Opinions

Toen ik hier een tijdje terug een trailer van zag, was mijn eerste reactie dat het me echt een ontzettende boutfilm leek. Maar toch, ik las goede recensies, positieve verhalen van vrienden en collega's, en Edgar Wright is ook geen complete koekenbakker. Echt overtuigd was ik niet, maar gedurende een lange vlucht met bijzonder weinig alternatieven kwam het er toch van. En, het spijt me het te moeten melden, maar mijn eerste reactie bleek helaas volkomen terecht. Een ontzettend gimmicky filmpje met een slap verhaal, platte bordkartonnen figuren die zichzelf veel te tof vinden, wat domme overvallen en achtervolgingen, het was een film lang ergernis. Het enige positieve dat ik kan bedenken is de muziek waar wel wat leuke nummers voorbijkomen, en misschien was de setting waarin ik het keek niet optimaal voor een film als dit. Maar alsnog, ik kreeg spontaan jeuk van Baby Driver. Desbetreffende vrienden en collega's hebben wat uit te leggen, vanaf nu luister ik nog harder naar mijn eigen eerste indruk.

Het is al achtenhalf jaar sinds het laatste bericht zie ik. Nou ja, bij deze - vanwege een reggae/Bob Marley gerelateerd jubileum werd deze film vannacht gedraaid in de bios, en de beschrijving klonk intrigerend genoeg om me spontaan toch over te halen. En absoluut geen spijt van, want dit is ondanks menig gebrek een behoorlijk interessante filmervaring.

Babylon volgt het leven van een groepje Jamaicaanse vrienden in Brixton, zo eind jaren '70. Ze vormen de sound system Ital Lion, die het op mag gaan nemen tegen hun rivalen van Jah Shaka. Heel nominaal is dat het verhaal, maar daar gaat het nauwelijks over. Dit gaat over het Londen van de jaren '70, over zwarte jongeren die hun weg proberen te vinden tussen traditionele ouders, reggae, en een in en in racistische samenleving waar ze nooit welkom zijn. En als tijdsdocument vond ik dit echt supervet. Londen was alsnog heel herkenbaar, maar was een stuk grimmigere en smerigere plek 40 jaar terug, en de vijandigheid hangt in de lucht. Ook de jongeren zelf zijn geen lieverdjes, en er wordt een hoop wiet gehandeld en ook beroofd. Dit tijdsbeeld gaat het ook om, want het verhaal zelf heeft ook weinig omhanden. En, niet te vergeten, de muziek is ijzersterk, met dikke dubs die geregeld de film doorstuwen.

Puur qua plot, of qua technische hoogstandjes hoef je niet veel te verwachten, al is alles alsnog best behoorlijk op film gezet. Maar als rauw sociaal drama met een hoop vriendschap, maar ook heel veel grimmigheid, frustratie en haat vond ik het behoorlijk de moeite waard, en het open maar harde einde paste goed. En met de muziek zat het ook zeker snor.

Children of Heaven is een kleine, neorealistische film over de problemen van (met name) twee kinderen in een arm, Iraans gezin. Ali is de schoenen van zijn zusje kwijtgeraakt, en dat is best wel een big deal voor de situatie waar de familie zich in bevindt; en die gebeurtenis is de katalysator voor de rest van de film. Het is een heel kijkbaar filmpje, goed gefilmd ook, waarin we vooral kijken naar de broer-zus-relatie tussen Ali en Zahra en de frictie, maar ook de saamhorigheid. Het geeft ook wel een interessant inkijkje in Iran. Wel ben ik het met Verhoeven eens dat de emotie soms wel erg georkestreerd overkomt, met de vele close-ups van een treurige Ali, bijvoorbeeld die achtervolging bij het riool en de hardloopwedstrijd op het einde. Maar echt heel erg storend vond ik het niet, het was toch voornamelijk een warm, wat kneuterig (en dat bedoel ik op een goede manier hier) gevoel dat overheerst.

Nieuwe films kijken is leuk natuurlijk, maar ik heb nog een hele rits klassiekers staan die ik in al in geen jaren, en soms geen decennia heb gezien. Dus toen ik deze film op Netflix zag, werd het weer eens tijd om deze jeugdklassieker uit de kast te trekken. Om eerlijk te zijn: na het eerste kwartier vreesde ik met grote vrezen. Ik irriteerde me immens aan met name Marty die continu als het mannetje wordt neergezet, en toen zijn familie in beeld kwam moest ik helemaal even worstelen tegen de uitknop.

Maar gelukkig, en het zal John Milton goed doen, kwam de film redelijk op z'n pootjes terecht zodra Doc eenmaal ten tonele verschijnt, en Marty terugreist in de tijd en daar bijna, of eigenlijk helemaal als het een serieuzere film zou zijn, zijn eigen bestaan versjtiert door de relatie van zijn ouders te verstoren. En dan blijkt het toch wel een vermakelijke, lichtvoetige komedie te zijn met genoeg originaliteit en ontwikkelingen om leuk de film door te komen. Vooral de wisselwerking met de jongere Doc was best leuk gedaan. Zoals bijna elke tijdreisfilm rammelt het script een beetje, de sfeer is af en toe wel erg jaren tachtig-kazig, het acteerwerk is vaak storend overdreven, en Marty McFly blijft een vervelend mannetje met zijn muzikale escapades als tenenkrommend dieptepunt, maar desalniettemin is er toch nog wel ruim genoeg lol te beleven voor een voldoende. Ik laat m'n 3.5* gewoon staan, ondanks dat de film bijna net zo matig eindigt als dat 'ie begint.

