Opinions

Op de dag dat ze 7 jaar getrouwd zijn besluiten Emma [Kaley Cuoco] en Dave [David Oyelowo] dat te vieren met een rollenspel. Ze spreken af in een hotel waar ze doen alsof ze elkaar voor het eerst ontmoeten. Maar wanneer de ietwat opdringerige Bob Kitterman [Bill Nighy] de date verstoort, begin een onvoorziene achtbaanrit die te danken is het dubbelleven dat Emma tot dat moment geheim heeft weten te houden. Het basisgegeven is bepaald niet origineel en Cuoco is niet geheel geloofwaardig. Oyelowo’s rol is beter uitgewerkt en hij heeft veel ogeode momenten in deze voorspelbare, luchtige actiethriller. Maar Bill Nighy steelt ‘m.

Wie nog twijfelde aan het feit dat Alfonso Cuarón één van de meesters is van zijn generatie, zal na het zien van deze tour-de-force van alle twijfels verlost zijn. De film zit vol liefdevolle visuele verwijzingen naar o.a. Orson Welles, François Truffaut en (gezien de titel haast onvermijdelijk) Federico Fellini. Maar misschien is de grootste triomf van dit meesterwerk wel het feit dat je al heel snel vergeet dat deze film niet is gemaakt in 1970, het jaar waarin deze film zich afspeelt. Cuarón deed zelf het vaak verbluffende camerawerk en weet Mexico City op indrukwekkende wijze tot leven te brengen, getuige verschillende trackingshots door de drukke straten van die wereldstad. Er is een aardbeving, een uit de hand lopend studentenprotest en een adembenemende scène in een ziekenhuis. Cuarón regisseert de honderden figuranten - tot in de kleinste rol aan toe - dusdanig dat de massascènes volstrekt authentiek overkomen, alsof het toevallige gebeurtnissen zijn. Zeker, de eerste 5 minuten doen anders vermoeden: hoofdpersoon Cleo [Yalitza Aparicio] maakt als dienstmeisje van een welgesteld Mexicaans gezin de met hondenpoep vervuilde vloer van de garage schoon en doet 's avonds één voor één de lichten in de woonkamer uit voordat ze met een collega in hun kleine appartementje boven het huis nog wat strijkwerk verrichten. Het is een (bewust) gerekte scène die de routine van Cleo's leven toont, maar ook duidelijk maakt dat ze gelukkig is met die routine: ze zet de radio zachtjes aan, neuriet mee en lacht mee met haar collega. Die scène staat in schril contrast met wat de chaos die ontstaat wanneer Cleo zwanger blijkt te zijn en de vader van haar kind haar in de steek laat. Parallel daaraan lopen de perikelen van de familie waarvoor ze werkt, waarbinnen de relatie tussen de ouders op gespannen voet komt te staan. Een simpel verhaal dat Cuarón vooral gebruikt als liefdesverklaring aan de cinema. Professor Zovek (gespeeld door een acteur die op de credits staat als Latin Lover) zorgt voor één van de grappigste momenten wanneer hij een gastles bij een trainingskamp voor sporters en lijkt rechtstreeks uit een Fellini-film te zijn gekomen. Een ware traktatie voor de liefhebbers van klassieke film en zonder twijfel één van de beste arthousefilms van de afgelopen jaren.

De twaalfjarige Maissa [Jaike Belfor] woont met haar moeder [Zineb Fallouk] in een flatgebouw in Rotterdam dat dreigt te worden afgebroken. De verantwoordelijke projectontwikkelaar [Stefan Rokebrand] probeert de inwoners vroegtijdig uit te kopen en mede omdat het gebouw nogal is verwaarloosd heeft hij aardig wat succes. Maar Maissa is erg gehecht aan deze plaats, vooral omdat het mooie herinneringen aan haar overleden vader [Mamoun Elyounoussi] oproept. Samen met haar beste vriend Juno [Jahlay van Bosse] en haar oom Yunis [Said Boumazoughe] gaat Maissa aan de slag om het gebouw meer leefbaar te maken. Een sympathiek idee maar het scenario bevat teveel onvoldoende uitgewerkte ideeën, niet in de laatste plaats Roamissa’s zogenaamde ‘superkrachten’. Het vlakke acteerwerk van de kinderen helpt natuurlijk ook niet.

