Opinions

In 1849 wordt Baltimore opgeschrikt door een serie moorden die geïnspireerd zijn door de verhalen van Edgar Allan Poe [John Cusack]. Poe is daarom de eerste verdachte, tot een nieuwe moord hem een alibi verschaft. Vanaf dat moment wordt Poe zelf betrokken bij het onderzoek, maar door zijn drankgebruik en depressieve buien is zijn gedrag onberekenbaar en dat maakt het onderzoek er niet gemakkelijker op. Een verzorgde productie met mooi camerawerk van Danny Ruhlmann. Qua opzet doet dit denken aan de Shakespearehorrorfilm Theater Of Blood met Vincent Price, maar hier ontbreekt de ironie en de verlichtende humor die het uitzinnige basisgegeven zo goed verteerbaar maakten.

Danny Turner [Peter Facinelli] vermoordt vrouw Rachel [Cynthina Evans] en zoon Evan [August Scott] pleegt zelfmoord door zich met een auto in het ravijn uit de studio te storten. Familie en vrienden blijven achter met talloze vragen waarop ze geen antwoord hebben, tot de komst van een onbekende vrouw [Leslie Uggams] die het geheel in een ander perspectief plaatst. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Robert en Kelly Pascuzzi die zich baseerden op hun eigen ervaring met een vriend die een moord-zelfmoord pleegde. Schetst een authentiek beeld van de tegenstrijdige emoties die leven bij nabestaanden van een dergelijke act en is over het algemeen prima geacteerd, maar in de tweede helft neemt het een sterk religieus thema aan waar niet-gelovigen en/of sceptici de kriebels van krijgen. Voer voor christenen en spirituele geesten die dit ongetwijfeld een hogere waardering zullen geven.

Lydia [Hafsia Herzi] heeft het zwaar nu haar relatie op de klippen heeft gelopen. Als vroedvrouw komt ze dagelijks oog in oog te staan met een toekomst die er voor haar niet meer inzit. Nadat ze haar goede vriendin Salomé [Nina Meurissen] helpt bevallen, biedt ze zich aan als oppasser. Tijdens een uitje met de baby loopt ze Milos [Alexis Manenti] tegen het lijf, met wie ze een tijd geleden een affaire had. Om niet te verklaren redenen beweert dat het haar eigen kind is en dat Milos de vader is. Dat Milos het gelooft en dat Lydia blijft vasthouden aan deze doorzichtige leugen, is een geven dat moeilijk valt te slikken. Absurd romantisch drama met een onverschillig acterende Herzi, voor wie amper enige sympathie valt op te brengen.

Als tiener heb ik de VHS van deze film zeer vaak in handen gehad. Rawhead Rex is echter niet zo spectaculair of zo bloederig als de cover doet vermoeden en verwacht je toch iets beters met Clive Barker als scenarist. Het verhaal - over een demon die tot leven komt nadat een zeer oud monument wordt ontheiligd - is niet bijster origineel, maar het scenario bevat voldoende ingrediënten voor een prettige horrorfilm, waaronder het feit dat de film op locatie in Ierland is opgenomen. Het grote nadeel is een beperkt budget waardoor de toch al matige special effects er anno 2018 zwaar gedateerd uit zien. CGI-monsters zijn zelden overtuigend, dus het gebruik van een stuntman in rubberen kostuum is zeker geen bezwaar. Helaas doet Rawhead Rex meer denken aan Trog dan aan Predator en regisseur George Pavlou gebruikt teveel close-ups om het weinig overtuigende masker te maskeren. En omdat het monster niet overtuigt, doet de film dat ook niet.

In een troosteloze verhoorruimte moeten drie mensen zich verantwoorden voor hun daden tijdens WOII. Jules [Philippe Duquesne] is een Franse politie-agent die collaboreert met de Nazi's, Hans [Peter Kurth] is een hoge officier in het Duitse leger en komt uit een aristocratische familie met een trotse militaire geschiedenis en Olga [Yuliya Vysotskaya] is een Russische aristocrate die in een concentratiekamp terecht komt nadat ze in Parijs twee Joodse kinderen probeerde te verbergen. Een boeiend verhaal met prima acteerwerk en een aantal sterke momenten, maar de verhoorscènes halen je steeds uit het verhaal en breken daarmee de dramatische opbouw waardoor de film niet zo indrukwekkend is als het had kunnen zijn.

