Opinions

Een onofficiële remake van The Comancheros, maar deze goed gecaste western bewijst dat je het wiel niet altijd opnieuw hoeft uit te vinden. De film speelt zich af tijdens de Restoration, een paar jaar na de burgeroorlog, toen profiteurs grof geld verdienden door Indianen te voorzien van wapens. Hier probeert Captain Haven [Stuart Whitman] met hulp van Sergeant Franklyn [Jim Brown] te voorkomen dat een voormalige kolonel [Warner Anderson] van de rebellen gestolen wapens aflevert bij een Indiaanse stam. Daarbij roepen ze de hulp in van majoor James Lassiter [Richard Boone], wiens tactische inzichten nogal eens botsen met die van zijn meerdere.

Vlotte western met een aantal goed uitgevoerde actiescènes, vooral de indrukwekkende finale. Boone is perfect en zijn karakter contrasteert effectief met de wat timide Whitman en de zwijgzame maar imposante Brown (in zijn filmdebuut). Geen meesterwerk, maar een goed gefilmde en onderhoudende western.

Alistair [Sam Claflin] treedt in de voetsporen van zijn broer wanneer hij samen met Miles [Max Irons] wordt genomineerd voor het lidmaatschap van The Riot Club, een elitaire eetclub voor uitsluitend mannelijke studenten aan Oxford University wat “the brightest, the boldest and the best” zich kunnen “laven aan het leven.” De nieuwelingen ontdekken dat de leden van deze club hun geld en positie gebruiken om zich alles te kunnen permitteren, zo blijkt tijdens een etentje in de plaatselijke pub. Laura Wade bewerkte haar toneelstuk ‘Posh’ dat geïnspireerd is door ‘The Bullingdon Club’ waar de toenmalige Prime Minister James Cameron en de toekomstige PM Boris Johnson eind jaren 80 onderdeel van uitmaakten. Scherfig geeft ieder lid van de club een eigen persoonlijkheid en Wades scenario maakt op pijnlijke wijze duidelijk hoeveel er in werkelijkheid met geld te koop is. De hilarische momenten gaan samen met een toenemend gevoel van ongemak.

Koningsbrugge is ronduit briljant in de hoofdrol: een uur lang presenteert hij zich aan de kijker met overtuiging als iemand die werkelijk het beste voor heeft met de Joodse families wiens bezittingen hij 'in bewaring' neemt in ruil voor bescherming en de belofte dat ze hun bezittingen na de oorlog terugkrijgen. Een knappe, charmante en bijzonder charismatische man, die echter niet schroomt om iemand rake klappen te verkopen als hem dat uitkomt. Het komt daadwerkelijk als een schok wanneer blijkt dat hij al die Joodse families zonder pardon verraadt en naar Polen laat afvoeren. Zolang de focus op Riphagen ligt, is dit oorlogsdrama ijzersterk. Maar halverwege de film is de oorlog voorbij en richt het verhaal zich meer op de zoektocht van Jan van Liempt [een kleurloze Kay Greidanus] naar Riphagen. De film begint dan te zwalken en het verband tussen sommige scènes was mij lang niet altijd duidelijk. Kuijpers wil teveel vertellen in te weinig tijd, waardoor het tweede uur veel zwakker is dan het eerste. De onvermijdelijke slotconfrontatie is dan ook niet het dramatische hoogtepunt dat het had moeten zijn: dat moment zit halverwege de film.

In 1990 emigreren Charles Dayo Okeniyi] en Veronika Adetokounmpo [Yetide Badaki] van Nigeria via Egypte en Turkije naar Griekenland. Omdat ze geen vluchtelingenstatus hebben komen ze vast te zitten in een vicieuze cirkel: ze moeten een baan hebben om de juiste papieren te verkrijgen, maar hebben die papieren juist nodig om een baan te kunnen krijgen. Ze krijgen vier zoons waaronder Giannis [Uche Agada], die – zo weten de basketballiefhebbers – een ster wordt in de NBA. Deze sentimentele biografie presenteert het geïdealiseerde gezin als de hoeksteen van de samenleving, met tegeltjeswijsheden als: “als een speler scoort, scoort het hele team” en veel nadruk op het belang van familie. Niet geheel toevallig verwijst de titel naar het gelijknamige gedicht van Maya Angelou, dat een belangrijke inspiratie was voor Serena Williams. Dit is dan ook een vrij opzichtige poging om navolging te geven aan het succes van King Richard, maar dit is veel te formulematig om zelfs de meest fervente basketballiefhebbers te bekoren.