Oppervlakkige bewerking van ‘Le Roman De Jim’, de op ware feiten gebaseerde bestseller van Pierric Bailly over de relatie tussen Aymeric Bailly [Karim Leklou] en zijn petekind voor wie hij lange tijd de vaderrol op zich neemt. Aymeric is 22 en heeft twee intense relaties en twee jaar celstraf achter de rug wanneer hij jeugdvriendin Florence [Laetitia Dosch] tegen het lijf loopt. Florence is hoogzwanger, maar haar vriend heeft haar in de steek gelaten. Wanneer Flo bevalt van een zoon neemt Aymeric de vaderrol op zich. Er ontstaat een hechte band tussen Aymeric en Jim [Eol Personne] die op een abrupte manier op zijn eind komt. Episodisch drama leunt voor een belangrijk deel op voice-over om de gevoelens van de hoofdpersoon over te brengen. Het is een komen en gaan van personages en spannend of interessant wil het maar niet worden. Het acteerwerk kan er gelukkig meer door, maar memorabel is dit zeker niet.

Roman J. Israel, Esq [Denzel Washington] klaagt zichzelf aan wegens hypocrisie en verraad van alle idealen waar hij jarenlang voor gestreden heeft. Roman werkte jarenlang in de schaduw van zijn collega aan zaken waar de carrièreadvocaten hun neus voor ophaalden, maar wanneer de partner van zijn advocatenkantoor komt te overlijden begint hij zich te realiseren dat zijn leven heel anders zou kunnen worden als hij zou kiezen voor het grote geld. Maar in plaats van zijn professionele idealen op te geven, neemt hij een riskant besluit om aan geld te komen en zet daarmee meer op het spel dan zijn reputatie.

Een complex, psychologisch drama dat je volledige aandacht verdient om het allemaal te kunnen volgen. Washington beheerste, uitgekiende vertolking is één van zijn besten ooit en de Oscar-nominatie is zeker gerechtvaardigd. Colin Farrell is ook erg effectief in de - voor zijn doen - opvallend ingetogen rol als Romans nieuwe werkgever. Wie veel advocatenfilms heeft gezien zal het wellicht opvallen dat de advocatenwereld in deze film zeer multicultureel is: het is niet langer het witte bastion van weleer. Een onderliggende politiek boodschap komt niet helemaal uit de verf en het einde is wat melodramatisch, maar dat doet niets af aan Washingtons indrukwekkende prestatie.

Andrew Braunsberg is al 45 jaar een persoonlijke vriend van Roman Polanski dus voor een kritisch portret van de evenzo verguisde als gevierde Roman Polanski is dit niet geworden. Maar het is interessant om Polanski onbevangen te horen spreken over zijn jeugd, zijn oorlogservaringen, het leven onder Communisme, de gelukkige jaren met Sharon Tate, de verwerking van diens gruwelijke dood en de rol die zijn films hebben gespeeld in zijn professionele en persoonlijke carrière. Ook de schaduwkanten komen aan bod, maar Braunsberg legt zijn goede vriend bepaald niet het vuur aan de schenen. Voer voor fans dus.

Vivien Leigh is uitstekend gecast als Karen Stone, een 50-jarige actrice op retour die haar verblijf in Rome gebruikt om de plotselinge dood van haar echtgenoot [John Phillips] te verwerken. Daar maakt ze al snel kennis met een Contessa [Lotte Lenya], die haar voorstelt aan gigolo Paolo [Warren Beatty]. Eigenlijk is het de bedoeling dat hij Karen verleidt tot het geven van geld of dure cadeaus, maar dat gaat Paolo moeilijker af dan hij gewend is.

In zijn tweede rol worstelt Beatty met zijn Italiaanse accent en dat verstoort een verder goed gespeeld en geschreven romantisch drama waarvoor Lotte Lenya (die een jaar later zou schitteren als Bond-schurk Rosa Klebb in From Russia With Love) een terechte Oscarnominatie kreeg voor haar interpretatie van de manipulatieve Contessa.

Wanneer Michael Kent [Don DeFore] drie jaar achter elkaar op het laatste moment de viering van zijn trouwdag afzegt, begint zijn echtgenote Elvira [Janis Paige] te vermoeden dat haar echtgenote een affaire heeft met zijn flirterige secretaresse [Leslie Brooks]. Elvira kondigt aan dat zij tóch meegaat met de geplande cruise, maar huurt nachtclubzangeres Georgia Garrett [Doris Day] in om onder haar naam aan boord te gaan zodat Elvira haar man kan bespioneren. Maar Michael heeft inmiddels detective Peter Virgil [Jack Carson] ingehuurd om zijn echtgenote in de gaten te houden tijdens de cruise. Dat levert uiteraard de nodige verwarring op.

