Opinions

Frankie [John Bishop] is omgekomen op “Route Irish”, de levensgevaarlijke weg van het vliegveld van Baghdad naar The Green Zone waar hij werkte als vredessoldaat. Boezemvriend Fergus [Mark Womack] heeft grote twijfels over de officiële lezing dat Frankie “op de verkeerde plek, op het verkeerde moment was”. Overmand door schuldgevoel omdat hij Frankie had overgehaald dit werk te doen, maakt Fergus gebruik van zijn militaire contacten om de onderste steen boven te krijgen. Begint als een psychologisch drama, werpt vervolgens een kritische blik op het werk van “vredessoldaten” aan de hand van archiefbeelden en gaat dan over naar een bikkelharde wraakthriller tot aan de melodramatische ontknoping. Goed geacteerd is het zeker en bij vlagen indringend, maar het is ook prekerig en onevenwichtig van toon.

Tien jaar na “de ineenstorting” van Australië wordt het leven van Eric [Guy Pearce] in The Great Outback verstoort wanneer Henry [Scoot McNairy], Archie [David Field] en Caleb [Tawanda Manyimo] zijn auto stelen. Eric weet de mannen op te sporen, maar raakt bij de confrontatie bewusteloos en ontwaakt bij zijn woning waar ook Henry’s verstandelijk beperkte broer Rey [Robert Pattinson] gewond is achtergelaten. Er ontstaat iets wat lijkt een band tussen Eric en Rey terwijl ze Henry en zijn mannen achtervolgen. Stemmig dystopisch drama met plotselinge geweldsuitbarstingen en een puike hoofdrol van Pearce die je tot het einde laat gissen naar Erics ware aard. Hier en daar wat aan de trage kant en Pattisons spel is een tikje gemanierd, maar dit is zeker een kijkje waard.

In 1992 kwam een droom uit voor Rowwen Hèze: optreden op het hoofdpodium van Pinkpop. De jonge, energieke mannen van toen zijn nu ouder, wijzer en vanzelfsprekend niet meer zo energiek of zorgeloos als toen, maar hun doorbraakhit ‘Bestel Mar’ is nog steeds vaste prik voor de band. Lenssen volgt de band vanaf zes maanden voor hun jaarlijkse ‘eindfeest’, dat in dit jubileumjaar (de band bestaat dan 40 jaar) groter en spectaculairder moet worden dan ooit. Bandleden vertellen over hun persoonlijke verhalen en over de ups en downs van de band. Zanger en tekstschrijver Jack Poels kijkt terug op hoe zijn geboorteplaats (en woonplaats) zich vroeger inzette om zijn aan MS lijdende vader te helpen aan ‘een wagentje’ en wordt uitgedaagd om een lied over zijn vader te schrijven. Een mooi, integer portret van een gepokte en gemazelde band en een hechte vriendengroep.

Robert E Sherwood verdient veel eer voor de dialogen dat gebaseerd is op zijn toneelstuk "The Queen's Husband" en is bewerkt door J. Walter Ruben. Deze vroege screwball comedy bevat veel spitsvondigheden en vileine humor, bovendien weet Lowell Sherman het tempo lekker hoog te houden. Lowell Sherman is voortreffelijk als de laconieke koning Eric III die besluit tegen zijn dominante vrouw [Nance O'Neill] in te gaan en zijn dochter [Mary Astor] toch de mogelijk te bieden om te trouwen met Freddie Granton [Anthony Bushell], zijn secretaris. Bovendien heeft hij te maken met een ambitieuze zoon [Hugh Trevor] die snode plannen smeedt om zijn vader af te zetten.

Sherman en Astor zijn uitstekend en Bushell houdt zich staande, maar de vertolkingen in de bijrollen zijn wisselvallig. Vooral O'Neill, Desmond Roberts (als een stugge militair) en Gilbert Emery (als de butler) zetten houterige en overdreven vertolkingen neer die voorkomen dat deze goed geschreven komedie de status van klassieker krijgt.

