Opinions

Het is een beetje serendipiteit. Metallica besluit (na al zo'n tien jaar grotendeels troep te hebben uitgebracht) een filmcrew opnames te laten maken bij het schrijven en opnemen van wat uiteindelijk St. Anger wordt. Maar de opnames komen op de achtergrond als de bom binnen Metallica barst, Hetfield in rehab gaat, en de band uitgebreid in therapie gaat bij een psycholoog. Het is een interessante inkijk binnen de dynamiek in Metallica, maar ook treurig op een bepaalde manier. James Hetfield is een dominante, manipulatieve kerel die geen kritiek kan accepteren, Lars Ulrich is een vergelijkbare control freak, en bij deze opnamen divergeerden hun ideeen zoveel dat therapie nodig is. Het is vaak sneu om te zien hoe moeilijk de communicatie gaat, hoe James in een rehab-stramien zit en vervolgens de rest verbiedt om buiten werktijden naar het album te luisteren, hoe communicatie tussen James en Lars op een gegeven moment alleen via Kirk Hammett gaat.

Ook spoken uit het verleden komen langs. Jason Newsted was altijd het slachtoffer van het dominante gedrag van James en Lars, was nooit echt deel van de band, en is uiteindelijk dolblij dat hij niet meer met die dysfunctionele malloten samenspeelt. En James geeft hem daar tenslotte ook gelijk in. En Dave Mustaine, het is bijna zielig om te zien hoe hij nog steeds zijn hele leven definieert door een prisma van Metallica, al is hij al twintig jaar geleden uit de band gegooid. En het heden: de nieuwe bassist Robert Trujillo die binnenkomt, en die je ook enigszins verbaasd naar het gedoe over stemgewichten en het gegooi met geld ziet kijken. Maar hoewel er dus best wel wat interessants te zien en te bespreken is, is de documentaire ondanks dat wel wat langdradig en saai. Veel therapiegesprekken, veel studio-geneuzel van een matig album, een vrij normale Kirk Hammett en twee mensen wiens gebreken door twintig jaar succes nooit echt verbeterd zijn, en een band die eigenlijk in '92 uit elkaar had moeten gaan. Al is het laatste album zo slecht nog niet. 3.0*

Ja, echt waar? Zo leer je nog eens wat

Net nog even deze film in de Kriterion meegepakt. Vermakelijk is het wel, en dan voornamelijk als nostalgische trip - de jaren '90 referenties vliegen voorbij, en de muziek is behoorlijk vet. Zelfs de Bad Brains kwamen voorbij, wat een bazen waren dat. Al geloof ik niet dat de skaters toen ik opgroeide naar bands als Pixies of Bad Brains luisterden, en ook niet echt naar de hiphop die later wel voorbij kwam, bij ons was het toch een stuk meer een punk/rock-scene (NOFX, Pennywise, Lagwagon, Offspring, Bad Religion, ook wel dingen als Metallica en Korn, dat soort werk). Maar ik dwaal af.

Als coming-of-age film slaagt het wat minder, vond ik. Het kijkt wel lekker weg, daar niet van, maar echt geëngageerd werd ik niet door Stevie en z'n vriendjes. Het blijft allemaal wat oppervlakkig en het drama is wat makkelijk, zoals de wat flauwe ontsporing van Stevie, z'n famlieproblemen en de abrupte acceptatie van z'n vrienden door z'n moeder, en überhaupt het hele einde. Het blijft natuurlijk ook een groepje pubers, dus strontvervelend zijn ze af en toe ook, en dat geldt zeker voor Stevie die een beetje z'n grenzen opzoekt en gewoon nog een irritant kind is, hoe hard ie dat ook niet wil zijn. Ach, heel pakkend of scherp geschetst was het niet, maar voor een wat rechttoe rechtaan anderhalf uur nostalgie en makkelijke coming-of-age is dit best wel vermakelijk.

Vermakelijke film, maar je moet er wel met de juiste mindset in zitten. Wat dat betreft deed het me erg denken aan het boek zelf, al is het al een tijdje terug dat ik 'm had gelezen. Ja, het gaat over een moordzaak en de vraag of Jim Williams al dan niet schuldig is aan moord of dat het zelfverdediging was; maar dat is allemaal bijzaak. Midnight in the Garden of Good and Evil gebruikt dat hele gegeven vooral om het aparte, ouderwetse maar ook bon vivante Savannah te schetsen en vooral de vele excentrieke figuren die er rondlopen. En zowel het boek als de film doen dat heel uitgebreid, in een loom tempo wat ook wel lijkt te passen bij het Savannah waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan. Het voelde voor mij ook wel eens te langzaam aan, en die twee-en-half-uur, ik weet niet of dat helemaal nodig was. Maar uiteindelijk was het best vermakelijk aapjes kijken en achterover leunend genieten van Zuidelijke sferen.

Midsommar was wel een film waar ik heel erg naar uit keek. Ari Aster leverde vorig jaar een erg puike horror af met Hereditary, en aan de trailer te zien leek hij nu in horror-achtige sferen te blijven. Het plot van Midsommar is simpel, het is vrij letterlijk The Wicker Man in Zweden. Nu is The Wicker Man een film die ik héél hoog heb zitten, en ik kan alvast verklappen, zo hoog komt Midsommar niet - ik heb er toch wel een paar kleine probleempjes mee.