Een geweldige showcase voor Day, wiens komische timing alleen wordt overtroffen door haar veelzijdige muzikale vertolkingen. Het liedje "I'm in love" behoort zeker niet tot de hoogtepunten uit The American Songbook, maar gaat wel de geschiedenis als het liedje dat Doris Day introduceerde aan de filmwereld. In haar autobiografie maakte Day duidelijk hoeveel ze leerde van haar ervaren tegenspeler Jack Carson en de chemie tussen de twee is één van de belangrijkste redenen waarom deze kleurrijke, luchtige muzikale comedy-of-errors zo vermakelijk is. Toppianist Oscar Levant en de altijd vermakelijke Eric Blore dragen hun steentje bij aan een uiterst aangenaam niemendalletje.

Raul Julia is indrukwekkend in deze door de United States Roman Catholic Church gefinancierde biografische film over de Rooms-Katholieke aartsbisschop van El Salvador, die zijn uitgesproken kritiek en passieve verzet tegen het bloederige regime in zijn vaderland moest bekopen met de dood. Dat verklaart mede waarom het scenario van John Sacret Young meer een karakterstudie is dan een reconstructie van het extreme geweld van die tijd. Hoewel regisseur John Duigan zo nu en dan iets te nadrukkelijke moeite doet om dat geweld te beperken, torent Julia's waardige en beheerste vertolking boven de gehele productie uit. Dat maakt deze biografie een waardevolle aanvulling op het meer expliciete en gewelddadige Salvador (1986) van Oliver Stone.

Een ronduit luie komedie van de makers van New Kids over een kansloze, stomdronken, incompetente stuntman [Tim Haars] die via impresario [Michael Romeyn] een contract krijgt aangeboden en hopeloos verliefd wordt op Bo Maerten. Mannen zijn lompe zuiplappen, alle vrouwen zijn hoeren in deze komedie die nieuwe dieptes haalt op het gebiedt van smakeloosheid. En nee, dat is écht geen aanbeveling. Het flutverhaal is slechts een excuus voor een parade aan flauwe cameo’s en muzikale intermezzo’s met de onvermijdelijke Dennie Christian. Een volledige verspilling van tijd.

Barney [Jack Dylan Grazer] voelt zich een buitenbeentje op een school waar iedereen rondloopt met de nieuwste Bubblebot die programmeur Marc [Justice Smith] op de markt heeft gebracht. Barneys vader Graham [Ed Helms] en grootmoeder [Olivia Colman] zien namelijk helemaal niets in media. Toch denkt Graham dat hij zijn zoon gelukkig kan maken met een Bubblebot en Barney is dan ook razend enthousiast over zijn nieuwe ‘vriend’ die hij Ron doopt. Ron heeft nogal veel weg van Baymax uit Big Hero 6 en dat geldt eigenlijk voor de hele film, maar dit is op alle fronten inferieur en is niet meer dan een sneue imitatie. De tweeslachtige houding ten opzichte van robots en social media doet vermoeden dat de makers de Techreuzen niet al teveel voor het hoofd wilde stoten.

Braaf, eerbiedig portret van topvoetballer Cristiano Ronaldo waarin hij vaak te zien is met zijn zoontje Cristiano jr. om zijn voorbeeldige ouderschap te onderstrepen. Louter familie en vrienden komen aan bod in de narcistische documentaire dat uiteraard mooie voetbalplaatjes bevat, maar verder alleen interessant is wanneer Ronaldo te maken krijgt met een tegenslag. De finale van de Champions League tussen Real Madrid en stadsgenoot Atletico, het rampzalige WK 2014 en de verkiezing van speler van het jaar (met de onvermijdelijke Lionel Messi als grote concurrent) aan het eind van het kalenderjaar komen voorbij. Voer voor fans, te weinig diepgang voor de meer kritische voetballiefhebber.

