Opinions

De machtige Umbrella Corporation is afhankelijk van een AI-supercomputer bijgenaamd “Red Queen Bee”. Vanwege de verspreiding van een dodelijk virus zet het een verdedigingsmechanisme in werking waardoor de toegang tot The Hyve waarin de computer zich bevindt niet mogelijk lijkt.. Het is aan een bijzondere eenheid om The Hyve binnen te dringen, de vele vallen en gevaren te omzeilen en de supercomputer onschadelijk te maken. De eerste van een lange reeks verfilmingen gebaseerd op het gelijknamige computerspel heeft met Jovovich en Rodriguez twee krachtige actiehelden, maar na een aardig eerste half uur, waarin zich wat door moet gaan voor een verhaal ontvouwt, volgt een nimmer aflatende reeks aan bloederige confrontaties met zombies zonder spanningsopbouw of variatie, maar mét een irritante soundtrack. Ziet er goed uit, maar valt in de bekende valkuilen van de meeste films die zich baseren op een computer game. Vervolg: Resident Evil: Apocalypse.

Aan het eind van Resident Evil: Extinction beloofde Alice [Milla Jovovich] met een aantal klonen wraak te nemen op Umbrella, het bedrijf dat verantwoordelijk is voor het dodelijke virus dat de wereld in zijn greep heeft. Maar haar vergeldingsactie krijgt een onaangename wending wanneer ze een serum krijgt toegediend waardoor ze haar superkrachten geleidelijk verliest. Zes maanden later zoekt ze contact met de mensen die ze in Extinction hielp te evacueren naar Arcadia in Alaska. De beste film uit de langlopende franchise heeft zowaar iets van een verhaal, heeft meer aandacht voor de personages en geeft Jovovich de kans om te acteren. Minder actie dus in een episode die deels schatplichtig is aan Romero’s Dead-trilogie.

Aan het eind van Resident Evil ontsnapte supersoldaat Alice [Milla Jovovich] uit het ondergrondse lab van Umbrella Corporation waar een dodelijk virus was uitgebroken en ontdekte ze dat Raccoon City een uitgestorven slagveld was geworden. Dit vervolg verklaart in de opening wat er is gebeurd en introduceert de in ongenade gevallen politie-agent Jill Valentine [Sienna Guillory] die een sleutelrol zal spelen in de strijd tegen het virus en de zombies die daardoor de straten onveilig maken. Bovendien probeert Umbrella alles onder het tapijt te vegen. Slecht gemonteerde, stripachtige actiescènes en het volledig ontbreken van enige originaliteit maken dit een kansloze missie met een hoge body count maar een lage amusementswaarde. De extra halve ster is voor één verrassende wending waarvoor de hint aan het eind van Resident Evil zit. Sequel: De laatste tien minuten zijn bedoeld als opmaat naar Resident Evil: Extinction. Dus...

22 jaar na de eerste volledig met de computer gemaakte speelfilm (Final Fantasy: The Spirits Within), is er bar weinig vooruitgang geboekt, zo blijkt uit dit slappe vervolg op de franchise die het allang niet meer verdiende het daglicht te zien. Een voormalige SWAT-commandant [Daman Mills] neemt wraak op de overheid die hem dwong om burgers en een collega dood te schieten om medewerkers van Umbrella Corp. te redden na de uitbraak van het T-virus in 2015. Een standaard groepje helden (inclusief de standaard oneliners) moet de boel komen redden. Het verhaal kan er nog best mee door, maar net de personages zijn nog net zo zielloos als in 2001. Alsof je zit te kijken naar een cutscene van een game zonder gameplay.

Paul W.S. Anderson schreef tekende opnieuw voor het scenario maar Russell Mulcahy nam de regie over voor deze dwaze derde film die gebaseerd is op het computerspel Resident Evil en doorgaat waar Resident Evil: Apocalypse ophield. Het T-virus heeft zich inmiddels vanuit Raccoon City verspreid over de hele wereld en Dr. Isaacs [Iain Glen] gebruikt genetisch materiaal van Alice [Milla Jovovich] om door middel van klonen de ultieme supersoldaat te creëren. Bovendien denkt hij daarmee een vaccin te kunnen ontwikkelen waarmee de vleesetende zombies kunnen worden beteugeld. Beetje jammer dat hij met al zijn technologie niet eens weet waar Alice zelf is gebleven! Speelt zich grotendeels af in de woestijn, maar het leidt uiteindelijk toch weer tot een serie bloederige afrekeningen met zombies voorzien van een irritante soundtrack. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden (en hopen) kwam er nog een vervolg: Resident Evil: Afterlife.

