Opinions

Met deze gelaagde, diep ontroerende animatiefilm bewijst Berger dat een sterk verhaal veel belangrijk is dan gelikte animatie en dat de zwijgende cinema in zijn handen nog veilig is. In het New York van de jaren 80 besluit de eenzame hond (simpelweg ‘Dog’ genoemd) een gezelschapsrobot te kopen. Dog bloeit helemaal op, maar na een dagje op het strand moet hij de robot achterlaten. De volgende dag keert hij terug om zijn vriend te redden, maar het strand is hermetische afgesloten tot het begin van de volgende zomer. Zowel de robot als hond dromen van hun hereniging, maar in de tijd dat ze van elkaar zijn gescheiden gaat hun leven gewoon door. Een prachtig verhaal over vrienden maken en verliezen is een genot voor jong en oud. Kinderen zullen zich vergapen aan de vindingrijke visuele ideeën, bijvoorbeeld de uitbundige dans op de discoklassieker ‘September’ van Earth, Wind & Fire en een potje bowlen met een sneeuwpop. Volwassenen begrijpen de diepere achterliggende betekenis. Mijn persoonlijke favoriet: de scène met de vogeltjes. Een van de beste animatiefilms aller tijden.

Spectaculaire poster, waardeloze film. Hoewel de mensheid vrijwel volledig is uitgeroeid als gevolg van iets dat nog erger is dan radio-activiteit kernenergie, ziet de wereld er nog verrassend groen uit. Zou het kunnen dat de robots het allemaal zo goed bijhouden? Een niet al te logische verklaring, maar deze film tart alle wetten van de logica met een dom script, slecht acteerwerk, abominabele regie en hilarische special effects. Maar dan heb je nog niet eens de gruwelijkheden van 'The Question Room' gezien, laat staat de onthulling van 'The Dark One'. Kneusjeswerk, maar wel zo slecht dat het - mits niet op al te nuchtere maag - amusant in.

Daar is 'ie dan, een film die zich qua slechtheid kan meten met klassiekers als 'Plan 9 From Outer Space', 'Manos - The Hands of Fate' en 'Eegah'. Een gorilla met een snoepautomaat als hoofd en een soort bellenblaassysteem, wandelt een grot in en uit. De arme George Barrows strompelt hopeloos rond in één van de meest belachelijke monster-outfits ooit, in een film die een absolute aanrader is voor een 'slechte-film-nacht'. Er is ook nog wat geouwehoer tussen de vele shots van het moeizaam wandelende monster uit de titel. De onheilspellende score van Elmer Bernstein werkt extra op de lachspieren, omdat er van onheil werkelijk geen spoortje te bekennen valt!

Met een ernstige zieke echtgenoot [Jules Croiset] in het hospitaal en een dochter [Johanna Hagen] die onregelmatige diensten draait in het ziekenhuis, bestaat het leven Sjuul vooral uit ziekenhuisbezoeken en de opvang van haar (zeer irritante) kleinzoon. Tot ze haar oude liefde Rocco [Sabri Saad El-Hamus] tegenkomt, met wie ze herinneringen ophaalt en die wat kleur in haar leven brengt. Maar Rocco heeft zijn eigen bagage en blijkt een egocentrische flierefluiter zonder empathie of verantwoordelijkheidsgevoel te zijn. Geen enkele reden om sympathie voor Rocco te hebben en wanneer Sjuul haar (gebrek aan een) seksleven in de discussie met haar kinderen betrekt, is er geen redden meer aan. Het plichtmatige einde kan dan ook niet snel genoeg komen in deze mislukte formulefilm met stemmige muziekjes en oude popdeuntjes. Melissen is de enige die haar personage van diepgang voorziet en verdiende een beter scenario.

En hoera: als een van de eerste bezoekers kreeg ik een goodiebag van "Vegro - Jouw Zorgwinkel' mee!

Het verhaal van een eenvoudige familie uit Zuid-Italië dat intrekt bij de oudste zoon Vincenzo [Spyros Fokas] en de familie van diens verloofde [Claudia Cardinale] in Milaan met muziek van Nino Rota. Rocco [Alain Delon] is de rechtschapen broer die lijnrecht tegenover zijn verbitterde, oudere broer Simone [Renato Salvatori] komt te staan. Neemt erg veel tijd om de personages te introduceren, maar wordt interessanter wanneer het scenario zich in episodes richt op de verschillende broers. Helaas ontaardt het in de laatste akte in onvervalst – soms ronduit hysterisch – melodramatisch gedoe dat onbedoeld op de lachspieren werkt. Prachtig gefilmd door Giuseppe Rotunno en de score onderstreept dat die een belangrijke inspiratie was voor Francis Ford Coppola’s The Godfather.