Ray [Patrick Romer] brengt zijn dagen door in een smerig appartement op een dieet van bier (in plastic flessen) en sigaretten. Weemoedig denkt hij terug aan vroegere jaren met zijn vrouw Liz [Ella Smith], want toen was het leven... NOG SLECHTER! De hond pist op de zoveelste rekening die niet betaald wordt en onderin de keukenla verdwijnt, het konijn legt zijn keutels op de bank en het is een wonder dat de goudvis weet te overleven in zijn smerige vissenkom. In de openingsscène bewerkt Liz het hoofd van haar achterlijke zwager [Tony Way] met de hak van haar schoen voor iets wat hij niet heeft gedaan en het wordt er niet gezelliger op in Casa Ray & Liza.

Scenarist/regisseur Richard Billingham doopt je bijna twee uur lang in een nimmer aflatende stroom van deprimerende momenten in een verhaal over personages waarvoor je geen enkele sympathie op kan brengen. Dit mag technisch dan best goed zijn gemaakt, maar het is volstrekt onduidelijk wat Billingham hier duidelijk mee wil maken. Ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat mensen die werkelijk in armoede levend verheugd zullen zijn over dit portret van een leven aan de onderkant van de samenleving. Ik zou bijna (!) zeggen: lang leve De Tokkies!

Spin-off van de serie Ray Donovan waar ik niet mee bekend was toen ik deze film zag. Dat zal ongetwijfeld een manco zijn en gezien de sterke cast neem ik blindelings aan die serie een stuk beter moet zijn geweest dan deze film die begint als een vervolg, maar dankzij flashbacks ook een prequel is. De flashbacks vertellen meer over de jonge jaren van Mickey Donovan [Bill Heck] en de impact die dat destijds had op zoon Ray [Chris Gray]. De sequel toont hoe de volwassen Ray [Liev Schreiber] en zijn broers [Eddie Marsan, Dash Mihok] gedwongen worden om hun familiegeschiedenis onder ogen te komen. Zoals gezegd, het scheelt ongetwijfeld als je de serie hebt gezien. Ik kon er weinig chocola van maken, maar was ook niet onder de indruk van het acteerwerk of van de actiescènes.

Er waren maar liefst zes mensen nodig om dit routinematige verhaal te bedenken over een edelsteen met magische krachten dat de eenheid tussen de vijf verschillende volkeren van Kumandra heeft verstoord. Raya [Kelly Marie Tran] is de jonge vrouw die tracht de volkeren te verenigen voor de strijd tegen hun gezamenlijke vijand. Niks nieuws onder de zon dus en dan is er ook nog de formulematige comic relief in de vorm van een hyperkinetische (en zeer irritante) Awkwafina als Sisu. James Newton Howard leverde in ieder geval een fraaie muzikale score aan, maar daarvoor hoef je je ogen niet open te houden.

“Da’s nu al 38 jaar dat ik zing dat ik al 10 jaar in het vak zit”, lacht zanger en liedjesschrijver Raymond van ’t Groenewoud tijdens een live-uitvoering van zijn klassieker “Je Veux de l’Amour”. Deze documentaire kijkt terug op de hoogte- en dieptepunt uit zijn carrière, maar Van Mileghem is duidelijk meer geïnteresseerd in de manier waarop Van ’t Groenewoud zijn liefde voor muziek met zijn liefde voor vrouwen probeerde te combineren en wat voor invloed dat heeft gehad op zijn ex-vrouwen en vriendinnen en zijn zoons. Zo nu en dan ontlokt Van Mileghem een interessante uitspraak, maar Raymond blijft toch min of meer een enigma.