Gitarist/zangeres Suus [Julia Akkermans] doet met pianist Jasper de Jager [Beau Schneider] (en haar rode cap) mee aan een talentenjacht in Amsterdam Noord als ‘Roodkapje’. Na afloop nodigen twee scouts [Mark van Eeuwen en Lies Visschedijk] twee scouts hun uit voor deelname aan The Voice en meldt Wolf Uitdenbosch [Raymond Thiry] zich vrijwillig aan als hun nieuwe manager. Iedereen kan raden hoe dit afloopt en toch genieten van Thiry als de sinistere, gluiperige Wolf en van een charmante rol van Thomas Acda als de sympathieke snackbareigenaar die Suus een duwtje in de juiste richting geeft. Koopman neemt een risico door het verhaal te verweven met muzikale intermezzo’s bestaande uit (verdienstelijke vertaalde) liedjes uit Grease, maar die momenten blijken op zijn minst goed voor een glimlach en voorzien het verhaal van een verfrissende benadering. Een luchtig, aangenaam niemendalletje.

Serieovervaller Jeffrey Manchester [Channing Tatum] ontsnapt uit de gevangenis en houdt zich schuil in de Toys “R” Us in een voorstadje van Charlotte. Hij is gecharmeerd van een verkoper [Kirsten Dunst], stelt zich voor met een valse naam en begint een romance die gedoemd is te mislukken. Tatums charismatische spel doet je bijna vergeven dat zijn personage een crimineel is. Bijna, maar niet helemaal. Dunst is innemend als de love interest en Dinklage vermakelijk als de veeleisende bedrijfsleider, maar de mix van misdaaddrama en romantiek werkt niet.

Joy Newsome [Brie Larson] zit sinds haar 17e opgesloten in een kamer in de tuin van haar ontvoerder Old Nick [Sean Bridgers], die de biologische vader is van Jack [Jacob Tremblay], die de buitenwereld alleen kent van televisie en de verhalen van haar moeder. Wanneer Joy en Jack eindelijk weten te ontsnappen, moeten ze elk op hun eigen wijze aan het leven in de buitenwereld. Brie Larson won o.a. een Oscar en een BAFTA voor haar rol, maar de negenjarige Tremblay is minstens even goed in een uiterst complexe rol. Spannend, ontroerend en mede dankzij het onder ondersteunende werk van William H. Macy en Joan Allen als Joys ouders en uitblinker Tom McCamus als de stiefvader is dit boeiend van begin tot eind.

Tijdens een signeersessie krijgt auteur en journalist Ingrid [Julianne Moore] van oud-collega Stella [Sarah Demeestere] te horen dat haar goede vriendin Martha [Tilda Swinton] met kanker is opgenomen in het ziekenhuis. Ingrid besluit Martha op te zoeken en komt voor een moreel dilemma te staan wanneer Martha vraagt of ze in ‘the room next door’ wil zijn wanneer ze met een euthanasiepil een einde aan haar leven maakt. Dit moet gebeuren tijdens een vakantie in een luxe, afgelegen woning en dat biedt Ingrid en Martha de gelegenheid om herinneringen op te halen en hun emotionele band te versterken. Ingrid vindt morele steun in haar ex-vriend Damian [John Turturro]. Een op dialoog leunend, voorspelbaar psychologisch drama dat het moet hebben van het sterke spel van de twee hoofdrolspelers. Niet onaardig, maar Almodóvars scenario is teleurstellend conventioneel.

Wie op zoek is naar de slechtste seksscènes aller tijden kan niet om deze film heen. Het heeft namelijk de slechtste, de op één na slechtste, de op twee na slechtste... en ja, ook de op drie na slechtste seksscène ooit. Maar dat is nog niet het enige rampzalige aan deze productie. Tommy Wiseau - producer, regisseur, scenarist én hoofdrolspeler - kan er werkelijk he-le-maal niks van in een film die een cultaanhang heeft gekregen omdat een geduchte concurrent is van o.a. Plan 9 From Outer Space, Robot Monster en niet te vergeten Eegah voor de titel van slechtste film aller tijden. Een paar flinke borrels en een bak chips en vermaak je met deze afgrijselijke film, zonder enige twijfel de slechtste film van de 21 eeuw... tot nu toe. Vormde de inspiratie voor James Franco's film 'The Disaster Artist'.

Sara [Minka Kelly] deelt op campus een kamer met Rebecca [Leighton Meester]. Die begint al snel obsessief gedrag te vertonen maar Minka is te dom om dat in te zien. Wat volgt is een opeenstapeling van wanhopige daden waarmee Rebecca het leven van Jan en Alleman naar de knoppen probeert te helpen. Een zelf aangebrachte verwonding met een stanleymes verdwijnt als sneeuw voor de zon en dat is niet de enige inconsistentie in deze rip-off van Single White Female.