De Tibetaanse Mastiff Bodi [Luke Wilson] zou normaal gesproken zijn vader [J.K. Simmons] opvolgen als bewaker van Snow Mountain, maar hij heeft andere ambities die hij besluit na te jagen wanneer hij (in een wel erg geforceerde speling van het lot) een radio vindt die om onverklaarbare en onverklaarde redenen uit een vliegtuig is gesodemieterd én blijkt te werken én precies op dat moment een interview met de legendarische rockgitarist Angus Scattergood [Eddie Izaard] uitzendt. Geïnspireerd door de worden van Angus besluit Bodi met zijn zelfgemaakte gitaartje Angus persoonlijk te vragen hem gitaarlessen te geven. Standaard vis-op-het-droge verhaal heeft een originele en aantrekkelijke stemmencast, maar het verhaal is te mager en de animatie is beneden peil. Gevolgd door Rock Dog 2: Rock Around the Park.

Een traktatie voor liefhebbers van 80s classic rock die het overgrote deel van deze musical kunnen meezingen. Het gebruik van hits van o.a. Foreigner, Poison, Warrant en David Lee Roth werkt uitstekend in de energieke eerste helft van deze rockmusical waarin Sherrie [Julianne Hough] met slechts $17 naar Hollywood reist in de hoop een carrière als rockzangeres op te bouwen. Ze kan haar geluk niet op als een toevallige ontmoeting met Drew [Diego Boneta] leidt tot een baan als barvrouw bij de legendarische Bourbon Run, geleidt door Dennis Dupree [Alec Baldwin], vooral omdat haar eerste werkdag samen valt met een exclusief optreden van de rockband Arsenal met rockicoon Stacee Jaxx [Tom Cruise]. Maar een groep vrouwen onder leiding van Patricia Whitmore [Catherine Zeta-Jones], de vrouw van de burgemeester [Ray Cranston], is vastbesloten ervoor te zorgen dat deze poel des verderfs voorgoed zijn deuren moet sluiten.

Hoewel Tom Cruise wel erg campy is als Stacee Jaxx, is het eerste uur erg vermakelijk met een paar inventieve muzikale mash-ups en een fantastische Catherine Zeta-Jones wiens uitvoering van Pat Benatars 'Hit Me With You Best Shot' het hoogtepunt van de film is. Helaas verdwijnt Jones in de tweede helft naar de achtergrond en moeten we het doen met een vrij standaard romantisch drama, omlijst door niet al te originele power ballads. Daardoor valt het tweede uur wat tegen. Dit is er wel ééntje voor liefhebbers van de muziek. Als je niets hebt met powerballads en de eerder genoemde artiesten mag je één ster van deze score afhalen.

Een film die alleen bedacht kan zijn door zelfingenomen acteurs die iets te diep in het glaasje hadden gekeken. Wat als Guillaume Canet de meest extreme maatregelen neemt om weer bij de jonge garde te horen? En wat als Marion Cotillard vrijwel alleen maar spreekt in een slecht Canadees accent? Het resultaat is deze film - waarin vrijwel iedereen zichzelf speelt - waarbij het gebrek aan een fatsoenlijk verhaal de film al snel doet zinken als een baksteen.

De 42-jarige Canet is genomineerd voor een César, maar wanneer een jonge, knappe assistente hem toevertrouwt dat hij erg laag staat op de lijst van 'acteurs-die-ik-zou-doen' die ze met een groep vriendinnen voor de grap heeft opgesteld, is zijn ego zo gekrenkt dat hij alles op alles zet om te verjongen. Zijn vrouw Marion doet binnenkort auditie voor een rol waarvoor ze oefent door met een Quebecs-Frans accent te spreken.

Ik vond de film extreem saai, maar ik behoor duidelijk niet tot de beoogde doelgroep. De humor in de film steunt voor een groot deel op twee elementen die mij om begrijpelijke redenen ontgaan.

