Opinions

Snoop Dogg veranderde zijn naam (tijdelijk) in Snoop Lion tijdens zijn verblijf op Jamaica, waar hij vastbesloten is om zichzelf te herontdekken. Zijn nieuwste album "Reincarnated" moet een mix zijn van hiphop en reggae en Snoop wil de gangstarap verruilen voor een positieve, inspirerende boodschap. In Jamaica wordt hij, tot zijn verbazing, met open armen ontvangen en zijn nederige houding ten opzichte van mensen die gewerkt hebben met Bob Marley - Snoops grote inspirator - zorgt voor een ontspannen sfeer waarin er tussen de opnamen door veel gelachen kan worden. Daarbij helpt het uiteraard dat er voldoende geestverruimend rookwaar voor handen is.

Snoop Doggs bedoelingen zijn ongetwijfeld oprecht, hetgeen vooral wordt bevestigd in zijn persoonlijke ontboezemingen over zijn tijd bij het roemruchte Death Row Records, wat begon als een broedplaats voor getalenteerde jongeren die hun leven als gangster of pooier wilden verruilen voor een muzikale carrière, maar later een sleutelrol speelde in een vete binnen de hiphopwereld die leidde tot dodelijk geweld waaraan onder anderen Notorious B.I.G. en 2Pac ten onder zouden gaan. Snoop Dogg is duidelijk ouder en wijzer en dat levert een boeiend portret op van één van de sleutelfiguren uit de moderne hiphop. De muziek waarmee Snoop en de zijnen op de proppen komen is echter teleurstellend oppervlakkig en de scènes in de studio zijn dan ook veel minder interessant.

Wanneer partijlid Rodrigo Alvarado [Francis Reyes] in 2008 formeel wordt beschuldigd van corruptie, breekt de paniek uit in de partij. Iedereen binnen de partij probeert zijn hachje te redden, zo ook Manuel [Antonio de la Torre], die al vijftien jaar zonder blikken of blozen meeprofiteert. Goed geacteerde thriller die lijdt aan het onoverkomelijke probleem dat we hier te maken met mensen voor wie je geen sympathie op kunt brengen. Manuel en zijn collega’s verdienen de ellende die ze over zich heen krijg, dus waarom zou je je als kijker met hem identificeren?

De uitbraak van Corona vormt de basis van deze ironisch getitelde documentaire waarin filmmakers Peter en Petra Lataster vastleggen hoe hun wereld eruit ziet. “Er moet veel natuur in”, aldus Petra, omdat het virus daar uit is voortgekomen. En dus zien we kraaien ruziën met eksters, een spin die ruziet met een bij en insecten die doen wat insecten doen. Peter en Petra doen mee met Nederland In Beweging, overtreden de Coronaregels meerdere keren en volgende kansloze strijd van hun goede vriendin Ingrid Harms tegen het onvermijdelijke via Skype. In een veel korter format was dit mogelijk veelzeggend geweest. Door de veelvuldige herhaling is het helaas vooral slaapverwekkend. Olga Zuiderhoek brengt wat leven in de brouwerij met een imitatie van een zeer vooraanstaand historisch figuur.

Een zestal in speelduur toenemende verhalen waarin nietsvermoedende mensen in een ‘wilde’ situatie belanden. Het laatste shot in het eerste verhaal is onvergetelijk (een meer extreme variant op de cameo van Simon van Collem in Flodder) en het derde verhaal, waarschijnlijk geïnspireerd door Spielbergs Duel, heeft een mooie ironische slottwist. Dit zijn de beste segmenten, maar ook de andere verhalen zijn op zijn minst onderhoudend.

Ash [Riz Ahmed] is een tussenpersoon bij de afwikkeling van geheime transacties die gebruikmaakt van een doventelefoonservice om te communiceren met zijn cliënten. Sarah [Lily James] maakt gebruik van zijn diensten omdat ze pas is ontslagen en haar werkgever eist dat ze documenten met gevoelige informatie teruggeeft. Zij wil daar een flinke som geld voor krijgen. Wat volgt is een intelligent kat-en-muisspel met het schaduwteam van Dawson [Sam Worthington] dat de documenten gratis in handen wil krijgen. Uitstekende nagelbijter gaat kopje onder na een even verrassende als absurde onthulling en een teleurstellende, routinematige ontknoping.