Is dit het vervolg op Resident Evil: Afterlife? Is het een prequel of toch een remake van Resident Evil? Zelfs als je je de vijf voorgaande films uit de franchise kunt herinneren valt hier geen touw vast te knopen. Karakters die omkwamen in eerdere films blijken nog (of is het opnieuw?) te leven maar dat doet er weinig toe aangezien wat moet doorgaan voor een verhaal (Project Alice [Milla Jovovich] neemt het met een aantal huurlingen op tegen Umbrella Corp) dat slechts een excuus is voor een serie saaie gestileerde knok- en schietpartijen. De slechtste uit de serie tot nu toe. En dat wil wat zeggen!

Alice [Milla Jovovich] krijgt eindelijk/opnieuw de kans om wraak te nemen op Dr. Isaacs [Iain Glen], de man die verantwoordelijk was voor de verspreiding van het dodelijk T-virus. Anderson zet nog maar eens de voorgeschiedenis naar zijn hand om de basis te leggen voor meer rondrennende krijgers die het opnemen tegen vleesetende zombies en klonen met buitengewone krachten. Alice krijgt deze keer hulp uit zeer onverwachte hoek, maar uiteraard weet Anderson daar wel een smoes voor te verzinnen. Het verhaal valt te verwaarlozen in deze fraai ogende, maar (zoals altijd) leeghoofdige SF-thriller. Hoewel Alice in de proloog verkondigt dat ze het verhaal gaat vertellen van “het laatste hoofdstuk”, is er toch een open einde. Liefhebbers van Friday the 13th kunnen bevestigen dat ook dat geen origineel idee is.

Gezien het open einde van The Final Chapter mag het geen wonder zijn dat de uitgebluste Resident Evil-franchise toch nieuw leven wordt ingeblazen met een nieuwe cast en een nieuw begin! Het is 1998 en Umbrella Corp evacueert Raccoon City, naar verluidt vanwege een watervergiftiging, maar broer en zus (en weeskinderen) Claire [Kaya Scodelario] en Chris Redfield [Robbie Amell] hebben reden om te vermoeden dat er iets veel ernstigers aan de hand is bij de Spencer Mansion. De special effects zijn heel aardig, maar verder is er niets nieuws aan de horizon en zonder Jovovich is dit sowieso ten dode opgeschreven. Toch?

Biografisch oorlogsdrama over de rol die mimespeler Marcel Marceau voor zijn international doorbraak speelde bij het redden van Joodse weeskinderen en hoe hij zijn acteertalent inzette om de kinderen veilig over de grens met het neutrale Zwitserland te smokkelen. Het basisverhaal biedt weinig nieuwe inzichten maar Eisenberg is verbluffend in de pantomime-scènes, en zijn chemie met de kinderen is vooral zichtbaar wanneer hij de legendarische act doet waarbij hij tegen de wind in probeert te lopen. Ook Schweighöfer verdient lof als de charismatische, maar meedogenloze Klaus Barbie die verwikkelt raakt in een kat-en-muisspel met Marceau.

Biografie over de eerste 30 jaar uit het bewogen leven van Aretha Franklin eindigt met de opname van haar live opgenomen gospelalbum ‘Amazing Grace’ in 1972. Raffelt in 20 minuten Aretha’s traumatiserende jeugd af en gaat vervolgens netjes de belangrijkste momenten uit het leven van The Queen of Soul af, meerdere keren met behulp van een eenzijdig gefilmd telefoontje (“Hello? What? Oh no!” en dan kun je vast wel raden wie er nu weer is dood gegaan) zonder ook enig inzicht te geven in Aretha’s ware drijfveren. Hudson kan best goed zingen maar ze klinkt en lijkt totaal niet op Aretha Franklin waardoor je bij de vertolking van de grote hits bijna vergeet dat Hudson probeert Aretha na te doen. Sla dit over en zet een willekeurig album van Aretha op.

