Opinions

Een vroegtijdig afgebroken avondje met haar vriend [Grégoire Colin] loopt voor de Russisch-Franse tolk Mia [Virginie Efira] uit op een drama wanneer ze gewond raakt bij een schietpartij in een eetcafé. Maanden later is ze fysiek herstelt van haar wonden en keert ze terug naar de plaats des onheils. Daar nodigt Sara [Maya Sansa] haar uit om deel te nemen aan gespreksavonden voor overlevenden en nabestaanden en ontmoet ze Thomas [Benoît Magimel]. Door een black-out kan Mia zich langs niet alles herinneren van wat ze gedaan heeft en wat er gebeurd is. Thomas is de eerste die haar helpt de avond te reconstrueren. Efira is uitstekend en geloofwaardig in de hoofdrol in dit goed geacteerde psychologische drama met een einde dat duidelijk is geïnspireerd door Chaplins City Lights. Jammer genoeg is het scenario, net als de hoofdpersoon, te stuurloos om je op het spreekwoordelijke puntje van de stoel te houden.

In een door een oorlog verwoest Kenia vindt dokter Nadia [Bérénice Marlohen] een aan geheugenverlies lijdende soldaat [Lee Pace] die ze Bo noemt. Samen zoeken ze een weg door een land waar niet alleen buitenaardse wezens, maar ook corrupte groepen militairen op de loer liggen. Met een hoog tempo, een aantrekkelijke cast en een behoorlijk tempo is dit een redelijk te pruimen tijdverslinder.

Rá [Carlos Andrés Castañeda] krijgt een kans in de schoot geworpen om te ontsnappen aan het harde dagelijkse bestaan in Apartádo, een stad in het noordwesten van Colombia, wanneer hij te horen krijgt dat zijn grootmoeder hem een stuk land heeft nagelaten in Nachi, een dorpje ten zuiden van Medellín. Samen met zijn vrienden Sere [Davison Florez], Nano [Barhian Acavedo], Winny[Cristian Campaña] en broer Culebro [Cristian David Duque] beginnen deze jonge mannen aan een lange reis richting een toekomst waarin ze hopen meester te worden van hun eigen lot. Maar het is een reis waar gevaar steeds op de loer ligt en waarin Rá constant op zijn hoede moet zijn om zijn eigendomsbewijs in bezit te behouden. Krachtige roadmovie waarin Ortega duidelijk de jeugdige cast de ruimte heeft gegeven om zo spontaan mogelijk te zijn en dat werpt zijn vruchten af. Prachtig geacteerd en goed geregisseerd, maar hier en daar wat aan de trage kant.

Drie jaar geleden was Stephanie Patrick [Blake Lively] nog een topstudent aan de Universiteit van Oxford. Nadat haar ouders, haar broer en haar zus omkwamen bij een bomaanslag op een vliegtuig ging het razendsnel bergafwaarts en nu werkt ze als prostituee. Kort nadat onderzoeksjournalist Keith Proctor [Raza Jaffrey] haar heeft benaderd met nieuwe informatie over de bomaanslag, wordt hij vermoord. Stephanie hoopt via diens contactpersoon [Jude Law] de identiteit van de daders te achterhalen en zich te wreken voor de dood van haar familie. Lively probeert af te rekenen met haar imago als glamour girl, maar het banale scenario biedt haar weinig kans. Het verhaal wordt bovendien wat warrig wanneer een voormalige CIA-agent [Sterlin K. Brown] zich ermee gaat bemoeien. Subtiel is anders.

In 1990 verhuist So-Young [Choi Seung-yoon] met haar 7-jarige zoontje Dong-Hyun [Dohyun Noel Hwang] van Korea naar Canada. 9 jaar later heeft Dong-Hyun [Ethan Hwang] ondanks een moeilijke start zijn draai redelijk gevonden. Maar wanneer So-Young interesse blijkt te hebben is Simon [Anthony Shim], begint Dong-Hyun vragen te stellen over zijn vader. Die probeert So-Young zoveel mogelijk te ontwijken, tot ze voor het blok komt te staan. Simpel verhaal ontbeert inhoudelijke of emotionele diepgang, tot in het laatste half uur, waarin de relatie tussen moeder en zoon een bijzondere wending krijgt.

Dit was één van Hitchcocks favoriete films, maar hij besefte zich achteraf dat het gebrek aan succes te wijten was aan het feit dat de twee hoofdrolspeler niet bekend genoeg waren bij het grote publiek. Joan Barry en vooral Henry Kendall leveren toch prima werk af als een kinderloos stel dat een fortuin erft en besluit dat geld te gebruiken om op wereldreis te gaan. Hitchcock en Alma Reville putten deels uit hun persoonlijke ervaringen voor de hachelijke, genante situaties waarin het stel terechtkomt en het scenario bevat de zwartgallige humor die zo typerend zou worden voor Hitchcock latere films. Maar de affaires met een vermeende exotische prinses [Betty Amann] en een hooggeplaatste officier [Percy Marmont] geven dit een wat bittere nasmaak.