Fraai vormgegeven en voorzien van een stemmige score, maar helaas is dit het type horrorfilm dat veel belooft maar waarin uiteindelijk nauwelijks iets interessants gebeurt. Het verhaal betreft twee dochters [Emily Mortimer, Bella Heathcote] die geconfronteerd worden met bijzondere duistere schaduwkanten van de dementie van hun moeder [Robyn Nevin]. Gematigd spannend, maar ook een tikje smakeloos.

Tom [Tom Sturridge] loopt, nerveus naar zijn horloge kijkend, een gebouw uit en is één van de weinigen die nauwelijks reageert wanneer er bovenin dat gebouw een explosie plaats vindt. Vervolgens wordt Tom op zijn hoofd geraakt door vallend puin en belandt zwaar gewond aan het ziekenhuis. Wanneer hij ontwaakt blijkt hij fysiek volledig te zijn hersteld, maar hij is zijn geheugen vrijwel volledig kwijt. Ondertussen heeft zijn advocaat het bedrijf waar de explosie plaats vond aansprakelijk gesteld en is Tom in één klap (sic!) 8,5 miljoen pond rijker. Wanneer hij flarden van zijn verleden begint te herinneren, besluit hij zijn fortuin te gebruiken om zijn herinneringen te reconstrueren in de hoop dat hij zich steeds meer gaat herinneren. Maar dat leidt tot verrassende onthulling en steeds meer bizarre reconstructies!

Een ongebruikelijke mix van psychologische thriller en zwarte komedie, waarbij de opening weliswaar een hint geeft met betrekking tot Toms verleden. Tom is een moeilijk te doorgronden personage, maar dat is hier een pluspunt: afgezien van het feit dat iemand met geheugenverlies ook een deel van zijn persoonlijkheid verliest, is het begrijpelijk dat Tom zich volledig focust op het terugvinden van zijn herinneringen en zijn leven. Niet geheel geslaagd, maar regisseur Omer Fest, die de roman van Tom K McCarthy zelf bewerkte, heeft in ieder geval een originele benadering van een populair thema opgeleverd.

Affirm Films maakt onderdeel uit van Sony en produceerde naar eigen zeggen een film 'that encourages, uplifts, challenges and entertains through films that move and inspire viewers'. Een SF-horrorfilm waarbij een groepje tieners probeert te overleven nadat buitenaardse wezens een aanval doen op een ieder die ook maar iets van religieuze aard meent te brabbelen. De achterliggende gedachte? De aliens richten zich op gelovigen, omdat ze weten dat ongelovige mensen zich gemakkelijk naar de slachtbank laten leiden. Inspirerend? Nou, nee. Grappig? Nee, daarvoor neemt de film zichzelf veel te serieus. Christelijk-conservatieve nonsens dan? Ja, maar in ieder geval gemaakt door mensen die hun vak verstaan. Dat levert deze film weliswaar een extra ster op, maar ik kan niet zeggen dat ik daar blij mee ben. Smaakt duidelijk NIET naar meer. Affirm Films doet je in ieder geval wél huiveren, maar niet van schrik.

In Nederland fel bekritiseerd, maar in het buitenland ontvangen als een meesterwerk. De reden daarvoor zit ‘m wellicht in het feit dat sommige dialogen wat gekunsteld uit de monden van de acteurs komen. Dat is wat mij betreft wel het enige smetje op deze film, waarvoor de term ‘prachtig’ uitgevonden lijkt te zijn. Studenten van de Nederlandse Filmschool weten over het algemeen goed hoe ze mooie beelden kunnen maken, maar te vaak resulteert dat in films waarbij het lijkt alsof de vorm belangrijk is dan de inhoud. Rembrandt Fecit 1669 is de perfecte combinatie van vorm en inhoud.

Regisseur Jos Stelling, die samen met Wil Hildebrand en Chiem van Houweninge het scenario schreef, koos als uitgangspunt dat hij het leven van Rembrandt van Rijn [Frans Stelling als de jonge Rembrandt en Ton de Kof als de oude Rembrandt] tot leven wilde brengen aan de hand van een serie zelfportretten die hij gedurende zijn leven maakte. De film eindigt op het moment van zijn laatste zelfportret, geschilderd kort voor zijn dood in 1669. De belangrijkste hoogtepunten uit zijn leven passeren de revue: zijn verhuizing naar Amsterdam, zijn huwelijk met Saskia van Uylenberg [Lucie Singeling], de dochter van een invloedrijke kunsthandelaar die hem veel opdrachten bezorgde en waardoor Amsterdam hem erkend als een meester. Daarna de vele tragische gebeurtenissen waardoor hij uiteindelijk een eenzame dood stierf.