Vrijwel alle karakters zijn Bekende Fransen (vermoed ik), maar omdat ik van de meesten van hen nooit gehoord heb [met uitzondering van Johnny Halliday, maar daar weet ik ook niet veel van] is de context voor mij heel anders dan voor een Frans publiek, dat hoogstwaarschijnlijk veel kwinkslagen wel zal herkennen.

Ik versta en spreek boven amper Frans, dus ik kon de ongetwijfeld aanwezige (pogingen tot) humor in Cotillards accent totaal niet volgen. De ondertiteling (geen prettige klus in dit geval) suggereert dat ze elke "a" uitspreekt als een "è", maar dat levert totaal geen grappige resultaten op.

Deze film is gemaakt voor Frans publiek, dus wie Frans spreekt/verstaat én de cast kent, kan deze film beter op waarde schatten.

In een documentaire hoef je niet te acteren, zo zullen de filmmakers gedacht hebben toen ze dit docudrama produceerden over de aanloop naar en de gevolgen van een raketaanval op de VS door aartsvijand Rusland. Zo gezegd, zo gedaan en dus leest de cast de dialoog gewoon voor zonder enige inleving en is alleen de voice-over nog monotoner. De dialoog is overigens waardeloos en wie denkt een spectaculaire finale te krijgen komt van een koude kermis thuis: de film bestaat voor een veel te groot deel uit gelul van nieuwslezers en nietszeggende telefoongesprekken. Verder moet je het doen met een ratjetoe aan archiefmateriaal dat duidelijk uit totaal verschillende bronnen gejat. OK, een 'educatieve film' (!) moet niet al te gekunsteld zijn, maar hiermee sus je zelfs de grootste stuiterbal van de klas in slaap.

Aan het begin van deze fascinerende biografie loopt Elton John [Taron Egerton] in één van zijn meest flamboyante kostuums (en dat wil wat zeggen) binnen bij een AA-bijeenkomst en bekent dat hij verslaafd is aan van alles en dat hij onuitstaanbaar is geworden. Die scène maakt meteen duidelijk wat we kunnen verwachten: het openhartige verhaal achter het succes en de persoonlijke problemen van superster Elton John en een geniale vertolking van Egerton, die zijn hilarische outfit ontstijgt en een glimp van de mens achter het fenomeen toont. "Rocketman" begint met de jeugd van Elton John en de rol die zijn kille, afstandelijke vader [Steven Mackintosh] en zijn in een liefdeloos huwelijk gevangen moeder [Dallas Bryce Howard] speelden in zijn persoonlijke ontwikkeling. Vervolgens zien we hoe Reginald Dwight zich muzikaal ontwikkelt als toetsenist bij een rondreizende show met Amerikaanse soulartiesten, zichzelf opnieuw uitvindt wanneer hij zijn enorme muzikale talenten weet te combineren met de schrijftalenten van Bernie Taupin, faam verwerft met een legendarisch optreden in The Troubadour, bijna ten onder gaat aan zijn succes en de cultuur van seks, drank en drugs die daarbij om de hoek kijken, en hoe hij worstelt met zijn seksuele identiteit. Het scenario van Lee Hall gebruikt de evergreens uit het oeuvre van Elton John als spiegelbeeld voor diens leven en geeft die liedjes daarmee een nieuwe dimensie die je als kijker stimuleert om de muziek van de bestverkopende artiest van de vroege jaren '70 opnieuw te ontdekken. Egerton, die in Sing al een liedje van Elton John ten gehore bracht, houdt zich ook als zanger goed staande en Ben Foster voorziet veel van de liedjes op geslaagde wijze van nieuwe arrangementen.

Goedkope SF-film met bordkartonnen karakters, een onaangename dosis seksisme en weinig overtuigende special effects. Uiteraard bijzonder gedateerd, maar anno 2018 hooguit de moeite waard vanwege Lloyd Bridges, die toen eigenlijk al te goed was voor dit soort pulp.

