Opinions

Een terugblik op de vroege jaren van Extinction Rebellion door de ogen van oprichters Gail Bradbrook en Roger Hallam en de voormalige VN-gezant en diplomaat Farhana Yamin die zich na jaren van holle beloftes en ergernis aan het gelobby achter de schermen publiekelijk schaart achter de actiegroep. Hallam is een radicaal die de belangrijkste drijfveer is achter de acties in Londen in april 2018 waarbij demonstranten op vreedzame wijze een verkeerschaos in het centrum veroorzaakten. Extinction Rebellion heeft zonder meer positieve resultaten bereikt, maar naar verloop van tijd ontstaan er meningsverschillen over de manier waarop het actie moet voeren. De interne tweestrijd komt het meest pijnlijk tot uiting wanneer Roger Hallam lijnrecht tegenover zijn dochter Savannah komt te staan. Een relevant tijdsdocument, maar ook een boeiend onderzoek naar de organisatie van vreedzame actie en de persoonlijk tol die het kan eisen.

In 1952 tekenden de regering van West-Duitsland en vertegenwoordigers van Israël en van de Joodse wereldgemeenschap een overeenkomst waarin de wijze van materiële schadeloosstelling van Joodse nabestaanden van de Holocaust werd vastgelegd. Konrad Adenauer wilde een “Wiedergutmachung Agreement” en het gebruik van die term is één van de vele redenen waarom er binnen de Joodse gemeenschap behoorlijk wat weerstand was tegen de gesprekken over een dergelijke overeenkomst. Deze documentaire verklaart de verschillende redenen hiervoor en onderzoekt hoe het uiteindelijk tóch gelukt is om overeenstemming te bereiken. Het feit dat de onderhandelingen plaatsvonden in Wassenaar maakt dit extra interessant voor Nederlandse kijkers, ook al kiest Grossman voor de routinematige vorm van pratende hoofden en archiefbeelden.

Steven [Ryan Phillippe] en Shannon [Rachelle Lefevre] laten hun kinderdroom eindelijk in vervulling gaan via het adoptiebureau van Reigert [Jacki Weaver] in Puerto Rico. Nadat de papieren zijn getekend voor de adoptie van Nina [Briana Roy], die haar ouders verloor als gevolg van de aardbeving op Haïti, moeten de kersverse ouders nog een aantal dagen wachten op Nina’s paspoort. Wat een mooie gelegenheid lijkt om een band op te bouwen met Nina groeit uit tot een nachtmerrie kort nadat ze kennis hebben gemaakt met Benjamin [John Cusack], een Amerikaan die verblijft in de hotelkamer naast dat van Steven en Shannon. Cusack is best overtuigend als schurk en het thema van kinderhandel is absoluut relevant, maar de poging om Steven en Shannons kinderwens een diepere emotionele betekenis te geven is een eerste teken dat dit de verkeerde kant op gaat. Vanaf dat moment ontspoort het scenario in overspannend melodrama en dwaze actie.

Regie: Robert Schwentke

Black-ops agent Frank Moses [Bruce Willis] is RED (Retired, Extremely Dangerous), maar blijkt toch doelwit te zijn van een afrekening. Met zijn nietsvermoedende vriendin [Mary-Louise Parker] weet hij te vluchten en hij zoekt vervolgens contact met de RED-agenten waar hij vroeger mee werkte. Zij zijn de enigen die hem kunnen helpen te achterhalen wie het op hem gemunt heeft en zijn leven te redden. Een standaard actieplot fungeert als een aangenaam excuus om een keur aan gerenommeerde acteerveteranen de kans te geven om actieheld te spelen. Onder hen Ernest Borgnine, Morgan Freeman, Brian Cox, Richard Dreyfuss, maar Malkovich steelt de film als de extreem paranoïde Marvin. Gevolgt door het overbodige Red 2.

RED draaide in feite om één grap die tegen het einde volledig was uitgemolken. Vandaar dat deze sequel in alle opzichten inferieur is. Anthony Hopkins, David Thewlis en Catherine Zeta-Jones behoren tot de veterane die proberen de feestvreugde wat te verhogen. De acteurs hebben het overduidelijk naar hun zin, maar dat geldt in aanzienlijk mindere mate voor de kijker.