Rembrandt onderscheidde zich door een intelligent gebruik van licht en duisternis en

met hulp van cinematograaf Ernest Bresser slaagde Stelling erin om een film te maken die een groot levend meesterwerk van de hand van Rembrandt zelf lijkt. De meest indrukwekkende scènes zijn die waarin we Rembrandt zien kijken en we vervolgens voor je gevoel mee mogen kijken door de ogen van de meester. Dat resulteert in prachtige shots waarin Stelling schilderijen van Rembrandt construeert, waaronder ‘Het Meisje Met De Parel’, ‘De Anatomische Les van Dr Tulp’ en natuurlijk de zelfportretten. Stelling plaatst de zelfportretten in de context van het leven van Rembrandt op dat moment, laat ons opnieuw kijken en leert ons te kijken door de ogen van één van de grootste kunstenaars die de wereld ooit heeft voortgebracht. De stemmige, prachtige muziek van Laurens van Rooijen maakt dit tot emotionele hoogtepunten van de film en het eindshot is er ééntje die je niet licht zult vergeten. Er zijn heel weinig goede films over kunst gemaakt, Rembrandt Fecit 1669 slaagt er in om zelf een meesterwerk van de filmkunst te zijn over een meester van de schilderkunst. Een visueel huzarenstukje van één van onze belangrijkste filmmakers.

Nadat Tyler [Robert Pattinson] en zijn vriend Aidan [Tate Ellington] op hardhandige wijze zijn gearresteerd door agent Neil Craig [Chris Cooper], haalt Aidan Tyler over om zich revancheren door Ally [Emilie de Ravin] te daten en te dumpen. Tyler weet Ally over te halen met hem uit te gaan, maar gooit zijn plan overboord wanneer het blijkt te klikken met Ally, met wie Tyler meer gemeen blijkt te hebben dan hij had verwacht. Maar ja, Ally's vader is uiteraard weinig enthousiast over haar nieuwe beau.

Pattinson is in Twilight-modus in een scenario dat geschreven lijkt te zijn om Pattinsons imago uit te melken. Zijn vertolking is dan ook weinig geïnspireerd en het verhaal heeft weinig verrassingen. De film wordt gered door het vakwerk van Cooper, de charme van De Ravin en het innemende spel van Ruby Jerins als Tylers zusje Caroline.

Kort nadat ex-gevangene Emily [Geraldine Chaplin] een woning heeft gevonden met de hulp van Pike [Moses Gunn] en een baan heeft gevonden in de winkel van Mr Nudd [Jeff Goldblum, in één van zijn eerste substantiële filmrollen], begint ze bouwvakker Neil Curry [Anthony Perkins] en diens echtgenote Barbara [Berry Berenson] te stalken. Haar gedrag begint steeds extremer te worden dat een confrontatie uiteindelijk onvermijdelijk is en dat leidt tot grote spanning tussen Neil en Barbara.

Geproduceerd door Robert Altman, wat blijkt uit de documentaire-achtige cinematografie. Chaplin is uitstekend als de geobsedeerde gevangene en scenarist/regisseur Alan Rudolph bouwt de spanning flink op, ook al omdat het motief (en vooral het doel) van Emily's gedrag lange tijd onduidelijk is, zodat het de vraag is hoe ver ze zal gaan in haar gedrag. Perkins is ook uitstekend als gewone man en de confrontatie tussen Chaplin en Berenson is bijzonder spannend door het vrije spel van beide actrices. Deze film was ook het debuut van twee bekende gezichten: Alfre Woodard speelt Chaplins gewiekste collega en ex-footballspeler Alan Autry (hier nog optredend als Carlos Brown) speelt Woodards vriendje. Autry zou in de jaren '80 beroemd worden als agent Bubba Smith in de populaire politieserie 'In The Heat Of The Night'. Genoeg redenen om deze film te bekijken dus.

