Opinions

Best redelijk, maar eigenlijk is de film op geen enkel vlak echt geslaagd. Whodunits zijn voor mij wel een beetje een guilty pleasure, en zeker het ietwat oubollige soort uit het Engeland van een kleine eeuw terug waarin Agatha Christie grossiert kan me vaak wel smaken. Ik was dus toch wel benieuwd naar hoe deze nieuwe Poirot uit zou pakken, zeker ook gezien de heel behoorlijke cast.

Kenneth Branagh als Poirot is sowieso even wennen. Ja, hij heeft een ontzettend domme soort snorbaard, maar rare gezichtsbeharing had de oorspronkelijke Poirot ook, maar dan een ander type domme snor. Maar vooral de fysiek is toch wel anders dan 'hoort' bij Poirot - Kenneth Branagh is een stuk jonger en forser dan de traditionele Poirot - maar goed, daar kan ik me wel overheen zetten. De film heeft zeker een behoorlijk stuk oubolligheid, met een trein vol met typetjes en karikaturen. Maar Murder on the Orient Express lijkt niet te weten wat voor soort film het nou eigenlijk wil zijn. Er is een beetje actie (niet echt passend in de film, vind ik zelf), maar bij lange na niet genoeg spanning en tempo om dat soort filmkijkers te boeien, zoals ook wel te zien is in sommige eerdere reacties hier. Maar ook als misdaadfilm of whodunit werkt het niet. Poirot wordt wel leuk geacteerd door Branagh, maar in de film zit er geen lijn in wat hij doet of wat hij denkt - hij lijkt willekeurig met wat mensen te praten, en echt interessante zaken komen daarbij niet naar boven, in de laatste tien minuten poneert hij dan de oplossing die voor iedereen die het boek gelezen heeft sowieso al duidelijk is, en misschien voor de filmkijker ook, al zou je dat aan de warrige Poirot niet merken. En er zit zeker wel wat komedie in, maar ook niet echt veel en echt leuk wordt het ook niet. Visueel en qua acteerwerk is het allemaal prima, maar uiteindelijk is het vooral een luchtig niemendalletje dat redelijk wegkijkt maar nergens echt pakt.

En toch ga ik Death on the Nile zeker wel een kans geven

Tijd voor een oudje. Murders in the Rue Morgue is (eigenlijk alleen in naam) een Poe-verfilming uit begin jaren '30, waarin Bela Lugosi overtuigend schmierend de hoofdrol speelt als rondzwervende gekke wetenschapper. Het is best een redelijke film, met prima camerawerk en voor die tijd best wel inventieve shots. Er zit ook een vrij donkere martelscene in waar Doctor Mirakle een aan een kruis genagelde vrouw martelt. Maar toch wil het nergens echt pakkend worden. Het verhaal en de horroraspecten blijven een beetje vlak en tam, en ook de scenes waarin de aap voorkomt zijn nogal gedateerd. Veel van dit soort zaken heb ik ook in andere films uit die tijd beter gedaan zien worden (King Kong, Dracula, Vampyr,...), en het acteerwerk en de flauwe humor was overdreven, soms tegen het irritante aan. Redelijk vermaak voor een uurtje, veel meer ook niet.

Misschien moet ik toch gewoon toegeven dat slashers als dit niet m'n pakkie aan zijn. Deze film was ronduit saai, en de vorige klassieker in het genre (The Burning) die ik laatst gezien heb was beter, maar ook niet echt boeiend. Je ziet de radertjes in de hoofden van de makers ronddraaien: Halloween en Friday the 13th waren een succes, daar kunnen we ook een graantje van meepikken. Laten we een killer met een nieuwe gimmick nemen! Ja! Een mijnwerker met enge helm! Die kan dan mooi met een pikhouweel hoofden van tienertjes inrammen! En een mijn, da's mooi donker, goed voor de schrikeffecten! En laten we dan een andere feestdag uitkiezen... Ja, Valentijnsdag! Dan trekken we ook stelletjes! Vervolgens knoop je het random kostuum en de feestdag op gezochte wijze aan elkaar: je verzint een slap verhaaltje over moorden op de feestdag, je laat het slachtvee (en de een of twee obligate overlevenden) bizarre keuzes maken zoals romantisch een valentijnsnacht in een mijnschacht doorbrengen, en vervolgens met weinig spanning en een beetje gore worden de tieners een voor een het hoofd ingeslagen met een gimmicky wapen. Gaap.