Er bevalt me ook heel veel wel aan Midsommar, hoor. De setting is bijzonder fraai, en Aster levert visueel ook wederom een hele sterke film af. De sfeer op de commune en de wat vreemde rites en gewoonten die steeds verder escaleren, het ziet eruit als een plaatje en er zitten prachtig gefilmde scenes in. Met ook een paar scenes die er best inhakken, zoals de rituele zelfmoord en de blood eagle van Simon. En hoewel de film wat aan de lange kant was, heb ik me daar ook niet heel erg aan gestoord.

Waar ik wat meer problemen mee had, is dat het qua plot toch wel heel erg voorspelbaar is, en eerlijk gezegd, ook niet supersterk in elkaar zit. Natuurlijk, het basisgegeven is erg leuk, maar ik vond de verschillende karakters niet heel logisch of natuurlijk acteren - het kwam vaak op me over alsof ze dingen deden om het plot maar naar de van te voren bedachte climax toe te laten werken. De inbraak van Josh in de kerk, het complete gebrek aan reactie op het verdwijnen van Mark, alles van bijkarakters Simon en Connie, het gemak waarmee ze meegingen in de riten (ondanks hun gedrogeerdheid), het onontdekte bestaan van zo'n cultus en hun mensenoffers, de manier waarop Dani opging in haar 'nieuwe familie', zelfs met wat supsension of disbelief geloofde ik het allemaal niet zo. En Aster is ook niet heel subtiel in zijn plotontwikkeling, vaak maakt hij al snel duidelijk waar het later in de film naar toe gaat (minus zo af en toe de de rare details van de verchillende rites), en dat stoorde toch wel een beetje.

Maar ondanks dat er weinig verrassing in zit, heb ik me toch aardig vermaakt. Het was een visueel feestje met een hele toffe sfeer die behoorlijk in mijn straatje ligt. Stiekem lagen mijn verwachtingen misschien toch te hoog, en die hele hoge verwachtingen maakte Midsommar niet waar. Desondanks, als ik er nu aan terugdenk, vier sterren kan ik er wel aan kwijt.

Puik thrillertje, hoor! Het woord horror durf ik nauwelijks in de mond te nemen, ondanks de narigheid die Cesar uithaalt gedurende de film. Het is een soort van variant op de home invasion film, maar dan op een wat andere manier dan gebruikelijk: Cesar is conciërge in een appartementencomplex, en haat zijn leven. Dit gebruikt hij vooral als excuus om lekker te gaan zieken in het leven van iedereen, en de film behandelt vooral het geval van de jonge, mooie Clara. Ik zal verder geen spoilers weg gaan geven, maar het moge duidelijk zijn dat het escaleert met een toch wel ijzingwekkend einde. De film werkt vooral door de sfeer, waarin we meestal van heel dichtbij stiekemerd Cesar steeds verder zien gaan met zijn psychologische spelletjes en in zijn obsessie voor Clara, met ook goed acteerwerk vanuit de hele cast. Inclusief het kleine ettertje dat Cesar chanteert, om uiteindelijk toch een lesje te krijgen zodat ze haar plaats weer kent. Cesar zelf wordt ook goed gespeeld, hij is werkelijk een overtuigend eng mannetje, die alsnog emoties weet te veinzen als het nodig is, maar vooral een nare sadistische psychopaat. Ik ben toch beduidend positiever dan mijn gerespecteerde bovenburen hier: 4.0*.

Nederlandse sexploitatie, daar had ik naast Blue Movie nog niet veel van gezien. Dit was in ieder geval een pak vermakelijker dan BM, maar ook dit is (niet heel verbazend) een beetje een niemendalletje. Maar best wel oké om weg te kijken. Het is een simpel verhaaltje, waarbij een boerderij met een aantal wulpse dames het toneel wordt van moord, waarbij de wat simpele Ma Flodder-achtige buurvrouw (inderdaad, een jongere Nelly Frijda) geframed wordt. Ondertussen gaan de dames met enige regelmaat uit de kleren, tenminste, Sandra en Olga die ook niet toevallig door verder onbekende actrices gespeeld worden. De wat bekendere actrices zoals Willeke van Ammelrooy en Frijda houden wel de kleren aan. Hoe dan ook, een nogal slap verhaaltje verder, maar het is tenminste prima gefilmd en niet zo lang. En na die draak van een Blue Movie viel dit me 100 procent mee.

Het valt niet mee om (quasi-)single mom te zijn in de jaren '40. Helemaal niet als je oudste dochter een verwend, verwaand nest is, die alles wil en krijgt wat haar hartje begeert. Mildred is duidelijk beter in overleven en werken dan in opvoeden. De film begint nog als een noir: er wordt een moord gepleegd, Mildred laat het lijk liggen, en na een mislukte zelfmoordpoging haalt Mildred Pierce een kennis in huis om de onderzoekswateren te vertroebelen. Maar al snel gaat het over het wel en wee van Mildred: een sterke vrouw, maar ook in eerste instantie getrouwd met een lapzwans, en ook met de kinderen is het niet bepaald altijd koek en ei. En net als het goed lijkt te gaan met een goedlopende eigen zaak en een leuke nieuwe man, gaat het weer de soep in. De nieuwe man blijkt ook een gat in de hand te hebben, net als dochterlief die daarnaast continu een secreet blijkt door moeders nieuwe liefde te verleiden, stiekem met iemand anders te trouwen, en ondertussen al moeders zuurverdiende geld uit te geven aan onzinnigheden.