Een script van Preston Sturges vol met vindingrijke dialogen en twee sterren op de top van hun kunnen in een komedie zonder pretentie. Fred MacMurray speelt openbare aanklager John Sargent die op de vooravond van Kerst moet proberen winkeldievegge Lee Leander [Barbara Stanwyck] te veroordelen. Wanneer Lees advocaat O'Leary [een onvergetelijke Willard Robertson] in een zeer gepassioneerd pleidooi beweert dat Lee is gehypnotiseerd, ziet John zijn kans schoon om de zaak te schorsen zodat hij zijn eigen 'expert' kan aandragen. Zo kan iedereen vroeg naar huis, maar voor Lee betekent dit dat ze tijdens de Kerst vast blijft zitten. Dat zit John niet helemaal lekker, dus wanneer hij ontdekt dat Lees moeder dichtbij zijn familie woont, biedt hij aan haar borgtocht te betalen en haar af te zetten. Uiteraard bloeit er tijdens de autorit iets tussen die twee en MacMurray en Stanwyck weten de perfecte balans tussen komedie en sentiment te vinden. Er is een hilarische bijrol voor een koe en Stanwyck toont in de pianoscène waarom zij tot één van de grootste filmsterren van haar generatie wordt gerekend. De chemie tussen beide hoofdrolspelers en de prima ondersteunende cast doen de rest.

Nick Bannister [Hugh Jackman] en Emily Sanders [Thandiwe Newton] zijn privé-detectives die gebruik maken van een uitvinding die het mogelijk maakt om mensen te helpen herinneringen naar boven te halen en te visualiseren. Wanneer Mae [Rebecca Ferguson] vraagt om hulp bij het terugvinden van haar sleutels is Nick zowel onder de indruk van haar schoonheid als van de herinneringen die naar boven komen, dat hij obsessief naar Mae op zoek gaat wanneer ze spoorloos verdwijnt. Maar daardoor begeeft hij zich in een wespennest. Hoewel Joy netjes de basisingrediënten gebruikt voor een moderne film noir, is dit een onevenwichtige film geworden met een iets te ingewikkeld plot. Maar het grootste manco is Ferguson die schromelijk tekort schiet als dat sleutelelement uit dit genre: de femme fatale.

Simone [Loes Haverkort] en Eric [Mark van Eeuwen] verhuizen met hun twee jonge dochters naar Frankrijk om een bouwvallig huis in een landelijke omgeving om te bouwen tot een pension. Terwijl Simone probeert haar weg te vinden in de plaatselijke gemeenschap, gaat Eric volledig op in verbouwing waarbij hij hulp krijgt van de Nederlandse aannemer Peter [Peter Paul Muller]. Wanneer die charmante, knappe man die haar hielp in de supermarkt blijkt mee te helpen bij de verbouwing, kan Simone de verleiding niet weerstaan. Wie ooit GTST, ATWT of TB&TB heeft gevolgd kent de formule en scenaristen Marjolein Beumer en Dorien Goertzen volgen slaafs die geijkte formule. Antoinette Beumer weet desondanks toch enige spanning op te wekken, maar zonder verrassende plottwist heeft dat weinig zin.

Sam en Bas reizen met twee vrienden af naar Renesse om daar de as van hun grootvader [Peter Faber] met een vuurpijl af te schieten. Het is een excuus voor een Nederlandse Porky die alle clichés uit het uitgemolken genre afwerkt en daar niets origineels aan heeft toe te voegen. Alleen hitsige tienerjochies die nog nooit een tienerkomedie hebben gezien beleven hier wellicht plezier aan. En dat ie een iets te beperkte doelgroep.

Op papier ziet het er veelbelovend uit: een parodie op Bram Stoker’s Dracula dat het verhaal vertelt in een moderne setting vanuit het perspectief van diens handlanger, de insectenslurpende Renfield. Met Nicholas Hoult in de titelrol, Nicolas Cage als Dracula en Awkwafina als de ‘normale’ hoofdpersoon zit het met de cast ook wel snor. Maar Cage is een acteur bij wie je de teugels stevig vast moet houden en McKay blijkt dat niet te kunnen of daar geen interesse in te hebben. Cage is zelfs voor zijn doen uitermate over the top en eerder bizar dan intrigerend of eng. Het scenario loopt bovendien over van clichés, waaronder een praatgroep waarin Renfield over zijn verslaving moet spreken en een proloog die eindigt met de woorden (ik parafraseer): “Maar ik ga te snel, laten we even terug gaan naar het begin”. Awkwafina’s komische timing zorgt voor de spaarzame momenten waarop je kunt lachen. McKay probeert de gebreken van het scenario te compenseren met stripachtig bloedvergieten en rondvliegende ledematen. Gezien het talent voor de camera had dit een veel betere film moeten zijn.

