Opinions

Best vermakelijk, maar ondanks een speelduur van minder dan anderhalf uur voelde Brain Damage nog steeds veel te lang - dat krijg je ervan als je je film zo voorspelbaar maakt. Eng is het allemaal niet, maar het is best grappig en er komt nog wel redelijk wat gorigheid naar voren, bijvoorbeeld bij die pijpbeurt en de hallucinatie waarbij hij z'n hele hersenpan leegtrekt. De special effects zijn wel spuuglelijk, vooral Aylmer, en de hallucinaties idem dito.

Waar trouwens mensen het idee vandaan krijgen dat er een punkbar in de film zit, geen idee, maar dat was toch overduidelijk een gothic tent. Maar hoe dan ook, uiteindelijk is het niet heel slecht maar of ik het echt aan kan raden, ik weet het niet; echt grappig, spannend, mooi, goed gemaakt of goed geacteerd wordt het nergens. Maar als je in de stemming bent voor een vage jaren '80 horror die best wel leuke elementen heeft, en je je niet al te veel stoort aan ontzettend slechte special effects, dan zou ik zeggen, ga ervoor.

Ik vond het ook maar flauw. Ja, er is een hoop bruut geweld en Vince Vaughn verbaasde me positief in z'n rol, maar daar houdt de lol ook wel op. Bone Tomahawk beviel me nog wel aardig (al was die ook niet geweldig), maar daar haalt Brawl in Cell Block 99 het bij lange na niet bij.

Het is een lompe actiefilm, met een slap verhaal en heel veel bruut, maar ook eenzijdig geweld. Ik zie er de lol niet van in. Het is niet spannend. Het is niet grappig. Het is allesbehalve subtiel. Het is misschien rauw op momenten, maar tussen die momenten in sleept het. En na één of twee gewonnen gevechten geloofde ik het ook wel met onze superman Bradley en met de schmierende bad guys. En dan duurt het ook nog eens dik twee uur. Dikke tegenvaller.

Een muziekdocu over de band achter een fantastisch (en in indiecirkels ook wel enigszins legendarisch) album - Slint. Het is duidelijk gemaakt door liefhebbers, die er alles aan gedaan hebben om zoveel mogelijk eerste-hand verhalen over de band en hun geschiedenis te achterhalen. Alle betrokkenen komen er uitgebreid aan het woord: de bandleden, familie, Steve Albini, David Yow, Ian MacKaye, producers en vrienden. Ik had het me eerder eigenlijk niet bedacht wat een ontzettende jochies het nog maar waren toen ze Spiderland opnamen. Maar het is allemaal wel een beetje saai gedaan. Ja, er komen wel wat leuke historische beelden voorbij, en de interviews over het verleden en de band zijn best leuk als je in de band geinteresseerd bent. Toch is het uiteindelijk voornamelijk een kwestie van veel pratende hoofden, en zelfs als groot liefhebber van het album was ik het wel een beetje zat op een gegeven moment. En voor een niet-liefhebber van de band zou ik zeggen dat er hier helemaal niets te halen is. 3.5* namens de Spiderland-fanboy in mij.

The Breakfast Club en het concept ervan hebben me nooit getrokken. Maar goed, een klassieker op TV die ik nog niet gezien had: dan moet het toch maar even. En pff, dat viel niet mee. Mijn preconcepties bleken redelijk te kloppen, en vervolgens werd het nog een stuk irritanter dan ik al vreesde. Vijf 'tieners', ontzettende karikaturen, moeten nablijven, en leren ondanks hun verschillen zichzelf en elkaar waarderen. Brrr, wat een geneuzel. De bad boy gespeeld door een ontzettend irritante, duidelijk veel te oude, overacterende Emilio Estevez is misschien nog wel de grootste ergernis. Maar ook de nerd, het introverte meisje dat stiekem heel mooi is maar het eigenlijk niet weet en alleen maar even opgetut moet worden, de atleet uit een modelgezin, en het tutje, wat een irritante clichefiguren. Vervolgens loopt iedereen de halve film vervelend en bijdehand te wezen, inclusief docent. Totdat ze samen dingen gaan doen en praten, en dan is iedereen opeens dikke vriendjes en gaan ze gek doen en uit hun schulp kruipen. Wat een spontane mallerds zijn het eigenlijk toch! En de pogingen tot humor, bijvoorbeeld die 'achtervolging' tussen de nablijvers en de rondslenterende docent, verschrikkelijk. Verhaal, dialogen, het filmwerk, personages, het is allemaal op z'n gunstigst saai en veilig, en op de minder gunstige momenten driewerf bagger. Ik kan hier helemaal niets mee, en ik snap van geen kant waarom deze film door zovelen zo hoog aangeslagen wordt. Het is lange tijd geleden dat ik zo'n draak heb gezien: 1.0*.