Na een rampzalige graanoogst valt de Sovjet Unie Polen binnen en vallen communistien van uit Cuba en Nicarague Hodurs en El Salvador binnen. De revolutie breekt uit in de Mexico, de Groenen in West-Duitsland willen nucleaire wapens in Europa verwijderen en de NAVO valt uit elkaar. De VS staat er dus alleen voor. Tot zover de eerste 40 seconden van deze treurig stemmende propagandafilm waarin Russische parachutisten landen in een woestijnstadje en een groep tieners besluit terug te vechten. “Boys! Avenge me! Avenge me!”, brult Harry Dean Stanton vlak voor een groep burgers uit volle borst “America The Beautiful” inzet alvorens een Russisch vuurpeloton ze met kogels doorzeeft. Pro-guns, pro-kernraketten en anti-immigratie is dit de vleesgeworden Reagan-doctrine die tot op de dag vandaag nog steeds het denken van een aanzienlijk deel van de Amerikaanse bevolking ontsnapt. Door sommige onverlaten vergeleken met “Triumph des Willens”, maar ik neig meer naar “Jud Süss”. Walgelijk, maar fascinerend vanwege de mix van gerespecteerde veteranen en aanstormend talent in de cast.

In deze overbodige remake van een film die we zouden moeten vergeten heeft in ieder geval iemand bedacht om de hoofdpersoon wat ouder te maken en een militaire achtergrond te geven. Dat komt de geloofwaardigheid van in ieder geval iets ten goede, ook al blijft dit leeghoofdig vermaakt. Deze keer is Noord-Korea de boosdoener (aanvankelijk was het China, maar uit vrees voor diplomatieke gevolgen is dat op het laatste moment omgegooid) en blijven de meest tenenkrommende propagandistische momenten uit de oorspronkelijke Red Dawn ons bespaart. Wat overblijft is dus een hoop pief-paf-poef, explosies en anderzijds gewelddadig, nihilistisch bloedvergieten.

Flik Royale [Jules Brown] brengt een zomer door bij zijn grootvader bisschop Enoch Rouse [Clarke Peters] in Red Hook, een wijk in Brooklyn. Flik voelt zich aanvankelijk niet thuis in een voor hem onbekende, totaal andere wereld maar sluit na een moeizame start vriendschap met leeftijdgenote Chazz Morningstar [Toni Lysaith]. Enoch ziet Fliks tekortkomingen en probeert hem in zijn geestdriftige kerkdiensten nader tot God te brengen. De aanwezigheid van (Mr.) Mookie [Spike Lee] legt een directe link met Do The Right Thing maar Red Hook Summer heeft een te nadrukkelijk prekerige toon die Lee nodeloos onderstreept tijdens de eind credits. Maar Peters schittert tijdens de opwindende kerkdiensten en er is een schokkende wending. Daar moet je helaas wel erg lang op wachten.

Melodrama met psychologische ondertonen doet in veel opzichten denken aan Rebecca en niet alleen vanwege de aanwezigheid van Judith Anderson. Zij speelt de echtgenote van Pete Morgan [Edward G Robinson], die zich bijzonder opwindt wanneer Nath [Lon McAllister], hun nieuwe hulp op de boerderij, besluit een binnendoorweg te gebruiken om zijn klusjes sneller te kunnen doen. Pete probeert Nath ervan te overtuigen dat er gevaar loert, vooral in de buurt van 'het rode huis' uit de titel.

Psychologische trauma's, obsessief gedrag en geweld zijn belangrijke ingrediënten in dit ietwat traag op gang komende, maar goed gespeelde psychologische drama. In de spannende finale gebruikt regisseur Delmer Daves een visuele stijl die we veelal associëren met neo noir en Robinson blinkt uit in een complexe, maar bijzonder fraaie rol.

Deze film is gebaseerd op het verhaal van Melita Norwood die 87 was toen de KGB in 1999 bekend maakte dat zij betrokken was bij een spionageschandaal waarover de meningen tot op de dag van vandaag verdeeld zijn. De hoofdpersoon in deze film heet Joan Stanley [Judi Dench] en die wordt op hoge leeftijd opgepakt op verdenking van landverraad en door MI5 wordt onderworpen aan een diepgaande ondervraging. In flashback zien we hoe de jonge Joan [Sophie Cookson] eind jaren '30 in contact komt met leden van een communistische groepering. Joan is een briljante natuurkundige en krijgt een baan als assistent van wetenschapper Max Davis [Stephen Campbell Moore], met wie ze in het uiterste geheim werkt aan de ontwikkeling van een massavernietigingswapen dat tot doel moet hebben landen ervan te weerhouden elkaar aan te vallen.