George MacDonald Fraser bewerkte zijn eigen verhalen rondom Harry Flashman, een karakter dat in 1857 werd geïntroduceerd in "Tom Brown's School Days" van Thomas Hughes. Puristen wezen er snel op dat McDowell totaal niet aan de fysieke omschrijving van Flashman, maar hij kan wel uitstekend overweg met de oneerbiedige humor en de slapstick die zo typerend is voor het werk van regisseur Richard Lester. Het verhaal is een kapstok voor een enorme hoeveelheid kleine grapjes die je gemakkelijk over het hoofd ziet als je niet goed oplet. Flashman [Malcolm McDowell] vertoont zo'n sterke gelijkenis met een Pruisische prins dat niemand minder dan Otto von Bismarck [Oliver reed] besluit Flashman te gebruiken als dubbelganger, zodat hij de Pruisische politiek kan beïnvloeden. Dat Flashman daarvoor moet trouwen zou een bezwaar geweest zijn, ware het niet dat de bruid in kwestie gespeeld wordt door Britt Ekland. Je kunt het erger treffen natuurlijk! Let niet teveel op de plot, maar geniet van de komische hoogstandjes - waaronder een subliem geregisseerd gevecht in een keuken - en geniet van McDowells veelzijdigheid als acteur in een bijzonder vermakelijke, regelmatig knotsgekke komische actiefilm die je in tandem zou kunnen kijken met The Four Musketeers (1974).

De uit Canada afkomstige Liv [Jessica Henwick] en Hanna [Julia Garner] maken een rondreis over de wereld met het ‘work and travel’ en nemen hun intrek in ‘The Royal Hotel’, een aftandse pub nabij in The Great Outback van Australië dat vooral bezocht wordt door (mannelijke) mijnwerkers. Liv probeert er het beste van te maken, maar Hanna voelt zich totaal niet op haar gemak. Sfeervolle psychologische thriller is amper een slowburner te noemen, maar wordt gered goed spel. Hugo Weaving valt (in positieve zin) op als de bepaald niet zachtzinnige hoteleigenaar.

Na de dood van haar moeder de 15-jarige Lesia [Ghjuvanna Benedetti] meer tijd doorbrengen bij haar 59-jarige vader [Saveriu Santucci] op Corsica, een beruchte misdadiger die bezig met een vergeldingsactie waarbij de vijand pogingen doet om terug te slaan en de politie hem op de hielen zit. Het perspectief van de dochter van een moordenaar is zonder meer origineel, maar tot verbazingwekkende nieuwe inzichten leidt dat niet. De vergeldingsacties vinden grotendeels buiten beeld plaats (via nieuwsreportages ontdekt Lesia wat er is gebeurd) en dus is er weinig actie, maar veel gepraat. Dat een vader onvoorwaardelijk van zijn kind houdt en dat een dochter blind kan zijn voor de fouten van haar vader zal geen verrassing zijn en veel meer heeft Colonna helaas niet toe te voegen in dit goed geacteerde, maar (ondanks spannende muziekjes) weinig meeslepende familiedrama.

Een lange disclaimer maakt duidelijk dat het niet de bedoeling was om bepaalde groepen te kwetsen. De Britten komen er (zelfs gezien hun rol in de geschiedenis van India) echter uiterst bekaaid af. De disclaimer vermeldt ook dat er respectvol is omgegaan met de dieren en dat veel van die dieren niets meer zijn dan CGI. Ook dat is overbodig, want de CGI is naar huidige maatstaven ondermaats. ‘Van Dik Hout Zaagt Men Planken’ is het devies in deze spectaculaire, maar volstrekt belachelijke actiefilm waarin Komaram Bheem [N.T. Arama Rajo Jr.] namens zijn dorpsgemeenschap vergelding zoekt voor de ontvoering van een jong meisje [Twinkle Sharma] door de echtgenote [Alison Doody] van de Britse gouverneur [Ray Stevenson]. Wanneer een soldaat de moeder [Ahmareen Anjum] van het meisje doodschiet is de gouverneur omdat een kogel veel meer waard is dan ‘brown rubbish’. Even later gaat Raju [Ram Charan], die werkt voor de Britten, in zijn eentje een menigte te lijf die dreigt een voorpost van de Britse politie te overrompelen. Volstrekt idioot, maar de onvermijdelijke (indrukwekkende) muzikale intermezzo’s bewijzen de veelzijdigheid van de twee populaire hoofdrolspelers.