Een vreemde film is het zeker, met een nogal dystopische premisse - maar zo onlogisch vond ik de film ook weer niet in elkaar steken. In Bucarau gaat het om het gelijknamige slaperige plattelandsstadje, ergens in Pernambuco in Noordoost-Brazilië. De dystopie bestaat voornamelijk uit een soort van (wat ik interpreteer als) politieke satire op wat gezien wordt als het racisme, superioriteitscomplex en fascistische neigingen van zowel Bolsonaro als ook van sommige Amerikanen. Het arme stadje wordt vrij letterlijk van de kaarten geschrapt en als een soort van open jachtgebied gebruikt waarbij rijke Amerikaanse toeristen op de lokale bevolking kunnen jagen. A la Hard Target.

Behalve het feit dat het een dystopie is zie ik er verder nul sci-fi in (wat vaak genoemd wordt), wel zit er naast zwarte humor een behoorlijke horrorcomponent waarbij het er behoorlijk bloederig aan toe gaat. Het kostte een beetje moeite om te wennen aan de setting, en de sfeer van de film veranderde toch ook behoorlijk op een aantal momenten, dus ik snap het commentaar wel dat het een 'volle' film is. Het geweld en bloed zijn inderdaad in grote mate aanwezig, maar geweldsporno zou ik het zeker niet willen noemen - het wordt gebruikt om een zinnig politiek punt te maken. Waar je het niet per se mee eens hoeft te zijn, soit. Zoals ik al zei, het was even wennen, maar ik kan hier wel wat mee en ik hou wel van vreemde films én films die tot nadenken stemmen. En daar valt deze zeker onder.

Supa action! Swaaaaz!

Wederom een leuke manier om een uurtje te doden - vermakelijke super-low-budget onzin wat met veel liefde en geen middelen in elkaar is gezet. Er zit iets meer lijn in dan in Who Killed Captain Alex?, maar ook niet heel veel meer - zo beginnen we met tien minuten over-the-top actie over een bankovervaller, maar dat lijkt praktisch los te staan van de rest van de film. Weer is er een voice-over, met soms flauwe grappen, soms best aardige grappen, en vaak ook broodnodige uitleg over het plot, want zonder dat zou er weinig van te volgen zijn. Hoe dan ook, het gaat om de vrouwelijke gangster Bad Black en haar criminele activiteiten. Het is een lekker mengelmoesje van stijlen, van actie en misdaad tot slapstick tot sociaal drama - niet altijd even overtuigend natuurlijk, maar wel amateuristische en chaotische onzin, in de positieve zin van het woord. En hier doen ze een stuk minder absurde pogingen tot special effects dan in Who Killed Captain Alex?, en hoewel dat hilarische resultaten gaf is het misschien maar beter ook. Een uur is dan ook wel weer genoeg, maar ik heb me zeker niet verveeld - sterker nog, ik heb best wel lopen gniezen op de bank.

Zo'n film die zo ongeveer iedereen al gezien heeft. Uiteraard weet ik ook al enkele decennia van het bestaan, maar het was er toch nooit van gekomen en ik heb nooit echt de behoefte gehad om 'm voor de lol op te zetten. Nu toch maar eens proberen, en het was inderdaad redelijk wat ik kon verwachten. Ik denk dat ik dit een stuk leuker had gevonden als ik 16 of zo was, en waarschijnlijk ook als ik een popcornfilm als dit met wat vrienden en een krat bier wegzette. Maar goed, het is uiteindelijk een niet zo hele goede buddy cop movie. Van de hand van Michael Bay, wat ook één van de redenen is dat ik deze vrij lang heb overgeslagen, en dat blijkt wel terecht - het is het standaard aantal ontploffingen, actiescenes en een dertien in een dozijn plot wat je van Bay kan verwachten. Wat de film nog enigszins redt, zijn de hoofdrolspelers. Het gekibbel tussen Lawrence en Smith werkt niet altijd maar soms wel, de chemie tussen de twee is er zeker en Smith kan enig charisma zeker niet ontzegd worden. Verder is Tea Leoni naast een fraaie verschijning ook een prima actrice hier. Dat het verder qua verhaal echt prut is, en qua bijrollen ook (de cliché bad guys, of de vrouw van Lawrence, of de politie-collega's), dat is dan wel weer jammer.