Eind jaren ’60 hadden broers Kingsley en Charles Ward weinig zin om naar de grote stad te verhuizen om hun muzikale ambities na te jagen. Daarom besloten ze hun afgelegen boerderij in Wales deels om te bouwen tot repetitieruimte en later als opnamestudio die ze aanvankelijk tevens verhuurden aan lokale bandjes. Toen in 1970 de mannen van Black Sabbath de stad verruilden voor een verblijf op de boerderij – waar ze het meesterwerk Paranoid opnamen – bleek dat het begin van een periode waarin een keur aan topbands de rust van het platteland in Wales opzochten om te werken aan een album. Niet alleen vanwege de omgeving (de pubs waren populaire trekpleisters voor de bandleden en hun crew), maar ook vanwege de bijzondere akoestiek. Vele muzikanten vertellen over hun ervaringen die Berryman deels met animatie tot leven laat komen. Dat maakt dit een vermakelijke, maar weinig diepgravende verzameling anekdotes voor liefhebbers van met name Britse rockmuziek.

Nadat hij een houten paard heeft gekregen van klusjesman Bassett [John Mills], ontdekt Paul Grahame [John Howard Davies] dat het paard hem de naam van toekomstige winnaars van de paardenrennen influistert als hij maar had genoeg rijdt. Mede omdat zijn moeder [Valerie Hobson] constant klaagt over geldproblemen lijkt zijn gave aanvankelijk een zegen te zijn, maar al snel blijkt dat er een schaduwzijde aan zit.

Deze verfilming van een origineel, kort verhaal van D.H. Lawrence blinkt vooral uit door de regie van Anthony Pelissier. De sequentie waarin Paul zijn eerste openbaring heeft is een masterclass in cinematografie, beeldcompositie en montage en behoort tot de meest onvergetelijke momenten in de filmgeschiedenis. Er hangt een beheerste sfeer van mysterie en gevoel van naderend heil dat dit maakt tot een uiterst intrigerend psychologisch drama, bovendien is het acteerwerk van hoog niveau.

Het scenario voor dit sociale drama is gebaseerd op gesprekken met jongeren, ouders en zorgmedewerkers en de cast bestaat vrijwel volledig uit amateurs. Die realistische benadering pakt vooral goed uit in de scènes waarin we een groep vriendinnen volgen tijdens hun dagelijks leven op school, in een vreethut of op straat. Het spel van de meiden is energiek, oogt volstrekt spontaan, bevat veel vermakelijk momenten maar tonen boven alles hoe belangrijk die vriendschap is als middel om te ontsnappen aan de schaduwkanten van het leven.

Centraal staat Shola [Bukky Bakray], bijgenaamd 'Rocks' omdat ze een rots in de branding is voor haar vriendinnen. Wanneer haar geestelijk labiele moeder (niet voor de eerste keer overigens) opeens verdwijnt moet Shola zorgen voor haar broertje Emmanuel [een ontwapenende D'angelou Osei Kissiedu] en voorkomen dat de sociale dienst ingrijpt. Shola's vriendinnen staan voor haar klaar, maar Shola heeft moeite om hun hulp te accepteren en probeert haar problemen op haar eigen manier op te lossen met alle consequenties van dien.

Als exploratie van de kracht van vriendschap is dit zeer geslaagd, maar het gebrek aan acteerervaring is te merken in de dramatische scènes die daardoor minder overtuigen.

Er valt erg veel goeds te zeggen over deze western: het heeft een goed plot met een goede mix van traditionele elementen en interessante ideeën, de actiescènes zijn uitstekend geregisseerd door William Keighley en met niemand minder dan Yakima Canutt als één van de stuntcoördinatoren weet je dat de stunts in alle opzichten dik in orde zijnde. Bovendien zorgt Max Steiner er met zijn opwindende scores voor dat de spanning tot grote hoogten stijgt. Ted McCord weet de locaties vaak prachtig in beeld te brengen en zorgt ook regelmatig voor fraaie beeldcomposities. Maar, om Blackadder maar eens aan te halen: "There was one tiny flaw..." Het acteerwerk is slecht. Flynn lijkt zich stierlijk te vervelen en trekt een groot deel van de cast - inclusief Slim Pickens en iemand die verdacht veel klinkt als Slim Pickens - daarin mee. Enige uitzondering is Patricia Wymore als de 'love interest': haar vertolking is ronduit houterig. Alleen Spot (inderdaad, een hond) krijgt een voldoende.

