorbij. Daarom een meer dan solide 4.0.

Gisteren deze The Northman voor de herkijk waar mijn verhaal ook deze tweede keer blijft staan en weinig aan veranderd. Opvallend maar minder als minpunt toch wel het magere verhaal in die zin, maar zoals reeds duidelijk is doet Eggers daar niet zo zeer aan doet met deze film die zich vooral richt op het visuele en auditieve gedeelte. En ja, dat kan Eggers, die het meest van de tijd een waanzinnige sfeer weet te creëren die zwanger is van onheil, stijl, detail en drama. Het levert dan ook een film op die op het randje van het hallucinante bivakkeert en een mystieke en bloederige trip eerste klas betreft. Verhoging qua cijfer zit er niet in, misschien de volgende keer, maar ik zie en begrijp de film iets beter als geheel en concept.

Vrijdagavond even voor de herkijk van deze Nosferatu vooral omdat ik me weinig meer van de film kon herinneren en niet op mijn best was die avond en er zodoende ook niet veel van meekreeg. Hoewel ik op gevoel wel een redelijke inschatting gemaakt had zag ik dat alleen nog maar meer bevestigd nu ik beter mijn hoofd erbij kon houden.

Zoals we gewend zijn van Eggers is het visueel technisch om door een ringetje te halen, is de film van begin tot het eind sfeerschepping 2.0 met een fantastische soundtrack en zijn het vooral de kleine dingetjes die het doen en die me nu nog meer opvallen. Zoals bijvoorbeeld het deurtje van de koets die uit zelf open gaat en hoe Thomas de koets praktisch wordt ingezogen of de sfeerschepping in het kasteel. Tevens is er de masterclass van Lilly Rose Depp die soms op het onwerkelijke en ongemakkelijke af is. Daar staat tegenover dat de minpunten ook blijven staan in de vorm van een lichtjes tegenvallende chef engerd. Maar zoals reeds gezegd bevestigde film zich alleen nog maar verder, een cijferverbetering zit er echter niet in, nog niet....

Eind van de week wordt de dvd en Blu-Ray release van Eggers Nosferatu verwacht en dus dacht ik laat ik eens in de Dracula films duiken. En met welke kan je nu beter beginnen dan deze Nosferatu uit 1922 die dus inmiddels is 100 jaar oud is.

En bij voorbaat kan je veel raken dingen en tevens vooroordelen op tafel gooien. Oud? Ja natuurlijk. Traag? Wellicht. Gedateerd? Het is niet meer van deze tijd. Saai? Vast wel. Ik ken dan ook tal van mensen die nooit aan deze film zouden willen beginnen wegens dergelijke vooroordelen. Maar uiteraard missen ze niet alleen héél véél, tevens gaan ze aan heel veel andere zaken voorbij. Maar ja, wie dom vermaakt wil worden interesseert zich niet voor de tijdsgeest en dat dit wellicht erg gewaagd was voor die tijd en ga ik er vanuit dat er heel wat afgegild werd in het theater. Ik zie zo voor me dat de verschijning van deze Nosferatu in 1922 next level was in combinatie met de vertelling van Bram Stokers verhaal. En dan heb ik het nog niet eens echt over de film gehad, slechts over de reputatie en wat de film destijds teweeg gebracht zal hebben.

Want Nosferatu 'gesel der mensheid', waar je natuurlijk even aan het 'stomme' gedeelte moet wennen met het overdadige orkest, blijkt alleszins een lesje sfeerschepping 2.0 te zijn van regisseur Murnau die met Sunrise: A song of two humans een heuse top 250 maakte en helaas te vroeg overleed. Want wat een bij tijd en wijlen fantastische sfeer en opbouw die natuurlijk dubbel zo lekker is met dat morsige zwart wit. Dan natuurlijk de opgebouwde dreiging die zich subtiel toont met de muziek, onrustig vee of een schaduw, het is allemaal precies spot on en niet teveel maar ook niet te weinig, het zijn prachtige momenten van dreiging. Om als laatste voorbeeld op dat vlak het gevaar aanboord van het schip te benoemen die fenomenaal is met de kapitein die zichzelf aan het stuurwiel bindt en natuurlijk his creepiness zelf die overeind komt in het ruim van het schip. Ik zie de flauw vallende dames medio 1920 al voor me.

