Opinions

Mandy was vorig jaar een fijne over-the-top ervaring, met name visueel erg sterk maar ook erg vermakelijk met een Nicolas Cage die goed losging. Ik was dus toch wel benieuwd wat Panos Cosmatos eerder had gemaakt. Maar helaas, deze Beyond the Black Rainbow kan ik weinig mee. Om maar even positief te beginnen, ook hier ziet het er weer fantastisch uit - fraaie shots, veel vervreemdende kleurenfilters en ook een onheilspellende, psychedelische sfeer die daardoor gecreeerd wordt. Maar toch was hier bijna geen doorkomen aan, er is iets van een verhaal (zie de korte omschrijving), maar heel veel meer kon ik er niet van bakken. Het is vooral een plotloos meanderend gebeuren, was mijn indruk, en dat je dan af en toe fraaie beelden te zien krijgt is leuk maar uiteindelijk niet voldoende om de aandacht er bij te houden. Misschien ben ik op een lome bijna tropische avond ook net niet scherp genoeg en had ik het beter kunnen hebben op een ochtend met een paar bakken koffie. Maar voorlopig kon dit me niet bekoren.

Bij een vorige horrorchallenge heb ik Olaf Ittenbach ontdekt, en zijn low budget splatterwerkje The Burning Moon beviel toen vrij goed. Nu tijd voor een tweede Ittenbach, die helaas toch wat minder beviel. Beyond the Limits is eigenlijk twee losstaande verhalen: een eerste waarbij een hitman in een hedendaagse setting een groep mensen martelt, en een tweede verhaal over ketters en bruut geweld in de Middeleeuwen. Waarbij dat tweede deel me toch wat beter beviel. De film ziet er vrij aardig uit, en ook de gore is goed gedaan - dat Ittenbach dat kon, wist ik al. Maar buiten het brute geweld dat op momenten losbarst is er niet zo heel veel te beleven bij Beyond the Limits - de zwarte humor die ik in The Burning Moon nog wel kon vinden zag ik hier niet zo, en Ittenbach is duidelijk beter in gore en splatter dan in een interessant verhaal vertellen. En dan is 106 minuten best wel aan de lange kant.

Russ Meyer. Wat een talentloze zak hooi. Ook Beyond the Valley of the Dolls is weer een vreselijke draak, al is het weliswaar op een hele andere manier een draak dan Faster, Pussycat! Kill! Kill! of (in iets mindere mate) Motorpsycho dat waren. Maar ook hier is het een film lang een stelletje ontstellende lutsers en dozen die hip en cool proberen te acteren; in die eerdere films door de gangster of wraakengel uit te hangen, en hier zien we een meidenband die zich laat gaan in de partywereld van begin jaren '70, met volop hippies en vrije seks. Het is bijzonder dat je er dan alsnog een saaie film van kan maken, maar laat dat maar aan Russ Meyer over. Het zijn in ieder geval nog vier ICM-lijstjes.

Big is zo'n film die ik van naam kende, en waar een vrij jonge Tom Hanks in speelde, maar nog nooit gezien had. Het trok me ook nooit zo, maar nu dan toch een goed excuus gevonden om 'm te kijken voor de Vrouwelijke Regisseurs-challenge. Hoe dan ook, Big is precies wat je ervan kan verwachten: het is een brave, volbloed-Hollywood-komedie die weliswaar voorspelbaar en wat gladjes is, maar alsnog wel heel soepel wegkijkt. Het gegeven is simpel. Josh is 13 jaar en net zoals veel kinderen denkt hij wel eens: was ik maar volwassen. In Big wordt deze wens ook daadwerkelijk vervuld, en ja, de film verrast daarna ook geen moment. De te verwachten contrasten tussen het volwassen leven en dat van een 13-jarige, Josh die als volwassen man onvolwassen dingen doet, de kinderlijke frisheid die hem ook succes geeft, een romance met iemand die valt voor zijn ongecompliceerdheid, het af en toe toch vervallen in volwassenengedrag, en uiteraard een happy end. Grappig was het eigenlijk niet, maar toch keek het lekker weg. Een makkelijk en luchtig tussendoortje, maar daar is af en toe ook niks mis mee.