Ik ben deze docu per ongeluk op het spoor gekomen, toen ik aan het zoeken was naar achtergrondinfo over Die Brücke (1959) . Maar het klonk intrigerend, dus ook deze maar opgesnord.

Gezien het onderwerp, zal het niet verbazen dat dit een zware documentaire is. The Bridge gaat over zelfmoord, en is het (naast vele fraaie shots van de brug, schijnbaar één van de populairste zelfmoordlocaties ter wereld) vooral een serie gesprekken met nabestaanden van een aantal van de 24 mensen die in 2004 zelfmoord pleegde, een rits ooggetuigen, en ook met een aantal mensen die danwel hun poging afbrak en in één geval het zelfs overleefde. Deprimerend, met een hoop verschillende verhalen en types maar uiteindelijk wel met een duidelijke gemene deler. En om eerlijk te zijn, ook lang niet altijd even interessant; het is bijzonder treurig dat iemand zelfmoord pleegt, maar oppervlakkige kenschetsingen van hoe ze waren voegde niet altijd heel veel toe. Maar de film laat ook vele beelden zien van mensen die over de brug lopen én toont een heel aantal van deze zelfmoorden, en ik ben het met Donkerwoud eens dat dit niet heel smaakvol gedaan wordt. Vaak zien we de springers langere tijd over de brug lopen, maar ook vele willekeurige voorbijgangers, en soms lijkt het wel een lugubere versie van doet-ie-het-of-doet-ie-het-niet. Redelijk interessant en het zal me zeker wel bijblijven, maar niet alleen maar om goeie redenen.

Pff, wat een irritante film is dit. Een film lang zien we een licht vervelende Cary Grant, die hier voornamelijk als een wat grijze muis overkomt waar de vrouwen onbegrijpelijkerwijs als blokken voor vallen, maar voornamelijk zien we een hele vervelende Katherine Hepburn een onmogelijk irritant sekreet uithangen. Het is ongetwijfeld grappig bedoeld, maar ik vond het met name storend. Goeie grappen komen er nauwelijks voorbij, en het karakter Susan is echt bloedje-irritant: ik vermoed dat ze als grappige gekkerd bedoeld is, maar in werkelijkheid is ze een omhooggevallen rijkeluiskindje die zich het leven doorliegt en bedriegt, overal mee weg komt maar ook overal mee weg verwacht te komen omdat ze nu eenmaal een rijke, jonge societydochter is die niet beter weet. De film is verder een matige klucht met flauwe en voorspelbare grappen, en met wat kolderieke zijplotjes over een luipaard, een dinosaurusbot, een donatie en een aanstaande bruiloft, maar het plot dient slechts om die gekke Katherine Hepburn en die klunzige goeierd Cary Grant in beweging te houden. Ik was blij toen het af was.

Viel me eigenlijk niets tegen. Deze periode staat niet echt bekend als een hoogtepunt voor Disney, maar ik vond de setting, de karakters en de animatie her allemaal wel oké. Het verhaal werd af en toe wat zoet en die verschrikkelijke liedjes (zoals hier van Phil Collins) kunnen me gestolen worden, maar ik heb me uiteindelijk prima vermaakt met Brother Bear. Ja, het melodrama ligt er af en toe duimendik op, maar als je daar doorheen bijt was er best nog wel wat te genieten. Met prima sidekicks en af en toe wat actie, misschien een dertien-in-een-dozijn Disney maar dat is soms dat ook gewoon genoeg.. Zeker met vooruitziende blik op wat er hierna komen gaat (draken als Home on the Range en Chicken Little) was dit gewoon prima te doen.

Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik met de Brotherhood of Satan aan moet. Ik kan me ook überhaupt niet herinneren hoe die op m'n lijstje is gekomen, maar goed. Hoe dan ook, het is een wat een warrig, low budget horror die nergens echt goed van de grond komt. Maar die daarentegen ook wel af en toe toffe momenten heeft, met wat psychedelisch aandoende nachtmerriescenes, sommige van de wat vreemde kinder- en speelgoedscenes, en voor dit type film beter acteerwerk dan je zou verwachten. Maar toch leken dat meer losse incidenten, want ertussenin was het vooral lichte verveling die overheerste. Ook de Satanische sekte was op momenten fraai vormgegeven en wel sfeervol, maar op andere momenten leek het dan weer een sneue bejaardensoos. Nou ja, een krappe onvoldoende dan maar.

Vrij aardige film over een groep jongens die, tijdens de laatste stuiptrekkingen van het Derde Rijk, de orders krijgt om een brug te verdedigen. Dat deze brug volstrekt onbelangrijk is en dat deze opdracht vooral bedoeld is om de jongens veilig het laatste deel van de oorlog door te laten komen, is niet bij de jongens bekend en dat blijft zo als hun directe leidinggevende sneuvelt. Vol jeugdige overmoed en geforceerde heldhaftigheid gaan ze de compleet onnodige strijd aan. De tweede helft maakt wel redelijk indruk, maar echt een topfilm vond ik het niet. Daar was de eerste helft wat te weinig interessant voor, en lag de moraal er wat te dik op. Dan was bijvoorbeeld All Quiet on the Western Front (andere oorlog, dezelfde thematiek en boodschap) toch een slagje beter. Maar zeker interessant om eens gezien te hebben.

Ach, het is wel vermakelijk op momenten. Maar het is toch vooral domme Amerikanen trollen en ze hun eigen (vaak homofobe) idiotie uit laten kramen na ze lekker een beetje te provoceren. Een hoop malloten komen langs: born again Christians, swingers, worstelfans, en ook een paar B-lijst bekende Amerkanen. Soms wel grappig (zoals de talkshow, en het lied op het einde), maar vaak ook best wel flauw en doorzichtig - gelukkig voor Bruno zijn de mensen die hij probeert te foppen niet de meest snuggere lui.

Lang niet zo slecht als ik verwacht had. Ik bedoel, echt goed was het ook zeker niet, maar het is best een vermakelijk verhaaltje en qua filmwerk en plot was dit best uit te houden. Om wat context te geven, ik heb deze gezien in de MST3K-versie (leuke episode trouwens), dus ik was klaar om het ergste te verwachten op elk filmgerelateerd vlak. Maar dit is toch echt een pak beter dan wat er gemiddeld voorbij komt op MST3K.

Het is aan de andere kant best wel een tragisch verhaal, zowel in de film als eromheen - hoofdrolspeler Rondo Hatton is (zoals otherfool al aanhaalde) misvormd geraakt in de Eerste Wereldoorlog, en door zijn nogal aparte gezicht heeft hij een marginale acteercarriere opgebouwd waarin hij eigenlijk altijd om zijn hoofd gecast werd. Inderdaad, voor rollen als monster, Ugly Man, Leper, en dat soort dingen.

Ook the Brute Man is nog even een schop na voor mensen als Hatton: het hele plot is eigenlijk dat een man, Hatton dus en bijgenaamd The Creeper, in moorden uitbarst omdat hij zo'n lelijk misvormd gezicht heeft. De lekker korte film volgt met name de relatie tussen hem en een blinde vrouw, die hem wel normaal behandelt maar uiteindelijk alsnog verraadt, en de seriemoordenaarspraktijken van The Creeper en het bijbehorende onderzoek. Simpel plot, wat voorspelbaar ook, maar uberhaupt een plot is bij een MST3K-film niet iets waar je vanuit kan gaan. En The Brute Man is redelijk sfeervol, acceptabel geacteerd en ook gewoon best capabel gefilmd. Best geslaagd filmpje voor diep in de nacht.