Judi Dench heeft nauwelijks iets te doen in dit boeiende verhaal dat echter is bewerkt tot iets dat maar niet lijkt te willen besluiten of het een romantisch drama is of een spionagethriller en dus tussen de wal en het schip valt. Cookson is charmant als de jonge Joan en doet haar best, maar ook zij zit opgezadeld met een warrig script dat weliswaar enkele goede momenten heeft, maar dat hadden er veel meer kunnen (en moeten) zijn.

Met Dwayne Johnson, Ryan Reynolds en Gale Gadot heb je komisch goud in handen, maar Thurber en kornuiten dachten blijkbaar dat een scenario daardoor overbodig was. Vergeet het maar, want de jacht op drie waardevolle eieren die Caesar aan Cleopatra zou hebben is zo voorspelbaar en zo slecht uitgewerkt dat de sterrencast niets meer kan doen dan leunen op hun natuurlijk charisma. Reynolds speelt een vermaarde kunstdief die probeert FBI Profiler John Hartley [Dwayne Johnson] te slim af te zijn, maar gedwongen wordt om samen te werken met zijn aartsvijand wanneer The Bishop [Gale Gadot] zich in de zoektocht naar de drie eieren mengt. Een vermoeiende en zeer teleurstellende actiekomedie.

Callum Drift [Dwayne Johnson] is het hoofd van de lijfwacht van Kerstman Nick [J.K. Simmons], codenaam Red One en heeft besloten zijn werkzaamheden over te dragen. Op zijn laatste werkdag wordt Nick echter ontvoerd en moet Callum met hulp van zijn Zoe [Lucy Liu] en cynische hacker Jack O’Malley [Chris Evans] de Kerstman zien op te sporen en te bevrijden. Rommelig gemonteerde actiekomedie is een schoolvoorbeeld van oude wijn in nieuwe zakken: het is een afgezaagd basisverhaal met een paar originele aanpassingen en een hoop gebakken lucht. Goed verteerbaar voor niet al te veeleisende kijkers.

Het verhaal van Roodkapje krijgt de Twilight-behandeling van Catherine Hardwicke in deze mooi ogende, maar behoorlijk dwaze hervertelling. Valerie [Amanda Seyfried] is tegen haar zin verloofd met Henry [Max Irons], maar denkt de ware liefde te hebben gevonden in Peter [Shiloh Fernandez]. Nadat haar zusje [Alexandra Maillot] is vermoord door een weerwolf roept het dorp de hulp in van de opportunistische jager Solomon [Gary Oldman] die beweert dat één van de bewoners verantwoordelijk is. Terwijl het dorp in de greep is van de jacht op de weerwolf dingen Henry en Peter naar Valeries liefde. Oldman overacteert en de ontknoping is wel erg soapachtig.

Andrew Garfield en Sean Bean schitteren in deze uiterst deprimerende, maar bijzonder goed gemaakte misdaadfilm. In de eerste van drie voor televisie gemaakte films rondom een serie moorden die plaatsvinden gedurende een periode van 15 jaar (de eerste moord is in 1969 gepleegd) speelt Andrew Garfield de rol van Eddie Dunford, een jonge, ambitieuze journalist die voor de Yorkshire Post een artikel dient te schrijven over een serie verdwijningen van jonge meisjes. Hij ontdekt al snel dat zowel de politie als zijn eigen collega's weinig interesse hebben in de waarheid, vooral wanneer de achterlijke Michael [Daniel Mays] wordt 'ontmaskerd' als de moordenaar. Dunford weigert zich bij die uitleg neer te leggen en zijn eigen onderzoek brengt hem in contact met John Dawson [Sean Bean], de man die feitelijk de touwtjes in Yorkshire in handen blijkt te hebben en niet schroomt zijn macht te gebruiken om mensen die hem in de weg staan het zwijgen op te leggen.