Prachtig is daarnaast ook het camerawerk waar op mooie wijze met schaduw, lichtval en framing gespeeld wordt en is Nosferatu op alle vlakken een technisch en vakkundig cinematic hoogtepunt te noemen die geheel gezien in de tijdsgeest van 1920 hoge ogen gooit. Lekker en vier sterren wat mij betreft.

En verder met Dracu wat in dit geval de Herzog remake van Nosferatu 1922 opleverde en daarmee een film die mij vorige week wonderwel voldeed voor een film uit 1922. Dus was het kijken wat Herzog er van ging maken.

De opening mag wat dat betreft naargeestig genoemd worden met de mummies in combinatie met de gekozen muziek. Het contrast kan niet groter met de switch naar Jonathan en Mina in een welhaast erg Hollands aandoende omgeving met verschillende Nederlandse acteurs in kleine rolletjes. Goed, het contrast heeft een bepaalde bedoeling toch is de sfeer en muziek de fase daarna wel erg melig en zoetsappig en blijkt de ernst van de zaak pas in de herberg waar Harker vertelt wat zijn bestemming is. Maar ook daar met zigeuner groep wordt het niet echt spannend of eng maar waan je je in een klucht of sketch met het volk dat simultaan omdraait als Harker de naam Count Dracula laat vallen. Herzog zal er vast een bedoeling mee gehad hebben en op papier zal het heel wat geleken hebben, toch komt het er bepaald niet uit.

Toch mislukt het niet helemaal want dwalend in het bos met enkele mooie shots vol contrast en mysterieuze muziek lijkt de spanning toch iets wat te stijgen. Maar helaas wordt dit weer teniet gedaan door de verschijning van Dracula zelf, iets wat in 1922 nog enigszins verbloemd wordt maar hier op een dergelijke manier getoond wordt dat Harker toch achterste voren de deur weer uit had moeten lopen. Dan blijkt Dracu ook nog verre van scary maar eerder een partij sneu en treurig in een poging hem meer dialoog te geven, is dit nu één van de grootste engerds uit de filmgeschiedenis? Doesn't look like it. En het vervolgt zich met vooral een soort van bevreemding, het is raar, het is treurig, het is een zwakke poging om vooral verderop ook nog uit te pakken met een soort van mystiek sfeertje die ook faliekant mislukt.

Redelijk is op zijn minst nog de ontknoping maar slagen doet deze Nosferatu in mijn ogen totaal niet. Zoals reeds gezegd zal Herzog een idee gehad hebben maar verder dan vooral raar komt de film in mijn ogen niet de mooie Adjani ten spijt. En wellicht dat het allemaal meer in het tijdsbeeld gezien moet worden, maar ik kon er weinig mee.

Hier had ik vanwege de behoorlijk hoge waarderingen toch meer van verwacht, maar helaas...

De film ademt zondermeer een bepaalde degelijkheid en kwaliteit uit. Goede cast, prima muziek, camerawerk, acteurs doen hun best en bijvoorbeeld in het begin een heel aardig jaren '40 sfeertje. Er is gepoogd een best wel aardige cirkel met het verhaal te creëren, echter wel een cirkel die ik erg voorspelbaar vond. Van de andere kant is het wel weer zo dat zonder de gecreëerde cirkel de film sobere middelmaat geweest zou zijn, nu heeft de film toch nog iets extra's. Toch heb ik weinig tot niets met de personages. Gosling vind ik, zoals wel vaker in het begin van zijn carrière, een beetje excentriek en hooghartig, een zonderling figuur en McAdams vind ik in deze prent ook maar een tuthola die zoals Noah het zelf op een gegeven moment zegt, niet weet wat ze wil.

Door de 'twist' die een paar aardige dialogen en licht emotionele momenten herbergt en een prima boodschap, degradeer ik de film niet meteen naar de middelmaat. Het idee is in die zin wel goed, maar de personages en wat er gebeurt prikkelt of raakt mijn persoonlijk niet genoeg om indruk te maken.

Seen and done with it...next!