In een troosteloos betondorpje in Noord-Ossetië ontdekken we dat Ada [Milana Aguzarova] “beschadigd” is probeert Kovalenko wanhopig sympathie dan wel medelijden voor haar op te wekken. Haar vader heeft niet lang meer te leven en haar broer Dakko [Khetag Bibilov] verliest zichzelf in drank en ander onverantwoordelijk gedoe. Oudere broer Akim [Soslan Khugaev] to the spreekwoordelijke rescue. Er is ook nog een niet al te snugger ventje [Arsen Khetagurov] dat van alles met Ada wil doen, maar er valt amper een touw te knopen aan verhaal vol ondoorgrondelijke en onsympathieke karakters. Winnaar van de ‘Un Certain Regard AWard’ op het filmfestival van Cannes, maar ja. Dat is al geruime tijd een brevet van onkunde, helaas.

De titel doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een portret van Ruth Bader Ginsburg, door een nieuwe generatie fans bijgenaamd The Notorious RBG. En hoewel er aandacht is voor haar persoonlijke leven, waarbij met name stil wordt gestaan bij haar steun en toeverlaat Martin Ginsburg, die zijn eigen succesvolle carrière op een laag pitje zetten om zijn vrouw de kans te geven uit te groeien tot één van de meest invloedrijke juristen van haar generatie, draait deze documentaire vooral om haar strijd tegen discriminatie van zowel mannen als vrouwen. Julie Cohen en Betsy West spreken met de mensen namens wie Ginsburg successen voor het Hooggerechtshof boekten die hun levens, maar ook die van miljoenen anderen voorgoed zouden verbeteren. Een boeiend stukje geschiedenis dat aantoont hoe juristen en rechters zorgen voor permanent veranderingen in het dagelijks leven van de gewone Amerikaanse burger. Ginsburg zelf blijft redelijk ondoorgrondelijk, maar ze kan de SNL-parodie door Kate McKinnon in ieder geval ten zeerste waarderen.

Een iets te grote verscheidenheid aan karakters is op zoek naar de auteur [Tom Berenger] van het zelfhulpboek ‘Reach Me’, niet wetend dat de man die achter het schrijverspseudoniem schuil gaat zelf over de nodige neuroses en onzekerheden beschikt. Zit vol kleine rolletjes van veteranen uit het vak, waaronder Danny Trejo, Cary Elwes en broers Frank en Sylvester Stallone, maar scenarist/regisseur Herzfeld slaagt er niet van om de verschillende verhaallijnen te verweven in een samenhangend geheel waardoor je het idee hebt dat je van het ene naar het andere losstaande verhaal wordt geslingerd.

In één van zijn weinige geluidsfilms toont Douglas Fairbanks in één scène nog steeds een geweldige acrobaat te zijn, maar het hoogtepunt is het shot waarin een gefrustreerde Bebe Daniels zich bevindt naar de danszaal op een cruiseschip en daar een duet aangaat met niemand minder dan Bing Crosby. Het is een uiterst levendig en spontaan ogend moment en het liedje 'When The Folks High Up Do That Mean Lowdown' is bovendien een juweeltje uit het indrukwekkende en omvangrijke oeuvre van Irving Berlin. Er is nauwelijks sprake van plot in deze 'Depression Comedy', maar Daniels is voortreffelijk en Claud Allister en Edward Everett Horton - in een voor zijn doen vrij serieuze rol - leveren vakwerk af in bijrollen.