Realistisch portret van een familie voor en nadat een familielid op tragische wijze om het leven komt. De nabestaanden rouwen op hun eigen manier, eerst afzonderlijk, waardoor afstand en onbegrip ontstaat, maar geleidelijk vinden ze de weg naar elkaar terug. Petersen vult de film met momenten waarin de veranderende verstandhoudingen op subtiele wijze zichtbaar worden, daarbij op briljante, maar onopvallende wijze gebruikmakend van cameraopstellingen. Prachtig gespeeld door de gehele cast en met een zeer ontroerende ontknoping. Een van de beste films over rouwverwerking.

Een tragikomedie met een flinke dosis seks, maar interessant of veelzeggend wil het niet worden. Léo [Damien Bonnard] heeft een affaire met schaapherder Marie [India Hair] die (in close-up) bevalt van een kind en er na een tijdje tussenuit knijpt. Maries vader [Raphaël Thiéry] besluit zich met de opvoeding van zijn kleindochter te bemoeien en voelt er ook wel wat voor om met Léo tussen de lakens te duiken. Er is ook nog een tienerjongen [Basile Meilleurat] die Léo’s avances afwijst, maar wel samenwoont met een veel oudere man [Christian Bouillette] die er ook wel pap van lust. Een gewaagde film die in het begin nog wel de aandacht trekt (!), maar vooral zonderling en afstotelijk is.

Cameraman en co-regisseur Tim Hetherington stierf enkele maanden na de release van deze documentaire aan verwondingen opgelopen bij een mortieraanslag in de Libische stad Morata. Hetherington en Sebastian Junger begeven zich letterlijk in de vuurlinie tijdens een aantal bezoeken aan een eenheid van The 173rd Airborne Brigade dat gestationeerd is in de Korengal vallei in het oosten van Afghanistan. Het staat bekend als één van de gevaarlijkste gebieden in Afghanistan vanwege de vele vuurgevechten die daar plaats vinden. Dit eerste deel van een tweeluik (Korengal, het andere deel, verscheen in 2014) toont hoe de soldaten omgaan met de situatie ter plekke - ook tijdens de vuurgevechten - en wisselt dat af met studio-interviews die gefilmd zijn enige tijd na de terugkeer van de overlevende soldaten.

Restrepo geeft een (relatief) realistisch beeld van het leven aan het front in een oorlog die, volgens de soldaten zelf, nauwelijks iets oplevert, alsmede wat voor invloed de vuurgevechten en het gebrek aan vertrouwen in de lokale bewoners hebben op hun geest. De enige manier om écht te begrijpen wat soldaten zoals deze doorstaan is door mee te vechten, maar het zal niet meevallen om een documentaire te maken die zo'n boeiende en indringende poging heeft gedaan.

Hoewel de introductie doet vermoeden dat we te zien krijgen hoe de organisatoren van The CrossFit Games hemel en aarde verzetten om dit evenement, waarin atleten strijden om de titel ‘fitste man/vrouw van de wereld’, te realiseren tijdens de piek van de COVID19-pandemie. Al gauw blijkt dit meer een promo voor het evenement te zijn waarbij we prestaties van de 5 mannen en 5 vrouwen die zich hebben weten te kwalificeren voor de grote finale. Tussen de evenementen door komen we wat meer te weten over de voorbereidingen en over de persoonlijke achtergrond van de deelnemers en het enthousiasme en charisma van een aantal van hen houdt dit redelijke interessant. Helaas wordt al heel snel duidelijk wie de winnaars worden en resteert niets meer dan vluchtige verslagen van de onderdelen voorzien van een paar quotejes zoals je die in een gemiddeld Sportjournaal tegenkomt. Alleen aan te raden voor de fanatiekere fitnesser.