Dr. Samuel Alvar [Eduard Fernández] laat Alice Gould [Bárbara Lennie] onder dwang opnemen in zijn ‘sanatorium’ en vertelt het personeel dat Alice een pathologische leugenaar is. Alice beweert een detective te zijn die zich heeft laten opnemen om de dood van een voormalig patiënt te onderzoeken, maar haar behandelend arts [Federico Aguado] weigert haar te geloven. Dat weerhoudt Alice er niet van om vriendschap te sluiten met Ignacio Urquieta [Pablo Derqui] en haar onderzoek voort te zetten. Maar is ze wel te vertrouwen? En zo ja, lukt het haar om zich niet te verliezen in de waanzin van de dag? Paule compenseert het gebrek aan spanning en intrige met sfeer, daarbij geholpen voor production designer Sylvia Steinbrecht, decorateur Mireia Cusó en kostuumontwerper Alberto Valcárcel.

Na het filmen van een tandpastareclame heeft de Amerikaanse acteur Philip Vanderploeg [Brendan Fraser] zich gevestigd in Japan, maar zijn draai heeft hij nog niet gevonden. Via een opmerkelijke klus als “droevige Amerikaan” belandt Philip bij Rental Family, een castingbureau dat acteurs tegen betaling inzet om relationele, persoonlijke of psychologische problemen te verhelpen. Philip grijpt zijn kans om hier te werken, maar twee klussen veranderen zijn visie op zijn werk, op de Japanse cultuur en opzichzelf. Hij moet zich voordoen als de biologische vader van Mia [Shannon Mahina Gorman] om haar zelfvertrouwen op te krikken voor een intake bij een prestigieuze school, en hij doet zich voor als een oude vriend van een dementerende voormalige topacteur [Akira Emoto]. Uitstekende mix van komedie en drama waarin Hikari (geholpen door de uitstekende cast) nooit vervalt in sentiment en bovendien een fascinerende inkijk geeft in (en kritiek uitoefent op) de Japanse cultuur.

Matig geacteerde thriller doet er heel erg lang over om op gang te komen. Er is onvoldoende sprake van spanningsopbouw om je op het puntje van de stoel te houden in de aanloop naar de gewelddadige finale, bovendien is de ontknoping en de 'onthulling' van de aanstichter van al het leed teleurstellend. Franco's regie is beter dan het scenario dat hij samen met Joe Swanberg geeft, maar dat is niet voldoende.

Keanu Reeves mocht hopelijk een riante cheque innen voor deze routinematige SF-thriller waarin hij een wetenschapper speelt die probeert zijn robots te laten functioneren met menselijke hersenen. Hoewel hij heel dicht bij een succesvolle transplantatie is gekomen, besluit zijn werkgever [John Ortiz] een einde te maken aan de experimenten. Wanneer Williams vrouw [Alice Eve] en kinderen bij een ongeluk om het leven komen, besluit hij de experimentele technieken stiekem te gebruik om zijn gezin een tweede leven te geven. Zou dat goed gaan? Gefilmd op zonnig Puerto Rico, maar het scenario betreedt de platgetreden paden van deze Robocop-variant die dan ook niets nieuws heeft toe te voegen aan een veelvuldig gebruikte formule.

Remy [Jude Law] werkt als deurwaarder voor ‘The Union’, een multinational die handelt in organen en bij wanbetaling het orgaan terugeist. Na een werkgerelateerd ongeluk krijgt Remy zelf een kunstmatig hart van ‘The Union’, een ingreep die hij alleen kan betalen als hij zijn werk als “Repo” voortzet. Dat kan hij echter niet meer opbrengen en wanneer hij zijn betaling niet meer kan opbrengen, komt Remy lijnrecht tegenover zijn collega en beste vriend Jake [Forest Whitaker] te staan. Carice van Houten speelt de ondankbare rol van Remy’s kritische echtgenote in deze gelikte SF-thriller die iets te hard zijn best doet de kijker te slim af te zijn.

Een schrijver [Denis Podalydes] wordt zo afgeleid door zijn telefoon dat hij een getalenteerde imitator [Salif Cissé] inhuurt om namens hem alle zakelijke en persoonlijke telefoontjes te beantwoorden. Een notitieboekje met gegevens over de voorgeschiedenis van en de relatie met de contactpersonen moet daarbij helpen. Vanzelfsprekend heeft dit plan een grote impact op de persoonlijke en zakelijke relaties voor beide betrokkenen. Een innemende cast worstelt met het absurde, vergezochte basisgegeven. Aangezien Cissé uitsluitend Franse beroemdheden imiteert (en de Franse stemacteur die Columbo speelde) is dit leuker voor mensen met een bovengemiddelde kennis van de Franse popcultuur.