Rijk Amerika krijgt een koekje van eigen deeg in deze vileine, zwartgallige, maar vooral zeer vermakelijke horrorfilm. Samara Weaving (nichtje van Hugo) schittert als Grace, de bruid van Alex LeDomas [Mark O'Brien], een telg uit een steenrijke familie die al generaties lang eigenaar is van een 'heerschappij' van bordspellen. Direct na de bruiloft confronteert Alex' (op zijn zachtst gezegd) excentrieke familie Grace met het feit dat ze een spel moet spelen voordat ze werkelijk tot de familie kan behoren. Het lot bepaalt dat ze verstoppertje spelen, een spel dat onder de omstandigheden onder bijzondere - lees: dodelijke - regels dient te worden gespeeld.
De cast gaat helemaal los, inclusief een zichtbaar genietend Andie Macdowell die korte metten maakt met haar brave imago, en regisseurs Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett zorgen ervoor dat geen enkele misselijke grap zijn doel mist. Scenaristen Guy Busick en Ryan Murphy hebben goed gekeken naar The Texas Chain Saw Massacre (1974) en de finale is een hilarische persiflage van Rosemary's Baby (1968) en Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922). Er valt bovendien aardig wat gore te bewonderen in een horrorfilm die ook de doorgewinterde genreliefhebbers doet gissen naar de volgende twist. Een verademing!

Popcornpulp in een flitsend jasje, met dank aan Steven Spielberg en Janusz Kaminski. Maar je moet je afvragen waarom twee meesters in hun vak zich hebben laten verleiden tot het maken van deze niet al te snuggere en behoorlijk oppervlakkige B-film. Het verhaal is simpel: om een machtig online-imperium in handen te krijgen jagen spelers van OASIS (niet de band maar de virtuele wereld) op drie sleutels die de weg wijst naar de ultieme Easter Egg, daar neergelegd door de recentelijk overleden eigenaar van OASIS [Mark Rydell]. Een voorspelbaar multicultureel clubje tieners (en een 11-jarige) proberen samen te voorkomen dat de grote concurrent van OASIS de hoofdprijs in de wacht sleept.

Een flitsende, soms duizelingwekkende achtbaanrit aan visuele effecten, uiteraard prachtig in beeld gebracht door Kaminski, zorgt ervoor dat de film nooit verveelt. Een aantal flinke plotgaten versterken het idee dat het verhaal duidelijk ondergeschikt is aan deze talloze (overdadige) popreferenties. Als fan van Duran Duran doet het mij deugd dat de jeugd in 2045 hier nog graag naar luistert, maar de soundtrack vol 80s-muziek is niet erg origineel. Voor gamenerds komt er een barrage aan klassieke gameverwijzingen (late jaren '70, begin jaren '80) voorbij, maar het dit is en blijft nonsens. Wie z'n verstand op nul kan zetten, zal deze film wellicht een ster extra meegeven.

'The Reagan Show' was de bijnaam voor de beelden die Reagan tijdens zijn presidentschap liet vastleggen door zijn eigen filmcrew. Zijn achtergrond als acteur hielpen hem om zijn media-imago voor een groot deel in stand te houden en te manipuleren wanneer hem dat uitkwam. Deze documentaire doorloopt zijn periode als President van 1981 tot 1989 en toont hoe bepalend zijn media-optreden was in het verloop van daarvan.

Deze documentaire roept onvermijdelijk associaties op met Donald Trump, vooral wanneer we commentatoren horen zeggen dat Reagan zijn kabinet niet in de hand heeft en dat hij zijn stukken niet of nauwelijks leest. Bovendien waren vele Amerikanen bang dat Reagan ze in een nucleaire oorlog zou storten. De geschiedenis leert ons echter dat Reagans spierballentaal (met het controversiële SDI-programma, in de volksmond bekend als "Star Wars") uiteindelijk leidde tot een verdrag tussen de VS en Rusland dat leidde tot een geleidelijke vermindering van het nucleaire wapenarsenaal. Een boeiende geschiedenisles over een periode die bijzonder veel lijkt op de tijd waarin wij nu leven.