Will Rodman [James Franco] heeft na 5½ jaar experimentele gentherapie bij gevangen mensapen nog niet het gehoopte resultaat bereikt. Wanneer één van de mensapen uitbreekt en een ravage veroorzaakt geeft Steven Jacobs [David Oyelowo] opdracht om het onderzoek stop te zetten en de mensapen af te maken. Hier moeten we aannemen dat niemand gemerkt heeft dat één van de mensapen is bevallen, dat Will de baby mee naar huis neemt én dat hij die 8 jaar thuis heeft kunnen verbergen. Wie zich over deze grote ongeloofwaardigheid kan zetten wacht een technisch nog niet geheel overtuigende, maar mede dankzij het sublieme motion-capture spel van specialist Andy Serkis en Karin Konoval, Terry Notary en Christopher Gordon toch spannende, intrigerende en intelligente update van Planet of the Apes (1968), met natuurlijk de nodige expliciete verwijzingen naar die inspiratiebron. Vervolg: Dawn of the Planet of the Apes.

De Romeinse krijgsheer Clavius [Joseph Fiennes] heeft namens Pilate [Peter Firth] al menig Joods protest op meedogenloze manier de kop ingedrukt en ziet persoonlijk toe op de dood van Yeshua [Cliff Curtis], een Nazarener die vele volgelingen heeft en door Pilate is veroordeeld tot kruisiging. Clavius ziet er hoogstpersoonlijk op toe dat Yeshua sterft aan het kruis en laat de tombe waar het lichaam wordt geplaatst bewaken, maar enkele dagen later ontstaat er opnieuw onrust wanneer het gerucht gaat dat Yeshua levend en wel is gesignaleerd. Het idee om het wederopstandingsverhaal te vertellen vanuit Romeins perspectief is zonder meer gewaagd, maar Curtis verleent waardigheid aan zijn rol als de Nazarener en Fiennes geeft op geloofwaardige manier gestalte aan de transformatie van een gedisciplineerde krijgsheer naar een zelfdenkende twijfelaar. Niet de ultieme Paasfilm, maar een prima aanvulling op de traditionele vertellingen.

Bonhôte en Ettedgui proberen iets te nadrukkelijk de personen die aan bod komen in deze sportdocumentaire op een voetstuk te plaatsen. Dat is helemaal niet nodig, want de verhalen en de persoonlijkheden van de Paralympische topsporters die hier aan het woord komen spreken voor zich. De titel verwijst naar de bijnaam van Bebe Vio, de Italiaanse schermster die op haar 11e zo ziek werd dat al haar ledematen moesten worden geamputeerd. Zij is één van de velen die uit een diep dal moest klimmen en, als een feniks, 'herrees uit de as' om uit te groeien tot Olympische sporthelden. Atleten uit verschillende takken van sport en met verschillende nationaliteiten vertellen wat hun deelname betekende voor hun persoonlijk en voor de manier waarop de wereld naar hun en naar miljoenen als hun heeft leren kijken. Er is ook aandacht voor Ludwig Guttmann, de chirurg die zag hoe belangrijk sport was voor de fysieke, maar vooral mentale revalidatie van oorlogsveteranen. Hij organiseerde in op 29 juli 1948, de dag waarop de Olympische Spelen in Londen werd geopend, de eerste Stoke Mandeville Games die in 1960 zouden uitgroeien tot de eerste Paralympische Spelen in Rome. De verhalen achter de laatste drie Olympische Spelen zijn fascinerend en indrukwekkend. Een mooie opwarmer voor de volgende Spelen die (onder voorbehoud) in 2021 worden gehouden.

Documentairemaker Laura Poitras begon vanaf 2006 aan deze fascinerende, bij vlagen ronduit spannende blik achter de schermen bij WikiLeaks en richt zich op Julian Assange, de charismatische, controversiële oprichter en het gezicht van WikiLeaks. Ze filmt onder anderen het moment waarop Assange en een collega Hillary Clinton (op dat moment minister van Buitenlandse Zaken) op de hoogte brengen van het feit dat WikiLeaks op het punt staat duizenden vertrouwelijke documenten van haar departement te publiceren, maar is er ook bij wanneer Jacob Appelbaum tijdens een forum Egyptische ministers rechtstreeks bekritiseert. Net als in 'citizenfour' (over Edward Snowden, wiens perikelen hier ook de revue passeren) gebruikt Poitras de woorden uit haar audio-dagboek om alles in een context te plaatsen. Het feit dat ze zich geen raad weet met Assange, dat hij ondoorgrondelijk is en dat ze Assange simpelweg niet vertrouwt, staat in schril contrast met de schijnbare openheid van zaken die hij geeft. Poitras slaagt er dan ook niet in een inzichtelijk portret te maken, maar ondanks die tekortkoming is dit wel een meeslepende documentaire geworden.