Gisteravond aan deze Novecento en daarmee weer aan een Top250er, en hoewel ik wist dat het een lange film betrof had ik toch niet helemaal rekening gehouden met 5 uren, maar goed, draaien en kijken. En hoewel de kwaliteit duidelijk te zien is was dit toch vooral niet aan mij besteed.

Duidelijk is toch zeker de aanpak rond een film, die al behoorlijk op leeftijd is, groots aanvoelt met een behoorlijke cast, meester der filmmuziek Morricone opgetrommeld is en de film een behoorlijk beeld toont qua verschillen in de samenleving en politieke onrust gedurende het begin van de

1900 eeuw en de tientallen jaren daarna. En zo trapt Novecento in die zin af met een beeld betreffende grote onrust, rekeningen die vereffend worden in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. Daarna komen we vrij snel in rustiger vaarwater met de geboorte van de beide ventjes en een gevoel qua acteren en drama dat regelmatig naar toneelstuk achtig neigt. En niet alleen toont de film daarna vele kenmerken van een groots epos qua opzet maar is het ook vergelijkbaar met het bekendere werkt zoals de Godfather, wellicht niet qua inhoud maar wel qua uitgebreidheid.

En zonder dat het echte Italiaans is krijgen we toch die drukte mee, dat gevoel voor drama en overdrijving, desondanks straalt het eraf dat het met veel zorg gemaakt is en neemt een hele fase Italiaanse geschiedenis onder de loep waar vele onderwerpen en tegenstelling voorbij komen. De strijd tussen arm en rijk door de jaren heen en in veel facetten, de industriële revolutie, het communisme versus fascisme, de Eerste en Tweede Wereldoorlog, en vooral altijd de strijd, het verschil en verwijt tussen de klassen. En dat is nogal wat met het harde leven van een boer, het politiek milieu met opstanden en oproer en het karakter Atilla met zijn fascistische aanpak waar hij wraak neemt op verschillenden maar dit niet zonder latere vergelding gaat, en wat een rol van Donald Sutherland ookal is 'oddball' nooit ver weg zoals de scène waar hij de tractor presenteert. Desondanks wat een kop en mimiek en wellicht de ster van de film.

Veel positieve punten wat dat betreft, en voor wie er van houdt zal Novecento een zaligheid zijn, voor mij gelden andere dingen. De kwaliteit zie ik absoluut maar er verder echt iets mee hebben doe ik niet een moment. Dan is er een kritiekpunt zoals dat de film toch niet meer dan een familiedrama behelst, een iets groter issue is de enorme speelduur van bijna 5 uren waar ik toch veel uitgerekte scenes kritisch bekijk en het nut er zelden echt van in zie. Andermaal zal een ander daar wellicht anders over denken. Het noopt mij te benadrukken dat Novecento verre van slecht is, maar er iets mee hebben is een andern verhaal. Afijn, wat mij betreft een voldoende voor de moeite maar niet meer dan dat.

De volgende film betrof deze Number 24 waar ik opzich niet heel erg warm voor liep mede door Narvik die vorig jaar niets bijzonders bleek te zijn. Daar heb je weer zo'n Scandinavische oorlogsfilm was dan ook mijn gedachten maar zo in de aanloop naar de Mei week kwam de film toch op de lijst en was dan gisteren aan de beurt.

Vanaf het begin valt het natuurschoon natuurlijk op, valt de stellingname op tegen het communisme en heeft het geheel een sterke soundtrack. Het verhaal vervolgt zich met Sonsteby die al dan perongeluk bij het verzet geraakt en in dezelfde groep en reeks van gebeurtenissen beland als Max Manus uit 2008 waar erg veel overlap mee is qua karakters en acties. En waar bepaalde acties van Sonsteby getuigen van lef, zoals het geld en de clichés, lijkt Number 24 zich toch zeker niet te kunnen meten met Max manus. Want het verhaal rond Sonsteby voelt erg fragmentarisch aan, als een Max Manus Light versie, nergens heb ik het idee dat Sonsteby erg veel gevaar loopt of gezocht wordt dit in tegenstelling tot het verhaal Max Manus waar veel meer lijkt te gebeuren en het coherenter aanvoelt.