Brandon [John Dall] en Philip [Farley Granger] hebben de subversieve denkbeelden uit de lessen van hun voormalige docent Rupert Cadell [James Stewart] zo serieus genomen dat ze de daad bij het woord voegen: ze vermoorden hun studiegenoot David [Dick Hogan], verstoppen het lichaam in hun appartement en organiseren daar een etentje waar Davids vader [Cedric Parker] en tante [Constance Collier], zijn verloofde [Joan Chandler] en diens ex-vriend [Douglas Dick] voor op komen draven, evenals Rupert Cadell. Gefilmd in real time als één doorlopende take, waarbij meubels en decorstukken geruisloos wijken voor de camera, is dit zowel voor de regisseur als voor de acteurs een tour-de-force. Dankzij de sprankelende dialogen en het uitstekende spel is dit vermakelijk, maar dit is vooral een technische stunt en het behoort dan ook niet tot de allerbeste Hitchcockfilms. Maar tweederangs Hitchcock is nog altijd prima te verteren.

In 1870 wordt twintiger Rosalie [Nadia Terszkiewicz] door haar vader [Gustave Kervern] in feite uitgehuwelijkt aan de weinig aantrekkelijke café-eigenaar Abel Deluc [Benoît Magimel]. Rosalie gaat een weddenschap aan met vaste klant Pierre [Guillaume Gouix] dat zij een natuurlijke baard kan laten groeien. Tot ieders verbazing lukt het haar en zodra het nieuws over de ‘bebaarde vrouw’ zich verspreidt, groeit het noodlijdende café uit tot een succes. Rosalie bloeit bovendien op en voelt zich steeds meer thuis in haar nieuwe omgeving. Totdat kortzichtig mannen, en de invloedrijke Barcelin [Benjamin Biolay] in het bijzonder, haar reputatie moedwillig beginnen te saboteren. Er waren vijf mensen nodig om het scenario in elkaar te timmeren en dat is vooral in het laatste kwart te merken. Dat scenario mist sowieso wat samenhang, maar tegen het einde valt er nauwelijks een touw aan vast te knopen. De melodramatische ontknoping komt dan ook als een donderslag bij heldere hemel.

De schizofrene Inger [Sofie Gråbøl] reist in september 1997 (kort na de dood van Lady Di) onder begeleiding van haar zus Ellen [Lene Maria Christensen] en diens kersverse echtgenote Vagn [Anders W. Berthelsen] per bus van Denemarken naar Parijs. Twintig jaar geleden woonde en werkte Inger hier enkele jaren. Het is de eerste keer sindsdien dat ze de stad bezoekt en ze neemt een mysterieuze brief mee in haar tas. Ingers grillige gedrag veroorzaakt spanningen tijdens de reis, maar ze vindt toenadering bij de 12-jarige Christian [Luca Riechardt Ben Coker] die besluit Inger te helpen om een geheim stukje verleden af te sluiten. Uitstekend geschreven, geregisseerd en geacteerd familiedrama waarin non-verbale communicatie meer zegt dan duizend woorden. Enig minpuntje is de sentimentele ontknoping.

Advocate Gabriele [Liv Ullmann] en haar dochter Tina [Lena Müller] zijn ooggetuige van een aanval op de bejaarde Arnold Krenn [Kurt Hübner]. Tot haar verbazing krijgt ze kans om de dader, Holocaustoverlevende Aaron Reichenbach [Maximilian Schell], te verdedigen. Na enige aarzeling neemt ze de zaak aan. Al snel blijkt dat Arnold Krenn in de Tweede Wereldoorlog enige tijd commandant was van een concentratiekamp waar medische experimenten op kinderen werd uitgevoerd. Ullmann zijn uitstekend en het scenario werpt interessante vragen op over de vraag in hoeverre militairen zich kunnen verschuilen achter orders van hogerhand, maar Rademakers laat zich iets te veel afleiden door een geschiedenisles over de Holocaust.