Macreedy (een prima Spencer Tracy) komt in de loop van '45 aan in het woestijngehucht Black Rock, op zoek naar een man van Japanse afkomst die in de buurt schijnt te wonen. Maar hij wordt niet bepaald met open armen ontvangen - sterker nog, er wordt hem op subtiele en voornamelijk minder subtiele wijzes duidelijk gemaakt dat hij niet welkom is, ook al voordat het duidelijk is waar hij om komt. Actie is er niet veel, maar een vijandige, broeierige sfeer is er des te meer, en dat roept ook vragen op. Vanwaar de vijandigheid en de grove ongastvrijheid van de dorpelingen? Wat moet Macreedy met de Japanse farmer Komoko, en wat is er met de beste man aan de hand? Waar eindigt de escalatie? En wie is Macreedy uberhaupt?

Dit alles leidt tot een film die ik behoorlijk kan waarderen. Ik ben meer van de sfeervolle, atypische slowburners qua westerns (Ox-bow Incident, Assassination of Jesse James...) dan de cowboy-en-indianen-schietfilms of typische good guys vs bad guys (I'm looking at you, Magnificent Seven), om het maar even simplistisch te formuleren. Qua acteerwerk en cinematografie valt het ook niks tegen hier. Hoe dan ook, langzaamaan lossen de vragen zich op en wordt het verhaal duidelijk, waarna de film zich klaarmaakt voor een finale waarin Macreedy steun krijgt van een aantal dorpelingen, die beseffen dat Macreedy aan de goede kant staat en genoeg wroeging krijgen om het op te nemen tegen de hoofdverantwoordelijken van de moord op Komoko.Het einde is misschien wat meer een standaard showdown, maar alsnog heb ik me prima vermaakt met Bad Day at Black Rock.

Leuke film. Spannende, puntige wraakfilm waarin langzaamaan steeds duidelijker wordt hoe de vork nu in de steel zit. Het is zowel grimmiger als grappiger als de meeste andere films in dit genre, en ook leuk dat er toch nog een aardig plot achter zit waar in ieder geval niet vanaf het begin alles overduidelijk is. En de fraaie Ierse locaties en accenten waar ik een zwak voor heb zijn nog een extra pluspuntje, ik rond 'm naar boven af.

Dat viel me niet mee. Baise-moi drijft op z'n shock value, maar het is over het algemeen een amateuristische bende. Het verhaal stelt weinig voor; we zien twee dames die een hoop neuken en een hoop moorden, zonder verder veel plot. De gimmick is dat de seks ook uitgebreid ongecensureerd in beeld wordt getoond, en de actrices zijn duidelijk gecast vanwege hun bereidheid tot expliciete seks in beeld. Hoewel Karen Lancaume het nog wel redelijk doet. Wat vooral opvalt is hoe lelijk alles gefilmd is, het ziet eruit als een jaren '90 homevideo, en de geweldsscenes zijn ook genant slecht in beeld gebracht. Om over de tenenkrommende dialogen maar niet te beginnen. Of de muziek. Tja, om maar met een relatief positieve noot te eindigen, ondanks de algemene lelijkheid van de film gebeurt er genoeg om het niet echt te laten vervelen, al is dat 'genoeg' meestal een volgende seksscene of (slecht gefilmde) moord. Ik had naast de pogingen tot choqueren wel wat minder amateurisme verwacht, eerlijk gezegd.

Chaotische maar behoorlijk vermakelijke film van de hand van Alex de la Iglesia, met een bizar plot. Met onder andere de Spaanse Burgeroorlog, een snoeihard escalerende liefdesdriehoek waarin twee clowns strijden om de liefde van een trapeze-artieste, diezelfde geflipte clowns op oorlogspad tegen de wereld, een verzameling circusartiesten die geregeld terugkomen, politieke strijd tegen het fascistische regime, en een hele uitgebreide dosis geslaagde zwarte humor. Nee, dat klinkt niet echt heel samenhangend, maar het is wel een behoorlijk fijne over-the-top film over een gestoorde clown-terrorist waar Joker nog een puntje aan kan zuigen. Over het algemeen is het ook behoorlijk goed gefilmd (de beginscene in de Spaanse Burgeroorlog is fantastisch), met ook best wel wat expliciet geweld, helaas komt tegen het einde ook wat minder geslaagde CGI. Op sommige momenten, en zeker zo halverwege, was ik af en toe een beetje murw gebeukt, maar alsnog kon ik deze soort groteske gestoordheid over het algemeen wel waarderen.

Ik ging hier blind in, en dat werkte vrij goed. Zeker in de eerste helft is dit een erg sterke film, als Tess en Keith beiden in dezelfde Airbnb terecht zijn gekomen. Dat er iets niet pluis is, dat is duidelijk, maar of dat een van hen is, iemand of iets anders, en wat dan, dat blijft lang in nevelen gehuld terwijl er wel steeds nieuwe stappen onthuld worden. De film neemt ook zeker de tijd hiervoor. In de tweede helft verschuift de film redelijk van toon. Met de focus op een nieuw personage, de onsympathieke en soms grappige, soms irritante gevallen filmster AJ; maar ook met duidelijkheid over wat er aan de hand is. Over het algemeen blijft het best de moeite waard, met behoorlijk wat incidentele bruutheid en wat fucked up momenten, maar de switch van mysterie naar soort van monsterfilm, waar de moordenares ook bijna bovennatuurlijk sterk wordt, dat werkte voor mij niet helemaal. Alsnog een positieve verrassing met genoeg mysterie, twists, humor en narigheid om me uitstekend mee te vermaken.