“De meeste mensen kennen mij maar van één ding”, merkt de charismatische Ruben Blades op in deze aardige, maar weinig diepgravende documentaire over de man die filmliefhebbers vast zullen herkennen als bijrolacteur. Maar de in New York woonachtige Panamees wordt al sinds de jaren ’70 op handen gedragen binnen de Latijns-Amerikaanse gemeenschap over heel de wereld sinds hij het van oorsprong vooral al escapisme gebruikte Salsagenre te transformeren met zijn politieke en sociaal-maatschappelijke boodschappen die hij bracht in de vorm van kleurrijke, herkenbare verhalen. Er zijn wat soundbites van Paul Simon en Sting en Blades geeft Benaim een uniek kijkje in zijn appartement, maar we zien vooral veel beelden van wat zijn laatste tour had moeten zijn en van fans die hem op straat aanklampen om te vertellen hoe geweldig en invloedrijk Blades is. Het is wel van groot belang dat je Spaans verstaat of ondertiteling hebt en de kans is groot dat je – net als ik – toch eens wat albums van deze muzikale titaan gaat beluisteren.

Een aaneenschakeling aan saaie kunstroven en een vaag, nauwelijks bestaand plot dat verder wordt ondermijnd door flashbacks en nachtmerries die uitsluitend tot doel hebben zoveel mogelijk verwijzingen naar bestaande kunstenaars en hun kunstwerken in deze heistfilm te proppen. Vooral de nachtmerries leveren enkele visueel fraaie momenten op, maar Krstic heeft verhaal, karakterisering en spanningsopbouw overboord gegooid ten faveure van stilering en een gedateerde interpretatie van 'cool' zijn. In een korter format was dat waarschijnlijk genoeg geweest, maar het is bij lange niet voldoende om een film van deze speelduur interessant te houden.

Arthur [Colman Domingo] en Agatha Gillman [Toni Collette] wonen in het kustplaatsje Oceanside, waar hun tienerdochter Ruby [Lana Condor] moeite heeft om een ‘gewone tiener’ te zijn. Wanneer ze noodgedwongen de belangrijkste regel van haar beschermende ouders overtreedt, ontdekt ze wie (of wat) ze werkelijk is. Dat maakt het onmogelijk om als ‘gewoon’ te worden gezien, maar levert haar wel een nieuwe vriendin op: de knappe, populaire nieuweling Chelsea van der Zee [Annie Murphy]. Maar er zit een addertje onder het gras. Alweer een animatiefilm over anders zijn, zelfacceptatie, geloof in jezelf en dergelijke. Wat dat betreft niets nieuws onder de zon, ook niet qua komische noot (een paar excentrieke vrienden en een jolige oom). Goede stemvertolkingen en een beperkte hoeveelheid sentiment voorkomen dat dit niet ten onder gaat en pijnloos vermaak is voor kinderen en hun welwillende ouders.