Vera Reynolds was een favoriet van Cecil B DeMille, maar mede omdat ze in 1932 stopte met acteren is ze in de vergetelheid geraakt. In deze film heeft ze qua uiterlijk wat weg van Louise Brooks en doet haar komische stijl wel wat denken aan Clara Bow. Een schot in de roos dus in deze komedie waarin Cecily Stoughton [Vera Reynolds] haar geliefde plattelandsarts Ted Pyncheon [Kenneth Thomson] ervan moet overtuigen dat ze een geschikte echtgenote kan zijn. Haar moeder [Ethel Clayton] heeft echter andere plannenen ziet haar kans schoon om de boel te saboteren wanneer Ted haar uitnodigt voor een weekend bij zijn zus [ZaSu Pitts].

Deze romantische komedie begint sterk met Cecily's pogingen om Ted over te halen om met haar te trouwen. Zodra de rest van de familie erbij komt neemt de grappendichtheid wat af en zit er ook wat flauwe humor tussen, onder andere rondom huishoudster Hefty Helga [Louise Cabo]. Maar al met al valt er genoeg te genieten.

Zelden een film gezien die zijn nobele bedoelingen op zo'n tragische wijze volledig om zeep helpt. Ooit een film gezien die zichzelf eigen niet eens een film mag noemen? Derek Jarman durfde het in 1993 aan om zijn publiek bijna 80 minuten lang naar een blauw scherm te laten kijken, Martti Helde laat je vrijwel uitsluitend 'levende' standbeelden of foto's zien. Het is een volstrekt zinloze cinematografische stunt die mij in ieder geval aanzette om goed te kijken hoe vaak ik acteurs op het scherm zie knipogen. En ja, dat gebeurt regelmatig dus moet je zelfs concluderen dat de regisseur genoegen heeft genomen [of heeft moeten nemen] met minder dan perfectie. Dat op zich is al sneu.

Veel erger is het dat de beelden juist de aandacht afleiden van de voice-over, waarin actrice Laura Peterson de brieven voorleest van de Estse Erna die ze tijdens haar ballingschap in een Siberische goelag schreef aan haar geliefde Helmar. Nee, er is dus GEEN ENKELE dialoog in deze 'film', we horen alleen de exacte inhoud van de brief. Maar als je dan toch voor zo'n literaire aanpak kiest, dan zou je als filmmaker die brieven tot leven kunnen brengen door de inhoud te reconstrueren. Waarom Helde er voor gekozen heeft om alle personages monddood te maken en fysiek te verlammen is mij een raadsel. Doordat de personages letterlijk niet tot leven komen, komt de film totaal niet tot leven en verzandt het in hopeloze pretentie. We hebben hier te maken met een regisseur wiens enige regie-aanwijzing waarschijnlijk 'blijf heel stil staan' luidt. Een film zonder beweging, zonder dialoog, zonder enig recht om zichzelf een film te noemen. Dit is beeldende kunst van het treurigste soort en dat over de ruggen van de miljoenen die onder Stalin omkwamen in de strafkampen. Bah, bah en nog eens bah!

Detective Lucas Boyd [Cole Hauser] onderzoekt een bizarre serie moorden die hij in verband weet te brengen met traditionele Afrikaanse rituelen. Daarom roept hij de hulp in van Dr. Mackles [Morgan Freeman] die aan de hand van het bewijs concludeert dat het gaat om Muti, een vorm van magie die gebruikt wordt door traditionele medicijnmannen. Om de identiteit van de moordenaar te achterhalen blijkt Boyd hulp nodig te hebben van collega’s uit landen waar deze geheimzinnige moordenaar eerder huis heeft gehouden. Standaard detectivethriller komt tot leven wanneer de sinistere moordenaar (een indrukwekkende Vernon Davis) verschijnt en heeft een niet onaardige finale. Verder is dit formulematig en routinematig. Freemans bijdrage stelt overigens niet veel voor.