Maar ik merk dat ik nu teveel in de plotdetails ga. Dit illustreert misschien een beetje mijn probleem met deze film. Het punt wat ik hier probeer te maken is dat er weliswaar wat noirelementen zijn, maar dat het toch vooral een portret is van het turbulente leven van een sterke maar soms ook nogal naieve vrouw (een indrukwekkende Joan Crawford) - en al dit persoonlijke wel en wee van Mildred kon me toch niet de hele film bekoren. Het ging me toch wat teveel de GTST-kant op - ik hoopte toch op meer misdaad en minder relatieperikelen. Het is verder bijzonder goed gemaakt, en het acteerwerk van met name moeder en dochter was erg sterk, maar toch was dit soapige familiedrama niet de film waar ik op gehoopt had.

Moeizaam. Jackass heb ik stiekem best wel van genoten, CKY was ook nog wel te doen, maar dit is helaas toch wel andere koek. Weliswaar dezelfde personages/acteurs min of meer, maar dan doen ze in dit geval onsamenhangende, flauwe sketches, waar in de meeste gevallen het acteerwerk neerkomt op met een raar stemmetje praten. Zeker Brandon DiCamillo (die ook tig rollen heeft in de film) heeft daar een handje van. Maar ja, leuke grappen komen er niet echt voorbij, en de domme stunts, actie en zelfpijniging van Jackass zijn ook volledig afwezig. En dan blijft er maar bar weinig leuks over.

Na recent The Temple of the Golden Pavillion dan toch gelezen te hebben, geen soepele weglezer maar toch een best wel interessant portret van een verknipte ziel, en daarna wat meer gehoord en gelezen te hebben over de bizarre geschiedenis van Mishima was ik hier wel benieuwd naar. En ook dit is een portret van een toch wel verknipte ziel, een interessante schrijver die er toch wat dubieuze denkbeelden op na hield (zie ook bv Louis-Ferdinand Céline, Knut Hamsun) en uiteindelijk na een (wellicht opzettelijk) mislukte coup seppuku pleegt.

De muziek waar eerder al meerdere keren aan gerefereerd wordt (zowal positief als negatief) is mij niet zo heel erg opgevallen. Het verhaal wordt wel interessant verteld, al hielp het voor mij wel dat ik de grote lijnen en het eerste behandelde boek al kende. We zien een terugblik op de levensloop van Mishima, maar daar tussendoor worden ook drie van zijn verhalen uitgelicht (met uiteraard de nodige autobiografische verwijzingen erin) op een vrij summiere Dogville-achtige wijze. We zien wel een deel van zijn geschiedenis die hem tot de persoon gemaakt heeft die hij geworden is, al wordt zijn semi-verborgen homoseksuele leven grotendeels weggemoffeld, zo te lezen dankzij de erven Mishima die ook geen toestemming gaven om bepaalde boeken erin te verwerken. Best interessant allemaal, en solide gemaakt, maar wel wat aan de lange kant, en zeker als je de verhalen niet zo kent kan het best wel warrig zijn - had ik met hoofdstuk Kyoko's House wel in ieder geval. Ik vond het eindhoofdstuk dan wel weer behoorlijk sterk, als we terug in de realiteit zijn, en waarin Mishima zijn knullige couppoging en compleet in het water vallende speech doet. Ik rond 'm naar boven af, maar dan ook mede doordat ik het verhaal van Mishima zo intrigerend vind.

Wederom een tip van John Milton, die me op het hart gedrukt had dat ik er blind in moest gaan - vooral niks erover lezen, ook zijn recensie niet. Nou ja, wie ben ik dan om dat te weigeren? Miss Zombie speelt zich af in een Japan waar schijnbaar ooit een zombie-uitbraak is geweest; tenminste, zombies bestaan, en sterker nog, de centrale familie uit de film neemt een zombie als een soort van huisdier. En er wordt nog zo gewaarschuwd: groenten, rijst, allemaal prima, maar hoe vriendelijk en mensachtig de zombie nog lijkt, voedt haar vooral geen vlees! Inderdaad, het lijkt Gremlins wel.Maar dan loopt de film compleet anders dan je op dat moment wellicht zou denken. Op langzame wijze zien we de arme zombie gepest worden door allerlei dorpelingen, je krijgt er zowaar medelijden mee. En na een half uur komt er wat meer actie, maar ook hier weer niet op de wijze die je zou verwachten. Het is niet zozeer de zombie, al gaat die ook nog een keertje los tussen de neutrale en goede dingen die ze doet, maar het is daarentegen de vrouw des huizes die compleet postal gaat uit jaloezie en misbegrip.

Het is inderdaad een trage film; niet al te lang met z'n 80 minuten en een beetje, en op zich is dat maar goed ook want het is zeker in het begin een moeizame zit door het langzame verteltempo en de beperkte dialogen. De film is grotendeels in zwart-wit wel zeer fraai op de plaat gezet, en qua verhaal, originaliteit en en acteerwerk heb ik ook weinig aan te merken. Toch, ondanks al dat en het feit dat het simpelweg een interessant kwaliteitswerkje was, blijf ik toch voorlopig steken op 3.5* omdat ik toch best wel moeite had met het tergend langzame tempo. Maar naar meer smaakt de regisseur alsnog.