Calvin Weir-Fields [Paul Dano] zit vast in het verleden. Hij worstelt met een opvolger van zijn bestseller en heeft na de stukgelopen relatie met Lila [Deborah Ann Woll] zijn hoop op de liefde opgegeven. Zijn psycholoog [Elliott Gould] adviseert hem om een verhaal te schrijven met een rol voor de ideale vrouw. Ruby Sparks [Zoe Kazan] begint als een fantasie dus Calvin is geschokt wanneer Ruby in levende lijve verschijnt … en dat hij haar met zijn typemachine kan laten voldoen aan zijn eisen. Wat begint als een droomrelatie blijkt niet zo ideaal als Calvin had gehoopt. Dano en Kazan zijn uitstekend in de hoofdrollen in deze originele romantische komedie met amusante bijrollen van Annette Bening en Antonio Banderas als Calvins moeder en stiefvader.

Drie zussen proberen te overleven nadat hun moeder [Ludivine Sagnier] opnieuw is opgenomen wegens psychische problemen. Verteld vanuit het perspectief van de twintigjarige oudste zus Marion [Sophie Breyer], die net als haar zussen verstrikt raakt in een voortdurend loyaliteitsconflict. Moet ze trouw zijn aan haar moeder, haar vader, aan haar zussen of toch aan haarzelf? De drie jonge hoofdrolspelers zijn zeer overtuigend als zussen, ook al laat het scenario enkele belangrijke vragen onbeantwoord.

Trojan Records was een platenlabel dat van oorsprong Jamicaanse ska en rock steady populariseerde bij een breed publiek en daarmee een podium was voor zwarte muzikanten als Desmond Dekker, Dave & Ansel Collins en The Maytals. Deze documentaire bevat bijdragen van de nog levende grondleggers van de muziekstijl, sleutelfiguren bij Trojan en succesvolle artiesten die de weg vrij maakten voor de volgende generatie muzikale legendes waaronder Bob Marley en The Specials. Conventioneel gestructureerde muzikale documentaire is voer voor de liefhebbers maar wie weinig affiniteit heeft met het genre zal hier niet bijzonder warm voor lopen.

Schaamteloos sentimentele verfilming van het waargebeurde verhaal van Daniel E Ruttiger (bijgenaam Rudy), een jongen uit een mijnwerkersstadje dat is opgegroeid met de liefde voor American Football en vooral voor The Notre Dame Fighting Irish dat verbonden is aan Notre Dame University. Hoewel hij fysiek ongeschikt is om op het hoogste niveau mee te spelen, weet hij door een combinatie van koppige volharding en een overdosis inzet toch een plaats te bemachtigen in het team. Dat geeft hem de motivatie om een universitaire studie te behalen die voor hem onbereikbaar leek. Rudy heeft nog één grote droom, maar naar mate de maanden verstrijken lijkt het er steeds meer op dat die droom niet in vervulling zal gaan.

Dit bevat alle ingrediënten voor een standaard sportdrama en je kunt de bingokaart er gerust bij pakken: er komen genoeg clichés voorbij om een bingoprijsje in ontvangst te kunnen nemen. Maar door de oprechte vertolking van Sean Astin in de hoofdrol en goed ondersteunend werk van Ned Beatty (als Rudy's vader), Jon Favreau (als de bolleboos die Rudy helpt bij zijn studie) en Charles S Dutton (als een man die het stadion onderhoudt) zal het niet meevallen om die brok in je keel - en wellicht een traantje - te verbergen aan het onvermijdelijke slot.

Wie de tekst kent van ‘A Message To Rudy’ van The Specials, begrijpt meteen waarom Rudy Giuliani niet wenste mee te werken aan deze zogenaamde ‘documusical’. Rothstein is niet uit op een objectief portret van de voormalige federale aanklager en burgemeester van New York, maar probeert een verklaring te vinden voor diens twijfelachtige rol in de Presidentscampagnes van Donald Trump. Maar de terugblik op Giuliani’s professionele leven in de jaren 90 is een interessante geschiedenisles, evenals hoe hij dankzij 9/11 in korte tijd zijn ernstig beschadigde reputatie wist op te vijzelen. Oprah Winfreys introductie van Giuliani is ronduit schokkend, gezien Giuliani’s weinig verhulde racisme in voorgaande jaren. Vrienden en tegenstanders komen aan het woord, maar kunnen de vooringenomenheid niet verbergen. Zo nu en dan zingt een koor wat regels in een theater, vandaar de term ‘documusical’.