Na de dood van haar moeder ontdekt Rose [Ann Skelly] dat ze is geadopteerd en dat ze geboren is als Julie. Twee jaar later verzint ze een list om contact te krijgen met haar biologische moeder Ellen [Orla Brady]. Wat Rose ze ontdekt over de omstandigheden die leidden tot het besluit om haar te laten adopteren brengt haar tot een radicaal besluit. Duister psychologisch drama is stijlvol gefilmd maar vooral in de finale verliezen de regisseurs daardoor het oog op de dramatische impact van de finale die kil en afstandelijk overkomt.

Mia Farrow speelt hierin de rol van Rosemary Woodhouse, die samen met haar echtgenoot Guy [John Cassavetes], een succesvol acteur, intrek neemt in een appartementencomplex in de hoop daar een gezin te stichten. Kort nadat Rosemary kennis heeft gemaakt met Terry [Victoria Vetri] pleegt die zelfmoord door van haar balkon te springen. Terry was goed bevriend met een bejaard stel, bestaande uit de vriendelijke, erudiete Roman [Sidney Blackmer] en de wat bemoeizuchtige spraakwaterval Minnie [Ruth Gordon]. Wanneer Rosemary ze probeert te troosten ontstaat er een vriendschap. Kort daarna wordt Rosemary geteisterd door vreemde geluiden en bizarre nachtmerries en wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is en andere vreemde, toevallige (?) gebeurtenissen zich opstapelen, raakt Rosemary er steeds meer van overtuigd dat haar leven in gevaar is!

Dit is suggestieve horror op zijn allerbest. Polanski wilde de kijker de bioscoop uit laten gaan zonder antwoord te geven op de centrale vraag: zijn Rosemary en haar baby werkelijk in gevaar of is hier sprake van een extreme paranoia die het gevolg is van haar angst voor het moederschap, het gevoel dat er een onbekend wezen in haar lichaam groeit? Polanski slaagt daarin door een nadrukkelijk contrast te scheppen door middel van een objectieve en een subjectieve camera. Naar mate Rosemary’s angst toeneemt, maakt de camera steeds meer onnatuurlijke bewegingen, zien we steeds nadrukkelijkere beeldvervormingen. En dan is daar natuurlijk nog die onvergetelijke, uiterst effectieve score die begint als een wat ongemakkelijk slaapliedje, maar geleidelijk ontaardt in een nerveuze jazz-score. Daarmee neemt Polanski ons mee in het hoofd van Rosemary en maakt hij diens angst voelbaar en begrijpelijk. De sublieme vertolking van Mia Farrow, toen vooral bekend als soapsterretje uit Peyton Place, versterkt onze sympathie voor en empathie met haar, maar het is de pure cinema van Roman Polanski die de absolute ster is in deze horrorfilm die ik iedereen zou willen aanraden, behalve aanstaande moeders... want wie weet treden die in de voetsporen van Rosemary Woodhouse!

Theo [Benedict Cumberbatch] en Ivy Rose [Olivia Colman] hebben een goed inkomen, een prachtige woning, twee schatten van kinderen en een stabiele relatie. Totdat Theo’s reputatie als architect een gigantische deuk oploopt op hetzelfde moment dat Ivy’s kleinschalige visrestaurant plotsklaps een enorm succes wordt. Nu is Olivia verantwoordelijk voor het financiële onderhoud van het gezin en stort Theo zich op de opvoeding van de kinderen. En dat leidt uiteindelijk tot jaloezie en wrok. Verfilming van ‘The War Of The Roses’ kan niet tippen aan de Amerikaanse versie met Michael Douglas en Kathleen Turner vanwege de naargeestige toon. De ‘oorlog’ waar het eigenlijk om zou moeten draaien wordt jammer genoeg afgeraffeld en dat maakt de ontknoping bespottelijk, ook al is het zeker niet de bedoeling dat je dit serieus neemt.

De in Iran geboren maar in Engeland woonachtig Maziar Bahari [Gael Gárcia Bernal] moet een satirisch interview in The Daily Show met Jon Stewart bekopen wanneer hij kort daarna naar Iran afreist om verslag te doen van de verkiezingen. Hij wordt van zijn bed gelicht en opgesloten in een isoleercel op verdenking van spionage, en dat allemaal op basis van de beelden van zijn televisieoptreden. Maar liefst 118 dagen haalt de meedogenloze Javadi [Kim Bodnia] - die strikte orders heeft gekregen Maziars gezicht niet aan te tasten - iedere truc uit de kast om Maziar te breken.