Moi he, dat was niet best. Als old school monsterfilm kan het er nog wel enigszins mee door, al werd er wat mij betreft veel te weinig aan de verbeelding overgelaten. De CGI was niet echt goed gedaan, en dat hele Arrowhead-verhaal vond ik ook maar slapjes - al kijk ik geen horror(achtige) films voor de goed doortimmerde verhalen. Maar een belangrijk deel van de film betrof toch de sociale dynamiek van een groep mensen in gevaar, het zondebokgedrag en de escalatie van zo'n situatie. En dat werd me toch een potje slecht uitgewerkt. Sowieso was het acteerwerk als geheel matig, maar de personages die neergezet werden waren al helemaal niet geloofwaardig. Een overacterende, hysterische, clichematige fundamentalistische kol die in no time driekwart van de supermarkt indoctrineert tot hersenloze, moordende volgeling, die David Drayton die geen moment geloofwaardig overkomt, de irritante, domme, absurd antagonistische buurman, en het eindeloze gezever in die supermarkt dat nergens de indruk maakte die het volgens Darabont waarschijnlijk moest krijgen. En dan duurt het ook nog eens ruim langer dan nodig was. Als monsterfilm hou ik het op twee sterren, het middenstuk wat een bijzonder beroerd uitgevoerde variant op Lord of the Flies is krijgt een halve ster, en laat ik 'm voor de goede orde gewoon naar boven afronden. Een 1.5.

Zeer curieuze film, maar wel heel erg tof. Een film die klinkt als een bijeengeraapt zootje, en dat was het ook wel een beetje, maar alsnog heb ik me uitstekend vermaakt met dit schizofrene werkje. Het is een film vol met zwarte magie, kung fu gevechten, Boeddhistische mystiek, dieren die tot leven worden gewekt, matige old school special effects, zwevende hoofden, bovennatuurlijke voodoo-achtige effecten, en ga zo maar door. Niet altijd even samenhangend, maar vooral geen moment vervelend. Het deed me qua sfeer ook erg denken aan Mystics on Bali Leák (1981), een aanrader voor liefhebbers van dit soort weirdness. Ik kan er in ieder geval wel van genieten.

Best mooi geanimeerd hoor, en ook wel een vermakelijk verhaaltje waar potentie in zit. Maar toch, misschien ligt het aan mij, maar het lijkt wel of de Disney-films steeds infantieler worden. Natuurlijk ben ik niet het doelpubliek. Net als Zootopia of Big Hero 6 is het aan de ene kant best vermakelijk, en probeert het op niet hele subtiele wijze ook leerzame en sociale boodschappen uit te dragen, maar de tijd dat Disney-films ook voor volwassenen grappig waren is wel voorbij, lijkt het. Het helpt niet dat Vaiana een behoorlijk irritant personage is, en Maui is niet veel beter. En die kokosnoten waren helemaal treurig, ondanks dat hun boten er nog wel tof uitzagen. Of misschien worden de films niet echt veel minder, maar word ik gewoon een oude zuurpruim, dat is ook zeker niet onmogelijk. En dan ben ik nog niet eens begonnen over die verschrikkelijke, tenenkrommende, waardeloze liedjes. De animatie en het verhaal maakten nog wel wat goed, dus het kruipt alsnog een klein beetje in de richting van de voldoende aan, maar ik heb het wel even gehad met de moderne Disneys.

Zoals de titel al suggereert: dit slaat inderdaad helemaal nergens op. Een plot om te huilen, met een mysterieuze Azteekse mummy, een gekke wetenschapper, en op het einde nog even een robot, met daartussenin een hoop rare scenes waaraan alles aan elkaar gelinkt wordt. Of tenminste, dat wordt geprobeerd. Kijk, kwalitatief is dit natuurlijk meuk, met geen spanning, actie, gore, goeie effecten, capabele cast, samenhangend plot of wat dan ook. Maar toch heb ik stiekem toch best wel een beetje genoten van het low-budget sfeertje en de heerlijke onzin die uitgekraamd en getoond wordt. Ik heb ze vervelender en vooral saaier gezien.

Mijn eerste kennismaking met Xavier Dolan, en dat de man talent heeft, moge duidelijk zijn. In Mommy gaat het vooral om de moeizame moeder-zoon-relatie tussen Diane en Steve. Diane is een alleenstaande weduwe, goedbedoelend maar niet echt moederlijk onderlegd, en haar zoon Steve heeft problemen. Hij is druk, intens, heeft last van driftbuien en agressie, en over het algemeen niet zo vatbaar voor goedbedoeld advies. Niet dat het een monster is, verre van, hij laat ook regelmatig zijn zachte kant zien en geeft op een bepaalde manier echt om z'n moeder. Uiteraard behelst het verhaal wel wat meer, met een buurvrouw die als stabiliserende factor optreedt, een rechtszaak die hen boven het hoofd hangt en natuurlijk uiteindelijk de gedwongen opname van Steve.

Zowel Diane, als wat simpele en oppervlakkige maar goedbedoelende (doch bloedirritante) moeder als de lastige Steve worden uitstekend neergezet, en halen daarbij ook regelmatig het bloed onder elkaars nagels vandaan. En onder de mijne. Het ziet er ook allemaal zeer fraai gefilmd uit, maar ik vond het toch best slepen op momenten. Gelukkig werden dat soort periodes dan ook vaak weer afgesloten door momenten die wel weer levensecht overkomen en raak zijn, maar ik kan me toch niet echt aan het idee onttrekken dat hier wel wat in geschrapt had mogen worden. Al besef ik me ook dat dit soort drama's niet helemaal in mijn straatje liggen.

Behoorlijk coole film. In navolging van John Milton had ik eerder al Miss Zombie van SABU gezien. Ik was al gewaarschuwd dat dat geen hele typische SABU was, dus deze stond al langer op de watchlist, al was eerder genoemde JM me deze challenge alsnog voor met Monday. En om maar verder mee te gaan: ook ik vond dit een erg toffe film, met fraai gefilmde scenes, onderkoelde humor die ik prima kon hebben, en net weird genoeg om interessant te zijn zonder dat het ten koste ging van het zich gestaag ontvouwende plot.