Josh Hartnett geeft een routinematige vertolking over dit relaas van Eric Kernan Jr, een jonge sportjournalist die zijn kans schoon ziet wanneer hij kennis maakt met een dakloze met de bijnaam Champ [Samuel L Jackson]. Het gaat om Bob Satterfield, een ooit gerespecteerd bokser die het onder anderen op nam tegen Jake LaMotta. Maar de mensen met wie Eric contact zoekt om meer over Satterfield te weten te komen waren er stuk voor stuk van overtuigd dat de voormalige bokser al enige tijd dood is.

Een middelmatig drama met een niet al te intrigerende basisgegeven. Hoewel het even wennen is om Jackson te horen praten met een piepstemmetje, geeft hij een sympathieke vertolking weg die het geheel drijvend houdt.

Ellen Burstyn schittert in dit ongewone, maar fascinerende drama en verdiende haar 5e Oscarnominatie in 10 jaar voor haar rol als Edna McCauley, die een auto ongeluk op wonderbaarlijke wijze overleeft en ontdekt dat ze nu in staat is om mensen te genezen - inclusief haarzelf - door middel van handoplegging. Wanneer ook de psychologen overtuigt zijn van haar gave, begint er binnen de streng gelovige gemeenschap waar ze revalideert het geloof te ontstaat dat God haar die krachten heeft gegeven. Edna weigert zich aan te sluiten bij die verklaring en daardoor lopen de spanningen snel op.

Dit is geen evangelische film, maar een goed geschreven verhaal dat laat zien hoe een gemeenschap zich kan keren tegen datgene waarvoor het geen verklaring kan geven. Burstyn maakt vooral in druk in de scènes waarin ze mensen geneest en die met de 81-jarige Eva Le Gallienne - een Broadwaylegende, eveneens genomineerd voor een Oscar - als haar grootmoeder. Er is een amusant, maar piepklein bijrolletje van Richard Farnsworth. Sam Shepard is wat houterig als de man die een meer dan gemiddelde interesse toont voor Edna en haar unieke gaven, maar dit is een uitstekend drama dat nooit zwaar op de hand wordt.

Birgitte Lind], die bij dit botsing om het leven kwam. Wanneer Otto in de media verneemt dat één van de dodelijke slachtoffers de kroongetuige was in een geruchtmakende rechtszaak tegen motorbende ‘Riders of Justice’ gelooft de statisticus in hem dat dit geen toeval kan zijn. Met hulp van collega Lennart [Lars Brygmann] en ICT-er Emmenthaler [Nicholas Bro] verzamelt hij bewijs voor zijn theorie. Wanneer de politie hem niet serieus neemt besluit Otto contact te zoeken met Emma’s echtgenoot Markus [Mads Mikkelsen], een beroepsmilitair die besluit wraak te nemen op man die verantwoordelijk is voor de dood van zijn vrouw. Maar dood zijn verbitterdheid heeft hij weinig oog voor zijn tienerdochter Mathilde [Andrea Heick Gadberg], die haar moeder voor haar ogen zag sterven. Een onconventionele mix van familiedrama, komedie en wraakthriller dat werkt door het voortreffelijke spel van de cast en een serie slimme verhaalwendingen die je absoluut niet ziet aankomen. Goed voor een gulle lach, een flinke traan en een stevige dosis adrenaline.

Gefilmd in Miami en op de Kaaimaneilanden, wat mogelijk verklaard waarom zowel Nicolas Cage als Ron Perlman zich aan dit project verbonden. In de vage proloog ontsnappen Jimmy [Jordan Johnson-Hinds] en Ashley [Ashley Greene] ternauwernood uit de klauwen van handlangers van Donnie [Jackie Earle Haley] nadat ze – voor een nog niet bij naam genoemd opdrachtgever – een drive hebben gestolen. Nadat ze het lichaam van handlanger Mitch hebben begraven, zet Ashley haar dochter Sarah [Thalia Campbell] op een vliegtuig naar de Kaaimaneilanden met het adres van Sarahs grootvader [Nicolas Cage] en verstopt ze de drive in Sarahs rugzak. Ron Perlman behoort tot de mannen die namens Donnie de drive moeten zien terug te krijgen. Lowbudgetthriller met kleurrijke rollen voor Cage en Perlman en een paar aardige stunts, maar ook met een overdaad aan personages en een nodeloos ingewikkeld plot.