Baskin beviel me, ondanks wat overduidelijke gebreken, toch best prima. Het eerste deel waarin we kennis maken met de politie-agenten in kwestie is niet zo bijzonder boeiend, en echt voeling krijgen met de personages gebeurt ook niet. Echt vervelend was het ook weer niet hoor, maar op grond daarvan was het toch wel een wat lager oordeel gevallen. Na een minuut of dertig, veertig komen de agenten dan ook daadwerkelijk bij de hoofdlocatie terecht. En dan breekt de hel los.

Wellicht lag het aan mij, maar behalve het feit dat er een hele rare satanische sekte aan het werk is kon ik niet altijd even goed volgen wat er nou waarom gebeurde - het plot was wat wazig. Maar er zit genoeg gore, psychedelische mafheid en WTF-momenten in dat ik de tweede helft met dikke lol door ben gekomen. Het rare gezicht van The Father helpt hier ook bij, en de bizarre uitdossingen, misvormingen en gebeurtenissen maakten het tot een sfeervolle, wat gestoorde freakshow. Best wel vreemd, maar wel lekker.

Best wel vermakelijke seriemoordenaarfilm van Hong Kongse bodem. Veel mysterie is er niet, het is al direct duidelijk wie de moordenaar is, en vanaf drie kwartier is het ook duidelijk dat ie gepakt wordt, want vanaf dan zit ie al in de gevangenis. Maar alsnog is het een lekker vieze film, waar Anthony Wong de show steelt als moordenaar, en waar de moorden goor zijn maar de toon niet al te donker. Ook vanwege de platte grappen en grollen die af en toe tussendoor komen, meestal iets met de escorts waar de inspecteur nogal gek op is, maar ook wel een beetje vanwege de over the top moorden. Niet dat het écht stoorde, maar het vloekte wel een beetje met de groezelige zelfmoordpogingen en moorden, met name het gezinnetje wat stuk voor stuk uitgemoord wordt - inclusief vier kinderen.

Dit is toch wel even andere koek dan al dat Marvel-gedoe in het laatste decennium (waar ik ook niet zo'n fan van ben, maar dat terzijde), en ook dan de veel donkerdere, serieuzere Dark Knight-trilogie. Hier zien we een ontzettend overdreven cartoonesk verhaal, met personages waarbij ze niet eens proberen om er een serieuze draai aan te geven. Nu hoeft dat ook niet, maar dit is naar mijn smaak toch wel een beetje teveel van het goeie qua kinderachtigheid. Ik sta eerlijk gezegd wel een beetje te kijken van zowel het hoge gemiddelde, als van de vele malen dat ik termen als duister hierop toegepast zie. Tim Burton probeert dan wel allerlei gekkigheid in de film te stoppen, maar bij mij irriteerde de humor vooral een beetje. Danny de Vito als schmierende Penguin is een vrij belachelijke, suffe bad guy, Michelle Pfeiffer maakt weliswaar wel indruk met haar fraaie Catwoman maar dat is meer vanwege het strakke latexpakje waarin ze rondparadeert dan vanwege haar nemesis-skills. Om over die achterlijke bende van Penguin maar niet te beginnen, ik vond die gangstertjes in clownspakken, op eenwielers en al acrobatend niet grappig maar vooral sneu. Batman zelf is wel oké, maar niet bijzonder, en heeft eigenlijk toch een beetje een bijrolletje hier. Misschien was het gewoon niet de juiste film op het juiste moment, maar ja, van de spanning, humor of actie hoeft Batman Returns het niet te hebben. En bij Tim Burton mag je dan tenminste nog hopen op visueel spektakel, maar ook daar viel ik niet van achterover. Toch wel een flinke tegenvaller.

Ik zie het belang van The Battle of the Somme als historisch document zeker. In het heetst van de Eerste Wereldoorlog is dit gefilmd, als informatie, propaganda, en motivatie voor het Britse thuisfront. Veel van de beelden zijn ook daadwerkelijk vlakbij het front gefilmd, waar we voornamelijk veel troepen aan het werk of aan het wachten zien, maar ook dode en gewonde soldaten, schietende howitzers, en de massale logistiek die erbij komt kijken. Maar uiteindelijk vond ik het toch een minder interessante kijkervaring dan ik van tevoren gedacht had. Het is een vrij droge documentaire waarin vooral allerlei oorlogsgerelateerde zaken getoond worden, maar zonder dat er veel structuur in zit. Gecombineerd met de niet geweldige beeldkwaliteit leverde dit toch een minder boeiende en minder indrukwekkende docu op dan gehoopt.