Documentaire over die verschillende jongeren die één ding gemeen hebben: ze groeien op in armoede. Andrew heeft een zieke moeder en een vader die het najagen van haast onmogelijke dromen verkiest boven pragmatisme, maar heeft toch een positieve kijk op het leven. Appachey worstelt met de dood van zijn vader en te kampen met een zeer strenge moeder die als tiener van hem beviel. Zij vindt dat Appachey op zijn 13e wel voor zichzelf kan beslissen en het is dan ook niet zo verbazingwekkend dat hij het niet al te best doet op school. Harley kan zichzelf moeilijk beheersen en spijbelt zo vaak dat de leerplicht hem verboden heeft om op school contact te zoeken met zijn grootmoeder. Een schrijnend, maar oprecht portret van de onderkant van de Amerikaanse Droom en de invloed die dat heeft op kinderen.

Het verhaal achter de carrière van regisseur Richard Linklater en diens eigenzinnige en alom gerespecteerde (en succesvolle) manier van werken is niet wereldschokkend. Linklater heeft in feite een gezegend leven gehad en hoewel hem dat natuurlijk gegund is betekent het ook dat deze documentaire wat oppervlakkig is. Het meest interessante facet van Linklater is dat hij begon als éénmanscrew, met het schieten van beelden zonder draaiboek of vooraf uitgewerkt plot. We zien wat beelden van zijn eerste vingeroefeningen, waaronder 'Woodshock 1985", en hoe hij er in slaagde om in Austin, Texas - een stad zonder enige filmhistorische achtergrond - zijn doorbraakfilm Slacker (1990) wist te maken met behulp van een crew die bestond uit leden van de door Linklater zelf opgerichte Austin Film Society. Grote namen als Matthew McConaughey (The Newton Boys (1998), Bernie (2011)), Jack Black (School of Rock (2003), Bernie (2011)) en Ethan Hawke (Boyhood (2014) en de Before-trilogie) geven aardige inzichten. Alle films komen netjes aan bod en dit is een prima introductie op het oeuvre van Linklater.

Meryl Streep hoeft niemand meer te overtuigen van haar talenten en heeft een niet onverdienstelijke stem, maar ze is geen Melissa Etheridge en haar aanzienlijke beperkingen als gitarist worden enorm uitvergroot door de aanwezigheid van Rick Springfield met wie zie de fictieve band ‘Ricki and the Flash’ vormt in dit voorspelbare familiedrama. Linda[Meryl Streep] heeft haar gezin vele jaren geleden achtergelaten om haar muzikale droom waar te maken en struint als haar alter ego Ricki Rendazzo vol enthousiasme de VS af voor optredens in kleine cafés. Wanneer haar ex-man [Kevin Kline] haar laat weten dat hun dochter [Mamie Gummer] een poging heeft gedaan om een einde te maken aan haar leven, reist Linda naar Indianapolis. Maar haar dochter zit niet op haar te wachten, haar oudste zoon Josh [Sebastian Stan] blijkt haar niet eens te hebben uitgenodigd voor zijn huwelijk en ze kan nog steeds de homoseksualiteit van haar jongste zoon Adam [Nick Westrate] niet accepteren. Genoeg werk aan de winkel zou je zeggen, maar zowel Demme als Streep kwamen blijkbaar tot de conclusie dat de kijker beter af was met veel muzikale intermezzo’s. Het blijkt lood om oud ijzer, helaas.

Na een uit de hand gelopen Halloweengrap verzonnen drie jongens Ricky Stanicky om de verantwoordelijkheid op af te schuiven. Ook al volwassenen gebruiken Dean [Zac Efron], JT [Andrew Santino] en Wes [Jermaine Fowler] Ricky Stanicky als excuus om er samen even tussenuit te knijpen. Tot ze gedwongen zijn om Ricky Stanicky letterlijk tot leven te brengen. Daarvoor roepen ze de hulp in van Rod Rimestead [John Cena], een pornoacteur die The Method gebruikt om zich in te leven in zijn rollen. Cena’s persiflage van Boy George en ‘Karma Chameleon’ is een juweeltje van slechte smaak en Zefron geeft Cena de ruimte om zich van zijn beste komische kant te zien in een Farrely-komedie in de beste zin des woords: vulgair, maar met uiteindelijk met het hart op de juiste plaats.

Aan het eind van The Chronicles Of Riddick (2004) leek Richard B. Riddick [Vin Diesel] zowel de macht over als het respect van de Necromongers te hebben vergaard. Maar De Necromongers keerden zich tegen hem en lieten Riddick [Vin Diesel] voor dood achter op een dorre en snikhete planeet. Tien jaar later verrijst hij letterlijke en figuurlijk en moet hij strijden tegen de elementen en vijandige beesten. Riddick beseft snel dat hij de planeet alleen levend kan verlaten een noodsignaal te verzenden. Dat signaal bereikt zowel premiejager Santana [Jordi Mollà] als oude bekende Boss Johns [Matt Nable], die een persoonlijke rekening met Riddick komt vereffenen. Noch de CGI-wezens, noch Diesels interactie met hen overtuigt en vooral de eerste helft is traag. Zodra Santana en Boss Johns hun intrede maken wordt het een stuk beter, al ontstijgt het amper de middelmaat.