Professioneel politieduiker Kiki Schelfthaut [Marie Vincky] vindt tijdens een zoektocht in een Brussels kanaal een afgehakte hand. De zoektocht naar de identiteit van het slachtoffer dwingt Kiki om haar eigen verleden, dat van haar voorouders en zelfs dat van heel België nog eens goed onder de loep te nemen. In een andere verhaallijn volgen we junkie Jonas [Willem Herbots] die via een Congolese dealer [Frank Onana] onderdak krijgt. Van Rampelberg en Line Pillet zijn de agenten die de zaak onderzoeken en via Kiki op een spoor worden gezet. Dit had een aardige politiethriller kunnen zijn, maar het scenario van Carl Joos (gebaseerd op de gelijknamige roman van Mo Hayder) neemt teveel hooi op zijn vork. Competent gemaakt en goed geacteerd, maar bij vlagen verwarrend en daarom weinig meeslepend.

Deze sportdocumentaire draait om Scott Lindgren, een pionier kajakken, die alles doet om zijn droom, het bedwingen van alle vier White Water rivieren in Tibet, na te jagen. Na een proloog over zijn moeilijke jeugd ontdekken we dat hij zijn passie voor kajakken wist te financieren door zich te specialiseren in het filmen van deze expedities. Helaas moeten we het bij de spannende, tragische verhalen van Lindgren en zijn vrienden en collega’s vooral doen met foto’s en vage archiefbeelden waarvan ik betwijfel of die überhaupt iets met het incident te maken hebben en die dus amper enige emotionele impact hebben. Pas in het laatste deel, waarin Scott een comeback maakt en daarbij betere apparatuur voor handen heeft, zien we pas de spectaculaire beelden die je bij dit onderwerp verwacht. Wie bekend is met kajakken en/of Scott Lindgren zal dit waarschijnlijk iets hoger waarderen.

In het dorpje Gearrannan, op het eiland Lewis ten westen van het Schotse vasteland, is ‘The Road Dance’ een traditie waarbij de bewoners elkaar ontmoeten en jongens en meisjes elkaar vinden in de liefde. Dat geldt ook voor Kirsty [Hermione Corfield] en Murdo [Will Fletcher], die zich in 1914 na dat feest eindelijk kunnen verloven. Maar voor ze kunnen trouwen worden alle jonge mannen opgeroepen om te strijden aan het westelijke front. Kirsty’s hoop op een goede afloop valt in duigen wanneer een onbekende man haar verkracht en zwanger maakt. Dankzij het filmen op locatie weet Adams zowel het gevoel voor plaats en tijd uitstekend over te brengen. Corfield is erg goed in de hoofdrol, maar het verhaal doet denken aan de oubollige melodrama’s die ze meer dan 100 jaar geleden aan de lopende band leken te maken.

De depressieve voormalig Ultimate Fighter Elwood P. Dalton [Jake Gyllenhaal] kan duidelijk wel wat advies gebruiken van Elwood P. Dowd. Hij breekt een zelfmoordpoging op het laatste moment af om in te gaan op een lucratief aanbod van Frankie [Jessica Williams], de eigenaar van roadhouse ‘Road House’ op een van de Florida Keys. Hij helpt barkeepers Reef [Dominique Columbus] en Moe [Arturo Castro] om onaangenaam volk buiten te werken en grijpt alleen in geval van nood zelf in. ‘Road House’ blijkt een doelwit te zijn van gluiperige ondernemer Ben Brandt [Billy Magnussen], die een groep zware jongens stuurt om de zaak kort en klein te slaan. En als die het klusje niet kunnen klaren, kan hij een beroep doen op de ultieme kleerkast [Conor McGregor]. Overbodige remake van de gelijknamige B-klassieker met Patrick Swayze onthult geleidelijk met welke demonen Dalton worstelt. In theorie keurt het geweld af, maar in de praktijk is het niet meer dan een competente gefilmde aaneenschakeling van bruut geweld.