Zo, dit was een noir van de betere soort. Fritz Lang zet een verhaal op de planken dat alle gebruikelijke noir-ingrediënten wel bevat, en daardoor misschien ook niet het meest verrassende verhaal ooit is, maar het zit bijzonder goed in elkaar. Dave Bannion is een hard-boiled detective die op onderzoek uitgaat na de zelfmoord van een collega die niet brandschoon blijkt te zijn. Al snel blijkt er meer achter te zitten, en wordt hij ook van de officiële kant tegengewerkt aangezien de lokale georganiseerde misdaad z'n tentakels ook hoog in de politiemacht heeft zitten. Vele verwikkelingen volgen, met moord en doodslag tot gevolg, welig tierende corruptie, en ook een aantal maffia-molls waar meer achter blijkt te zitten dan je wellicht in eerste instantie verwacht. Maar genoeg plot, want hoewel dat an sich interessant genoeg is in de film, wordt daarnaast ook bijzonder veel goed gedaan.

Fritz Lang houdt de film continu spannend zonder al te overdreven actie op te zoeken. De film ziet er goed uit, en het acteerwerk is eigenlijk zonder uitzondering sterk - al wil ik nog wel een aantal speciale vermeldingen geven aan Lee Marvin als nare henchman, en Gloria Grahame die een uitstekende moll met gewetensproblemen neerzet. De sfeer is zoals het een noir betaamt, waarbij de verreikende invloed van de misdaad een beklemmende atmosfeer geeft. Weliswaar een paar harde scenes, maar uiteindelijk loopt de film vrij goed af (Hays code?) en is het ook weer niet zo aartsdonker als sommige andere noirs die ik gezien heb. Een sterke noir, een fijne politiefilm, die misschien niet superorigineel is maar wel bijzonder goed in elkaar is gezet. Weet je wat, ik rond het naar boven af.

Prima vermaakt met deze komedie, met zeker wat thrillerelementen, die nochtans wat moeizaam begint. Met een hoop absurde wendingen volgen we een misdaadplan wat steeds verder in de soep loopt, en door het hoge tempo en de vele verrassende twists hoef je je niet te vervelen. Echt heel grappig is het niet, maar dat hoeft ook niet, en ik vind David Schwimmer toch een vermoeiende acteur die hier precies hetzelfde typetje speelt als Ross uit Friends. Desalniettemin een leuk verhaal in een leuk tempo met een cast waar de niet-Schwimmers het ruimschoots goed maken.

Ik wist al wat van de reputatie van Visitor Q, maar zelfs met dat in het achterhoofd en natuurlijk de regie van Miike, stond ik toch wel te kijken wat voor een extreme zaken hier getoond werden. Vaak niet zo heel expliciet, maar met een matter-of-factness waar de meest bizarre dingen behandeld worden alsof het compleet normaal is. Ik zal niet teveel spoileren, maar we beginnen gelijk al met vader die seks heeft met zijn dochter, die bijhobby't als hoertje, terwijl ze uitgebreid elkaar filmen en fotograferen. En binnen pak 'm beet een half uur zien we ook mensen die uit het niets met een steen op hun hoofd worden geslagen, zoontje dat moeder flinke klappen geeft, moeder die heroine gebruikt, zoontje dat in elkaar geslagen wordt door wat pestkoppen terwijl vader het vrolijk staat te filmen. En ga zo nog maar een uur door. Deze dysfunctionaliteit wordt ook nog eens als de normaalste zaak van de wereld beschouwd door de andere familieleden.

Visitor Q is een soort van absurd portret van een Japanse familie, waar heel veel mis mee is. Wellicht als uitvergroting van wat Miike ziet als wat er mis is met de typische Japanse familie, wellicht is het ook simpelweg Miike's gevoel voor humor, wellicht een combinatie. Het tweede lijkt me ook niet onwaarschijnlijk, aangezien Gozu (mijn favoriete Miike tot zover) wel wat humor in dezelfde richting heeft, maar dan minder extreem gaat. Hoe dan ook, vrijwel uit het niets komt (nou ja, nadat hij vader met een grote steen op z'n hoofd heeft geslagen) er een familiegast, wiens aanwezigheid de gebruikelijke familiedynamica verstoort (maar nou ook weer niet op een goede manier - misschien katalyseert hij meer, en eigenlijk doet hij vrolijk mee met de ellende) en die uiteindelijk weer met de noorderzon verdwijnt. Het zal niet verbazen dat de film er na het eerste half uur niet tammer op wordt. Maar wat ik hier nu echt mee moet weet ik ook niet. Bizar, extreem, over the top, soms ontzettend grappige zwarte humor al gaat het vaak wel heel ver, sommige momenten kon ik dan weer niet zoveel mee, en ik heb me in ieder geval niet hoeven te vervelen. Er werden grenzen verlegd, nee, compleet weggevaagd (qua zaken die er gebeuren - gore is er eigenlijk niet), en als er een grens is die Miike hier niet slecht, dan is dat waarschijnlijk omdat hij er bij het maken even niet aan gedacht had - anders was die er ook aangegaan. Die scenes zo rond het uur, WTF? Maar eind goed, al goed, dankzij onze bezoeker is het gezin na een zee van incest, moord en mishandeling dichterbij elkaar dan ooit. Hartverwarmend!