Het is 2014 en Freddie Benoit [Park Ji-min] kan vanwege een tyfoon geen vakantie vieren in Japan. In plaats daarvan wijkt ze uit naar Seoul, de stad waar ze is geboren en door een Frans gezin is geadopteerd. Op advies van Tena [Guka Han] maakt Freddie van de gelegenheid gebruik om het adoptiebureau te bezoeken om te achterhalen wie haar ouders zijn. Rustig voortkabbelend drama over hoe een veranderende perceptie op je identiteit je persoonlijkheid kan aantasten, speelt zich af in een periode van bijna 8 jaar waarin nieuwe ontwikkelingen of ontdekkingen die perceptie veranderen. Een interessant gegeven en geregisseerd met gevoel voor plaats en voor sfeer, maar het verhaal is onvoldoende uitgewerkt om te ontroeren of eindeloos te boeien.

Matt Turner [Liam Neeson] verdient zijn geld door namens Anders Müller [Matthew Modine] problemen met investeerders glad te strijken, ook al zijn ze voor miljoenen in het schip gegaan. Zij toewijding aan het werk gaat ten koste van zijn relatie met Heather [Embeth Davidtz] en zijn kinderen Zach [Jack Champion] en Emily [Lilly Aspell]. Terwijl hij onderweg is om zijn kinderen ergens af te zetten, krijgt hij een telefoontje van iemand die hem duidelijk maakt dat Matt letterlijk op een bom zit die af zal gaan als hij of een van zijn kinderen opstaat, of wanneer de mysterieuze persoon de bom zelf activeert. Neeson doet wat hij kan en het stuntwerk is prima, maar het scenario is oppervlakkig en loopt bepaald niet over van originaliteit.

Mette [Circé Lethem] zit in een rolstoel, en is haar spraakvermogen deels kwijt geraakt na een traumatische gebeurtenis. In fragmentarische flashbacks die haar eigen verwarring schetsen, ontvouwt zich langzaam de voorgeschiedenis van deze vrouw die werkt bij een stichting dat zich inzet voor slachtoffers van huiselijk geweld. De spanning in haar aanvankelijk gelukkige gezin nemen toe wanneer ze zich het lot aantrekt van Lee Miller [Lien Wildemeersch].

Psychologisch drama begint bewust verwarrend, maar het sublieme sound design van Dan Geesin - die ook verantwoordelijk was voor de bizarre, maar effectieve score - doet je meteen beseffen dat je als kijker werkelijk in het hoofd zit van Mette. Lethem draagt de film met een ongekende tour-de-force, maar ze krijgt daarbij hulp van een perfecte cast dat de complexe, maar authentiek aanvoelende situaties en dialogen op indringende wijze tot leven brengt in een meesterlijk geconstrueerde film waarin spel en techniek elkaar perfect aanvullen.

Er is aardig wat actie in deze western, zeker in de eerste minuten waarin tientallen mannen te paard vol gas in achtervolging zijn op bandieten Draw Egan [William S Hart] en Arizona Joe [Robert McKim]. Ondanks het statische camerawerk is het een vrij spectaculaire opening van een aardige western. Egan gaat verder door het leven als William Blake en onder die naam wordt hij gevraagd om orde op zaken te stellen in een stadje waar men elkaar overhoop schiet om indruk te maken op Poppy [Louise Glaum].

Typische William S Hart-western waarin hij een bandiet speelt die het rechte pad kiest wanneer hij het meisje van zijn dromen ontmoet. Formulematig dus en geregisseerd zonder al teveel inventiviteit, maar het publiek kon destijds geen genoeg krijgen van dit soort westerns. Honderd jaar later is het een curiosum dat goed uit te zitten is.

Een jaar nadat hij het scenario voor Piranha had geschreven, zette John Sayles zich stevig op de kaart als regisseur van onafhankelijke films met deze prijswinnende documentaire over de reünie van een groep twintiger die bijeen komen om hun vriendschap te hernieuwen en herinneringen op te halen aan vroeger.