Haha, heerlijk wat een prul. De film verdient z'n reputatie, want het voelt aan als een zichzelf ontzettend serieus nemend scifi-epos, maar die eigenlijk op elk vlak de plank misslaat. Nu zal het bronmateriaal ongetwijfeld ook niet veel soeps zijn, want in de literaire kwaliteiten van L. Ron Hubbard heb ik weinig vertrouwen, maar het plot tart in ieder geval elke logica. Met holbewoners die in straaljagers kunnen vliegen, schmierende rasta-Klingons van drie meter lang als hilarische bad guys, Forest Whitaker in z'n slechtste rol ooit, en special effects die gezien het budget toch op momenten wel heel beroerd zijn. Er gebeurt in ieder geval genoeg, al is de logica daarin nou niet echt te bespeuren. En bizar genoeg staat het beeld in zo ongeveer elk shot scheef, alleen de hoek waaronder wil nog wel eens variëren. Wie dat een goed idee vond, ik zou het niet weten, maar het blijkt wel weer dat zo'n vanity project van een Hollywoodster uitstekend de mist in kan gaan. Maar goed, heel slecht was het wel, écht saai niet, dus een sterretje mag meneer Travolta wel hebben. "Like Star Wars, only better" is het in ieder geval niet geworden.

Vanavond Beast in de bios meegepakt, en om de woordgrap vast in te koppen: het was best wel een beest van een film. En geen draak gelukkig. En nu hou ik op.

In Beast zien we hoe Moll, een meisje met strenge ouders en geen tot weinig vrienden, langzaamaan uit haar kooi barst onder de invloed van haar opbloeiende relatie met buitenbeentje Pascal. Dit alles op een fantastisch gefilmd Jersey, met schitterende natuurgezichten, kusten, velden, maar ook temidden van een enorme lokale spanning nadat meerdere meisjes ontvoerd en vermoord zijn. En deze hele tumultueuze relatie en alles wat dit losbrengt bij de familie en de gemeenschap gaat met de nodige Sturm und Drang gepaard. Ik denk verder niet dat het heel veel meerwaarde heeft om verder over het plot uit te weiden, maar Beast was een indrukwekkend, intens staaltje film. Moll en Pascal worden beiden zeer overtuigend neergezet, net als de bedrukkende omgeving waar Moll vandaan komt, en de dynamiek tussen hun twee komt zeer natuurlijk over. En continu hangt er een broeierige spanning, die uiteindelijk ook explodeert naar het einde toe, al wringt het wat al te expliciete einde toch wel wat. Hoe dan ook, geen vrolijke of makkelijke zit, maar ik ben onder de indruk, zeker voor een debuut. Voorlopig niet helemaal de volle mep, maar voor zover wel hard op weg naar een mooie positie op mijn jaarlijst.

De beschrijving is al prachtig: "Een enorme gorilla ontsnapt uit een dierentuin en terroriseert de mooie blote dames die lid zijn van een nabijgelegen nudistenkamp". Dat moet wel een puike film opleveren!

Nu weet ik in ieder geval dat er zoiets is als een nudistenkampfilm als genre. Echt verbaasd ben ik niet, na het ontdekken van genres als naziploitation geloof ik alles. Maar goed, dit is natuurlijk pure pulp: een slecht geacteerde film met een nog slechter plot die vooral dient als excuus om zoveel mogelijk tieten te laten zien. En het slaagt beter dan mijn eerdere ervaringen met Jess Franco en Russ Meyer, al waren die ervaringen ook wel bijzonder matig. De 'gorilla' is in tegenstelling tot wat de omschrijving claimt niet enorm, maar duidelijk een man in apenpak die wat loopt te springen, ik had niet beter verwacht. Het verhaal bestaat verder simpelweg uit heel veel niet-functioneel naakt, met daartussenin de desbetreffende gorilla die zo her en der wat half ontklede tot geheel ontklede fraaie deernes aanvalt. Met veel gekrijs en af en toe een lijk tot gevolg, en uiteraard geen seconde gore. Verder veel op en neer verende pronte borsten, en een halfhartig politieonderzoekje. Kortom: horror is het niet, slecht gemaakte maar vermakelijke cult die als softporno dient is het des te meer.

Fuck them, and their law

Ik kan best wel mee met de kritiek van de bovenbuurman. Het plot had nogal wat makkelijke elementen, met een politieman als schoonvader aan de ene kant en een criminele broer aan de andere kant. En met de grote lokale DJ opeens als grote vriend. Het vriendinnetje met precies een vriend van Fido als ex. En inderdaad, die verhaaltjes aan het einde waren volstrekt overbodig. Sterker nog, de flauwe verhaaltjes (met name die van Robert, en die van Spanner en Johnno) zorgden er bijna voor dat ik er nog een half puntje afhaalde.

Bijna, want jezus, ik heb gewoon genoten van Beats. Misschien helpt het opgroeien in de jaren '90 (al hielp dat bij het veel mindere Mid90s niet), al ben ik een aantal jaren later opgegroeid en uiteraard niet in Schotland. Het opgroeien en losgaan op feestjes, het doorhalen, de vette feestscenes met eindelijk een keer een overtuigende drugssfeer, en ook met de wat nerderige Johnno die wat aansporing nodig heeft om los te gaan kon ik me wel identificeren. Een heerlijk portret van de vroege/mid jaren '90, en het toonde ook de onzin van de Criminal Justice Act op een fijne manier aan. Wat kleine irritatiepuntjes zoals ik in het begin schreef maar alsnog, Spanner was een baas, en met het Schotse accent kan je bij mij ook weinig verkeerd doen.