Gloeiende oliebollen, daar kan ik wel in mee. Billie Turf ken ik van de stripverhalen uit m'n jeugd, al kan ik me er niet heel veel meer van herinneren - behalve dat ie ontzettend dik was en altijd problemen had met meester Kwel. Nou blijkt uit deze film, heel veel meer valt er ook niet te herinneren, want dat is eigenlijk de hele kern. Het is allemaal heel flauwe slapstick, waarbij Billie en zijn vriendje Dolfje een beetje kattekwaad uithalen en er voornamelijk wat makkelijke fysieke komedie is. Met lekker old school 'grappen' over mattenkloppers, taarten stelen, en achtervolgingen door het internaat heen. Maar goed, het is allemaal heel flauw en makkelijk, maar toch ook wel grappig om een keertje gezien te hebben.

Dit is echt wel bottom of the barrel. De gesprekken tussen de hoofdpersonen waren zielsdodend, ik geloof dat ik zelfs op reality TV dit soort niveau niet ben tegengekomen. En dan zijn we halverwege de film, hebben we alleen nog maar een paar dates tussen twee écht hele vervelende lui gezien, en zijn we nog geen vogel tegengekomen (nou ja, twee vliegende parkieten en een dooie meeuw). 'Gelukkig' begint op een gegeven moment de Birdemic, uit het niets. Ik denk dat de meeste mensen de special effects wel uit Youtube-clips kennen. En ja, zo slecht is het inderdaad, alsof het gemaakt is door een hele luie photoshopper. Dit bedoel ik ook niet als hyperbool, het zijn letterlijk ge-copy-paste geanimeerde arenden. En lachen om de slechte CGI is max tien minuten leuk, maar dan houdt het ook wel op. Om het positief te bekijken, de eerste helft van de film was nog waardelozer.

Ook ik vond het een erg sterke, originele film. In eerste instantie moest ik even wennen aan het camerawerk, technisch fantastisch knap maar pakte me niet direct. Maar gedurende de loop van de film zorgde het er steeds meer voor dat ik in de flow van het verhaal meegezogen werd. Nu was dat sowieso al niet zo'n probleem, want de film had sowieso van zichzelf al een prima tempo en was op momenten ook erg grappig. Wel werd het af en toe, als film over een gesjeesde blockbusteracteur en met belangrijk thema toch hoe hij zichzelf ziet en hoe hij gezien wil worden nadat hij in zekere zin toch het hoogtepunt van zijn carriere gehad heeft, een beetje metafilm en navelstaarderig. Maar dat stoorde eigenlijk nauwelijks, op een paar momentjes na. Ik kon het surrealisme/magisch realisme of hoe je het ook wil noemen in de vertelling prima waarderen, en gecombineerd met het geweldige acteerwerk, originele aanpak en het fantastische camerawerk was dit echt genieten.

Een potje Hitchcock ben ik meestal wel voor te porren, en deze klassieker was op Canvas - tijd voor een hoognodige herkijk. Hij beviel me toch wat minder dan ik verwachtte. Qua sfeer doet de film het heel aardig, met een plotselinge bedreiging van het dagelijkse leven die je niet verwacht, maar die wél best overtuigend gebracht wordt.

Maar een vrij continue irritatie lag vooral in het visuele aspect, ik kan me maar weinig films herinneren waarin zo duidelijk voor een green screen geacteerd werd, met bijvoorbeeld het boottochtje van Melanie als overduidelijk voorbeeld. En ook sommige van de vogelscenes komen extreem nep over. Ik ben echt niet de moeilijkste op dit gebied en heb van zowel menig B-film als klassieker genoten, maar hier was het op momenten echt storend. Ook wordt de film pas echt leuk zodra de vogels enigszins in actie komen, maar het duurt toch wel erg lang voor het een keer zover is, wat ook gelijk de overdreven lengte verklaart.

Maar alsnog, ook met deze kanttekeningen heb ik me uiteindelijk prima vermaakt met deze Hitchcock, en qua sfeer blijft het op gemak overeind. De dreiging blijft toch wel lekker hangen, ook vanwege de toch wat lastig te vangen bron van ellende. Een verlaging, dat wel, maar alsnog zeker niet onaardig.