Dit is een belangrijk, veelzeggend verhaal dat door de Trump-treurnis van de laatste 3 jaar al in de vergetelheid lijkt te zijn geraakt. Adam Driver speelt de rol van Dan Jones, een toegewijd, maar vrij onervaren staflid in dienst van de Amerikaanse Senaat, die van Dianne Feinstein [Annette Bening] de opdracht krijgt om een klein team te leiden dat "alle relevante documenten" betreffende de 'enhanced interrogation techniques' moet lezen van de CIA. Er is geen twijfel over de aard van de toegepaste technieken - in de volksmond zouden we het simpelweg 'martelen' noemen - maar wel over de rechtvaardiging van het gebruik daarvan en de vermeende wetenschappelijke onderbouwing voor de bewering dat deze 'technieken' werken.

Het probleem is dat het verhaal puur bureaucratisch is: Jones leest documenten, vindt zaken die hij graag naar buiten zou brengen, de CIA ontkent het en doet er alles aan om de inhoud van het onderzoek geheim te houden en de geloofwaardigheid van de sleutelfiguren achter het onderzoek te aan te tasten. Scott Z Burns doet wat hij kan om het verhaal open te breken en Driver en Bening leveren prima werk af, maar het is vooral een hoop blabla.

Met hulp van een ex-agent [Bruce Willis] probeert Jacob zijn geheugen op te frissen nadat hij bij een bankoverval een blackout heeft gekregen. Dat ziet de dader [Johnathon Schaech] natuurlijk niet zitten en daarom gebruikt hij Jacobs echtgenote [Olivie Culpo] en dochter [Natalia Sophie Butler] als pion in een spel op leven en dood. Het uitgangspunt is best aardig, maar net als al films uit de fabriek van Highaldn Film Group zakt het in de tweede helft af naar een meer bedenkelijk niveau.

Makelaar Wil Grady [Justin Timberlake] wordt opgepakt op verdenking van moord op zijn collega Summer Elswick [Matilda Anna Ingrid Lutz], met wie hij een affaire had. Rechercheurs Tom Nichols [Benicio Del Toro] en Dan Cleary [Ato Essandoh] onderzoeken de zaak en stuiten op een zonderlinge man [Karl Glusman] die duidelijk meer weet over wat zich heeft afgespeeld. Sfeervol moordmysterie is een kolfje naar de hand van Del Toro, een grootmeester in het spelen van getormenteerde, twijfelachtige personen en geeft Alicia Silverstone (als Toms doortastende echtgenoot) een zeldzame kans om te tonen dat ze nog altijd op hoog niveau kan acteren. Maar Singer had er wel wat meer vaart in mogen houden.

Verfilming van het gelijknamige TV-spel dat in 1956 (met Jack Palance) en in 1957 (met Sean Connery) op televisie was te zien. In deze bioscoopversie speelt Anthony Quinn de rol van de 37-jarige bokser Mountain Rivera die, na KO te zijn gegaan tegen niemand minder Cassius Clay (de échte!), op doktersadvies zijn bokscarrière moet beëindigen. Ondanks dat hij nooit een opleiding heeft gevolgd gaat hij vol goede moed op zoek naar een baan. Op het arbeidsbureau ontmoet hij Grace Miller [Julie Harris], die gecharmeerd is van de verlegen Rivera en denkt een baan voor hem te kunnen vinden op een vakantiekamp voor jongens. Maar wanneer Rivera's manager Maish [Jackie Gleason] onthult dat hij grote schulden heeft opgelopen en Rivera om hulp vraagt, komt Rivera voor een dilemma te staan.

Quinns vertolking oogt aanvankelijk wat gekunsteld, maar zijn beheerste spel voorkomt dat Rivera een karikatuur wordt van de niet al te snuggere krachtpatser. Het scenario van Rod Serling bevat bovendien veel authentiek aanvoelende momenten, waardoor de scènes met Harris herinneringen oproepen aan Marty. GGleason en Mickey Rooney [als Rivera's verzorger] leveren eveneens vakwerk op, maar de film wordt gestolen door Madame Spivy als de imposante schuldeiser. Het openingsgevecht is inventief gefilmd en het slot is bijzonder fraai. De moraal ligt er wat dik bovenop, maar dit is met overtuiging gemaakt.