Er is prima ondersteunend werk van Rebecca Hall als de moeder van één van de verdwenen meisjes, van Eddie Marsan als Eddies dubieuze collega, Sean Harris als de wrede Bob Craven en Robert Sheehan als de mysterieuze B.J., die in het vervolg van de trilogie een sleutelrol krijgt. Regisseur Julian Jarrold weet de mistroostige sfeer van begin jaren '70 op treffende wijze te reconstrueren en cameraman Rob Hardy versterkt het claustrofobische gevoel in deze spannende film.

Het onderzoek naar The Yorkshire Ripper is in 1980 volledig vastgelopen. Daarom besluit het ministerie van Binnenlandse Zaken in te grijpen door iemand van buitenaf het onderzoek volledig opnieuw te beginnen, in de hoop dat een nieuwe blik op de zaak tot een doorbraak zal leiden. De keuze valt op Peter Hunter [Paddy Considine], die al gauw ontdekt dat hij niet kan rekenen op volledige medewerking van de politie. Bovendien worstelt hij met problemen in de relationele sfeer, maar die vallen in het niets bij de problemen die ontstaan wanneer hij ontdekt dat er hoogstwaarschijnlijk een tweede moordenaar in het spel is.

Voor deze tweede episode uit de trilogie nam James Marsh de honneurs waar als regisseur en de film is minder mistroostig dan het eerste deel. Dit is een meer traditioneel mysterie met opnieuw goed ondersteunend werk van Sean Harris als Bob Craven, de corrupte agent die aan het eind van deel 1 door Eddie Dunford in elkaar was geslagen en Robert Sheehan als de (nog steeds geheimzinnige) BJ. Maar de film wordt vooral bij elkaar gehouden door de sterke centrale vertolking van Considine en Maxine Peake als de assistente met wie Hunter een affaire heeft gehad.

Het laatste deel van de trilogie heeft in John Piggott [Mark Addy] een minder interessant centraal personage en het scenario van Tony Grisoni moet bovendien alle eindjes aan elkaar knopen, waardoor het regisseur Anand Tucker niet lukt om de suspense van de eerste twee delen te handhaven. Het verhaal plaatst de gebeurtenissen uit het eerste deel in een ander perspectief en voorziet ons van nieuwe informatie die uiteindelijk leidt naar een niet al te interessante ontknoping. Robert Sheehan is opnieuw uitstekend als kroongetuige BJ en Daniel Mays maakt indruk als de achterlijke hoofdverdachte die amper begrijpt wat hem overkomt. Maar Sean Bean is hier veel minder angstaanjagend dan in deel 1, hetgeen bevestigt dat het slot van de trilogie duidelijk het zwakste deel is.

Met prijzen (waaronder 5 Schotse Bafta's) overladen psychologisch drama waarin Jackie [Kate Dickie], die bewakingscamera's in de gaten houdt, tijdens haar dienst meent iemand [Tony Curran] te herkennen uit haar verleden. Ze stelt vervolgens een plan in werking om met hem in contact te komen en zijn vertrouwen te winnen.

Dickie is voortreffelijk in deze sfeervolle, goed geregisseerde film waarin regisseur Andrea Arnold de suspense flink weet op te bouwen door je, ondanks subtiele hints, te laten gissen naar de motieven achter Jackies obsessieve gedrag. De uitkomst mag dan weliswaar wat melodramatisch en niet helemaal geslaagd zijn, maar dat is het enige smetje op een intrigerende film met prima camerawerk van Robby Ryan.

Op negenjarige leeftijd ontsnapte Sonja [Sofia Weldon] aan een bloedbad waarbij haar hele familie werd afgeslacht. Als jongvolwassen vrouw [Matilda Lutz] vindt ze de man [Robert Sheehan] die verantwoordelijk was voor die slachting wanneer ze als gladiator wordt ingezet. Uiteraard zin Sonja op wraak in deze vrouwelijke variant op Spartacus die het gebrek aan budget tevergeefs maskeert met middelmatige CGI en opzichtige montagetrucs. Lutz is prima in de titelrol, de film valt tegen.