Het eerste uur is een degelijke terugblik op Chaplins hoogtijdagen in de VS dat netjes de belangrijkste momenten uit Chaplins chronologisch afwerkt zonder de enigszins ingelezen kijker te verrassen. Deze documentaire wordt interessanter wanneer het zich richt op de periode waarin Chaplin uit de gratie viel en waarin zijn gloriejaren in een heel ander daglicht kwamen te staan. Middleton en Spinney tonen daarmee aan hoe belangrijk de media waren voor de rol van Chaplin. Tijdens zijn gloriejaren bedekte het Chaplins controversiële relaties met tieners met de mantel der liefde, maar vanaf het moment dat Chaplin letterlijk en figuurlijk zijn stem liet horen keerde de media zich tegen hem. De nadruk op de rol van de media maakt deze versie van het levensverhaal van Chaplin verrassend actueel. De makers lieten belangrijke momenten op effectieve wijze naspelen door acteurs en maakten gebruik van geluidsopnames van Chaplin zelf, maar ook van zijn kinderen en van een hoogbejaarde vrouw die Chaplin als bedelend, ondervoed kind leerde kennen. Prima van commentaar voorzien door Pearl Mackie.

Een aantal Amerikaanse officieren leidt plaatselijke bewoners op de Filippijnen op als soldaten, zodat ze zich kunnen verdedigen bij een invasie, alsmede tegen rebellen die de Amerikanen zo snel mogelijk uit hun land willen verdrijven. Doctor Bill Cavanan [Gary Cooper], een medisch officier, blijkt al snel de enige die kan voorkomen dat de onderlinge spanningen uitlopen op een intern conflict.

Niet al te diepgaand scenario dat de blanke soldaten (waaronder David Niven en Reginald Owen) een heldenstatus verleent en de plaatselijke bewoners afschildert als niet al te snuggere mensen die wel een scheutje Westerse cultuurverfijning kunnen gebruiken. Dat maakt de film behoorlijk gedateerd, evenals het opzichtige gebruik van achtergrondprojecties bij close-ups van de hoofdrolspelers in de actiescènes die er veel overtuigender (en spannender) uit zien in long-shots. Cooper is uitstekend, dat dan weer wel.

De nerveuze David [Jesse Eisenberg] gaat met zijn impulsieve neef Benji [Kieran Culkin] op groepsreis naar Polen, het land waar hun pas overleden grootmoeder opgroeide. David houdt het liefst zich op de achtergrond, maar Benji volgt zijn gevoel en zegt altijd wat hij denkt. Dat levert vanzelfsprekend ongemakkelijke momenten op, maar Eisenbergs voortreffelijke scenario verrast met de reacties op die momenten en onthult geleidelijk wat David en Benji voor elkaar betekenen. Groepsleider James [Will Sharpe] en de overige groepsleden zijn goed uitgewerkt en Culkin schittert in dit intelligente, vermakelijke en uiteindelijk ook ontroerende drama over de worsteling met de balans tussen gevoel en verstand. Een echte traktatie.

Waardevolle aanvulling op Apollo 11 gebruikt dezelfde benadering en is een boeiende geschiedenisles maar beschikt lang niet over dezelfde mate van dramatische opbouw. Deze documentaire toont de fases die voorafgingen aan de reis naar de maan en begint met de succesvolle lancering van de Sputnik en de angst die er vanaf dat moment heerste over Russische dominantie van de ruimte. Dan duurt het nog enige tijd voor chimpansee Ham zijn eerste ruimtevlucht maakt en de deelnemers aan het Mercury-project worden geselecteerd voor en voorbereid op een aantal baanbrekende, levensgevaarlijke missies waarin de NASA technologie test die het later zou inzetten in het Apollo-programma. Veel zelden vertoond archiefmateriaal, maar omdat het zoveel verschillende lanceringen betreft is dit veel meer episodisch dan Apollo 11. Integer gemaakt en sowieso een must voor liefhebbers van ruimtevaartgeschiedenis. De titel verwijst naar het boek "The Right Stuff" van Tom Wolfe en de gelijknamige film.