Terwijl Ruigoord zich opmaakt op de viering van haar vijftigjarig bestaan, moet een delegatie van de bewoners van dit voormalige eilandje in de Amsterdamse IJ in conclaaf met de Amsterdamse gemeente om het voortbestaan voor de komende 25 jaar te garanderen. Deze vrijhaven voor mensen die van het leven een feest willen maken is aan alle kanten omsingeld door havenbedrijven en windmolens. Een respectvol portret van een groep mensen dat (figuurlijk in ieder geval) zoveel mogelijk afstand heeft genomen van de kapitalistische samenleving en duidelijk een “vrije uitloop voor scharrelmensen” is die openstaat voor elke cultuurvorm. Wingender maakt uitstekend gebruik van archiefmateriaal en van homevideo’s van een bustour (met de iconische 'luchtbus') door de wereld om de voorgeschiedenis van Ruigoord te vertellen.

In 1999 neemt de Afghaanse Roya Mahboob [Nikohl Boosheri] een radicaal besluit door zich te storten op het begeleiden van een groep ambitieuze meisjes op deelname aan internationale robotwedstrijden. Het team staat constant onder druk door ernstige bedreigingen van eigen bodem en de toenemende macht van de Taliban die onderwijs aan meisjes verbiedt. Goedbedoeld, braaf volwassenwordingsdrama (gebaseerd op ware gebeurtenissen) is een afgezaagd pleidooi voor internationale samenwerking, vooral tussen jongeren. Roya’s zus Alaha schreef mee aan het scenario.

Ex-militair Albert Schoneveld zet zich nu in voor het Rode Kruis en probeert met een workshop soldaten in oorlogsgebieden bewust te maken van de regels van oorlog. Deze documentaire is een registratie van zo’n workshop waarin Albert een groep Zuid-Soedanese soldaten, die betrokken zijn bij de daar heersende burgeroorlog, probeert te laten nadenken over manieren waarop ze strijd kunnen voeren volgens de Conventie van Genève. Wat opvalt in de ondertiteling is dat de tolk regelmatig nuances aanpast waardoor de communicatie niet helemaal doeltreffend is, maar het voornaamste probleem is het onaangename gevoel van de blanke kolonist die de plaatselijke bevolking even komt vertellen hoe het allemaal hoort.

Oneerbiedige satire waarin Peter O'Toole (letterlijk) neer daalt vanaf het houten kruis in de hal van het imposante paleis van Ralph Gurney [Harry Andrews], de 13e graaf van Gurney om zijn rol als 14e graaf van Gurney op zich te nemen. Maar voor die tijd is Daniel Tucker [Arthur Lowe, bij tv-liefhebbers bekend als Captain Mainwaring uit Dad's Army] al plotseling in zang en dans uitgebroken bij het horen van het testament van zijn pas overleden werkgever. Onvoorspelbaar is het dus ook en Peter O'Toole speelt zijn knotsgekke karakter steeds met overtuiging, beheersing en een enorme dosis energie. Het leverde hem een Oscarnominatie op, maar ook Nigel Green, Coral Browne en niet te vergeten Alistair Sim (als een verwarde pastoor) dragen hun steentje bij aan een film die werkelijk one-of-a-kind is. En dat is niet alleen omdat Harry Andrews hier een tutu draagt, al is dat an sich al reden genoeg om deze film niet aan je voorbij te laten gaan.