Een overgecompliceerd plot, emotieloze vertolkingen en een overdaad aan seks en extreem geweld maken dit tot een slaapverwekkend spionagegevalletje. Jennifer Lawrence stelt opnieuw teleur als Deminika Egorova, de prima ballerina aan wiens carrière een bruut einde komt wanneer haar danspartner haar opzettelijk (en tijdens een optreden!) verwondt in de enige goede scène in deze film. Mede vanwege haar aan MS lijdende moeder [Joely Richardson] heeft ze snel geld nodig en ze krijgt haar kans wanneer haar oom Vanya Egorov (Matthias Schoenaerts als dubbelganger van Putin toen die nog haar had) haar de kans biedt om een rigoureuze training te ondergaan als topspion. Vanaf dat moment is er nauwelijks nog een touw vast te knopen aan het plot. Iets met floppydiscs (!), een mol en dubbelspionage of zo. Het doet er ook niet toe, want ondanks de effectieve score van James Newton Howard is er geen enkele spanningsopbouw, laat staan spanning). De vele overbodige seksscènes en de spaarzame actiescènes konden mij niet uit de slaap halen. Je moet wel bewondering hebben voor Rampling als de vrouw dit Deminika opleidt, want ze slaagt erin haar onzinnige monoloog met een stalen gezicht uit te spreken. Edgerton en Irons doen voor spek en bonen mee. Dit zou haast lachwekkend zijn, als het niet zo saai was geweest.

Hitsige jongeren Caleb [Ralph Garman], Jarod [Kyle Gallner] en Billy-Ray [Nicholas Braun] vinden via een dating-app een seksdate in het naburige Cooper’s Dell. Het blijkt een valstrik waardoor ze ten prooi vallen aan de cultaanhangers van de Five Point Trinity Church die in verband zijn gebracht met de dood van de homoseksuele Jacob Harlow [Tim Isenman]. Terwijl zij proberen te bedenken hoe ze cultleider Abin Cooper [Michael Parks] te slim af kunnen zijn, stelt de politie onder leiding van Joseph Keenan [John Goodman] een plan in werking om Cooper en zijn aanhang te arresteren, wetende dat Coopers religieuze overtuigingen net zo sterk zijn als het geloof in het Tweede Amendement. Vol onaangename karakters die geen zin kunnen zeggen zonder een vloek of scheldwoord en die krijgen waarom ze gevraagd hebben. Smith is nooit subtiel geweest en hamert zijn kritiek op religieus fundamentalisme en de wapenwetten in de VS er in met een moker, maar vergeet het publiek te vermaken. Op papier is dit overigens een thriller, maar ook daar valt niets van te merken, ondanks de bloederige ontknoping.

Erica [Amanda Fuller] is een aantrekkelijke, jonge vrouw die mannen gebruikt voor éénmalige seks en zich nooit aan hen bindt. Wanneer ze aan het werk gaat bij een doe-het-zelf-zaak leert ze Nate [Noah Taylor] kennen, een man die volstrekt open is over zijn gewelddadige verleden en er ontstaat een vriendschappelijke band tussen de twee waardoor Erica een beetje uit haar schulp kruipt. Maar wanneer één van haar one night stands [Marc Senter] verhaal komt halen, krijgt het leven van zowel Erica als Nate een andere wending.

Fraaie karakterstudie met een moeilijk te doorgronden en niet al te sympathieke hoofdpersoon, voortreffelijk gespeeld door Fuller. Taylor maakt ook indruk als de zelfverklaarde psychopaat en draagt bij aan een intrigerend, maar zeer duister verhaal over twee totale outsiders die op twijfelachtige wijze hun weg door het leven bewandelen. Maar na een uur verandert de toon van de film volledig en ontaardt het in uiterst bruut geweld. Dat deel is absoluut gemaakt, maar twee goede delen maken niet per sé een goed geheel. Het lijkt meer op twee verschillende films waarin toevallig dezelfde acteurs spelen.