Darryl F Zanuck kocht de rechten op van de Franse oorlogsfilm Les Croix De Bois (1932), plunderde vervolgens de actiescènes en liet Joel Sayre en William Faulkner daar een scenario omheen schrijven. Een behoorlijk opportunistische productie, ook al omdat Lewis Milestone met All Quiet on the Western Front (1930) al had laten zien dat Hollywood uitstekend in staat was om de gevechten tijdens WOII te reconstrueren. Gelukkig spelen acteerkanonnen Fredric March en Warner Baxter uitstekend, ook al is de liefdesdriehoek met June Lang wat vergezocht. Lionel Barrymore heeft een amusante bijrol als een oorlogsveteraan op leeftijd die zich meldt voor het leger en daar moet dienen onder zijn bloedeigen zoon [Baxter]. De cast maakt dit de moeite waard, maar dit verbleekt bij Les Croix De Bois.

Je voelt de bui al hangen wanneer hoofdpersoon Kenneth Paulton [Joseph Schildkraut] zich nadrukkelijk afkeert van God en Het Geloof. We hebben het hier namelijk over een Cecil B DeMillefilm en daarin loopt het slecht af met atheïsten. Het is dan ook niet zo moeilijk te raden hoe de film afloopt in dit bizarre moraliteitsverhaal waar filmbezoekers in de jaren '20 blijkbaar geen genoeg van krijgen. Na ruim een half uur vindt DeMille een excuus om het verhaal te verplaatsen naar Engeland in de 16e eeuw. Het slaat allemaal nergens op natuurlijk, maar DeMille zorgt voor meer dan voldoende spektakel en andere aangename afleidingsmanoeuvres dat je je daar niet al te druk om hoeft te maken. Dit is popcornpulp gemaakt door de meester van het genre en je krijgt precies wat je mag verwachten.

Leo [Javier Bardem] verkeerd om niet verklaarde redenen in een dusdanige staat van verwarring dat hij in gedachten vaan afdwaalt naar vroeger tijden en zich nauwelijks kan uitdrukken. Zijn dochter Molly [Elle Fanning] probeert hem zo goed mogelijk te helpen, maar de zorg voor haar vader staat een professionele gouden kans in de weg. Salma Hayek speelt Leo’s ex-vriendin in dit goed geregisseerde en degelijk geacteerd psychologische drama dat nogal warrig is en tegen het einde te nadrukkelijk gaat voor goedkoop sentiment.

Een opzichtige en bepaald niet geslaagde poging om een Easy Rider voor de 90s te maken. Deze keer reizen motorrijders Joe [John Doe] en Sam [Adam Horovitz, die je meteen herkent - ook aan zijn stem - als Adrock van de Beastie Boys - door de VS om de as van een 'vriend' van Joe te verstrooien op de juiste plaats. Onderweg komen Joe en Sam kleurrijk volg tegen, gespeeld door onder anderen David Carradine en Jon Cusack. Zo nu en dan zijn er aardige momenten, maar de film is dusdanig episodisch dat je je afvraagt of er überhaupt wel sprake is van een verhaal. Een hint: het antwoord bestaat uit drie letters.

Van dik hout zaagt men planken, aldus Warchus, die elk muzikaal intermezzo behandeld als een finale en mede daardoor weinig heel laat van de onderkoelde, zwartgallige humor van Roald Dahl. De liedjes zitten goed in elkaar, vooral qua tekst (een lied met het alfabet als rode draad is een juweeltje) en Thompson geniet zichtbaar van haar rol als de wanstaltige schooldirecteur Agatha Trunchbull (zeg maar de boze stiefzus van Nanny McPhee), maar zowel de choreografie als het acteerwerk is dusdanig over-the-top dat het nogal vermoeid wordt. Sindhu Vee is goed als bibliothecaresse Mrs Phelps, maar Stephen Graham is de absolute uitblinker als Matilda’s vader en heeft de beste momenten. Dat zijn er jammer genoeg maar weinig. Kijk liever Matilda (1996).

In 2017 zet Rob de Nijs zijn 75e verjaardag luister bij met het zeer goed ontvangen album ‘Niet Voor Het Laatst’. Hoewel hij nog steeds graag en goed zingt merkt hij dat de jaren gaan tellen. Tijdens een optreden legt hij zijn publiek op uiterst nuchtere wijze uit waarom de hand waarin hij zijn microfoon houdt zo trilt. “Zo erg is het nog niet”, lacht De Nijs, maar hij spreekt wel de hoop uit dat hij zelf de eerste zal zijn die weet wanneer het tijd is om de microfoon aan de wilgen te hangen. Die nuchtere, realistische houding typeert De Nijs tijdens deze openhartige documentaire die zich vooral richt op het heden en dat aanvult met archiefbeelden waarin een veel jongere De Nijs zonder enige schroom, maar op diezelfde nuchtere wijze spreekt over onder anderen de vergankelijkheid van roem en de mensen die een belangrijke rol in zijn leven speelden. Fans van de zanger mogen dit sowieso niet missen, sceptici zullen waarschijnlijk een stuk milder zijn want één ding staat als een paal boven water: De Nijs is een oprechte vakman.