Takagi heeft namelijk snoeihard gezopen dit weekend, en heeft geen flauw idee meer wat er gebeurd is en al helemaal niet waarom zijn hotelkamer omsingeld is door de ME. Maar zo langzaamaan komen de herinneringen van een goed avondje uit met heel veel alcohol, en meer yakuza dan goed voor is, naar boven. En gelukkig niet op een The Hangover (óók een fijne film) of Dude, Where's My Car (een wat minder fijne film) wijze, maar een stuk subtieler en donkerder. Met alsnog vele fraaie scenes die goed in elkaar zitten en, zoals ik al eerder zei, vaak een licht surreeel en humoristisch ondertoontje hebben. Ik ga meer van SABU opzoeken, dat lijkt me duidelijk.

Ja, in deze film gaat heel veel mis. De acteurs zijn beroerd, al komt het nog in gradaties (ik moest de naam even opzoeken, maar met name Nate Rubin was verschrikkelijk). Al helpen de cliché karakters die ze moeten spelen ook niet, met een hele irritantie schurk-met-gouden-hart en een nog storender dokter in den vreemde die continu begint te zeuren over het dorp waar ze levens moet redden. Het plot is, zoals verwacht, ook al niet veel soeps. Het zou zich in Mongolië af moeten spelen, maar het ziet er allemaal heel Amerikaans uit, met als enige concessie dat ze een paar willekeurige Aziaten in bijrollen hebben gecast. En interessante plotwendingen of spanning, nou nee.

Maar toch had Mongolian Death Worm wel wat. Het is ontzettend pulpy, goedkoop gemaakt, maar ik vond het best toffe monsters (qua concept dan). Ik heb in mijn leven meer Syfy-pulp gezien dan me lief is, maar dit vond ik toch wel één van de vermakelijkere. Sterker nog, gewoon bijna een voldoende.

Lord of the Flies in de Colombiaanse jungle.

Fijn filmpje, deze Monos. We zien een groepje kindsoldaten die weliswaar verantwoording afleggen aan de hogere echelons, maar vooral op zichzelf leven. In Monos zien we hoe dat er aan toe gaat, hoe de relaties tussen de personages veranderen, en hoe dat langzaamaan escaleert met steeds meer geweld en moord tot gevolg zodra wat externe ontwikkelingen (een gijzelaar en een per ongeluk gedode melkkoe) de onderlinge verhoudingen op scherp zetten. Maar het is niet simpel een oorlogsdrama - de oorlog is zelfs het grootste deel van de film ver weg - we zien ook hoe de pubers hun eigen rituelen en dansen als een soort primitieve cultuur ontwikkelen. Prachtig geschoten ook, met niet alleen heel veel fraaie beelden van eht Amazonegebied, maar ook daarbuiten weet Landes de boel goed op de plaat te krijgen. Wel mee eens dat de verschillende soorten sferen elkaar soms wel heel snel opvolgen, en op sommige stukken sleepte de film ook wel lichtjes. Alsnog, een dikke voldoende haalt Monos alsnog.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een kannibalenfilm uit de kast heb getrokken, dus het was weer eens tijd. En zowaar, Mountain of the Cannibal God was een best aardig exemplaar. Dit keer betreft het een expeditie naar Nieuw-Guinea, met onder andere Ursula Andress die op zoek is naar haar in de jungle vermiste echtgenoot, een avontuurlijke professor en nog een aantal andere begeleidende figuren met diverse motieven. Het is best een vermakelijke zit, waar een groot deel van de film een soort van avontuurlijke trektocht door de rimboe, met continu de dreiging van rare gemaskerde inboorlingen, en uiteraard ook van de lokale fauna. Hoewel deze film iets meer richting een avonturenfilm neigt dan naar een pure horror, zijn alle ingredienten uit de Italiaanse kannibalen-mondo-wereld aanwezig: een hoop bloederig dierenleed (vooral een hoop slangen en varanen die andere beestjes oppeuzelen maar daar blijft het zeker niet bij), een claustrofobische sfeer met genoeg lugubure details, en een vrij standaard expeditie-in-kannibalenland-plot maar wel met een fraaie setting. De cast doet het nog wel redelijk, al blijkt Ursula Andress echt een ontzettend beroerde actrice, en ik vind de kannibalenstam en hun maskers er toch best wel bruut uit zien. Een positieve verrassing.

Redelijk, maar heel veel meer ook niet. Qua filmwerk en acteerwerk was het goed gedaan, maar ik vond het qua verhaal toch wel wat zwakjes. De splitsing in drie episodes met lange tussenpozen hielp ook niet mee om me echt mee te laten voelen met De eerste episode viel vooral op door de vaderfiguur Juan die het jochie praktisch adopteert. Maar zelfs daar werd ik al niet echt door het verhaal meegesleept - zielig is de situatie van Chiron natuurlijk wel, maar voor mijn gevoel werd er wel erg opzichtig op de emotie gespeeld. De tweede episode was wellicht de sterkste, en hierin gebeuren ook wel de cruciale gebeurtenissen, waarin de gepeste Chiron zijn eerste homoseksuele ervaring heeft, de kansloosheid van zijn moeder escaleert, en waarin Chiron uiteindelijk ook wraak neemt voor zijn pesters waardoor niet zij, maar hij de jeugdgevangenis in moet. Wederom niet slecht, voornamelijk door de kwaliteit van het filmwerk, maar qua verhaal ook hier niet bepaald wereldschokkend interessant. En vervolgens gaat de film een beetje als een nachtkaars uit in de derde episode, waarin Chiron getransformeerd is naar een afgetrainde gangster, al is ie van binnen nog steeds een verlegen homofiel jongetje. Naast dat de transformatie niet heel overtuigend was kwam dit deel op mij voornamelijk over als een wat geforceerde tranentrekker. Een mooi gefilmde en prima geacteerde tranentrekker, dat dan wel weer, maar Moonlight liet me toch met een ietwat ontevreden gevoel over. Door de stijl rond ik het naar boven af, maar het is een krap 3.5je.