Documentairemaakster Jessica Gorter bezocht verschillende streken in Rusland in een poging te achterhalen waarom de waardering voor Stalin in de laatste jaren zo is toegenomen, ondanks het feit dat hij direct verantwoordelijk was voor de dood van miljoenen landgenoten tijdens zijn 25 jaar als leider van Rusland. Een interessante vraag, maar het antwoord is al snel duidelijk en dan heeft Gorter inhoudelijk eigenlijk niets meer toe te voegen. De twee Russische zussen houden de film levend en er is een interessant kijkje bij een soort jeugd-internaat waar het lijkt alsof De Staat jongeren opleidt tot de historici van de toekomst, maar Gorter neemt genoegen met (of moet genoegen nemen met) oppervlakkige antwoorden. 'De Rode Ziel' biedt daarom weinig nieuwe inzichten en mist de poëtische zeggingskracht van 'Liefde Is Aardappelen'.

Tiener Julia [Julie Ledru] ontsnapt aan haar troosteloze bestaan als ze op een motorfiets kan rijden en schroomt niet om motorfietsen te stelen van nietsvermoedende particulier verkopers. Dan komt ze in contact met zogenaamde ‘Asfaltbandieten’ die brommers bijstellen, opvoeren en met winst doorverkopen en zich verder vermaken met het uithalen van halsbrekende toeren. Julia probeert aansluiting te vinden, maar haar wantrouwige houding en discriminatie vanwege haar zigeunerbloed maken het moeilijk om acceptatie te vinden. Een knappe prestatie van Ledru, maar haar personage is weinig sympathiek en er is onvoldoende sprake van enige karakterontwikkeling waardoor dit zich met horten en stoten voortsleept naar de ontknoping.

Ik ken Rodin van naam, weet dat het een toonaangevende Franse kunstenaar was en dat standbeeld van de kus ken ik ook nog wel. Meer wist ik eigenlijk niet voordat ik deze film ging kijken. Kenners en liefhebbers van Rodin bieden wellicht een ander perspectief op deze onevenwichtige, biografische film. Het roept bij vlagen herinneringen op aan La Belle Noiseuse, volgens velen de beste film over de creatie van kunst die ooit is gemaakt. Het is fascinerend te zien hoe de meester kijkt en hoe hij dat beeld (sic!) weet om te zetten tot zijn kunstwerk. Vincent Rodin zet in dat opzet een uitstekende prestatie neer, want we zien hem ook echt zelf aan het werk. Sowieso valt er op het acteerwerk niets aan te merken, dat is erg sterk. Het probleem met "Rodin" is het scenario, dat nauwelijks inzicht geeft in wat de grootmeester nu werkelijk beweegt en inspireert. Rodin vrijt wat af met Camille en een aanzienlijke selectie van zijn modellen, ruziet wat af met Camille en zijn huishoudster, babbelt met tijdsgenoten, waaronder Cezanne en Manet. De film speelt zich grotendeels af in Rodins atelier, de cameravoering is statisch en komt niet verder dan het registreren van toneelspel. Gefilmd zonder fantasie, al zijn de buitenscènes een welkome afwisseling. Dat neemt niet weg dat deze uitstekend geacteerde biografie te traag, te oppervlakkig en eerlijk gezegd te saai is om te behagen.

“Leven begint bij conceptie. Als dokter weet ik dat”, beweert Dr. Mildred Jefferson [Stacey Dash] in deze preek voor eigen parochie vol leugens, verdraaiingen en pogingen tot manipulatie die aanvankelijk extreem op de lachspieren werken maar steeds belachelijker een aanstootgevender worden. Ik schoot compleet in de lach wanneer een snikkende voorganger voorleest uit ‘Diary of the Unborn’ en wanneer Norma McCorvey [Summer Joy Campbell] in close-up een pizza verrobert terwijl ze uitleg krijgt over het verloop van een abortus. Loeb, Allyn en co-scenarist Ken Kushner maken van de gelegenheid gebruik om abortus te vergelijken met de Holocaust (en met slavernij) om later in de film een expliciet anti-Semitische toon aan te nemen door de Jood Larry Leder [Jamie Kennedy] neer te zetten als een op seks beluste manipulator en Joodse Rabbi’s te beschuldigen van het faciliteren van abortus. Katholieken zijn onschuldige slachtoffers van een hetze door de media en Hollywood, een Britse dokter vertelt waar je het beste kleding kunt kopen terwijl hij een abortus uitvoert en de Hippocratische eed verbiedt blijkbaar opens abortus. Je gelooft nooit wie zich hebben laten overhalen om voor dit gedrocht de rol de rechters van het Hooggerechtshof te spelen. Een belediging voor iedere enigszins ingelichte ziel, maar de Christelijke Fundamentalisten in de VS vinden dit geweldig.