Biografie van Robert De Niro, de zoon van twee kunstenaars die twee Oscars won en door Quentin Tarantino beschouwd wordt als de beste acteur van zijn generatie. In een uurtje jast Péretié het levensverhaal van De Niro er doorheen, zonder werkelijk de diepte in te gaan. Vroege films als The Wedding Party, Hi Mom! en Greetings komen voorbij, maar Bang The Drum Slowly (1973) wordt afgeserveerd als een ‘tranentrekker’. De sleutelrol van Brian De Palma wordt genoemd, maar niet uitgediept want Péretié is duidelijk het meest geïnteresseerd in de samenwerking met Scorsese. Best aardig voor filmliefhebbers, maar De Niro is er duidelijk in geslaagd om zijn privéleven verborgen te houden voor de media: Péretié kan zich alleen wenden tot de films die De Niro daar zelf over heeft gemaakt. Een aardige introductie (alsof De Niro de nodig heeft), maar te beknopt en vrij oppervlakkig.

Voordat Robin Hood de legendarische held van het volk werd, vocht hij als Robin Longstride [Russell Crowe] in dienst van koning Richard Lionheart [Danny Huston]. Wanneer koning Richard op de weg terug van zijn kruistocht om het leven komt, laat zijn neef (en regent) John [Oscar Isaac] zich tot koning kronen. Diens arrogantie en roekeloze gedrag stelt de loyaliteit van Robin en andere loyale ridders zwaar op de proef met het bekende resultaat. Alle personages uit het boek van Walter Scott passeren de revue, maar wat valt er nog te genieten als de levendigheid, de humor, de charme en niet te vergeten de kleur van The Adventures of Robin Hood ontbreekt? Een goed gemaakt, prima geacteerd, maar naargeestig en vreugdeloos verhaal met een deprimerende hoofdpersoon. Geef mij maar Errol Flynn.

Taron Egerton en Jamie Foxx geven energieke vertolkingen in deze vrije bewerking van Robin Hood-legende, die uiteindelijk toch niet zoveel nieuws onder de zon biedt. De voice-over geeft aan dat er geen zekerheid is over wanneer dit verhaal zich afspeelt en regisseur Otto Bathurst laat dat soms op inventieve wijze doorschemeren in een zeer vrije keuze aan kostuums. In de opening toont Barhurst dat ook een schietpartij met pijl en boog bijzonder meeslepend en spectaculair kan zijn, mede dankzij de fraaie geluidseffecten van Mudar Abarra. F Murray Abraham is aangenaam gluiperig als de übercorrupte kardinaal, maar dit is en blijft niets meer dan oppervlakkig, maar onderhoudend vermaak voor een niet al te veeleisend publiek.

De medewerking van familieleden van Robin Williams verlenen extra geloofwaardigheid aan dit portret van de onnavolgbare, buitengewoon getalenteerde, maar aan een ernstig minderwaardigheidscomplex lijdende Robin Williams. Zijn vroege jaren als theateracteur komt uitgebreid aan bod en Zenovich maakt zorgvuldig gebruik van een schat aan beeldmateriaal van Williams in series of tijdens zijn onemanshows en lijkt aan te tonen dat Williams zijn optredens gebruikte om zijn diepste emoties en meest duistere gedachten uit te spreken onder het mom van komedie. Vooral zijn geïmproviseerde speech tijdens een prijsuitreiking met Jack Nicholson en Daniel Day-Lewis heeft met de kennis van nu een naargeestig karakter. Een waardig portret van een getormenteerd multitalent dat zijn gevoel van minderwaardigheid uit alle macht, maar tevergeefs probeerde te compenseren. Indringend, indrukwekkend en ontroerend.