Ik was wel benieuwd wat Lynne Ramsay hiervan ging maken. Een tijdje geleden heb ik het boek gelezen, en dat beviel toch niet zo heel goed - Morvern heeft wel wat weg van het typische Britse chavvy bimbo-type, maar dan vooral een fantasievariant gemaakt door een vieze man van middelbare leeftijd (veel seks, drugs, te dom om te poepen maar toch een verfijnde muzieksmaak van precies het soort artiesten wat hijzelf leuk vindt), en niet als een persoon van vlees en bloed. Daarbovenop ook nou niet echt een heel logisch verlopend verhaal, al is deels ook het punt dat Morvern een psychopaat is die in het moment leeft. En ook met Lynne Ramsay heb ik wisselende ervaringen - We need to talk about Kevin vond ik vrij goed, maar You were never really here kon me toch een stuk minder bekoren.

Als film, tja, het is soms wel aardig maar veel meer dan dat ook niet. De muziek is tof, Morvern en haar vriendin Lanna doen het leuk, maar ik blijf het een chaotisch, onsamenhangend verhaal vinden waarin ik het karakter Morvern simpelweg niet geloof als werkelijk persoon. Ook niet als rouwende, in de war zijnde, impulsieve Schotse sociopaat. Toch gebeurt er genoeg in de film (dat is het voordeel van verhaaltechnisch van de hak op de tak springen), en ziet het er fraai genoeg uit om toch nog tegen een voldoende aan te kruipen. Nu maar hopen dat Ratcatcher wel echt raak gaat zijn.

Peter Weir. De man maakt interessante films; soms wat traag (en dat is hier ook zeker het geval), maar alsnog, wel intrigerend, en dit zal ook niet mijn laatste van Weir zijn. The Mosquito Coast is een film over obsessie. Harrison Ford speelt Allie, een uitvinder met een nogal egocentrisch karakter en een obsessieve drang naar onafhankelijkheid. Uit onvrede met zijn leven in de VS neemt hij met z'n gezin de stap om een nieuw leven op te bouwen in de jungle van Midden-Amerika. Maar dat maakt het allemaal niet veel beter; de eigengereidheid van Allie escaleert langzaamaan de pan uit en het leven van hem en zijn gezin glijden steeds verder de ellende in. Tot aan moord (of in ieder geval doodslag) en het afbranden van een kerk aan toe.

Het is geen vrolijke film; de jungle is een beklemmende plek hier, zeker als de man des huizes zich langzaam maar zeker steeds verder verliest in een ziekelijke afkeer van beschaving, en daarmee ook zijn gezin de ellende in meesleept. Een atypische rol voor Ford ook, zeker middenin zijn Indiana Jones en Han Solo faam, maar hij overtuigt zeker als obsessieve vader. Fraaie locaties ook in Belize, Honduras of waar het ook exact mag zijn.

Mosquito: Portrait of a Loser. Deze best aardige Zwitserse (?) film portretteert het leven van een volgens mij niet met name genoemde man, die zo in zijn leven een aantal trauma's heeft opgelopen: mishandeld door z'n vader, geobsedeerd door een eenzijdige liefde, en het doofstom zijn helpt natuurlijk ook niet. Ook in het dagelijks leven als kantoorklerk, waarin hij gepest wordt door zijn collega's en er verder geen normaal leven op nahoudt, is het treurigheid troef. En al deze trauma's manifesteren zich in de nogal verknipte bezigheden van de man, en je kan uit de titel al wel deels afleiden wat voor fascinaties hij er op na houdt. Inderdaad, naast een poppenverzameling waar hij nare dingen mee doet gaat hij graag snijden in dode lichamen, waarin hij met name geinteresseerd is in het bloed. Maar ondanks het feit dat het nogal een verknipte kerel is, ga je toch een beetje met 'm meevoelen - dat hij een ontzettend kloteleven heeft en heeft gehad is duidelijk. Het is verder wel wat traag: actie is er nauwelijks, het enige wat er gebeurt is dat de waanzin van de hoofdpersoon langzaamaan escaleert. En als je schrikmomenten, humor of gore zoekt ben je al helemaal aan het verkeerde adres, dit is een bloedserieuze (no pun intended) film. Toch kon het wel m'n aandacht vasthouden, zolang het duurde: 3.0*.

Wel aardige monsterfilm, die een nogal lange en wat saaie aanloop heeft voordat het los komt, maar in het laatste uur best vermakelijk wordt. Het is niet heel verrassend natuurlijk, wat er allemaal gebeurt: in dit geval is het een soort van King Kong verhaal, wat culmineert in een boos en groot monster wat los gaat op Tokyo en 'New Kirk City'. Het monster, in dit geval een gemuteerde reuzenrups die reuzenmot wordt, ziet er eigenlijk best aardig uit, en de vernieling van de stad is ook wel aardig. Wat dan wel weer een beetje genant eruit ziet zijn de legerscenes, waar overduidelijk speelgoedtankjes en poppetjes voor gebruikt zijn. Mothra is (net als Gojira en King Kong) een ietwat serieuzere monsterfilm dan vele van de ultra-low-budget vervolgen die nog zouden komen en die zo slecht en goedkoop zijn dat ze soms weer leuk worden (en soms ook gewoon slecht blijven). Ook best aardig acteerwerk, met meerdere bekende hoofden (uit bv Ikiru, Yojinbo en Bakumatsu Taiyoden, heb ik even gecheckt). Maar er had zeker wel een half uur uitgekund, want zo lang blijft een reuzenmonsterfilm ook weer niet leuk.