Op 4 juni 2017 verschijnt een FBI-team onder leiding van agenten Garrick [Josh Hamilton] en Taylor [Marchánt Davis] met een bevel om het huis te doorzoeken van Reality Winner [Sydney Sweeney]. Ze wordt verdacht van het lekken van zekere documenten en deze film is een reconstructie van de 107 minuten durende opname van de ondervraging. Het eerste uur, waarin Garrick en Taylor elk milde truc gebruiken om Reality te laten zeggen wat ze willen horen, is het sterkst, ook omdat het (tenzij je het nieuws in de VS destijds op de voet volgde) niet zeker is waar het over gaat en of Reality überhaupt iets verkeerds heeft gedaan. Sweeney speelt op schitterende wijze een vrouw die zich geleidelijk beseft wat er aan de hand is. Een no-nonsense geschiedenisles waarin de echter Reality aan het einde kort te horen en te zien is. Veelbelovend filmdebuut van Satter, die haar eigen toneelstuk bewerkte.

"Some films are slices of life, mine are slices of cake”, zegt Hitchcock tijdens zijn gesprekken met Francois Truffaut zoals ze zijn opgeschreven in het beroemde boek ‘Hitchcock/Truffaut’. Hitch had geen interesse in realiteit of politiek in zijn films, hij maakte films zonder pretentie die tot doel hadden het publiek te vermaken door middel van puur cinematografische middelen. En hoewel ik enorm houd van ‘Frenzy’, ‘Topaz’, ‘The Birds’, ‘Strangers On A Train’, ‘Notorious’, ‘Shadow of a Doubt’, ‘Sabotage’, ‘The Lady Vanishes’ en ‘The 39 Steps’, is ‘Rear Window’ mijn absolute favoriet. Hitchcock hield zelf ook van de film en het was een enorm kritisch en commercieel succes. Dit is een film die onder anderen uitblinkt door een geweldig scenario en een perfecte cast, maar het is vooral dé ultieme film voor een ieder die de pure cinema van Alfred Hitchcock wil bestuderen. Dat begint bij het openingsshot, waarin Hitchcock ons puur door middel van een mooi, vloeiend trackingshot ons de belangrijkste informatie vertelt zonder dat er een woord aan te pas komt, namelijk het volgende.

LB “Jeff” Jeffries [James Stewart] is een journalist/fotograaf die zijn werk onder gevaarlijke omstandigheden moet doen en als gevolg van een ongeluk in een rolstoel zit met een gebroken been. Jeff doodt de tijd met het begluren van zijn buren in dit appartementencomplex: de voluptueuze danseres Miss Torso [Georgine Darcy], de eenzame Miss Lonelyhearts [Judith Evelyn], een liedjesschrijver [Ross Bagdasarian], een echtpaar [Sara Berner en Frank Cady] dat verzot is op hun hondje, een pasgetrouwd stel [Rand Harper, Havis Davenport] dat de slaapkamer nauwelijks uit komt, een beeldhouwster met een gehoorapparaat [Jesslyn Fax] en Lars Thorwald [Raymond Burr] die regelmatig ruziet met zijn bedlegerige vrouw [Irene Winston]. Waarom er ook enkele modetijdschriften in zijn flat liggen wordt duidelijk wanneer Lisa Carol Freemont [de beeldschone Grace Kelly in één van de mooiste introductieshots ooit] hem wakker maakt. Een aantal vreemde incidenten doet Jeff vermoeden dat Thorwald zijn vrouw iets heeft aangedaan en hij roept de hulp in van zijn vriend en detective Thomas Doyle [Wendell Corey], die echter geen concrete aanwijzingen kan vinden en gelooft dat er niets aan de hand is. Jeff kan zelf zijn flat niet uit, dus is het aan Lisa om met de hulp van Jeffs verpleegster Stella [Thelma Ritter] op onderzoek uit te gaan.