Op 31/7/2012 schreef Robin Williams op de eerste pagina van een boek zijn wens uit: "Ik wil mensen helpen zich minder angstig te voelen". De Amerikaanse topkomiek deed dat tijdens zijn leven door mensen, waaronder ernstig zieken, eindeloos aan het lachen te maken. De wereld was dan ook geschokt toen Williams op 11 augustus 2014 een einde maakte aan zijn leven, naar men aannam als gevolg van depressie. Zijn weduwe Susan kreeg na de autopsie echter te horen dat haar echtgenoot leidde aan een complexe vorm van dementie die zijn paranoia, de angsten en het zonderlinge gedrag verklaarden en zijn dood in een heel ander perspectief zetten. Susan heeft het haar levensmissie gemaakt om mensen te informeren over Lewie Body Dementie. Deels een portret van Williams, maar vrijwel uitsluitend vertelt door buren en trouwe vrienden. Shawn Levy, de regisseur van Williams' laatste voltooide speelfilm Night at the Museum: Secret of the Tomb, spreekt bovendien vooral over hoe de eerste tekenen van deze ernstige ziekte zich openbaarden tijdens de opnames. Uiteraard een eerbiedig portret, maar de aandacht gaat vooral uit naar de ziekte en het belang, zowel geestelijke als lichamelijk, om tijdig tot een diagnose te komen. Daarmee hoopt Susan de angst bij lotgenoten van haar en haar echtgenoot een beetje minder angstig te maken. Robins slotwoorden zijn inspirerend.

Verrassend conventionele film van Luis Buñuel is een compacte, onderhoudende versie van het beroemde verhaal van Daniel Defoe die de elementen van avontuur, drama, humor en maatschappijkritiek op geslaagde wijze weet te combineren. Dan O'Herlihy is prima als de verwende drenkeling die niet alleen leert dat hij geen bedienden nodig heeft om te overleven, maar ook dat huidskleur en culturele achtergrond geen barrière zijn voor onderlinge afhankelijkheid en vriendschap. Duidelijk een goedkope productie maar dat blijkt nauwelijks een bezwaar te zijn.

Originele hervertelling van ‘Robinson Crusoe’ vertelt een groot deel van het avontuur vanuit het perspectief van de dieren op het eiland waar Robinson [Yuri Lowenthal] na een schipbreuk probeert te overleven met zijn trouwe hond Aynsley [Doug Stone]. De dieren proberen Robinson eerst te verjagen, maar papegaai Max [David Howard] denk dat Robinson hem misschien kan helpen om van het eiland af te komen en meer te zien van de wereld. Het échte gevaar komt van de sluwe kat May [Debi Tinsley] die samen met de kater Mal [Jeff Doucette] een sluw plan bedenkt om de heerschappij over het eiland te krijgen. Het verhaal voltrekt zich nu en dan met horten en stoten, maar deze Europese animatiefilm (oorspronkelijk Duits gesproken) heeft een hoge schattigheidsfactor, een scherp gevoel voor taal en een paar puike actiescènes waardoor dit prima te verteren is, zeker voor de jeugdige doelgroep.

Achteraf gezien is het niet zo gek dat Verhoeven bereid bleek te zijn om deze film te regisseren. Maar in de ogen van Edward Neumeier en Michael Miner, de schrijvers van het scenario, was Robocop een simpele popcornfilm waartoe iemand met de reputatie van Paul Verhoeven, op dat moment één van de meest gerespecteerde Europese regisseurs, zich zou verlagen. Maar Verhoeven herkende een diepgaande laag: een film over wederopstanding, een satire over het doorgeslagen kapitalisme van The Reagan Years en de Amerikaanse obsessie met wapens. Het is heel goed mogelijk dat die elementen er niet bewust in waren verwerkt, wat alleen maar onderstreept dat deze film zijn reputatie als een kritisch en commercieel succes voor een zeer groot deel dankt aan de visie van Paul Verhoeven. Deze bespreking betreft de Director’s Cut, waarin het geweld veel explicieter en over-the-top is en waarin de zwarte humor van het scenario beter tot zijn recht komt.

“Robocop” vertelt het verhaal van de pas overgeplaatste agent Murphy [Peter Weller], die met zijn nieuwe partner Lewis [Nancy Allen] op het spoor komt van de levensgevaarlijke crimineel Clarence J. Boddicker [Kurtwood Smith] en hem en zijn handlangers volgt naar een verlaten fabriek. Lewis vraagt om ondersteuning, maar die laat nog 20 minuten op zich wachten. Murphy en Lewis besluiten op eigen houtje het gebouw binnen te dringen, maar Murphy loopt in de val en gaat ten onder in een regen van kogels. Een team onder leiding van Bob Morton [Miguel Ferrer] brengt Murphy in het diepste geheim weer tot leven door zijn hersens en zijn aangezicht te koppelen aan een onverwoestbare machine die de orde moet herstellen en al snel de bijnaam Robocop krijgt. Maar Robocop heeft een paar tics en gewoontes waardoor Lewis achter de ware identiteit van Robocop komt. Bovendien blijken er flarden van herinneringen in Murphy’s hersens bewaard te zijn gebleven.