Ook ik ben niet weggeblazen door deze film. En eigenlijk had ik wel wat meer verwacht, een wat langzaam en donker wraakverhaal in het Ierland van zo rond 1847, dat had best wel wat in mijn straatje kunnen worden. Maar hoewel inderdaad de geschiedenisles en de setting best interessant zijn, is het verhaal dat verder niet zo. Een rechttoe rechtaan wraakverhaaltje waarin teruggekeerde soldaat Martin Feeney in opstand komt tegen het Britse regime dat huishoudt in zijn thuisland Ierland. Maar het is eigenlijk in alle opzichten redelijk, maar nergens meer dan dat. En dat het plot niet verder komt dan een heel simpel wraakverhaaltje is helemaal jammer. Hier had een stuk meer ingezeten.

Wederom een echte B-film, die inhaakt op de satanic panic uit de jaren '80. Waarin de meest suffe rockband ooit daadwerkelijk duivels is, en de lokale jeugd (gespeeld door twintigers en dertigers) verleidt tot moord en doodslag. Waarna ze vervolgens de dag erna gewoon wel weer braaf in de schoolbanken zitten, dat dan wel weer. Met een soort van Tom Selleck-wannabe als protagonist. Niet zo leuk fout als sommige andere B-films, maar alsnog best doorheen te komen.

De belofte en de hype van Black Klansman werd helaas toch niet helemaal waargemaakt. Het is een film met het hart op de goede plek, en ook een film die verbazend genuanceerd is, zeker gezien het gesteiger van sommigen - en bovendien, het is ook in de kern een verhaal dat een bijzonder smeuïge film op zou kunnen leveren. Echt vervelend of slecht werd het ook niet, en daar hebben het goede acteerwerk van met name John Washington en Adam Driver een belangrijk aandeel in. Maar uiteindelijk sleepte het verhaaltje zich maar wat langzaam voort, en was het voor een komedie ook maar zelden echt grappig. Figuren als de nogal simpele Ivanhoe en Connie voelden ook wat makkelijk aan. Het romantische zijplot met Patrice leek er vooral aangeplakt te zijn om monologen over de positie van zwart Amerika te houden. Het passende einde hakte er dan nog wel behoorlijk in, maar helaas was de film in de eerste twee uur toch onvoldoende scherp of intrigerend voor een echt geslaagde film. Jammer, hier had meer ingezeten.

Ik ben toch wel heel tevreden met het feit dat ik Blade Runner 2049 toch nog even in de bios mee heb kunnen pakken. Ik heb wel her en der wat aan- en opmerkingen, al gaan die (behalve dan het feit dat de film gewoon te lang uitgesponnen is) juist in tegen wat de gemiddelde 0.5-2.0* stemmer te klagen heeft. Blade Runner 2049 overtuigde vooral qua sfeer; sterke acteurs in een grijze, donkere dystopie waar ik unheimlicher van wordt dan van de gemiddelde horrorfilm. Met natuurlijk, net als in het origineel, als centraal thema de vraag is wat een mens/replicant nu eigenlijk tot individu maakt en de hele ethische vraagstukken die bij steeds intelligentere robots (synthetische levensvormen, hoe je het ook wil noemen) komen kijken.

Maar naast het feit dat de film toch wel wat lang duurde, waren de delen waar ik me het meeste aan ergerde juist de actie-delen. Waar Blade Runner zich op het James-Bond-pad dacht te moeten begeven met een Dr. Evil achtige villain en zijn kung fu sidekick Luv die K proberen te dwarsbomen. Het verhaal was verder prima, maar ook niet echt een hoogtepunt - de geweldige sfeer en dystopische wereld die geschapen wordt door Villeneuve en zijn over het algemeen zeer sterke acteurs zijn dat wel, en vandaar een dikke 4.0*. Misschien dat ik het nog verhoog als ik het laat bezinken.

Best vermakelijk. Het begin van de film trok ik niet zo goed, als we een aantal vermoeiende hipsters (en in het bijzonder Dezzy) volgen die lekker decadent snoeihard feesten en een hoop drugs gebruiken, in het geval van Dezzy ook om inspiratie voor haar kunst los te maken, en in het begin levert dat weinig interessante film op. Maar al snel escaleert de film richting een soort van psychedelische versie van Grave, waarin Dezzy een onvermoeibare honger krijgt naar mensenvlees en waar de film in de vijfde versnelling vol met bloed en gore doorknalt. Je hoeft je niet te vervelen.