Hitchcock liet voor de opnames het appartementenblok waar alles zich afspeelde volledig nabouwen. De film is volledig geschoten vanuit Jeffs perspectief: we zien alle andere bewoners alleen van afstand of door de Jeffs telelens, gevolgd door een reactieshot, perfect geregisseerd door Hitchcock. Een voorbeeld: Jeff kijkt naar Miss Torso die, gekleed in een korte broek een topje, een sensuele dans oefent. Vervolgens een shot van Jeff: hij grijnst besmuikt. Een ander mooi voorbeeld: Jeff ziet Miss Lonelyhearts, die een tafel voor twee heeft gedekt en een denkbeeldige gast welkom heet. Ze schenkt twee glazen vol en heft haar glas. Vervolgens een shot van Jeff: hij kijkt bedrukt, maar heft zijn glas naar haar om te laten zien dat hij met haar meeleeft. Jeff vertaalt de reactie die het publiek op deze karakters heeft en maakt ons daarmee medeplichtig aan de inbreuk op de privacy van deze mensen. Rear Window is gebaseerd op een kort verhaal van Cornell Woolrich waarin geen sprake was van een romance. Assistent-regisseur Herbert Coleman bracht ruim een week door met Grace Kelly en wist er zo op toe te zien dat haar rol perfect op haar persoonlijkheid aansloot. Modeontwerpster Edith Head was verantwoordelijk voor de gracieuze, prachtige kleding waarin Grace Kelly steeds verschijnt. Thelma Ritter zorgt voor de nodige verlichting in een sublieme rol waarin we niet alleen Hitchcocks kenmerkende zwartgallige humor terugvinden, maar ook scherpe observaties over menselijk gedrag. Let ook op het knappe gebruik van geluid: dialogen, geluiden en muziek werden ook opgenomen vanuit Jeffs perspectief en doen je vergeten dat je in een filmstudio zit. Het klinkt volstrekt authentiek en dragen er toe bij dat je je laat meeslepen door de karakters en het boeiende, spannende verhaal. En na de finale is er nog een schitterend coda, waarin de belangrijkste personages uit de film een passend en verdiend happy end krijgen. Cinema op zijn aller-, allerbest!

Naoki Higashida ontketende voor veel families en specialisten een revolutie in het denken over een specifieke groep autisten met zijn boek ‘The Reason I Jump’. Higashida kan de gedachten die hij heeft niet omzetten in woorden op de manier waarop niet-autistische mensen dat kunnen, maar het lukte hem wel om zijn ervaringen uit te werken op papier. Deze documentaire volgt een aantal niet-sprekende autistische jongeren en onderzoekt de impact dat het boek heeft gehad op hun familie en op hun eigenlijk geestelijke gesteldheid. Rothwell doet bovendien een ambitieuze, maar geslaagde poging om de niet-autistische kijker te laten ervaren hoe deze autisten beelden en geluiden ervaren. Een eye-opener voor iedereen die in aanraking komt of interesse heeft in autisme. Ik heb het boek in ieder geval direct na afloop besteld.

De zelfingenomen Openbare Aanklager Mitch Brockden [Dominic Cooper] rijdt een ex-gevangene dood. Wanneer de politie voldoende bewijs vindt om Clinton Davis [Samuel L. Jackson] aan te wijzen als dader, krijgt Mitch de taak om hem aan te klagen. Gewetenswroeging brengt hem ertoe om de zaak te laten lopen waardoor Clinton vrijuit gaat. Maar dat besluit komt hem duur te staan in deze matige thriller met een routinematige Jackson en een verhaal dat een derderangs variant is op Double Jeopardy.

Een voortreffelijke cast in deze Selznickproductie met extreem weelderige sets, schitterende (Oscarwinnende) cinematografie en de romantische score van Franz Waxman. Net als bij Gone With The Wind organiseerde David O. Selznick een uitgebreide auditie als publiciteitsstunt, maar Hitchcock had al geconcludeerd dat Fontaine ideaal zou zijn in de hoofdrol en hij had gelijk. Ook Laurence Olivier, Judith Anderson en de onvolprezen George Sanders leveren puik werk af in dit oogverblindende, boeiende romantische melodrama over een naïeve jonge vrouw die tijdens een vakantie valt voor een weduwe en met hem terugkeert naar het statige landgoed waar hij zijn vrouw verloor en constant de geest van Rebecca voelt rondwaren.