Noam Chomsky, alom beschouwd als een van de meest invloedrijke denkers van zijn generatie, houdt de Amerikaanse Droom een spiegel voor aan de hand van 10 beginselen over de manier waarop rijkdom en macht met elkaar verwijzen zijn en blijven. Met archiefbeelden en concrete verwijzingen naar historische geschriften als ‘Politika’ van Aristoteles en ‘The Wealth Of Nations’ van Adam Smith, legt 90-plusser Chomsky op pijnlijke wijze bloot hoe een systeem in stand wordt gehouden waarin de allerrijksten de macht hebben en houden en hardwerkende burgers in feite tot slaaf maakt. Geen film om vrolijk van te worden, maar Chomsky weet als geen ander de vinger op de zere plek te leggen in heldere bewoordingen. Niet alleen voor de VS, maar voor alle kapitalistische samenlevingen. Inclusief de onze!

De autodidactische muzikant en componist Roger Moreno-Rathgeb, zelf een Sinti, was in 1993 al flink gevorderd met zijn ‘Requiem Voor Auschwitz’, maar een bezoek aan het concentratiekamp zorgde voor een langdurige writer’s block. Pas op 3 mei 2012 ging het 60 minuten durende muziekstuk in première. Deze documentaire volgt Moreno-Rathgeb in de aanloop van een uitvoering door het Roma Philharmoniker, een extra bijzondere aangelegenheid omdat zijn ouders er deze keer bij zijn. Entrop filmt de componist op plaatsen die van groot historisch belang zijn in de geschiedenis van de vervolging van Sinti en Roma, waaronder de Brandenburger Tor en Auschwitz. Daarnaast toont Entrop interviews uit zijn documentaire Een Stukje Blauw In De Lucht (2007), waarin Roma en Sinti een taboe doorbreken door te spreken over wat ze hebben meegemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog, aan kleinkinderen van de geïnterviewden. Als je nog niet wist dat de Nazi’s ook Roma en Sinti massaal deporteerden naar concentratiekampen om te worden vergast, dan vind je dit vast meer opzienbarend.

In een poging een recente miskraam te verwerken en hun relatie te verstevigen, verblijven Jaelyn [Alicia Silverstone] en Kyle [James Tupper] in een paradijselijk resort in Vietnam. Ze negeren de waarschuwingen voor een tropische storm en voor ze het weten zijn ze met hut en al op drift geraakt in de Zuid-Chinese Zee. Pakweg het eerste half uur is één lange commercial voor de Vietnamese toerismesector, de rest is een langdurige, dwaze tease waarin we lang moeten wachten voor de haai eindelijk zijn intrede doet. Silverstones hysterische acteerwerk werkt zowaar op de lachspieren, maar dit amateuristische prutswerkje is in feite ronduit sneu. Maar ik hoop oprecht dat Silverstone en Tupper een fijne betaalde vakantie in Vietnam hebben gehad.

Op 23 juni 2018 bezochten twaalf jongens van 12 tot 16 jaar, onder begeleiding van hun voetbalcoach, een grottenstelsel in Thailand. Ze kwamen daar vast te zitten door een onverwachte stortregen en de eerste pogingen om hun te redden uit hun hachelijke situatie mislukten. De Thaise Seals bleken niet over de juiste training en apparatuur te beschikken en daarom roept een lokale Britse duiker de hulp in van de beste grottenduikers die hij kent. Maar deze sjofel ogende mannen van middelbare leeftijd moeten veel moeite doen om de plaatselijke autoriteiten ervan te overtuigen dat zij de enigen zijn die de jongens kunnen redden. Gezien de wereldwijde aandacht voor dit incident is de uitkomst voor de meeste kijkers waarschijnlijk al bekend, maar deze documentaire vertelt in detail welke hindernissen er overwonnen moesten worden, hoe groot het gevaar was van de uiteindelijke reddingsoperatie en hoe dun de lijn was tussen succes en mislukking. Chin en Chair Vasarhelyi gebruiken animaties om de geografische situatie te verduidelijken, maar het beste van alles zijn de reconstructies met de oorspronkelijke duikers zelf. Een absolute nagelbijter met erkenning voor alle betrokkenen bij één van de meest memorabele gebeurtenissen van de eeuw tot nu toe.