Opinions

Kirsten Stewart en Dakota Fanning als punkrockgodinnen Joan Jett en Cherie Currie, de bekendste gezichten van de taboedoorbrekende band "The Runaways"? Daar zijn die meiden veel te braaf voor... althans, dat doet hun imago vermoeden. Maar hoewel de seks, drugs & rock n roll die onderdeel uitmaakten van de kortstondige carrière van The Runaways (en zorgden voor de nekslag) hier wel degelijk zichtbaar zijn, is dit een vrij brave biografische film. Niet zo gek, aangezien het scenario is gebaseerd op Curries autobiografie en Jett één van de uitvoerende producenten was. Fanning en Stewart bewijzen hier hun veelzijdigheid met hun overtuigende acteerwerk, maar het is jammer dat de rol van de overige bandleden hier wat is gemarginaliseerd. Michael Shannon domineert de film als de veeleisende, opportunistische, maar succesvolle manager Kim Fowley, die nogal wat weg heeft van die andere punkrockmanager: Malcolm McLaren. Het helpt als je een liefhebber bent van de muziek, maar het is geen vereiste om deze film te kunnen waarderen.

Een bejaarde Bingospeler die opeens opstaat en de Hitlergroet brengt, een pedofiel met een balkje voor zijn gezicht die kinderen volgt met zijn camera en een moeder die niets anders doet dan van bil gaan met de mannen die in de rij voor haar caravan staan. Zomaar een greep uit de volstrekt onsamenhangende en daardoor nimmer effectieve 'absurde grappen' uit de doos van Yannick van de Velde en Tom van Kalmthout. Lücker probeert er zo nu en dan nog iets van te maken, maar het afschuwelijke spel van Van de Velde (als de idiote opzichter van een camping) en Tom van Kalmthout (als een in de vergetelheid geraakte kindster) doet eer aan het scenario. De discografie van Ronnie Bosboom Jr. is hilarisch, maar verder is dit één tranendal. Absurd is het zeker. Absurd slecht!

Tweede verfilming van de roman van Stephen King over een wanhopige man [Glen Powell] in een dystopische, cynische toekomst, die één mogelijkheid ziet om de levensreddende medicatie voor zijn dochter te kunnen betalen voor het te laat is: deelname aan ‘The Running Man’, een show waarin kandidaten iedere dag geld kunnen verdienen door te overleven. De adders onder het gras? Kijkers kunnen geld verdienen door de kandidaten uit te schakelen en tot nu toe heeft geen enkele kandidaat het maximum van 30 dagen gehaald. Powell treedt in de voetsporen van Arnold Schwarzenegger en dat betekent dat de hoofdpersoon het meer moet hebben van inventiviteit dan van fysieke kracht. De maatschappijkritische elementen liggen er iets te dik bovenop, maar Wright houdt de vaart erin en dankzij een fijne ondersteunende cast (met o.a. Josh Brolin als het brein achter de televisieshow) is dit voer voor de fans van actie en sciencefiction.

Hoewel de makers beweren dat het in real time is gefilmd, zijn er verschillende momenten waarop het verhaal zich verplaatst, vooraf gegaan door wat lijkt op een wilde camerabeweging. De opening van deze film, waarin Carl [Bruce Campbell] na een laatste gesprek de gevangenis mag verlaten, is een fraai uitgevoerde scène die in één take is opgenomen. Wat volgt is niet al te origineel, maar Campbell weet de aandacht redelijk vast te houden en doet je de onvolkomenheden van het script haast vergeten.

Cabells variant op Soderberghs Traffic is in alle opzichten inferieur. Deze misdaadfilm behandeld alle fases van de drugshandel, vanaf het vervoer van de grondstoffen tot aan de dodelijk gevolgen voor junkies. Nicholas Cage is een kwaliteitsexpert die een laatste klus doet voor zijn oude baas, Fishburne een dealer die de geleverde waren versnijdt met een eigen mengsel en Bibb een agent die zeer persoonlijke redenen heeft om de drugshandel een halt toe te roepen. Cabell neemt veel teveel hooi op de vork en schakelt razendsnel tussen de verschillende verhaallijnen die daardoor nooit tot leven komen. De beste momenten komen wanneer de verhaallijnen van Cage en Fishburne elkaar kruizen. Het type misdaadfilm dat Mexicaanse mannen afschildert als bierbuikerige profiteurs en vrouwen als prostituees. U bent gewaarschuwd!

Ondanks een recente professionele misstap wordt een verpleegkundige [Madelyn Dundon] ingehuurd als persoonlijke verzorger van een vrouw op leeftijd [Veronica Cartwright] die vanwege ademhalingsproblemen amper uit huis komt. Ze raakt betrokken bij een bespottelijk moordcomplot vol rookgordijnen dat maar niet spannend wil worden. Hooguit een kijkje waard vanwege de medewerking van Cartwright (The Children’s Hour, The Birds, Alien).

In de jaren ’70 was je als coureur in de Formule I je leven niet zeker. Niki Lauda [Daniel Brühl] weet zich zonder de financiële steun van zijn rijke familie voldoende sponsors te werven om zijn plaats in de Formule I te kopen en al snel staat hij bekend als een koele coureur met een ongeëvenaard technisch inzicht. James Hunt [Chris Hemsworth] is een ongeleid projectiel die zich met hulp van de steenrijke Alexander Lord Hesketh [Christian McKay] langzaam opwerkt, maar uiteindelijk door een speling van het lot terecht komt in F1-circuit en Lauda’s belangrijkste rivaal wordt. De rivaliteit tussen Lauda en Hunt staat centraal in deze typische Ron Howard-film die degelijk gemaakt is en nooit verveeld, maar die je snel weer vergeten bent.