Toen Michael Moore in 1989 “Roger & Me” maakte, was hij nog een onbekende in de filmwereld. De titel verwijst naar Michaels pogingen om in gesprek te gaan met Roger B. Smith, die sinds 1981 voorzitter is General Motors. Aanleiding voor het gesprek is het besluit van General Motors om fabrieken in Flint te sluiten, waardoor zo’n 30.000 mensen op straat komen te staan. Flint is Moores geboortestad en zijn familiegeschiedenis is nauw verbonden met General Motors: al generaties lang werkt de familie Moore in dienst van General Motors. Zijn grootvader nam zelfs deel aan een ‘sit-down-strike’ in 1936 waarmee de vakbond een verbetering van de werkomstandigheden afdwong. Het is dus vanaf het begin duidelijk dat Moore direct betrokken is bij het onderwerp.

“Roger & Me” begint met een korte geschiedenisles, waarin Moore het ideaalbeeld van General Motors schept zoals dat via de media in de jaren ’50 via de televisie werd afgeschilderd. De tenenkrommende commercials met Pat Boone en Dinah Shore en de beelden van een behoorlijk grote GM-parade uit die tijd gebruikt Moore niet alleen voor een ontegenzeggelijk aanwezige luchtige toon, maar hij schetst hiermee ook het contrast met de erbarmelijke realiteit van de late jaren ’80. Moore spreekt met talloze bewoners van Flint en toont daarmee de sociale tweedeling binnen die stad die typerend is voor de VS. Interviews met mensen die ten einde raad zijn, met een vrouw die illegaal konijnen fokt en slacht – in de film zien we hoe ze één van haar konijnen doodknuppelt en vilt – om te overleven, maar ook een dag uit het leven van een deurwaarder die vertelt dat hij verschillende van zijn vrienden uit huis heeft moeten zetten omdat ze de huur niet meer konden betalen en die mensen op de dag voor Kerstmis op straat zet. Michael Moore wisselt deze ontmoetingen af met gesprekken met welgestelden als Pat Boone, Anita Bryant en de misselijkmakende Bob Eubanks. Het blikseminterview met Miss Michigan Kaye Lani Rae Rafko is daarentegen weer hilarisch, maar krijgt ook een bitterzoete nasmaak.

Wanneer Moore tevergeefs naar Roger zoekt in het clubhuis bij de golfbaan, raakt hij in gesprek met een paar rijke dames van middelbare leeftijd. Die vertellen doodleuk dat Flint ‘een prachtige stad’ is en wekken de suggestie dat al die ontslagen GM-werknemers zo weer een baan zouden vinden, als ze niet zo lui zouden zijn. Waarop ze nog een balletje slaan en rustig richting de green lopen. Dat contrast tussen arm en rijk is zo scherp, dat je er soms onvermijdelijk om moet lachen. Helaas is dit de dagelijkse realiteit in Flint en ééntje die anno 2017 nog steeds kenmerkend is voor grote delen van de VS, waar de gewone werkende Amerikaan lijdzaam moet toezien hoe de fabrieksbazen hardwerkende Amerikanen op straat zet om vervolgens een nieuwe fabriek in Midden-Amerika te openen en de eigen zakken met nog meer miljoenen te vullen. Het is de verdienste van Michael Moore dat hij dat schrijnende contrast juist weet te versterken door zijn commentaar te doorspekken met ironische observaties en door uiterst efficiënt gebruik te maken van archiefmateriaal. Dit is Michael Moore toen hij nog gewoon een oprecht bezorgde burger kon zijn en daarmee is dit de beste manier om kennis te maken met zijn indrukwekkende filmoeuvre.

Isabel Bassett] te bevrijden uit handen van een terreurgroep in een afgelegen plaats in Afrika. Na de bevrijding loopt de operatie spaak en moet O’Hara met een gedecimeerde eenheid stand zien te houden tegen een numerieke meerderheid. De situatie wordt extra penibel door een agressieve leeuwin die iedereen doodt die ze op haar pad vindt. Eindigt met een pleidooi tegen de handel van wilde dieren, maar deze bij vlagen kolderieke actiethriller (met weinig overtuigende CGI) is hooguit het aanzien waard omdat het zichzelf niet al te serieus neemt.