Het is weer bijna tijd voor de jaarlijst, en ik kwam er al snel achter dat ik nog wel wat in te halen heb. Mother! was een van de films die ik sowieso nog wel wou zien, en wat bleek, hij draaide zowaar nog in de bios, in het bijzonder relaxte FC Hyena. Ik heb vakkundig alle voorkennis weten te vermijden, en ben dik tevreden dat ik 'm nu toch nog mee heb weten te pakken.

Mother! is een behoorlijk ongemakkelijke film. Het begint als een soort van relatiedrama tussen Jennifer Lawrence en de dichter Javier Bardem, en al snel merk je dat er iets niet pluis is. Maar wat, daar is dan nog geen vinger op te leggen, en bij mij duurde het toch tot na het einde tot alles langzaam op z'n plaats begon te vallen. Het begint met een ongenode gast, die Hij graag wil laten blijven, ondanks z'n af en toe ongepast gedrag. Al valt dat vergeleken met de latere ellende best mee. Het blijft hier niet bij, en we zien z'n vrouw Eva ten tonele verschijnen, een verleidster die zijn verboden vrucht (een soort van edelsteen) sloopt, en vervolgens om de Bijbelallegorie compleet te maken zien we twee zonen langskomen waarvan de een de ander doodslaat. En daarna escaleert de situatie alleen maar verder met een invasie van gasten en slopend tuig die Moeder tot wanhoop drijven, maar Hij vindt het prima, want ze bedoelen het goed en houden van Hem.

Gedurende de film viel ik regelmatig van het ene WTF-moment in het andere, zeker in het pak 'm beet laatste half uur, maar nu zie ik toch steeds meer de interne logica. Gedurende de film kreeg ik het al een beetje in de smiezen, al pretendeer ik niet alles te begrijpen, bijvoorbeeld die gele vloeistof die de moder af en toe nam -wat moest dat voorstellen? Maar inmiddels valt alles toch aardig op z'n plek met een interpretatie als bijbelallegorie waarbij Hij een niet al te flatteuze voorstelling is van God - die het niet kwaad bedoelt, maar voor wie het belangrijkste is dat hij aanbeden wordt. Dat dat verder ten koste gaat van Moeder (Aarde? al zit er ook wat Maria in) en alles wat hij lief heeft, daar is hij blind voor, en in zijn naiviteit ziet hij al het kwaad en de onverschilligheid van de gasten (de mensheid) door de vingers, of vergoeilijkt hij het. Bewondering is de crux van zijn bestaan, en in zijn continu wentelen in aanbidding negeert hij de escalerende ellende die zijn bewonderaars veroorzaken volkomen - tot aan het einde van de wereld toe.

Aranofsky filmt ook weer fraai en weet het ongemak, de escalatie en totale wanhoop zeer goed in beeld te brengen. Overtuigend acteerwerk ook dat je af en toe het bloed onder de nagels vandaan doet halen. Deze gaat zeker mijn jaarlijst halen, tenzij er nog hele rare dingen gebeuren in de komende weken, cinematisch gezien.

Maar eens begonnen met Russ Meyer, misschien één van de bekendere trash-regisseurs maar ook een die me eerder bijzonder slecht bevallen was (Faster, Pussycat! Kill! Kill!). Deze beviel me al een stuk beter, al kan ik ook hier net echt zeggen dat het me een genoegen was. Ook Motorpsycho! heeft een minimaal plot, ditmaal zijn het drie mod-achtige types op motors die zonder reden wat terreur zaaien, en we zien een paar moorden, aanrandingen en uiteindelijk komen ze een stel tegen die het wel met succes tegen ze opneemt. Maar ik zeg wel zien, maar we zien eigenlijk vrij weinig. Alle actrices hebben een enorm decolleté maar naakt zien we niet, ondanks het vele (gesuggereerde) geweld is er nul gore of bloed in beeld. En dan blijft over een heel rechttoe rechtaan verhaaltje met slechts een beetje spanning en hele matige acteurs en actrices.

Het hoeft niet allemaal serieus, arthouse of horror te zijn. Mr. Bones was schijnbaar toen het uitkwam een grote hit in Zuid-Afrika, en de meest gekeken film aldaar totdat vervolg Mr. Bones 2 verscheen. Het is een komedie over een blanke medicijnman die als baby bij een lokale stam terecht is gekomen, en op zoek gaat naar de zoon van het stamhoofd in een resort-stad. Het is allemaal erg luchtig, maar vaak ook wel erg flauw - verwacht een hoop poep- en plasgrappen (écht heel veel), slapstickscenario's waarbij mensen tegen een boom knallen of een varken op hun hoofd krijgen, en natuurlijk een eindeloze reeks grappen van het type 'bosjesman komt in de beschaving en weet niet hoe dingen werken'. Natuurlijk ook nog een romance erin verwerkt, maar goed, ik wil hier ook niet al te cynisch over doen - misschien niet mijn soort komedie, maar echt verschrikkelijk is het nou ook weer niet. Tenminste nog redelijk wat afwisseling qua setting, inclusief een hoop Afrikaanse natuur, en met verstand op nul zijn er ook best nog wel eens grappen die wel werken. Maar het voelt soms wel een beetje aan als de Zuid-Afrikaanse variant van hoe ik me de films van Jandino Aspiraat voorstel.