Het viel mij helaas niet mee. Irritante personages, de typische cliché twintiger vriendengroep, downloaden een app. En de rest kan je gezien het genre wel raden. Een suf verhaal, oninteressante personages, het interesseerde me vrij weinig of en hoe ze aan hun einde zouden komen. Nog een paar jumpscares, die nog net een puntje opleveren, maar voor de rest heb ik me hier stierlijk bij verveeld.

Het toeval wil dat ik bijna tegelijkertijd met John Milton ook een film van Val Lewton met Boris Karloff gekeken, maar dan eentje van een jaar later: Bedlam. Het is allemaal wat gedateerd, doch zeker wel de moeite van het bekijken waard als je dit soort ouderwetse drama's kan waarderen. Echt een horror is het nauwelijks, meer een thriller die zich afspeelt in en rond een gesticht in pre-Victoriaanse tijden, al speelt Boris Karloff wel een ontzettende smeerlap. Karloff speelt Master Sims, de gewetenloze baas van het beruchtige gesticht bijgenaamd Bedlam, die als een volleerd intrigant de kritische Nell Bowen tot zijn gesticht weet te veroordelen, terwijl ze overduidelijk geestelijk volkomen gezond is. Ietwat oubollig is het wel, maar er zit best nog wel een spanning in de strijd tussen aan de ene kant Bowen en haar Quaker-kennis die staan voor een meer menswaardige behandeling van de inmates, en aan de andere kant het verwende leeghoofd Lord Mortimer en met name de sterk gespeelde Sims die al die gekken zien als verwerpelijke wezens die als vuil behandeld dienen te worden. Het middenstuk in het gesticht, waar voornamelijk de menselijke kant van de bewoners wat meer getoond wordt, is wat saai en heeft een wat belerend toontje, maar ik heb me prima met Bedlam vermaakt. Omdat ik me zo genereus voel vandaag, en Karloff een uitstekende naarling aflevert, rond ik het af naar 3.5*.

Een bizar werkje, dit Begotten. Het begint al typerend vaag en bloederig, met een in gruizig zwart-wit gefilmd zelfmoord/wedergeboorteritueel van een personage dat schijnbaar God zelf voor moet stellen. Daarna gaat het in dezelfde sfeer door, met nog veel meer vervreemdende, aartsdonkere beelden van een tergend langzame stroom geweld, marteling, bloed, verkrachting, en vaak ook gewoon beelden waar het nou niet helemaal duidelijk is wat er nu precies aan de hand is, al ziet het er wel onheilspellend uit. Het schijnt dat Begotten een vrije interpretatie is van het Bijbelboek Genesis, al had ik dat zo niet direct bedacht. Ook de cinematografie is onorthodox; de hele film bestaat uit groezelige zwart-witbeelden, die het gevoel oproepen alsof je naar een occulte rite uit een ver en donker verleden aan het kijken bent. Experimenteel met een hoofdletter E. En in alle eerlijkheid, ook wel Pretentieus met een hoofdletter P.

De film voelt wel erg lang aan, ook al duurt het maar een goede 70 minuten. Narratief is het nou niet bepaald duidelijk wat er gebeurt, laat staan waarom, en vaak is het een kwestie van de duistere beelden over je heen laten komen. Een aangezien dialoog ook volledig afwezig is, is het toch een hele zit om Begotten uit te kijken. Toch, intrigeren deed het zo af en toe wel: 3.0*

Tja, ik snap de hele polonaise bij deze film niet. Nou ja, ik snap het wel een beetje, ik kan me voorstellen dat het wel lekker wegkijkt en dat men het satirische aspect leuk vindt. Maar ik trek dit soort films niet zo goed, ook iets als Forrest Gump kon ik bar weinig mee. Simpele ziel Chance is z'n hele leven tuinman geweest bij een oude rijke man die op een gegeven moment overlijdt - maar door simpel en eerlijk te blijven komt hij over als diepzinnig en pakt hij per ongeluk de hogere echelons van Washington in, tot aan de president aan toe. Nou nou, wat een scherpe satire. Ik vond Peter Sellers vooral irritant en vond het satirische aspect ook maar matig. Die IMDb-score van 8.0, 12 ICM lijstjes en een 3.7 op MM, het zal allemaal wel, maar ik ga hier lekker boe roepen. Nauwelijks grappig, satire van lik me vestje (het is compleet ongeloofwaardig dat men hier niet al na vijf minuten doorheen prikt), en dat iemand simpel is is helemaal niks mee, maar daar hoef ik ook geen film over te zien.