Daarnaast hebben we het beeld van de strijd tegen de Duitsers, en de aanpak van de moffen zelf zoals we die al zo vaak zagen, maar richting het einde weet Number 24 toch plotseling een opmerkelijk konijn uit de hoge hoed te toveren. Want hoewel de discussie met het pacifistische meisje over vreedzaam verzet kansloos is mondt het later toch uit in een sterkere discussie. Want was het allemaal waard? Waren de uitgevoerde acties de harde represailles waard? Maar daar is de pijp nog niet mee leeg waar het meisje ook nog op zoek is naar antwoorden rond de dood van oom Erling Solheim. Niet alleen wordt met Solheim een gelaagd beeld geschapen rond een wereld op zijn kop met vertrouwen, wantrouwen en verraadt, en dat je zelfs oude vrienden moet kunnen doden, tevens wordt er tijdens de afsluiting een gevoelige snaar geraakt met een emotionele biecht.

Waar ik het eerste uur niet super onder de indruk was van de film en deze vooral op een goede voldoende afstevende maakt de film in het tweede deel een veel sterkere indruk met een filosofische vraagstuk en mooie afsluiting en blijkt Number 24 toch beter dan verwacht.

Erg te pruimen mysterie waarmee Carrey wat mijn betreft laat zien meer te kunnen dan alleen gekke bekken trekken en slappe comedy's spelen maar goed dat had hij met The Majestic, Man on the moon en natuurlijk The eternal Sunshine of the spotless mind al bewezen. De man kan meer, veel meer...

De film begint redelijk langzaam en voorzichtig sluipt het mysterie er in. Een leuk verhaal/concept ontvouwd zich. De switch met de beelden van Fingerling vind ik ook erg aardig. Beetje duister, beetje onaangenaam. Het doet me afvragen wat Carrey met een echte duistere en depri rol zou doen want dit doet ie wel aardig.
Maar wanneer Agatha de kist met de initialen vind is de echte verassing welke kant het opgaat er toch wel af. Ook wanneer Walter zich weer in kamer 23, waar hij zijn vorige liefje vermoord, opsluit om tot zich zelf te komen. Hopen is dan op een plotwending die je niet ziet aankomen of iets anders geniaals. Maar nee helaas moeten we het met een bevlieging van rechtvaardigheid doen, wat op zich nog niet zo gek is.

Desalniettemin gewoon een heel leuk filmpje. Niets mis mee om eens een keertje te zien.

Hitchcock uit de Platinum box deze zondag, en hoewel een goede Hitchcock altijd erg goed scoort bij mij viel deze toch wel heel erg tegen, zoniet de slechtste van Hitchcock die gezien heb, een titel die hiervoor gereserveerd was voor het ook al niet beste Topaz.

Een minpunt waar de film opzich weinig aan kan doen is toch wel de erbarmelijke kwaliteit van dit product op dvd. Het kraakt, piept, is onscherp, en er zit constant een soort van streepjescode linksboven in beeld. Het zou overkomelijk kunnen zijn als de film niet meteen een belabberde indruk zou maken met het hoogst flauwe en irritante figuur Ben de zwerver. Zijn gestuntel is al zo'n pijnpunt en irritatie dat de film eigenlijk al meteen bedorven is en dan laat ik de termen flauw, eentonig en niet interessant nog achterwege.

De verandering van locatie doet wel goed, het flauwe schimmenspel in het huis wordt gelukkig ingewisseld voor een trein met voor 1932 begrippen best een ingewikkelde en grootste apotheose ook al is schip, trein en vrachtwagen natuurlijk miniatuur. Iets dat dan natuurlijk weer in het tijdsbeeld gezien moet worden. De speelduur van dik een uur is gelukkig niet al te lang en de hand van de meester is toch wel te zien in een aantal fraaie shots in het huis al spelende met licht, donker en schaduw. Duidelijk is ondertussen dat Number 17 als geheel niet wil boeien en blijkt dit toch de minste van het Hitchcock ouvre tot nu toe te zijn.

En verder met de Top250 in dit geval met het Italiaanse Nuovo Cinema Paradiso en daar was ik best nieuwsgierig naar, en met de dubbel uitgave die ik in handen had gekregen toch maar meteen gegaan voor de bijna drie uur durende director's cut. En hoewel het overduidelijk overloopt van de kwaliteit is dit toch vooral niet mijn ding.