Heel erg jaren '80, deze horror-komedie. Het is voornamelijk humor, waarbij alle horror vooral heel erg over the top is en gezien het budget van niks is dat misschien ook wel de juiste keuze. Tja, het is allemaal lekker melig, met een ontzettend onzinnig verhaal waarbij Jackie Kong volgens mij goed naar Herschell Gordon Lewis en films als Blood Feast heeft gekeken. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, want de flauwe humor en het slappe verhaal, dat weet je op een gegeven moment wel. Gelukkig gebeurt er genoeg en zit er zoveel bizarre onzin dat het toch wel blijft vermaken. In de categorie opzettelijke B-horror kan je deze er wel bij hebben.

Mja, ik werd hier toch niet heel erg warm van. Ik ben over het algemeen wel te porren voor een slechte horror of een incompetente maar charmante cultfilm, maar deze sloeg toch wel erg door richting incompetent. Het verhaal an sich vond ik best leuk gevonden, en hier had best een degelijke horrorfilm ingezeten. Helaas! Ondanks dat en de vrolijke felle kleurtjes (dat dan weer wel) is dit toch echt heel erg slecht. Zelfs voor een B-film is het script abominabel en het acteerwerk zo mogelijk nog abominabeler. Als geheel is de film dan wel weer zo knullig dat het er een beetje leuker van werd, maar nog steeds niet heel erg leuk. Wel weer aardige gore, met hopen losse ledematen en emmers rode verf die er doorheen gaan.

Goed, het is maar 67 minuten en omdat het toch nog wel aardig in de richting van 'zo slecht dat het weer leuk is' komt, kon ik er wel met enig goed fatsoen doorheen komen. Maar dit soort prutswerk moet niet veel langer duren dan een goed uurtje, en ik heb mijn horrors toch liever wat serieuzer en mijn cultfilms met wat meer liefde gemaakt. Twee sterren.

Nou nou, dat dit niet in MST3K is gekomen. Blood Freak maakt zijn reputatie als een van de beroerdste film ooit zeker waar. Het is sowieso een heel raar samenvoegsel van een anti-drugsfilm en een slechte horrorfilm, waarbij de rode draad een belachelijk verhaal, slechte acteurs en rare dialogen zijn. En natuurlijk een verteller die uitgebreid nog even alles becommentarieert vanuit z'n luie stoel.

Het begint nog als een soort Reefer Madness, waar een veteraan overgehaald wordt om een trekje van een joint te nemen - en vervolgens in no time verandert in een compleet het pad afzijnde junk. Nou niet bepaald de meest overtuigende, subtiele of realistische anti-drugsfilm, kan ik je vertellen. Maar na een half uur begint de lol pas echt, als het duidelijk wordt wat drugs met je kan doen: het verandert je in een gigantische kalkoen. Gelukkig is z'n vriendin begrijpend en komt nog met een bizarre monoloog over hoe het nou verder moet met hun relatie en hoe hun kinderen er uit gaan zien. Op dat moment was het me duidelijk dat ik hier niet nuchter naar verder moest gaan kijken - tijd om een biertje open te trekken.

En zo gaat het nog een tijd verder. Op een voorbijsukkelend tempo volgen vele onsamenhangende, rare gesprekken, een anti-drugs-boodschap die zo karikaturaal gebracht wordt dat het weer lachwekkend wordt, en een rondzwervend kalkoenmonster (niemand lijkt het ook echt serieus raar te vinden dat iemand in een humanoide kalkoen is veranderd) waar ondanks de titel maar nauwelijks bloed, gore of geweld bij komt kijken. Laat staan spanning, of tempo, of wat dan ook. Het is zulke bizarre cult dat ik met niet echt verveeld heb, dus toch maar 1.5*. Maar dat is voor het onbedoelde vermaak, niet voor de kwaliteit.

Met zo'n titel zou het wel goed moeten komen, zou je denken. Maar de film bevat bar weinig Blood, helemaal geen Orgy, en de She-Devils stelden ook weinig voor. Tja, het is een no-budget horror van C-film-regisseur Ted Mikels, en dan blijkt ook wel uit het gebrek aan effecten, gore of acteertalent. Het was een lange 75 minuten, al heeft het af en toe nog wel z'n charme. Een heks vermoordt via zwarte magie vanaf afstand wat mensen, we zien een paar flashbacks naar het verleden, er zijn wat danseresjes met korte rokjes - en regelmatig is er (wellicht onbedoeld) wel wat te lachen, bijvoorbeeld de compleet kansloze hoofdheks, de hele slechte accenten, en de lekker cheesy zwarte-magie rituelen. Maar uiteindelijk is het voornamelijk best saai.