Het is misschien een beetje flauw om deze film specifiek of slashers in het algemeen te betichten van formulaisch in elkaar zitten, maar dit is toch wel een typisch voorbeeld van een niet heel goede genrefilm waar compleet niets verrassends in zit. Het ziet er verder allemaal wel aardig uit, redelijke gore, maar iets meer originaliteit maakt een film zoveel leuker.

Ik vond dit toch een vrij aardige film, al kan ik me voorstellen dat dit voor veel mensen toch bepaald niet het soort film is waar ze op zitten te wachten. De genre-omschrijving misdaad die hierboven staat is precies het soort verkeerde signaal (al is het horror-label op IMDb nog misplaatster), want in My Friend Dahmer zien we een high-school-portret van Jeffrey Dahmer, zonder dat er echt misdaad bij komt kijken.

UIteindelijk is dit toch vooral een high school drama. Jeffrey Dahmer is een buitenbeentje; een aparte jongen met een moeder die ook niet helemaal lijkt te sporen, en waar het thuis al niet helemaal lekker gaat. Maar hoewel Dahmer zeker rare trekjes heeft, zoals voor de grap in spastische buien uitbarsten en een interesse voor ingewanden die met de kennis van nu veelzeggend blijkt; hier wordt hij toch heel gelaagd neergezet. Praten doet hij nauwelijks, en vrienden heeft hij eigenlijk ook niet, maar op een gegeven moment gaat hij toch steeds vaker om met de vriendengroep van John, Neil en Mike, die zijn spastische gedoe wel grappig vinden als een vorm van lekker rellen op school. De film is zeker langzaam en inderdaad, echt veel gebeurt er niet, maar dat maakt het voor mij juist des te verontrustender. Dahmer is geen schuimbekkende maniak in het dagelijkse leven, en hoewel hij tegen het einde van de film vlak voor z'n eerste moord zit zien we hier slechts een paar vroege manifestaties van zijn gestoordheid. Dahmer wordt trouwens erg goed gespeeld door Ross Lynch, en over de hele lijn is het acteerwerk prima hier. Al ben ik het er wel deels mee eens dat er toch wel iets meer had mogen gebeuren in de film.

Ik keek hier wel naar uit, ook zeker met een gemiddelde score als dit. En inderdaad, de film bevat een hoop prachtige onderwaterbeelden, gefocust op een octopus en al het andere onderwaterleven dat daarmee verweven is. Maar visueel mag dit dan dik in orde zijn, daarmee houdt het wel op voor mij. De film wordt verteld vanuit het oogpunt van Craig Foster, een duiker die een band opbouwt met de octopus. Vindt hij zelf in ieder geval. Hoe dan ook, ik heb zelden zo'n irritante verteller gehoord als Craig Foster. Naast een extreem vermoeiende stem, heeft hij ook de neiging om elk stukje onderwaterrust vol te ouwehoeren met wat hij ziet (onnodig, maar misschien nog enigszins functioneel) maar ook met wat hij voelt. En dat is zeldzaam oninteressant, vooral als hij sentimentele verhalen afsteekt over zijn depressies, zijn zoon, zijn geprojecteerde vriendschap met de octopus, en eigenlijk alles wat hem verder maar te binnen schiet. De laatste tien minuten waren helemaal tenenkrommend. Craig Foster heeft voor mij de documentaire compleet vergald. Had ik maar naar Donkerwoud geluisterd en het geluid uitgezet.

Alweer een hele stap vooruit ten opzichte van de rechttoe rechtaan melodrama's van 1910 en 1911. Kador is best interessant, ondanks dat ook hier het melodrama op de loer ligt. Aan de basis van het verhaal liggen de dramatische gebeurtenissen bij de Rotsen van Kador, waar (ik zal het spoilertechnisch gezien vaag houden) de geliefde van Suzanne neergeschoten wordt door zijn rivaal in de liefde en Suzanne door het drama haar geheugen kwijtraakt. Vervolgens wordt er gebruikt gemaakt van de experimentele therapie van Dr. Williams, die via een filmreconstructie van de gebeurtenissen de herinneringen van Suzanne weer op probeert te wekken. Met succes, enuiteindelijk helpt dit ook om het geboefte achter tralies te krijgen. Met een lengte als dit en het beetje experimentalisme in de verteltrant blijft Kador best interessant, en ook is het prima gefilmd - er is veel op locatie geschoten in Bretagne, en dat maakt het best de moeite waard. Ik had wel af en toe moeite om de heren uit elkaar te houden, en qua sentimentaliteit en overacteren had het voor mij ook wel een graadje minder gemogen, desondanks een prima besteding van een goeie drie kwartier.