Duidelijk is het beeld van de oudere Toto die na nieuws van het thuisfront niet alleen weg mijmert in herinnering maar tevens de koe bij de horens vat en na lange tijd terug gaat. Het is een levensfase waar iedere mens vroeg of laat mee geconfronteerd wordt dat je ontdekt dat je ouder geworden bent en herinneringen terugkomen. Het begin met de kleine jongen mag er daarna zeker zijn, en is aandoenlijk en leuk met zijn voorliefde voor de bioscoop en kleine kwajongens streken. Ontegenzeggelijk bevat het geheel veel humor met de geestelijke en zijn censuur en valt de film op qua nostalgische charme met de onmiskenbare muziek van Morricone en een ode aan de oude film in alle facetten met fraaie posters. Tevens is de bioscoop een ontmoetingsplek voor jong en oud, arm en rijk en waar allemaal op een zelfde manier geniet van de cinema. Film verbind ook al zijn er kleine dingetjes zoals de spuger en het latere en kostelijke lik op stuk. Grappig zijn de reacties op de zogenaamde enge film of de latere erotiek, komt de oorlog ook nog zijdelings voorbij en kent het geheel zo op het uur ook nog een dramatische episode met de brand en de naweeën en heroprichting en daarmee de fase die ik sterkste en interessantste vind.

Heel wat zou je zeggen voor een positieve beoordeling en die gaat er ook wel tot op zekere hoogte komen, maar helaas is het niet alleen de zon die schijnt. Want ja, het is Italiaans, en hoewel het nog meevalt vergeleken met andere films is hier toch ook wel weer sprake van de typische Italiaanse drukte en woordenstroom. Waarschijnlijk zal het daarnaast helpen om fan te zijn van de Italiaanse cinema waardoor je de films die men draait herkent en eventueel de lading inschat, ik daarentegen heb op een gegeven moment zoiets van tja weer een film. Het daarom volgende beeld van de groter wordende Toto en andere interesses is duidelijk en begrijpelijk maar het doet mij erg weinig en duurt lang, iets dat men nog eens dunnetjes overdoet met de Herman Finkers look a like die terugkeert naar zijn roots. En godsamme zeg, wat duurt dat allemaal lang, en wat gebeurt er weinig, althans in mijn ogen dan want wat sleept dit richting het einde met als doel de cirkel richting Elena weer rond te krijgen.

Nogmaals is het beeld duidelijk van het leven in de notendop met een verloren liefde, pech, verkeerde keuzes, spijt, mijmering, andere herinneringen en een periodeschets in een stijlvol jasje gegoten vergelijkbaar met La Meglio Gioventu. Toch duurt mij dit allemaal veel te lang en biedt het mij te weinig, de kwaliteit is duidelijk aanwezig maar er iets mee hebben is een compleet ander verhaal.

Zeer onderhoudend en boeiende serie/film. Een ongekend stukje geschiedenis dat je eigenlijk gezien moet hebben alleen al om te weten wat er in de wereld allemaal gebeurt is. Doch ondanks zijn lengte en de vele dialogen wordt de film nooit zo saai of slaapverwekkend dat je hem niet in één keer uit kan zien. Bovendien bevat het geheel een prima balans tussen een zekere luchtigheid, drama, en ook wel een beetje spanning. Ook prima gewerkt met oude beelden en natuurlijk de beruchte film die men tijdens het proces liet zien. Hier en daar wordt aardig aan de sfeer gewerkt in de rechtszaal met de nodige dreigende muziek. Alles keurig in balans. Zo zie ik Baldwin absoluut niet als iemand die een dergelijke zware rol kan dragen maar aangezien de goede balans en zijn natuurlijke charisma doet hij het prima. Brian Cox steelt echter de show met zijn vertolking van de flamboyante, praatzieke, inpalmerige, stemmingsmaker Goering. Hoewel hij in die zin er qua gezicht niet bijzonder op lijkt zal hij er qua karakter niet ver naast gezeten hebben. Geweldige rol in die zin.

Ohw...en altijd prettig om Jill Hennessy te zien.