De Friezen spreken Nederlands, de Denen spreken Engels en een zonsverduistering is een volle maan. Het zegt over het abominabele niveau van dit nauwelijks uit te zitten epos. Treurig zijn de vele continuïteitsfouten in de scènes in koude kasteelruimtes, waar de adem wél te zien is medium shots, maar niet in close-ups! Gijs Naber doet zijn uiterste best in de titelrol, maar Roel Reiné maakt er een absolute puinhoop van, daarbij geholpen door het scenario van Alex van Galen dat niets meer is dan gebakken lucht, gepuncteerd met talloze clichés. Net als in het superieure Michiel de Ruyter (2015) maakt Reiné hier veelvuldig gebruik van slow-motion en kunstmatige geluidseffecten, maar in Redbad zijn de vechtscènes rommelig gefilmd (maar niet rommelig genoeg om te zien dat de figuranten er he-le-maal niets van kunnen) en slecht gemonteerd (er is soms geen touw aan vast te knopen). Het 3D-bloed heeft bovendien een hoog Copy/Paste-gehalte. Jack Wouterse verdient de prijs voor de meest dramatische vertolking en dat is zeker geen compliment. Dan is er ook nog die verschrikkelijke, plechtige score die maar niet weg wil gaan en slechts onderstreept dat dit puur gebakken lucht is. Het meest wonderbaarlijke is dat ik de 160 minuten heb weten vol te maken, een prestatie waarmee ik mijzelf van harte feliciteer! Wat niet wil zeggen dat ik ook maar iemand wil aanraden om diezelfde uitdaging aan te gaan.

De beste film die Jean-Luc Godard nooit maakte. In een visuele stijl die de zelfverzekerdheid van regisseur Michel Hazanavicius mengt met vrijwel het volledige canon van Godard zelf, verhaalt 'Le Redoutable' over de romance en het huwelijk tussen Godard [Louis Garrel] en de zestien jaar jongere Anne Wiazemsky [Stacy Martin], op wiens autobiografische toneelstuk deze film is gebaseerd. Voor de liefhebbers van Godard is er extra plezier te behalen aan de vele verwijzingen naar meesterwerk van Godard, maar op onnavolgbare wijze ontregelt Hazanavicius deze film waarbij hij volop gebruikt maakt van visuele trucs - acteurs die plotseling het publiek rechtstreeks toespreken, politieke commentaren van schijnbaar toevallige voorbijgangers - en van een perfecte soundtrack die opvalt door plotselinge stiltes en muziek die in schril contrast staat tot datgene wat we zien. Hazanavicius blijkt even zelfverzekerd in de reconstructie van de betogingen in Parijs, waarbij honderden figuranten bijdragen aan de beklemmende, angstaanjagende sfeer die er toen heeft gehangen. De film is tevens een liefdesverklaring aan Wiazemsky, gezien de manier waarop Stacy Martin in beeld is gebracht. Martin is hier de toeschouwer die lijdzaam toeziet hoe de geniale filmmaker waar ze verliefd op werd, veranderd in een neurotische, radicale, onzekere, recalcitrante man met wie ze niet langer kan leven. Garrel geeft een fantastische vertolking en weet op geloofwaardige wijze die transformatie van charismatische, bevlogen en intelligente filmmaker tot een man die de wereld als zijn vijand zag. Het scenario geeft ook inzicht in het waarom van die verandering, vooral in de bijzonder levendige, soms bijzonder heftige discussies die Godard voert met de studenten met wie hij zich zo verbonden voelt, maar die hem weigeren te accepteren als één van hen. Een meesterwerk en zonder enige twijfel één van de beste films die dit jaar in de bioscoop te zien is.

Een groepje vrienden maakt een boottochtje, het bootje kapseist en de plaatselijke haai is dol op menselijke hapjes. Tot zover het plot dat in beginsel een excuus is om knappe, schaars geklede dames en heren op fraaie wijze in beeld te brengen. Origineel is het verhaal dus allerminst, maar de haai levert één van de beste acteerprestaties door een dier sinds Benji neer en er zijn een paar zeer effectieve schrikmomenten die de oppervlakkigheid van het verhaal grotendeels doen vergeten.

Cinefielen herkennen elementen uit onder anderen Death In Venice, Danger: Diabolik en Un Chien Andalou in deze warrige, vermoeiende egotrip van Cattet en Forzani die nonstop de aandacht op de camera vestigen en zich totaal niet bezig hebben gehouden met een fatsoenlijk verhaal. Dat betreft gepensioneerde spion John D. [Fabio Testi] die aan de hand van een diamant op een lijk ontdekt dat een oude vijand opnieuw (of nog steeds) actief is. Dat is te herleiden tot een klus waarin de jonge John D. [Yannick Renier] te maken kreeg met Markus Strand [Koen De Bouw]. Meer een beeldend kunstwerk met visuele hoogstandjes dan een film.