Oorspronkelijk had Verhoeven de Canadese acteur Michael Ironside in gedachten voor de titelrol, maar de beperkte bewegingsvrijheid van het Robocop-pak maakte het noodzakelijk om op zoek te gaan naar een kleinere acteur. Uiteindelijk viel de keuze op Peter Weller, die pantomimelessen nam om zo overtuigend mogelijk de mechanische bewegingen van een robot te kunnen imiteren. De film liep vertraging op doordat het Robocop-pak – een hybride van de robots uit “Metropolis” [1927] en “The Day The Earth Stood Still” [1951] – pas op de eerste draaidag beschikbaar was: Verhoeven eiste dat Weller zijn werk deed, Weller – die 9 uur de tijd nodig had om in zijn outfit te geraken – klaagde [terecht] over het feit dat hij geen enkele tijd had gehad om te wennen aan het pak. Na flink wat geruzie kreeg Weller zijn zin, Verhoeven besefte zich achteraf ook dat een vertraging onvermijdelijk was. Het resultaat is echter verbluffend: Wellers vertolking is een ijzersterk staaltje ‘Robotics’ in een pak dat het extra moeilijk maakte om vrij te bewegen.

Verhoeven maakte nog een paar verrassende keuzes: Ronny Cox als de grote schurk die zich drukker maakt om zijn robot ED-209 dan om de vrijwilliger die hij aan stukken heeft geschoten in een scène die een gewelddadige persiflage is op ‘The Foodmachine’ uit Chaplins meesterwerk “Modern Times”. Nancy Allen was vooral bekend als de spreekwoordelijke ‘American Sweetheart’ en kreeg bij haar eerste ontmoeting meet Verhoeven meteen te oren dat ze haar lange haar moest afknippen. Ze rekent hier uitstekend af met haar imago in een vrouwelijk rol ‘met ballen’, en dat soort rollen waren in de jaren ’80 nog redelijk dun gezaaid. Met Miguel Ferrer als de op seks, drugs, geld en macht beluste Morton en Kurtwood Smith als een intelligente, indrukwekkende schurk heeft ook “Robocop” alle ingrediënten voor een uitstekende, vermakelijke en intelligente actiefilm. Met deze film vestigde Verhoeven definitief zijn reputatie als Hollywoodregisseur en hij zou zijn succes voortzetten met “Total Recall” en “Basic Instinct”. Maar dit is een geval van ‘de eerste, de beste’.

Frank [Frank Langella] is een voormalige dief van middelbare leeftijd, die zo vergeetachtig is geworden dat zijn kinderen zich zorgen om hem maken. Mede door Franks nuttig houding kan zijn zoon Hunter [James Marsden] het niet meer opbrengen om elke week 10 uur in de auto te zitten om zijn vader te helpen. Daarom besluit hij een zorgrobot [met de stem van Peter Sarsgaard] te kopen die Frank moet helpen een gezond en actief leven te leiden. Frank is aanvankelijk helemaal niet blij met deze opgedrongen hulp, maar na een tijdje ontdekt hij dat de robot hem zeer goed van pas kan komen bij alternatieve werkzaamheden.

Een slim komisch drama dat inspeelt op de actuele ontwikkeling van robots, waarvan de verwachting is dat die in de toekomst op grote schaal zorgtaken zullen overnemen. De makers zijn dat duidelijk als een positieve ontwikkeling, maar hier is geen enkele sprake van sentiment. De ontwikkeling van de verstandhouding (of is het toch vriendschap) tussen Frank en Robot is uitgewerkt op een geloofwaardige wijze en scenarist Christopher Ford verkiest duidelijk humor boven sentiment. Sarsgaard geeft een stemvertolking die regelmatig doet denken aan Hal-500, maar het is Frank Langella die de film draagt met een goed uitgebalanceerde vertolking. Het resultaat is dan ook zeer vermakelijk.