De film blinkt uit in volstrekt authentieke, haast geïmproviseerd aanvoelende dialogen die de karakters en hun onderlinge relaties tot leven brengen. Mede daardoor geeft deze film een aardig beeld van de moraal van de periode waarin het gemaakt is en het is prettig dat Sayles' scenario niet teveel op nostalgie. De titel verwijst weliswaar naar een sleutelmoment uit het leven van het vriendengroepje, maar het speelt geen centrale rol. Sayles is duidelijk meer geïnteresseerd in het neerzetten van overtuigende karakters en hoewel het acteerwerk hier en daar wat mechanisch overkomt, is het de spontaniteit van de acteurs die overheerst en Sayles' debuutfilm zo vermakelijk maakt.

Scenarist Griffin Jay weet elementen uit Dracula en The Wolf Man te combineren te verwerken in een verhaal dat zich afspeelt tijdens WOII. De aanwezigheid van Bela Lugosi verleent veel geloofwaardigheid in de rol van een 200 jaar oude vampier Armand Tesla, een Roemeense wetenschapper die onderzoek deed naar vampieren, die tot leven komt wanneer zijn graf wordt bloot gelegd tijdens een Duitse luchtaanval en twee grafdelvers de staak door zijn hart verwijderen. Onder het pseudoniem Dr Hugo Bruckner besluit hij wraak te nemen op de familie die hem (niet geheel toevallig) in 1918 doodden.

Deze horrorfilm kan niet tippen aan de Universalklassiekers waar het naar verwijst. De matige score en special effects zijn daar debet aan, evenals de wat onbeholpen pogingen tot humor. Lugosi redt de film, ook als we hem alleen maar horen. Die scènes bevatten een spanning die in de buurt komt van Dracula, maar er is meer dan een ijzersterke Lugosi nodig om van deze film een klassieker te maken. Fans van dit horroricoon moeten deze film echter zeker zien.

Tien jaar nadat de Grieken onder leiding van Odysseus hun Trojaanse vijanden versloegen met het legendarische Paard van Troje is geen enkel lid van deze heroïsche expeditie teruggekeerd naar Ithaka. Koningin Penelope [Juliette Binoche] weigert nog steeds te hertrouwen, zodat iemand formeel de plaats van de doodgewaande Odysseus kan innemen en dat zorgt voor toenemende spanning tussen de mannen die dingen naar hand en de bijbehorende macht. Dan verschijnt een zwaar gehavende drenkeling [Ralph Fiennes] die beweert dat hij lid was van Odysseus’ expeditie. Of zou hij Odysseus zelf kunnen zijn? Prachtig gefilmd door Marius Panduru en uitstekend geacteerd, maar ook traag en behoorlijk zwaar op de hand.

De val van ISIS – of beter gezegd, de terugkeer naar het ondergrondse – stelt regeringen wereldwijd voor een duivels dilemma. Wat te doen moet de vrouwen die hun land verlieten om zich aan te sluiten bij Isis, daar kinderen kregen en nu willen terugkeren naar het land waar ze vandaan komen? In afwachting van een besluit woont een grote groep westerse vrouwen, waaronder prominenten als Shamima Begum en Hoda Muthana, onder primitieve omstandigheden in een enorm vluchtelingenkamp. Sotorra kreeg toestemming om een klein groepje, waaronder in ieder geval twee Nederlandse vrouwen, gedurende een jaar te volgen. Sevinaz Evdike is een Koerdische vrouw die walgt van de ideologie van ISIS, maar desondanks toch probeert de voormalige IS-bruiden hoop te geven door middel van allerlei groepsactiviteiten. Sotorra laat de vrouwen ongefilterd aan het woord en schetst een portret van vrouwen die weten dat ze een enorme fout hebben gemaakt, wiens kinderen zijn gestorven of omgekomen, en die wiens mediaoptredens zijn gekleurd uit angst represailles aan de hand van de radicale IS-vrouwen in het kamp. Wie een genuanceerd, afgewogen standpunt wil innemen met betrekking tot dit onderwerp, mag deze film niet missen.