Twee grote namen als acteurs, en inderdaad, die leveren - en zowaar, ze hebben nog wel wat chemie ook. Maar dat is één van de weinige goede dingen die ik over de film kan vertellen, want veel voorspelbaarder en zoetsappiger dan The Bucket List kom je maar zelden tegen. Twee oude sokken hebben terminale kanker, raken bevriend, en besluiten nog wat coole dingen te doen in hun laatste maanden. Uiteraard worden er nog wat openstaande familieproblemen gladgestreken, en verder doen de heren de grootste cliché-activiteiten. Parachutespringen, racen, heel veel reizen en wat exotische lekkernijen eten. Om eerlijk te zijn, de eerste helft van de film had het nog wel wat potentieel, als de heren erachter komen dat ze niet lang meer te leven hebben en daar mee proberen om te gaan. Maar zodra de Bucket List afstrepen begon, begon ook de ellende en de feelgood, en hoe verder hoe meer mijn tandglazuur afbladderde door de copieuze hoeveelheid tamme zoetheid. Gelukkig maakten Nicholson en Freeman nog wat goed.

Een psychologische nachtmerrie uit de oude doos. In Bunny Lake is Missing verhuist Ann Lake met haar dochtertje van de VS naar Engeland. Maar zodra ze Bunny naar school brengt begint de ellende - zoals de titel al vertelt raakt Bunny kwijt, en het leven van Ann wordt er niet gemakkelijker op als de politie openlijk begint te twijfelen of Bunny überhaupt bestaat. De film is eigenlijk continu ongemakkelijk (en dat is als een compliment bedoeld), waar we aan de ene kant steeds meer te weten komen over dubieuze landlords, wantrouwende leraressen, rare toevalligheden en insinuaties over de geestelijke gezondheid van Ann, maar aan de andere kant lang in onzekerheid blijven over wat er nu echt aan de hand is. Het deed me in die zin ook wel wat denken aan The Turn of the Screw. De cast doet het ook prima, en ik was best wel te spreken over de manier waarop het plot zich ontwikkelde en waar genoeg gebeurde zonder dat het mysterie verdween. Tot de uiteindelijke ontknoping kwam, en die vond ik toch wel behoorlijk gezocht en teleurstellend. Jammer, maar desalniettemin heb ik me uitstekend vermaakt met Bunny Lake is Missing.

Compleet anders dan ik verwachtte, aan de hand van de omschrijving. Ik vreesde eerst enigszins voor het type amateuristisch misbaksel waar Nigeria nogal eens mee op de proppen komt, maar gezien de aardige beoordeling van JM hierboven was ik daar in ieder geval gerust over. Toch had ik een directere film verwacht, in plaats van deze fantasievolle, arthouse-y terugblik vol met magisch realisme, maar wel op een tergend langzaam tempo. Helaas kon de film me ondanks de fraaie beelden niet echt meetrekken. Ik vond de magisch-realisme-laag hier weinig toevoegen, en ook het verhaal zelf wat aan de magere kant. En dan helpt het verteltempo ook niet.

Tja. Vermakelijk is het wel, en Ashton Kutcher kan ik niet altijd even goed hebben maar doet het hier prima. Je moet niet al teveel nadenken over de details van het verhaal, want dat valt al snel van inconsistentie uit elkaar - in hoeverre Ethan dan wel, dan niet de eerdere herinneringen van zijn leven volgens het huidige tijdspad of de vorige tijdspaden meekrijgt is niet bepaald consistent en er zit ook een nadruk op nurture ipv nature in waar ik ook m'n twijfels bij heb. Ik geloofde niet alle mogelijke verhaallijnen niet zo. Ook de cast is wisselend, ik vond Kutcher prima maar bijvoorbeeld Amy Smart en Eric Stoltz waren matig - om over die stem van Melora Walters als moeder van Ethan maar te zwijgen. Maar alsnog, met een flinke dosis suspension of disbelief vond ik dit best aardig vermaak, met een prima tempo en genoeg afwisseling.

Ja, de animatie is geweldig. Het ziet er fantastisch fraai uit, daar heb ik niks over te klagen - maar allemachtig, wat een drakerig verhaaltje vol met zoetsappige, dik aangezette sentimentaliteit. Wat betreft deze film sluit ik me volledig aan bij de recensie van Donkerwoud bovenaan deze pagina. In het begin was het nog wel uit te houden, maar hoe langer de film duurde, hoe meer de suikerzoete pathetiek me tegen ging staan. Ik was dan ook blij dat het na een uurtje over was - helemaal nadat een vreselijke J-Pop ballad de film definitief de nek omdraaide. Vanwege de prachtige animatie toch nog 2.5*, maar dan ook alleen vanwege de animatie.