Het zal niemand verbazen, met een titel als dit; maar dit is inderdaad niet zo'n goeie film. Ook zeker niet de meest beroerde, hoor. Maar het is een ongegeneerde B-film, een horrorfilm met een maf concept, naast de horror ook een hoop (niet zo geslaagde pogingen tot) humor, en de cast is matig. Maar toch stoort dat niet heel erg, op de een of andere manier verwacht je bij een film en genre als dit ook niet al te veel; en dan is ook een gesjeesde porno-actrice in de hoofdrol wel voldoende. En het kijkt uiteindelijk wel acceptabel weg, ondanks dat er niet zo heel veel spannends gebeurt kakt het ook niet al te veel in. Schijnbaar heeft Tom Savini hier ook aan de effecten gewerkt, maar daar merkte ik eerlijk gezegd weinig van, behalve dan in een scene op het einde als die kerel z'n eigen gezicht eraf trekt. Verder is de gore weinig expliciet en niet heel overtuigend, maar voor een goedkope film wel te doen. Als je een beetje matige cult-horror wel kan waarderen, en je verveelt je, dan is dit wel oké, maar anders zou ik niet al te veel moeite doen om deze film op te snorren.

Niet verwacht dat ik Robert de Niro nog tegen zou komen in een film als dit, maar daar is ie dan toch. In Bloody Mama zien we het waargebeurde verhalen van Ma Barker, een redneck-tokkie-dame met vier zoons die zich tijdens de jaren '30 bezig houdt met de misdaad. Ik ken Roger Corman voornamelijk van z'n ietwat cheesy horrorfilms, maar hij heeft dus ook in andere genres films gemaakt, en ook in dit geval is er zeker wel wat kazigheid. Maar vermakelijk is dit hillbilly-misdaadverhaal met z'n typetjes uit het diepe zuiden, inclusief de nogal simpele zoon Lloyd van De Niro, best wel. Zowel moeder als zoons sporen niet echt zoals hun omgang met elkaar en met de rest van de omgeving wel aantoont, al wordt er veel ook alleen gesuggereerd (waaronder incest tussen moeder en zoons Baker). En Ma Barker is zeker een lekker gestoord typetje van Shelley Winters. Er is een beetje bloot en een beetje bloed, met name bij de vele shootouts en zeker bij de gewelddadige finale. Best een leuke wegkijker.

Sexploitatie van Nederlandse bodem. En goed is het bepaald niet. Dit is vooral (schijnbaar) een provocatie van Wim Verstappen naar de filminstanties, door lekker erecties en veel seks te laten zien in een film. Maar veel soeps is het verder niet. Carry Tefsen ooit als stoeipoes te zien, dat had ik niet verwacht - en nee, dat was ook geen succes. Het is verder sowieso een erg matige film, Hugo Metsers vraagt om kopjes suiker en gaat naar bed met allerlei huisvrouwtjes in de Bijlmer, en dat is het wel zo ongeveer.

Het script is tragisch slecht, de cast is wisselend waar bijvoorbeeld veel van de actrices er ook niet veel van bakken. Het ziet er vrij amateuristisch uit, slechte beeldkwaliteit en vooral heel veel lelijke plaatjes van liften, voordeuren en keukens. Het is dan nog wel een beetje grappig als tijdsdocument van de vroege jaren '70. Pure pulp, saaie ontzettend trage softporno, maar schijnbaar alsnog in de top 5 van meestbezochte Nederlandse films, laten we het houden op een stukje geschiedenis.

Bodom zal geen originaliteitsprijzen gaan winnen, al bleek het uiteindelijk wat dat betreft minder erg dan wat ik op de helft nog vreesde. Vier Finse tieners, die compleet niet bij elkaar passen (met name Memphis Depay-type Elias versus ontzettende cliche-nerd Ate), gaan kamperen bij het beruchte Lake Bodom - waar in de jaren '60 een groep kamperende tieners vermoord is. En uiteraard, ook in het heden gaat het niet zo goed aflopen; anders zouden we hier geen film hebben, nietwaar? De film doet wat betreft niet heel veel moeite om vernieuwend uit de hoek te komen; wel zijn er veel beelden van donkere bossen en meerkanten, het ziet er best fraai uit en sfeervol is het ook wel. Maar, zoals wel vaker in dit soort kamperende-tieners-in-de-rimboe-films gaan we via wat suffe, ongemakkelijke gesprekken (al spelen de acteurs en actrices best aardig) ,en wat verwijzingen naar de oorspronkelijke slachting, over op de eerste moord. Compleet terzijde, maar wat ik me gelijk afvroeg: waarom zou je in hemelsnaam stromen bloed kwijlen als je in je rug gestoken wordt?