Het is gemakkelijk te zien waarom Mary Pickford zo populair was: ze weet elke emotie met - vaak letterlijk - speels gemak over te brengen met een gebaar, een oogopslag of een gezichtsuitdrukking. Als studiemateriaal voor een ieder die acteerambities heeft is dit dus uitstekend studiemateriaal. Het verhaal ov een meisje dat de harten weet te winnen van twee onaardige tantes is echter erg formulematig. Hoewel er niets valt af te dingen op Pickfords spel ontbreekt het hier aan verrassingen waardoor het de middelmaat amper ontstijgt.

Wanneer IS een propagandafilm publiceert op YouTube waarin de uit het Brusselse Molenbeek afkomstige Kamal Wasaki [Aboubakr Bensaihi] een soldaat executeert, heeft dat grote gevolgen voor zijn moeder [Lubna Azabal] en zijn 13-jarige broertje Nassimi [Amir El Arbi]. Deze weergaloze, adembenemende en buitengewoon ontroerende combinatie van sociaal drama en oorlogsfilm springt heen en weer tussen 2013 en 2015 om aan te tonen hoe het kan dat een gematigde, geliefde Brusselse Moslimjongere in deze schrijnende situatie kon belanden. Scenario, regie, camera- en acteerwerk, montage en geluid zijn ronduit perfect. Maar wat het meest in het oog springt zijn de liedjes van componist Hannes de Maeyer en tekstschrijver Oum, die de vier belangrijkste personen (de vierde is Noor [Tara Abboud], die als slaaf aan Kamal wordt gegeven) en hun dilemma’s op (nog niet genoemd superlatief) wijze duidelijk maken. Een betere film over dit thema zul je niet gauw vinden.

Het lijkt er niet op dat Snyder de tijd had (of heeft genomen) om de lessen te leren van het matige eerste deel van de Rebel Moon trilogie, want het vervolg heeft dezelfde tekortkomingen + een hele grote bonusmanco: geen verhaal. Aan het eind van Rebel Moon – Part One: A Child Of Fire rekende de rebellen definitief af met de schurkachtige Admiraal Noble [Ed Skrein]. Commandant Cassius [Alfonso Herrera] is er op onverklaarbare (en onverklaarde) wijze in geslaagd om de goede admiraal in leven te houden. Die zint natuurlijk op wraak en keert dus terug naar de planeet Veldt om de rebellen een kopje kleiner te maken. De rebellen komen hier op tijd achter om hun verdediging op te zetten en tijdens een psychotherapeutische rondetafelsessie hun persoonlijke verhaal te vertellen. Het eerste uur gebeurt er niets interessants, het tweede uur bestaat uit een hoop explosies, nog meer slow motion beelden en is net zo goed een lappendeken van jatwerk. Genrefans kunnen een spelletje “waar heb ik dit meer gezien” spelen, mij lukte het zelfs regelmatig om tot in detail (inclusief mimiek en timing) te voorspellen wat er ging gebeuren. Het enige opmerkelijke aan deze miskleun is dat het een vervolg krijgt. Gezien het einde van dit deel belooft dat nog meer van hetzelfde. Ik huiver al bij de gedachte.

Laat het maar aan Zack Snyder om een samenraapsel van jatwerk van de nodige pretentie te voorzien en een traag, opgeblazen SF-avontuur voor te schotelen waarbij je probleemloos een dutje kunt doen. Het betreft een paar leden van een kleine gemeenschap op een afgelegen planeet in ‘Motherland’, dat na een onaangenaam bezoekt van Admiraal Atticus Noble [Ed Skrein], de afgezant van de zelfverklaarde dictator Balisarius [Fra Fee], steun te zoeken voor een opstand. Een en al CGI waardoor de actiescènes geen enkele indruk maken, ook niet in slow motion. Skrein scoort wat punten als de gluiperige Atticus, maar verder valt er bar weinig te genieten. Rebel Moon – Part Two: The Scargiver volgt in de loop van 2024.

Ultragoedkoop misdaaddrama met kleurloze karakters en kleurloze acteurs. Er valt weinig rebels waar te nemen, afgezien van een overval die nog net een halve ster extra waard is. Verder valt hier niks goed over te zeggen.