Dat viel niet mee. Ik hou van voetbal, ik had wel zin in iets luchtigs, en eigenlijk ook wel in een komedie. Behalve het tweede kwam ik van een koude kermis thuis - er was eigenlijk geen grappig moment te bekennen (ik kon ook niet zoveel met de vele Indiase stereotypen, misschien grappiger als je uit die cultuur komt), en er kwam niet heel veel voetbal aan bod en wat er wel aan bod kwam was uitermate amateuristisch. Het is vooral hele voorspelbare feel-good voor een tienerpubliek, waarin twee meisjes (een van Indiase afkomst) een voetbalcarriere najagen. En ja, de rest kan je uittekenen, ouders die het er niet mee eens zijn, ruzies en het weer goedmaken, liefdesperikelen, niet zo heel veel voetbal, maar wel uiteraard een happy end met een doelpunt in een finale. Gaap. Zelfs een jonge (en graatmagere) Keira Knightley en een op zich ook prima spelende Parminder Nagra weten de film niet naar een voldoende te trekken. Ik kan 'm afstrepen, en kan ook bij deze wel beloven dat ik 'm niet nog eens een keer op zal zetten.

Burning was een aparte ervaring. De film is behoorlijk traag, behoorlijk lang en puur qua plot gebeurt er sec gezien ook vrij weinig. In de eerste helft sleepte de film ook nog wel op momenten, en had ik uiteindelijk niet verwacht dat ik alsnog op een zodanig positief eindoordeel uit zou komen. Maar nu, een paar uur na afloop, brandt de film nog steeds na en heeft het toch best wel wat losgemaakt. Het plot is, zoals al eerder gezegd, summier, maar daar gaat het niet zo om - het is een film over eenzaamheid en isolatie, de mens als eiland. Maar ook over klasseverschil en de maatschappij van het huidige Korea, waar ik als niet-Koreaan ongetwijfeld lang niet alles kon duiden.

De film is gebaseerd op een kort verhaal van Murakami, dat ik wel gelezen heb, maar om eerlijk te zijn kan ik me niet precies voor de geest halen in hoeverre het originele verhaal afwijkt. Maakt ook niet uit, de film is alsnog danig Murakami-achtig, met een aantal typische Murakami-karakters: Jong-su als stille einzelgänger zonder echte baan en zonder uitgebreid sociaal leven (al gebeurt er in het gemiddelde Murakami-verhaal juist weer vrij veel met dergelijke personages, maar goed), Hae-mi als eigenzinnige vrouw die weliswaar extraverter is maar ook in een soort van sociaal isolement leeft, en ook de rijke Ben heeft wel wat van de verschillende yuppen die her en der in Murakami terugkomen. En ook zaken als de put en de kat zien we vaak terugkomen bij Murakami. De karakters maken ook deels dat het een wat langzame film is, een sociaal geïsoleerde introvert als centraal karakter in een film die ook niet bepaald plotgedreven is, dat is niet voor iedereen lekker film kijken verwacht ik. Hoe dan ook, we volgen met name Jon-su die Hae-mi uit zijn jeugd kent, en haar na lange tijd weer tegenkomt. Maar als snel ontmoet zij de rijke yup Ben; vriendelijk, hoffelijk maar het blijft de film lang vaag wat hij nu eigenlijk doet in zijn leven, en de suggestie is inderdaad dat het niet veel goeds is. Hae-mi verdwijnt, en Jong-su probeert te achterhalen hoe de vork nu in de steel zit.

De film bestaat een beetje uit twee helften, zoals meerderen hier al aangeven, zo ongeveer gescheiden door een fraaie dansscene waar Hae-mi losgaat. Daarvoor zien we hoe Jong-su, Hae-mi en Ben elkaar leren kennen en (enigszins) hoe hun onderlinge relatie ligt, al blijft dat laatste ook opzettelijk onduidelijk. Een centraal thema (volgens mij) is hoezeer ieders zicht op de werkelijkheid beperkt is, en hoe weinig we nu eigenlijk weten over hoe dingen nu echt in elkaar steken. Wat doet Ben nu eigenlijk? Hebben hij en Hae-mi een relatie gehad? Waar is zij beland, en is dat inderdaad de schuld van Ben? Wat bedoelt Ben precies met kassen verbranden? En vanuit Ben's perspectief, wat weet Jong-su? Vanuit Hae-mi's perspectief, wat wil en voelt Jong-su? Maar ook allerlei relatieve details: heeft Hae-mi nu echt in een put gezeten? Is de kat er nou wel of niet? In de tweede helft na de verdwijning wordt de film wat mysterieuzer en ook wat meer na mijn smaak. Het mysterie lost zich slechts deels op, maar Jong-su trekt in ieder geval zijn conclusies. Op grond van beperkte informatie heeft hij een plausibele theorie, maar veel meer ook niet - maar hij handelt rigoureus. Het is een kwestie van vergeten dat Hae-mi wellicht niét door Ben vermoord is.

Zoals ik al zei, ondanks de traagheid zo af en toe zindert de film nog steeds wel na. Omschrijvingen als 'spannend' die ik prominent in de Volkskrant-recensie zie kan ik nou niet echt onderschrijven, en is vermoedelijk ook vragen om problemen qua verwachtingspatroon. Wel een fraaie film die stof tot nadenken geeft en ook cinematografisch een plaatje is, dus rond ik het naar boven af: 4.0*.