Na Fear And Loathing In Las Vegas kruipt Johnny Depp opnieuw in een alter ego van de even notoire als bewonderde Hunter S. Thompson in deze moedige, maar niet geheel geslaagde verfilming van het gelijknamige boek. Depp speelt Paul Kemp een drankzuchtige, avontuurlijke journalist die (als enige) solliciteert bij een krant op Puerto Rico en tot taak heeft het eiland te promoten. Tot zijn collega’s behoren de flamboyante, drankzuchtige Moberg [Giovanni Ribis] en de charismatische Sanderson [Aaron Eckhart], die een affaire heeft met de aantrekkelijke Chenault [Amber Heard] en Pauls jaloezie opwekt. Verder is er onder anderen een opportunistische ondernemer [Bill Smitrovich] die een luxe resort op het eiland wil bouwen. Onderhoudend en bij vlagen amusant, maar door de episodische structuur blijft het oppervlakkig. Depp en Heard kregen ook in het ware leven een relatie die zou resulteren in een kortstondig huwelijk (2015-2016) en sensationele rechtszaak (2022).

Voormalige kooivechter Jack Boucher [Aaron Eckhart] weet in een casino het geld te winnen dat hij schuldig is aan Big Momma Sweet [Marianne Jean-Baptiste], maar dat raakt hij kwijt wanneer hij wordt beroofd door Ricky Joe [Mike McColl]. Daarom dwingt Big Momma Sweet hem om mee te doen aan een kooigevecht, ook al heeft Jack in zijn carrière zoveel klappen geïncasseerd dat zijn geheugen al is aangetast en dat hij zo’n gevecht niet overleeft. Speelt zich af in Mississippi, dus bereid je voor op karikaturale personages, twijfelachtige accenten en een bij vlagen lachwekkende melodramatische rol van Eckhart. Bij de tenenkrommende ontknoping roep je waarschijnlijk (ook) om je moeder.

De Duitse Bondskanselier Hilda Orlmann [Cate Blanchett] is gastvrouw van de G7 in Dankerode. Buiten het zicht van de camera en in de vrije natuur komen de persoonlijke tekortkomingen en onzekerheden naar de oppervlakte, maar kort nadat communicatienetwerk is platgelegd, ontdekken deze wereldleiders dat ze volledig op elkaar aangewezen zijn om deze G7-bijeenkomst te overleven. Het uitgangspunt is interessant en de cast is uitstekend, maar het scenario laat veel kansen op messcherpe satire liggen. Dit had veel beter kunnen en moeten zijn.

Geestige en effectieve bewerking van het sprookje van de gebroeders Grimm, waarin een molenaar [Mark Cook] zijn dochter Evalina [Hannah Baster-Eve] magische krachten toedicht in de hoop dat de koning Colin Malone] haar zal kiezen als zijn vijfde (!) echtgenote. Als de koning eist dat Evalina haar magische krachten demonstreert, krijgt ze hulp van een duivelse elf [Joss Carter]. Maar daarvoor moet ze wel iets doen! Het gebrek aan budget verklaart de lage productiewaarden, maar de moderne insteek, het uitstekende spel van Baxter-Eva en Joss Carter en de fraaie make-up van Georgia Brown maken dit een prima alternatief voor de vaak overgeproduceerde, brave Disney-sprookjesfilms.

Fraserburgh, een stadje in het noordoosten van Schotland, is de plaats van handeling voor dit prima geacteerde, dynamische geregisseerde maar sombere en ietwat nihilistische drama. Finnie [Mark Stanley] heeft jarenlang weten te ontsnappen aan zijn monotone, uitzichtloze leven door zich te storten op illegale autoraces. Nu hoopt hij dat zijn zoon [Anders Hayward] het stokje van hem overneemt, maar hij besluit zich nog één keer vol op het autoracen te storten door de auto van zijn zoon te ‘lenen’ en door de stad te crossen. Goede cinematografie en montage helpen, maar inhoudelijk stelt het weinig voor.