In 2017 onthulde Charles Aznavour een enorme collectie aan filmmateriaal dat hij gedurende zijn volwassen leven over de hele wereld had geschoten maar nog nooit had teruggezien. Di Domenco kreeg toestemming om de filmpjes te bekijken en gebruikte het materiaal, aangevuld met notities van Aznavour zelf, als basis voor deze terugblik op het leven van de wereldberoemde liedjesschrijver, zanger en acteur die in 2018 op 94-jarige leeftijd overleed. Hoewel de introductie suggereert dat alle beelden door Aznavour zijn geschoten, is hij veelvuldig zelf in beeld (zonder selfie-stick) en maakt Di Domenico regelmatig gebruik van opnames van concerten of televisiespecials. Aznavours leven had een prachtige documentaire op moeten leveren, maar zijn pretentieuze teksten (ingesproken door Romain Duris) lichten slechts een tipje van de sluier of. Zijn grote liefdes, zijn Armeense wortels en de vroegtijdige dood van zijn zoon worden aangestipt, maar wat resulteert is niet meer dan een bloemlezing. Gelukkig komen klassieke liedjes als ‘La Bohème’, ‘She’ en ‘Yesterday When I Was Young’ ook aan bod en dat levert de beste momenten op. Maar daarvoor hoef je niet naar de bioscoop.

Uiterst vreemde sciencefiction/horror waarin een buitenaards wezen met ellenlange penissen als tentakels op een bijzondere wijze het (seks)leven van vier mensen: Alejandra [Ruth Ramos] en Ángle [Jesús Meza], Verónica en de homoseksuele Fabián [Eden Villavicencio]. Escalante komt uit Mexico waar men aanzienlijk minder liberaal is ten opzichte van homoseksualiteit dan in (onder anderen) Nederland en waar deze bizarre film grotere schokgolven teweegbracht dan hier. Helaas is het hoe dan ook niet erg spannend of suspensevol.

Een low budget variant op X-Men gecombineerd met een doorzichtig coming-of-ageverhaaltje waarin tiener Émile [Paul Kircher] moeite heeft te accepteren dat zijn moeder Naïma [Saadia Bentaïeb] door een mutatie verandert in een dier. In een speciaal hospitaal proberen wetenschappers tevergeefs verder mutatie te voorkomen. Wanneer Émile ontdekt dat hij zelf aan het muteren is, doet hij zijn best om dat verbergen voor zijn vader [Romain Duris], omdat hij weet dat die alles zal doen om hem te beschermen tegen de als vijandig bestempelde mutaties. Maar Émile komt tot nieuwe inzichten wanneer hij kennis maakt met Fix [Tom Mercier], een norse leeftijdgenoot die al een flink eind verder is gemuteerd. Exarchopoulos speelt een sympathieke agent die de samenleving beschermt tegen mutanten. Over het algemeen goed geacteerd en Ariane Daurat en Eric Ducron verdienen lof voor de kostuums en de make-up, maar het scenario is te mager.

Rechercheur Bruce Kenner [Ethan Hawke] en professor in psychologie Kenneth Raines [David Thewlis] storten zich op de zaak van Angela Gray [Emma Watson] die zich verschuilt in de kerk en haar familie beschuldigt van seksueel misbruik. Vader en hoofdverdachte John [David Dencik] in alle toonaarden, maar Raines denkt dat hij door middel van regressieve therapie onderdrukte herinneringen weer naar de oppervlakte kan halen. Misdaadthriller over de hysterie rondom Satanische cults die de VS sinds 1980 regelmatig enige tijd in de greep houdt. Het acteerwerk is net zo matig als de dialogen en de slotonthulling.

Morgan [Allison Williams] verliest op dezelfde dag haar echtgenoot [Scott Eastwood] en haar zus [Willa Fitzgerald] en ontdekt dat zijn al jaren een buitenechtelijke affaire hadden. Morgan houdt dat geheim voor tienerdochter Clara [Mckenna Grace], die haar eerste liefde vindt in Miller [Mason Thames]. Morgan verbergt ook heimelijke gevoelens die ze al jaren heeft voor Jenny’s echtgenoot Jonah [David Franco], die nu in zijn eentje moet zorgen voor zijn pasgeboren zoontje. De ontknoping is geen grote verrassing, maar de obstakels die moeten overwonnen om op dat punt te komen, zijn intelligent uitgewerkt en de cast levert prima werk af. Sam Morelos zorgt voor een welkome luchtige noot als Clara’s beste vriendin Lexie.