Ik ben enigszins in een opwelling bij deze film binnengestapt, waar ik slechts vaag van op de hoogte was, maar de combinatie van Ian McKellen en Sherlock Holmes was meer dan reden genoeg om me over te halen. Een vrij originele variant op het Sherlock Holmes-verhaal, waarin een stokoude Holmes die ook langzaam aan het dementeren is mede geïnspireerd door het zoontje van zijn huishoudster zich langzaamaan door de herinneringen van zijn laatste zaak heenwerkt. De Alzheimer speelt daar natuurlijk een belangrijke rol in.

Als je denkt dat dit op een klassieke whodunit gaat uitlopen, dan ben je aan het verkeerde adres. De film beperkt zich voornamelijk tot meditaties over ouderdom , dementie, gemiste kansen in het leven, en een wat mij betreft wat gezocht conflict tussen logica en deductie enerzijds en de menselijke aard anderzijds. Daar hoeft op zich niks mis mee te zijn, maar het leidde in dit geval bij een gebrek aan een werkelijk boeiend plot (of eigenlijk, twee niet bijzonder uitgewerkte flashback-plots en een overkoepelend plot) wel tot een wat saaiige, oubollige film. Ian McKellen zet een bijzonder overtuigende Holmes neer, zowel een kwetsbare stokoude Sherlock als een jongere variant in de flashbacks, de historische setting komt goed over en ook de rest van de cast is prima. Toch overheerst bij mij een licht gevoel van teleurstelling, misschien ook omdat ik diep van binnen meer hoopte op een scherp verhaal dan op deze Ikiru-variant van Sherlock Holmes. 2.5 ster.

Hier keek ik al lange tijd zowel naar uit als tegenop; en uiteindelijk bleken sommige delen prachtig, maar kon het me ook niet de hele film lang boeien. Deze zou ook als anthologie door kunnen gaan, zou ik zeggen. De film begint in een niet nader genoemd plaatsje in Noord-Europa, waar een verliefd stel op reis een eenzame reiziger oppikt, en meeneemt naar de stad. In fraaie Gotische sferen blijkt deze eenzame reiziger al snel een bijzonder mysterieus man die een stuk grond koopt en daar een deurloos, raamloos gebouw op bouwt. Maar de vreemdeling is niet slechts mysterieus, maar sterker nog: het is de Dood zelve, die in een soort van identiteitscrisis zit. Onbegrepen, vervloekt door de mensheid ondanks dat hij slechts de uitvoerder is van het onvermijdelijke, hij zit er mentaal een beetje doorheen. En als de Dood ook nog de mannelijke helft van het verliefde koppel tot zich moet nemen, wordt het er voor hem niet makkelijker op.

De sfeer in de film begint echt geweldig. Ik word heel blij van dit soort prachtige, nostalgische beelden met een licht bovennatuurlijk, Gotisch verhaaltje er bovenop. Helaas blijkt dit zich niet door te zetten gedurende de hele film. Het verhaal is opgedeeld in zes hoofdstukken, waarin hoofdstuk drie tot en met vijf verhalen zijn die zich afspelen in vroegere tijden in respectievelijk Baghdad, Venetie en China - verhalen die de Dood vertelt om de vrouwelijke geliefde duidelijk te maken hoe emotioneel moeilijk zijn taak is. Helaas vond ik deze drie subverhalen over tragische liefde, dood en verraad toch een stuk minder interessant dan het veel donkerdere kaderverhaal. Ja, de locaties zien er behoorlijk goed uit, maar qua verhaal waren het toch een beetje dertien-in-een-dozijn gedoemde-liefde-verhaaltjes. Gelukkig gaan we in het laatste hoofdstuk weer terug naar de oorspronkelijke setting. De film komt ook bijna literair over, ik kan me niet heugen een silent te hebben gezien met zoveel tekst tussendoor. Vind ik overigens helemaal niet erg, maar wellicht goed om van op de hoogte te zijn.

Hoe dan ook, jammer dat de verhalen-in-het-verhaal die de Dood vertelt niet het hoge niveau halen van de andere helft van de film. Desondanks, een fraaie en interessante silent waarin de helft van de flim qua sfeer bijna ongeevenaard is (The Phantom Carriage is de enige die ik zo kan bedenken).

Murder by Phone is behoorlijk gedateerd, maar viel me eigenlijk niet tegen. Niet dat het echt goed was hoor, want het is voornamelijk een vrij standaard thriller, met een flinke paranoïde jaren-'70 sfeer waarbij een eenzame skepticus ten strijde gaat tegen een corrupt boosaardig bedrijf, een tegenwerkend politie-apparaat, en een moordende maniak. Niet heel hoogstaand, maar best wel te kijken. En als extra sausje komt daar nog het horrorelement bij in de vorm van het compleet belachelijke concept: er vinden moorden plaats via de telefoon, waar de moordenaar niet alleen een soort van fatale brown note doorstuurt maar ook nog eens gigantische ontploffingen veroorzaakt. Er wordt uit ogen gebloed, hoofden spatten uit elkaar en mensen worden uit ramen gekatapulteerd. Zo dom en over the top dat het wel weer leuk wordt.