Advocate Alice [Gemma Arterton] valt voor MI5-agent Robert Freegard [James Norton] met mysterieuze en/of mooie praatjes. Tot een vriend [Julian Barratt] vertelt wat hij over Robert heeft ontdekt. Ontzettend saai en belabberd belicht misdaaddrama gebaseerd op een artikel van Michael Bronner waarin werkelijk niets interessants gebeurt. Amateuristisch gepruts.

"Carrramba! This movie is what the Amerrricans call... terrrrible!" José Bohr speelt een Mexicaanse bandiet die de meest banale onzin uitkraamt met een rollende R en dat ook nog eens zo geforceerd traag doet, dat deze mix van western en musical gedoemd is te vallen in de categorie "zo slecht dat 'ie leuk is". Er schijnt iets van een verhaal te zijn, maar de verbijstering over de amateuristische vertolkingen doet je dat ongetwijfeld vergeten. De grootste boosdoeners zijn overigens scenarist Oliver Drake, die verantwoordelijk is voor de karikaturale personages en de vaak belachelijke dialogen, en regisseur Spencer Gordon Bennet, die verantwoordelijk is voor het abominabele acteerwerk. Veel films uit deze periode zijn spoorloos verdwenen. Myrna Loy had dit onding waarschijnlijk graag zelf de nek om willen draaien.

Vier schrijvers zijn verantwoordelijk voor een spin-off van de Star Wars-franchise zonder originele ideeën met een cast die uitblinkt in diversiteit, maar waarbij het zoeken is naar goed acteerwerk. Het routinematige verhaal betreft de ontwikkeling van de Death Star die de strijd tussen de Federatie en de Rebellen moet beslissen. De rebellen ontdekken echter dat wetenschapper Galen Erso [Mads Mikkelsen] bewust een zwakke plek heeft ingebouwd en roepen de hulp van Galens dochter Jyn [Felicity Jones] in om haar mentor Saw Gerrera [Forest Whitaker] op te sporen en met hem de blauwdrukken van The Death Star in bezit te krijgen. Een luie poging om de franchise levend te houden, maar zonder toezicht van George Lucas blijkt dat een kansloze missie.

Argentijnse thriller begint in 1975 wanneer advocaat Claudio [Darío Grandinetti] en zijn vrouw Susana [Andrea Frigerio] betrokken zijn bij een zelfmoordactie van een radeloze cliënt. Claudio besluit het incident geheim te houden en begraaft het lichaam in de woestijn, maar die keuze komt hem duur te staan. Aangenaam ironische thriller biedt een interessante, kritische kijk op Argentinië in de aanloop naar de coup van 1975. Zeer goed geacteerd bovendien.

Vrij onzinnige titel voor een gelikte, fraai ogende romantische dramady waarin Nijenhuis soepel de verschillende verhaallijnen door elkaar laat lopen, maar die ernstig lijdt onder teveel benedenmaatse vertolkingen. Verschillende mensen die op zoek zijn naar de ware komen bij elkaar bij een kook-workshop/speeddate waarbij je elk gerecht met een andere partner maakt en elkaar zo leert kennen. Teveel karikaturen, maar Birgit Schuurman, Martijn Fischer voorzien hun oppervlakkig geschreven karakters van vlees en bloed en hebben een paar goede momenten. Daar moet je het helaas mee doen.

Deze verschrikking begint met de voice-over van Roos [Abbey Hoes] die beweert dat iedereen op zoek is naar de liefde en zich (net als tientallen andere romcompersonages) afvraagt of er een formule voor de liefde is. Die denkt ze in ieder geval te hebben gevonden en samen met haar weinig enthousiaste nieuwe rekruut Geurt [Kiefer Zwart] organiseert met haar bureau ‘Blind Date’ twee blind dates. De sociaal onhandige bankier Bob [Leo Alkemado] wordt opgescheept met de onzekere Jenny [Brigitte Heitzer] en Eefje [Bertrie Wierenga] is gekoppeld aan de ronduit lompe Aldo [Lykele Muus]. Slechte grappen, dito acteerwerk in de zoveelste lopendebandprul van Nijenhuis die afgezien van Nijenhuis zelf niets te maken heeft met het eveneens te verwaarlozen Rokjesdag.