Fedor Alexandrovich is een eigenzinnige kunstenaar en activist die als kind Tsjernobyl moest ontvluchten na de ramp met de kernreactor aldaar en kunst gebruikt om kritiek te leveren op het Russische regime en Poetins pogingen om Oekraïne in te lijven. Hij keert terug naar Tsjernobyl en beklimt de enorme Duga-2 radartoren die zich net buiten Tsjernobyl bevindt. Is er een verband tussen deze toren de geheimzinnige radiogolven van 10Hz (die op de radio klonken als een specht)? En is er een direct verband te leggen met de kernramp aldaar? Alexandrovich bezoekt een indrukwekkende lijst aan hoogwaardigheidsbekleders en trekt zijn eigen conclusies. Die conclusies zijn niet waterdicht maar toch zien we hoe Alexandrovich een oogopslag of een bepaalde lichaamsleiding ziet als een bevestiging van zijn theorie. Iedere kijker dient zelf te bepalen in hoeverre die lezing juist is, maar Gracia toont ons hoe een samenzweringstheorie tot stand komt en hoe die theorie kan uitgroeien tot een obsessie. Fascinerend.

De 13-jarige Lucas [Patrick Scott McDermott] wordt ter dood veroordeeld voor de moord op een intimiderende rancher. Eerst doet zijn groottante [Frances Fisher] een tevergeefs verzoek om clementie, kort daarna wordt Lucas uit de gevangenis bevrijdt door Harland Rust [Alec Baldwin] die zijn eigen redenen heeft om Lucas te helpen. Terwijl Lucas verscheurd is tussen zijn drang naar vrijheid en de verantwoordelijkheid voor zijn broertje [Easton Malcolm] opent premiejager Fenton ‘Preacher’ Lang [Travis Fimmel] de jacht op Lucas en Harland. Oogstrelende, maar trage en veel te lange (139 min.) western van de oude stempel met een overvloed aan personages en karikaturale vertolkingen. Opgedragen aan cinematograaf Halyna Hutchins die om het leven kwam bij een schietincident op de set waarvoor Baldwin werd aangeklaagd en vrijgesproken.

Met zijn ‘I Have A Dream’ speech werd Martin Luther King [Aml Ameen] het gezicht van The March on Washington for Jobs and Freedom op 28 augustus 1963. Maar Bayard Rustin [Colman Domingo] was degene die beschikte over het charisma, het doorzettingsvermogen en de juiste ervaring om erop toe te zien dat deze demonstratie precies verliep zoals gehoopt. Deze biopic maakt duidelijk dat de flamboyante, gepassioneerde Rustin en de bedachtzame, pragmatische King elkaar nodig hadden om hun doel te bereiken. Het maakt ook duidelijk waarom Rustin lange tijd in de geschiedschrijving lange tijd in de schaduw van King bleef. Het scenario van Julian Breece en Dustin Lance Black richt zich via Rustin op de vele andere mannen en vrouwen die een sleutelrol speelden bij de organisatie, waaronder A. Philip Randolph [Glynn Turman] en dr. Anna Hedgeman [CCH Pounder]. Maar het toont ook hoe belangrijk King was om sceptici als NAACP-leider Roy Wilkins [Chris Rock] en volksvertegenwoordiger Adam Clayton Powell [Jeffrey Wright] aan boord te krijgen. Een uitstekend voorbeeld van hoe je een persoonlijk verhaal verweeft met een historisch tijdsdocument.

Dom [David Jonsson] en Yas [Vivian Oparah] ontmoeten elkaar in een openbaar toilet (!) op de avond dat ze allebei zijn gedumpt. Daardoor komen ze met elkaar in gesprek en dat leidt tot persoonlijke ontboezemingen en ontmoetingen met kleurrijke personen tegen de achtergrond van een levendig, soms magisch-realistisch Londen. Allen-Miller weet het beste te maken van de budgettaire beperkingen van deze amusante voor televisie gemaakte BBC-productie.

Suzu [Kaho Nakamura] is een dromerig tienermeisje dat zich verliest in U, de ‘ultieme virtuele wereld’ met 5 miljard gebruikers, wanneer blijkt dat via haar avatar Belle dingen kan die ze in het echte leven nooit zou durven. Vanwege haar bijzondere uiterlijk en haar prachtige zangstem wordt Belle een sensatie in U en neem ze het op zich om de identiteit te achterhalen van ‘The Beast’, een monster dat in U gevreesd wordt vanwege zijn fysieke agressie. Hashoda geeft goed inzicht in wat de virtuele wereld zo verleidelijk maakt en heeft oog voor de positieve mogelijkheden hiervan. De subtiele schifting in de beleving van de virtuele wereld, alsmede het toenemende behoefte aan persoonlijk, menselijk contact, getuigt van een diep inzicht van zowel social media als van de gevoelswereld van jonge tieners. De emoties in zowel de animatie als de stemvertolkingen ligt er wat te dik op, maar dit is ontegenzeggelijk meeslepend en heeft een prachtige, ontroerende ontknoping.