Dit is voor Asylum-begrippen best een aardige film. Natuurlijk is het een foute actie/horror/SF-film, maar zowel qua cast, verhaal als effecten is het bovengemiddeld. Het begint als een standaard-monsterfilm, als een aantal Amerikaanse oorlogsschepen en uiteraard de president belaagd worden door grote tentakels in de Bermuda-driehoek. Maar het blijkt dat deze tentakels geen monster zijn, maar van buitenaardse makelij en dat er een grote UFO op de bodem ligt. Daarna wordt het een soort van Independence Day, Asylum-stijl. Ja, je moet natuurlijk niet met hoge verwachtingen de film in gaan, en ik mag toch hopen dat beslissingen in werkelijkheid niet zo genomen worden als dat de president en legerleiding dat hier doen, maar als dom B-spektakel was dit best vermakelijk.

Een niemendalletje van een film, maar op zich wel een vermakelijk niemendalletje. Joan Crawford speelt een keiharde uitbaatster van een circus, waar op een gegeven moment artiest na artiest het loodje legt. De film is een soort van whodunit, met een paar korte moordscenes, in een circussetting. Het is best wel vermakelijk, ook omdat er regelmatig wat circusacts voorbijkomen om voor wat vermaak te zorgen, en het ziet er prima en kleurrijk uit. De cast is nogal wisselend, Joan Crawford en sommige van de agenten doen het prima, maar met name de circusartiesten zijn vooral uitgekozen vanwege hun circuskwaliteiten, en niet om hun acteertalent. Echt spannend wordt het verder niet, en de anderhalf uur was wel lang voor deze film, maar voor een loze ochtend was dit best wel oke.

Tja, het blijft een genre waar ik de charme niet echt van kan inzien. Eerder heb ik al wel eens Ilsa: She Wolf of the SS gezien, en dit is een beetje van hetzelfde laken een pak. We zien een sadistische, vrouwelijke nazi-commandant die een film lang losgaat op allerlei gevangenen, zowel man als vrouw, op allerlei pijnlijke en vaak ook seksueel getinte wijzen. Daarnaast is er ook nog allerlei ander oorlogsgeweld te zien, met een niet bijzonder zijplot met Italiaanse partizanen, maar de beruchtheid is toch voora gebaseerd op de vernederende spelletjes die gespeeld worden met de gevangenen. Al valt het qua echte gore ook wel weer mee; de insinuaties zijn viezer dan wat er werkelijk getoond wordt, en de nepheid van de 'martelingen' is overduidelijk. En het zal niet verbazen, ook qua plot valt hier niet echt veel te beleven. Spannend is het niet, maar echt storend saai wordt het ook weer niet. Verder ziet het er voor de categorie trash misschien nog wel aardig uit, maar het is geen genre waar ik sta te popelen om er meer van op te zoeken.

Fijne documentaire over Ginger Baker: legendarische drummer, contactgestoorde grofgebekte eikel, en avontuurlijke zwerver. In ieder geval een goed onderwerp voor een documentaire. Ginger Baker is vooral bekend als de drummer van Cream, waar hij na een rauwe jeugd en een obsessie voor jazz in terechtkwam. En eigenlijk intrigeert de docu vanaf daar al. Ginger is een moeilijke kerel, een grootverbruiker van drugs (zoals zovelen in die muziekscene) en een ongeleid projectiel - maar ook een legendarisch goede drummer. En al in de Cream-periode (en daarvoor, met Graham Bond en in de jazzscene) zien we al de rode draad verschijnen, waarin hij bijzonder moeizame en licht ontplofbare relaties onderhoudt met zijn collega's. Hij heeft overduidelijk niets met Jack Bruce, en hoewel er met Eric Clapton veel meer een klik was, is Ginger Baker alsnog zo intens en zo moeilijk dat Eric Clapton diep ongelukkig was toen Baker opeens in z'n volgende band op kwam dagen.

En zo begint een lange zwerftocht door vele bands, over vele continenten (hij komt onder andere in Nigeria, Italie, de Verenigde Staten en Zuid-Afrika terecht), via vele vrouwen (zowel groupies als vrouwen met wie hij getrouwd was) en kinderen, met vele muzikanten, en ondertussen bakken met geld uitgevend aan drugs en, verbazend genoeg, paarden en het verschepen daarvan - Ginger heeft een polo-obsessie. Niet het soort sport wat je verwacht bij hem, maar there you go. En de geschiedenis herhaalt zich: op een gegeven moment laat hij alles achter zich, inclusief meerdere malen vrouwen en kinderen, hij verbrandt al zijn bruggen en begint ergens anders opnieuw. En tussendoor komen er een hoop sterke verhalen voorbij, fantastische muziek (al ben ik geen jazz-fanaat) en muzikanten, en blijft deze goed gemaakte documentaire boeien. Al blijft Ginger een ontzettende hufter, hij is wel een interessante hufter.