Op de dag dat ze 7 jaar getrouwd zijn besluiten Emma [Kaley Cuoco] en Dave [David Oyelowo] dat te vieren met een rollenspel. Ze spreken af in een hotel waar ze doen alsof ze elkaar voor het eerst ontmoeten. Maar wanneer de ietwat opdringerige Bob Kitterman [Bill Nighy] de date verstoort, begin een onvoorziene achtbaanrit die te danken is het dubbelleven dat Emma tot dat moment geheim heeft weten te houden. Het basisgegeven is bepaald niet origineel en Cuoco is niet geheel geloofwaardig. Oyelowo’s rol is beter uitgewerkt en hij heeft veel ogeode momenten in deze voorspelbare, luchtige actiethriller. Maar Bill Nighy steelt ‘m.

Wie nog twijfelde aan het feit dat Alfonso Cuarón één van de meesters is van zijn generatie, zal na het zien van deze tour-de-force van alle twijfels verlost zijn. De film zit vol liefdevolle visuele verwijzingen naar o.a. Orson Welles, François Truffaut en (gezien de titel haast onvermijdelijk) Federico Fellini. Maar misschien is de grootste triomf van dit meesterwerk wel het feit dat je al heel snel vergeet dat deze film niet is gemaakt in 1970, het jaar waarin deze film zich afspeelt. Cuarón deed zelf het vaak verbluffende camerawerk en weet Mexico City op indrukwekkende wijze tot leven te brengen, getuige verschillende trackingshots door de drukke straten van die wereldstad. Er is een aardbeving, een uit de hand lopend studentenprotest en een adembenemende scène in een ziekenhuis. Cuarón regisseert de honderden figuranten - tot in de kleinste rol aan toe - dusdanig dat de massascènes volstrekt authentiek overkomen, alsof het toevallige gebeurtnissen zijn. Zeker, de eerste 5 minuten doen anders vermoeden: hoofdpersoon Cleo [Yalitza Aparicio] maakt als dienstmeisje van een welgesteld Mexicaans gezin de met hondenpoep vervuilde vloer van de garage schoon en doet 's avonds één voor één de lichten in de woonkamer uit voordat ze met een collega in hun kleine appartementje boven het huis nog wat strijkwerk verrichten. Het is een (bewust) gerekte scène die de routine van Cleo's leven toont, maar ook duidelijk maakt dat ze gelukkig is met die routine: ze zet de radio zachtjes aan, neuriet mee en lacht mee met haar collega. Die scène staat in schril contrast met wat de chaos die ontstaat wanneer Cleo zwanger blijkt te zijn en de vader van haar kind haar in de steek laat. Parallel daaraan lopen de perikelen van de familie waarvoor ze werkt, waarbinnen de relatie tussen de ouders op gespannen voet komt te staan. Een simpel verhaal dat Cuarón vooral gebruikt als liefdesverklaring aan de cinema. Professor Zovek (gespeeld door een acteur die op de credits staat als Latin Lover) zorgt voor één van de grappigste momenten wanneer hij een gastles bij een trainingskamp voor sporters en lijkt rechtstreeks uit een Fellini-film te zijn gekomen. Een ware traktatie voor de liefhebbers van klassieke film en zonder twijfel één van de beste arthousefilms van de afgelopen jaren.

De twaalfjarige Maissa [Jaike Belfor] woont met haar moeder [Zineb Fallouk] in een flatgebouw in Rotterdam dat dreigt te worden afgebroken. De verantwoordelijke projectontwikkelaar [Stefan Rokebrand] probeert de inwoners vroegtijdig uit te kopen en mede omdat het gebouw nogal is verwaarloosd heeft hij aardig wat succes. Maar Maissa is erg gehecht aan deze plaats, vooral omdat het mooie herinneringen aan haar overleden vader [Mamoun Elyounoussi] oproept. Samen met haar beste vriend Juno [Jahlay van Bosse] en haar oom Yunis [Said Boumazoughe] gaat Maissa aan de slag om het gebouw meer leefbaar te maken. Een sympathiek idee maar het scenario bevat teveel onvoldoende uitgewerkte ideeën, niet in de laatste plaats Roamissa’s zogenaamde ‘superkrachten’. Het vlakke acteerwerk van de kinderen helpt natuurlijk ook niet.