Jon Stewart schreef en regisseerde zelf het verhaal waar hij zo persoonlijk bij betrokken is. Het is weliswaar ongebruikelijk, maar het is geen verrassing dat Rosewater - vernoemd de geur waaraan Maziar zijn ondervrager herkent - vooral een satire is en geen politieke thriller. De pogingen tot intimidatie zijn dan regelmatig eerder belachelijk dan schokkend en onderstrepen de absurditeit van het hele gebeuren. Stewart gaat het despotisme van de Iranese president Ahmadinejad en andere gelijkdoenden te lijf met het wapen waarmee hij het beste overweg kan: humor en zelfrelativering. Aangezien het gelijknamige boek van Maziar Bahari dezelfde toon aanneemt is dat volstrekt logisch, maar voor wie het boek niet gelezen heeft kan het wat verwarrend zijn.

Michael de Cock schreef het scenario voor dit drama dat gebaseerd is op zijn eigen kinderboekenreeks rondom Rosie en Moussa, door de auteur omschreven als een stiekeme versie van Jip en Janneke. Het verhaal richt zich op Rosie [een kleurloze Savannah Vandendriessche] die met haar moeder verhuisd naar een appartement in Molenbeek in Brussel en daar moet wennen aan de nieuwe omgeving en het feit dat ze haar vader niet meer kan zien. Gelukkig ontmoet ze Moussa [Imad Borji], een straatschoffie met een hart van goud. Het verhaal is vrij mager maar de film komt regelmatig tot leven in subtiel gefilmde, maar vermakelijke scènes die Rosies fantasie verbeelden.

De Italiaanse regisseur Roberto Rossellini werd wereldwijd op handen gedragen na zijn grensverleggende meesterwerk Rome, Open City, tot hij zich tot doelwit van de schandaalpers maakte door zijn affaire met Ingrid Bergman. Alessandro is Roberto’s oudste kleinkind en heeft decennialang geworsteld met wat hij omschrijft als ‘Rossallinitis’, een druk om de naam in ere te houden door te excelleren. Alessandro reist de wereld rond om in gesprek te gaan met familieleden (Roberto hield er ook nog een derde vrouw op na) in een poging meer duidelijkheid te krijgen over wat het betekent om een Rossellini te zijn. Alessandro geeft eerlijk toe dat hij deze film (zijn regiedebuut) mede maakte uit geldnood, maar het blijkt voor hem een helend proces te zijn. Fijn voor hem en de familiegeschiedenis is zeker niet oninteressant, maar als kijker heb je niet zoveel (boodschap) aan de therapeutische familiegesprekken.

Leon [Thomas Schubert] zit met een deadline voor zijn boek en zijn goede vriend Felix [Langston Uibel] werkt aan zijn fotografieportfolio voor zijn opleiding. Ze hopen rustig aan het werk te kunnen in het vakantiehuisje van Felix’ moeder vlak bij de Baltische Zee dat door de gunstige ligging gevrijwaard lijkt te blijven van de bosbranden die in de omgeving huishouden. Bij aankomst blijkt dat moeder een kamer heeft verhuurd aan Nadja [Paula Beer]. Vooral Leon stoort zich aan Nadja’s ogenschijnlijk nonchalante gedrag, maar is ook door haar gefascineerd. Volledig verteld vanuit het perspectief van Leon, een gefrustreerde, humeurige en daardoor nogal eens onvriendelijke jongeman die dankzij Schuberts innemende spel nooit de sympathie van de kijker verspeeld. Beer is een prachtig enigma in een film die vanaf het begin aanvoelt als een slowburner en overloopt van de sfeer. Het enige minpunt (en het is een behoorlijke) is dat het de verwachtingen niet waarmaakt en uiteindelijk met een sisser afloopt. Tot die tijd is dit een heerlijke, fascinerende film.

Op een afgelegen boerderij in Frankrijk probeert jeugdwerker Petra Knol te achterhalen waarom Mitchell, Mike en Jahlano dusdanig zijn ontspoord dat ze niet meer thuis kunnen en/of mogen wonen. Ooms filmt de jongens in close-up tijdens hun gesprekken met Petra die ze geduldig, maar doelgericht laat reflecteren op de oorzaken voor hun gedrag en de rol die hun familie daarin speelt. Een bijzonder intiem en openhartig portret van jongeren die, in ieder geval deels door persoonlijke omstandigheden, proberen hun dwaalspoor te verruilen voor een weg naar een betere toekomst.