Chloe [Kiera Allen] is tot nu toe vrijwel volledig afhankelijk geweest van haar moeder Diane [Sarah Paulson]. Chloe heeft zowel een huid- als een longaandoening, lijdt aan astma en diabetes en haar benen zijn verlamd. Maar ze is intelligent en zelfverzekerd genoeg om zelfstandig te gaan wonen op een campus. Wanneer ze op een dag een onbekend medicijn vindt, beginnen bij Chloe alarmbellen te rinkelen ondanks Dianes pogingen om haar gerust te stellen. Ze besluit op eigen houtje op onderzoek te gaan. Een slimme titel voor een intelligente thriller met een plot dat weliswaar niet helemaal waterdicht is, maar Chaganty zorgt voor meer dan voldoende suspense, daarbij geholpen door het voortreffelijke speelfilmdebuut van Allen.

Dertig jaar lang loste Jimmy ‘The Gravedigger’ Conlon [Liam Neeson] het vuile werk op voor zijn beste vriend Shawn Maguire [Ed Harris]. Daardoor wil zijn zoon Mike [Joel Kinnaman] niets met heem te maken hebben. Wanneer Mike ziet hoe Shaws zoon Danny [Boyd Holbrook] afrekent met een schuldenaar, weet Jimmy zijn zoon te reden door Danny dood te schieten. Daardoor wordt zijn grootste vriend in een keer zijn grootste vijand en moeten Jimmy en Mike alles op alles zetten om elkaar en hun familie in leven te houden. Eenvoudig plot is excuus voor een flinke scheut adrenaline. Deze vlotte misdaadthriller profiteert van de gewichtigheid die Harris en Neeson eraan verlenen en van D’Onofrio’s spel als de getergde detective die Mike en Shawn al jaren achter de tralies probeert te krijgen.

Vrolijke, maar ook wat gemakzuchtige Ealing Comedy waarin veel van de humor ten koste gaat van twee wereldvreemde broers uit Wales in Londen. Een wat oubollige fish-out-of-water komedie waarin twee jonge mijnwerkers [Donald Houston, Meredith Edwards] hun harde werk beloond zien wanneer ze een reis naar Londen winnen. Het hoogtepunt van die reis is een bezoek aan de rugby-interland tussen Engeland en Wales op Twickenham. Alec Guinness speelt de journalist die ze tijdens hun reis moet volgen, maar ze uit het oog verliest. Moira Lister is de Londense dame die de broers van hun geld wil ontdoen, maar gecharmeerd is van hun gebrek aan cynisme. Guinness heeft een vrij ondankbare rol, maar het enthousiasme van Houston en Edwards houdt de zaak drijvende.

Vier jongeren dringen Vernon Central High binnen waar ze een aantal leerlingen doodschieten en een grote groep gegijzeld houden in de kantine. De 17-jarige Zoe Hull [Isabel May] is net naar het toilet en weet als enige te ontsnappen. Bendeleider Tristan [Eli Brown] dwingt Zoes beste vriend Lewis [Olly Sholotan] om alles te filmen en live te streamen, ondertussen probeert Zoe het gebouw te laten ontruimen. Lastig, want het is de dag van de Examenstunt en daarom nemen docenten haar niet direct serieus. Als je kunt meegaan in de aanname dat verder niemand de schoten heeft gehoord, is dit een inventieve nagelbijter met May sterk als de heldin en Brown overtuigend als de charismatische bendeleider.

Alleenstaande moeder Sarah [Sarah Snook] komt voor een dilemma te staan wanneer haar dochtertje Mia [Lily LaTorre] opeens aangeeft contact te willen met oma [Grete Scacchi] die ze nog nooit heeft gezien. Op aandringen van haar ex-man [Damon Herriman] keert Sarah met Mia terug naar het ouderlijk huis, waar ze gedwongen wordt een duister hoofdstuk uit haar verleden onder ogen te komen. Is er een verband met dat witte konijn dat Mia vond, vlak voor ze zich vreemd begon te gedragen? Sfeervolle, verontrustende thriller met fantastisch spel van Snook en LaTorre en een scenario dat de duistere kanten van de menselijke geest op intrigerende wijze blootlegt.