Mja, en er gebeurt eigenlijk niet zo heel veel spannends. Meer oninteressante gesprekken van vervelende mensen, wat zwerven in het donker door de bossen en toch nog een beetje moord en geweld, maar echt dreiging, nou nee. Er zit nog wel wat leuke twists in als eerst blijkt dat de dames Elias en Ate mee hebben gelokt om ze te vermoorden, en als vervolgens blijkt dat Ate door een buitenstaander is vermoord die het later ook op hun gemunt heeft. Wel heel erg toevallig dat die na tientallen jaren precies die nacht opeens weer op komt duiken, maar laten we dat maar even buiten beschouwing laten. En de beelden van noordelijke bossen en meren (zeker bij nacht), ik heb er toch wel een zwak voor. De horrorelementen zijn verder wel matig vertegenwoordigd, en het blijft ook voor een thriller wat braafjes met uitzondering van misschien de laatste tien minuten waar het een beetje grimmig wordt. Wat meer rauwe randjes had de film goed gedaan, al blijft Bodom best kijkbaar, mede dankzij de paar onverwachte draaien die langskomen. Toch wel een voldoende, al is het geen hele dikke. 3.0*

Viel me alleszins mee, gezien de drek die Disney ook dit decennium uitbracht. Het is een beetje een Truman-show met hond, waarbij filmhond Bolt in het begin denkt dat hij werkelijk superkrachten heeft. Zeker de eerste helft vond ik behoorlijk grappig, met leuke bijkarakters als de katten die Bolt op de filmset lopen te sarren, en de New Yorkse duiven. In tegenstelling tot de bovenbuurman (ik hou wel van een beetje flauw) vond ik het gedurende de film juist minder worden, met die vervelende hamster maar ook steeds meer moralistische lesjes in plaats van grappige situaties. Desalniettemin leuk om eens een keer gezien te hebben.

Apart filmpje. En of het nou bevalt, daar heb ik ook wisselende gevoelens bij. De film begint nog als een soort van standaard-slasher, met een Halloween-achtig sfeertje en een groot mes. Maar de toon wordt al snel bovennatuurlijk, en een hoop mensen leggen het loodje op allerlei vage manieren. Om eerlijk te zijn, het verhaal is maar warrig en dat helpt niet om van de film te genieten. Een bezeten spiegel wiens scherven dood en verderf zaaien vond ik niet heel erg overtuigen. De cast en dialogen zijn ook vrij beroerd, maar daarentegen zijn er af en toe best leuke kills te zien en had het op momenten best wel een aardige sfeer. Op het einde gaat het ook nog even los, en dat kwam de film alleen maar ten goede. Alles bij elkaar niet geweldig, maar ik heb me er zeker in de tweede helft wel mee weten te vermaken.

Dubbele gevoelens bij Boogie Nights. Het is een zeer fraai gefilmd werkje, waarin Paul Thomas Anderson een portret geeft van de pornowereld van eind jaren '70 en begin jaren '80, door middel van het verhaal van de opkomst en de ondergang van pornoster Dirk Diggler. Mark Wahlberg speelt sterk als Dirk, per ongeluk ontdekt door pornobaas Jack Horner (Burt Lawrence, ook bijzonder goed acterend), die zich omhoog werkt met behulp van een jeugdig enthousiasme en charme en uiteraard een bijzonder groot lid. De jaren '70 waarin dit gebeurt zijn ook nog een zorgenvrije zee van hedonisme, met continue feesten, drugs en overal seks. Excessen alom, en hele slechte disco-muziek. Anderson heeft ook behoorlijk wat interessante bijrolletjes bij elkaar gesprokkeld, zoals de tragische Little Bill van William H. Macy.

Uiteraard blijft het niet goed gaan, en het keerpunt is eigenlijk als Little Bill knapt als zijn pornovrouw Nina Hartley weer vreemdgaat, en haar, haar minnaar en zichzelf doodschiet. En de ellende blijft maar komen. Financier wordt opgepakt voor pedofilie, scheidingen, escalerend en excessief drugsgebruik, 'acteurs' die vast zitten in een routine van porno en drugs en er geen weg uitzien. En natuurlijk, Dirk zelf die volledig naast zijn schoenen gaat lopen, drugs bij de vleet opsnuift en zijn carriere en libido compleet vergooit. En ook hier straalt de kwaliteit vanaf. Zeer sterk filmwerk (bijvoorbeeld de synchroonmishandeling van zowel Dirk als een van de straat opgepikte Bangbus-figurant) en ook de acteurs doen het bijna zonder uitzondering prima. Bij John C. Reilly irriteer ik me altijd gelijk aan zijn kop, maar hij kan toch best nog wel een potje acteren, hoor.