Sabine [Thekla Reuten] heeft na een ernstige depressie net haar werk weer opgepakt wanneer ze ontdekt dat Olaf [Daan Schuurmans], een oud-klasgenoot, haar nieuwe collega is. Vanaf dat mment wordt Sabine geteisterd door vage dromen en flarden van herinneringen die verband houden met haar schoolvriendin Isabel [Daantje Idelenberg] die op 16-jarige leeftijd spoorloos verdween. De uitnodiging voor een reünie vana die middelbare school biedt Sabine de mogelijkheid om de ware toedracht te achterhalen. Een potentieel interessant mysterie, mede dankzij die sinistere gladheid van Schuurmans, houdt de aandacht lange tijd vast maar leidt tot een teleurstellende, voorspelbare ontknoping. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Simone van der Vlugt.

Wanneer pelsjager Hugh Glass [Leonardo DiCaprio] zwaar gewond raakt bij een aanval van een beer, biedt expeditieleider Andrew Hendry [Domnhaal Gleeson] een flink geldbedraag voor drie vrijwilligers om bij Hugh te blijven tot er hulp arriveert of tot hij sterft aan zijn verwondingen. Hughs zoon Hawk [Forrest Goodluck], de jonge, plichtsgetrouwe Bridger [Will Poulter] en de ervaren John Fitzgerald [Tom Hardy] bieden zich aan. De opportunistische Fitzgerald hoopt dat Glass snel sterft en besluit hem te begraven en voor dood achter te laten. Maar Glass weigert te sterven begint aan een schier onmogelijke, barre tocht door de ijskoude, besneeuwde omgeving met maar één doel: wraak te nemen op de man die hem voor dood achterliet. Opgenomen op locatie en de zware omstandigheden en de enorme fysieke en mentale inspanning die DiCaprio deed om een zo groot mogelijk realisme te bereiken, tonen een zelden vertoonde toewijding die hem terecht zijn vijfde Oscarnominatie en zijn eerste Oscar opleverde. Oscars gingen ook naar Iñárittu en cameraman Emmanuel Lubezki, iets wat alleen al te rechtvaardigen valt aan de hand van het enerverende eerste half uur. In de schaduw van DiCaprio bewijzen Hardy en Poulter waarom zij behoren tot de beste acteurs van hun generatie. En dit bevat het meest overtuigende staaltje CGI uit de filmgeschiedenis! Zonder twijfel één van de beste films van de 21e eeuw.

Miljonair Richard [Kevin Janssens] gaat met zijn vrienden Stan [Vincent Colombe] en Dimitri [Guillaume Bouchêde] een weekendje jagen in de woestijn (niet de meest interessante locatie voor die hobby) en neemt zijn maîtresse/seksspeeltje Jen [Matilda Lutz] mee. Jen flirt er flink op los maar kijkt toch raar op wanneer één van de 'vrienden' probeert haar te verleiden. Het één leidt tot het ander en voor ze het weet laten haar mannelijke kompanen haar zwaargewond achter in de woestijn. Toch handig dat ze wat peyote bij de hand heeft, want dat verklaart waarom ze zonder al teveel pijn haar ernstige verwondingen weet te behandelen en geeft regisseur Fargeat een excuus om het flink wat hallucinaties op het beeld te toveren in deze leeghoofdige stijloefening. Veel bloedvergieten, veel visuele trucs en geluidseffecten, maar de oppervlakkige personages en het onzinnige script doen de belangstelling rap tanen.

Sonny [Alex Fox] en Steven [Michael Gregory Fung] zijn kinderen van Chinese immigranten in New York die een mentor vinden in Paul [Harry Shum Jr.], het kopstuk van The Green Dragons, een bende die eind jaren 80 met vijf andere Aziatische bendes strijdt om de macht in de wijk Queens. Probeert een beeld te schetsen van de cultuur en tradities achter deze bende, maar verzandt in de tweede helft in een razendsnelle opeenvolging van afrekening, rouw (met stemmige piano of aanzwellende violen), woede en een wraakactie. Van spanningsopbouw is dan geen enkele sprake meer, ook al omdat je gemakkelijk kunt raden wat er gaat komen. Een overdaad aan clichés dus in dit op ware feiten gebaseerde misdaaddrama met Martin Scorcese als een van de uitvoerende producenten en een er met de haren bijgesleepte bijrol voor Ray Liotta als een FBI-agent die zo nu en dan tevergeefs mekkert over de Aziatische bendes in New York.