Maar toch eindigde ik de film wel een beetje met het gevoel van een lege huls. Veel stijl, maar qua substantie was het vooral een portret van een wereld waar ik simpelweg niet bijster veel interesse voor kon opbrengen. En dan is ruim twee-en-half uur ook wel erg aan de lange kant, ondanks het kwaliteitswerk, de overtuigende sfeerschets en de zwarte humor die zo af en toe voorbij komt. Maar goed, kort en krachtig is nooit echt Paul Thomas Anderson's sterkte geweest.

De film wordt hier niet mals ontvangen, en deels snap ik het ook wel. Het is behoorlijk traag, en de één z'n slowburner is de ander z'n dodelijk saaie meuk. De hand cam footage vind ik zelf niet heel vervelend en past ook wel in het verhaal, maar kan voor sommigen misschien ook meespelen.

Hoe dan ook, we zijn in Engeland waar het niet pluis is bij een oude kerk die op een oudere heidense site staat; de priester denkt wonderen te hebben meegemaakt en het Vaticaan stuurt een groepje onderzoekers. En langzaamaan gebeuren er steeds meer onverwachte zaken en worden elementen ontdekt die doen suggereren dat een heidense, pre-christelijke aanwezigheid nog steeds actief is en de lokaliteit al dan niet bewust beinvloedt. Het gaat traag vooruit en pas in de laatste twintig minuten of zo dalen we af naar 'the belly of the beast', in vrij letterlijke zin, waarbij diepe krochten onder de kerk verkend worden. Traag, zeker, en budget voor special effects is ook nogal beperkt, maar qua sfeer paste deze film uitstekend in mijn straatje. Prima acteerwerk ook, en ik heb best wel genoten van de film en dito voor de ontknoping. Voor de liefhebbers van langzame folk horror een aanrader wat mij betreft, maar ik zie dat een hoop mensen wiens horrorsmaak ik zeker respecteer hier 1 of 2 sterren uitdelen dus, in goed Nederlands: proceed with caution en your mileage may vary.

Intrigerende film, maar ook een film waar ik toch regelmatig aan m'n hoofd aan het krabben was wat er nou aan de hand was, en vooral, waarom nou eigenlijk. Het is een donker verhaal over een indringer die zich langzaamaan een (vervelend) nouveau-riche gezin inwurmt, en als een kankergezwel uiteindelijk familie uiteen splijt met manipulatie, moord en doodslag. De aard van indringer Borgman blijft onduidelijk - dat hij zeker geen normaal persoon blijkt maar een soort van demon of iets soortgelijks licht bovennatuurlijks is wél al snel klip en klaar. Al zit hier wellicht ook weer een allegorie over suburbia of over diepliggende antipathie achter, ik weet het niet.

Ik zie dat de film al wel een aantal keren met Parasite werd vergeleken, en de overeenkomsten zijn er zeker - zelfs in specifieke aspecten zoals alleen al de look van het huis en de tuin. Al missen in Parasite natuurlijk de bovennatuurlijke aspecten. Maar hoewel de film vaak wel boeide, had ik toch ook af en toe wel mijn bedenkingen. Ja, dat Borgman op een bepaalde manier het onderbewuste en de droomwereld van mensen manipuleert is duidelijk, maar het plot bevatte wel heel veel toevalligheden en onlogische beweegredenen, en de uitleg dat Borgman het zo al dan niet telepatisch gemanipuleerd heeft vind ik wel erg makkelijk. Het deed wel een beetje af aan de film, wat mij betreft. Alsnog een interessante film en een stimulans om wat meer van Van Warmerdam te gaan kijken.

Een leuk en origineel idee, toch was dit in de praktijk wel een beetje het cinematische equivalent van gras zien groeien. Er werd af en toe best aardig geacteerd, maar ik ben zelden zo weinig geboeid geweest door een verhaal. Het is een soort van over drie uur uitgespannen GTST-episode, met iets minder drama en daardoor meer saaiheid. Het kon wel een Ludo gebruiken. Maar serieus, het zal best realistisch zijn voor sommigen, mij kon het kijken naar een irritant zusje, de echtscheidingsperikelen van een weinig boeiende vrouw, geforceerde 'weet-je-dit-nog??' momenten uit de afgelopen jaren, of een puber die met z'n vriendjes rondhangt me niet echt interesseren. En dan ook nog drie uur lang, och och och. Het was niet uniform slecht, de tweede helft was bijvoorbeeld beter dan het waardeloze eerste uur, en het acteerwerk was zelfs goed over het algemeen, maar nee, dit is absoluut niet mijn soort film. Anderhalve ster.