In Atlanta City werkt agent James Payton [Ice Cube] met zijn collega’s Santiago [John Leguizamo] en Miggs [Bryan Callen] undercover om mastercrimineel Omar [Laurence Fishburne] te ontmaskeren en zijn netwerk op te rollen. Zijn zus Angela [Tika Sumpter] is verloofd met Ben Barber [Kevin Hart], die werkt al beveiliger bij een fastfoodrestaurant, zijn vrije tijd vooral doodt met gaming en droomt van een baan als politieagent. Bens kennismaking met zijn aanstaande zwager verloopt uiteraard niet gladjes, maar uiteraard voorziet het scenario in een excuus om Ben een actieve rol te geven bij James’ zoektocht naar Omar. Wie bekend is met het werk van Kevin Hart weet precies wat hij kan verwachten in deze formulematige actiekomedie. Alleen voor fans van Hart dus, de rest kan hierbij met een gerust hart in slaap vallen. Er zijn ergere dingen in de wereld. Vervolg: Ride Along 2.

Ken Jeong moet de feestvreugde verhogen als een briljante hacker die agent James [Ice Cube] en zijn toekomstige zwager Ben [Kevin Hart], die net begonnen is aan zijn opleiding aan de Politieacademie, moet helpen om een drugsdealer op sporen. Daarvoor moet dit Not-So-Dynamic-Duo afreizen naar Miami, waar ze worden bijgestaan door collega (en love interest) Olivia Munn [Maya Cruz]. Jeong en Cruz voegen weinig toe in deze vermoeiende herhaling van zetten van de toch al weinig hoogstaande voorganger.

Paddy Payne [Sam Neill] is de patriarch van een familie dat de paardensport met de paplepel ingegoten heeft gekregen. Zijn echtgenote stierf kort na de bevalling van hun tiende kind Michelle [Teresa Palmer], en zij is nu ook op een leeftijd dat ze de grote familiedroom wil najagen: het winnen van de prestigieuze Melbourne Cup. Maar wanneer haar zus Brigid [Anneliese Apps] tijdens een race om het leven komt, probeert Paddy alles om te voorkomen dat hij ook Michelle verliest. Michelle vindt echter steun bij haar broer Stevie [Stevie Payne, die zichzelf speelt], die haar inspireert en haar helpt haar droom na te jagen. Maar Michelle en Stevie zijn de enigen die geloven dat een vrouw ooit de Melbourne Cup zal winnen. Een biografisch drama waarvan de uitkomst (in ieder geval voor de ingewijden) al duidelijk is en dat het bekijken waard is door het goede samenspel van de drie hoofdrolspelers en prima gefilmde racesequenties.

Robert Montgomery is één van de weinige acteurs die zichzelf meerdere keren mocht regisseren ten tijde van het studio-systeem. Een jaar na zijn experimentele, maar goed ontvangen The Lady In The Lake (de eerste film die volledig is gefilmd vanuit het perspectief van de hoofdpersoon) regisseerde hij zichzelf opnieuw in dit verhaal over Gagin [Montgomery], een veteraan van WOII die naar een dorpje tegen de Mexicaanse grens reist om een rekening te vereffenen met gangster Frank Hugo [Fred Clark].

Er is een dubieuze FBI-agent [Art Smith], de levendige Pancho [Thomas Gomez], een bedrieglijke dame [Rita Conde] en de ogenschijnlijk naïeve jonge vrouw [Wanda Hendrix] die Gagin overal volgt. Alle ingrediënten voor een klassieke film-noir zijn aanwezig, maar in de eerste helft is veel praat en weinig actie. Pas halverwege komt het verhaal op gang en zijn de handen van scenaristen Ben Hecht en Charles Lederer zichtbaar in de scherpe dialogen. Maar je geduld wordt hier behoorlijk op de proef gesteld.

Brady Jandrea [Brady Blackburn] is een rodeo-cowboy die zichzelf heeft ontslagen uit het ziekenhuis nadat hij tijdens een wedstrijd op z'n hoofd is getrapt door een paard. Hij wil namelijk zo snel mogelijk weer aan wedstrijden meedoen. Niet alleen vanwege de financiële problemen waar zijn familie zich in bevindt, maar ook omdat het zijn roeping is. Maar zijn verwonding doet hem twijfelen aan zijn toekomst als rodeo-cowboy. De eerste helft van de film is ronduit traag, met een gebrek aan plot en een vrij ééndimensionale karakterisering. Maar de film komt tot leven wanneer Brady zijn talenten als paardentrainer laat zien en wanneer Brady zich begint te beseffen dat hij nooit meer de oude zal worden. Dat leidt in ieder geval tot een aantal sterke momenten, waarbij de rol van Lane Scott, een rodeocowboy die in 2015 zwaar hersenletsel overhield aan het auto-ongeluk, getuigt van grote moed. De film was echter ongetwijfeld beter geweest met een speelduur van rond de 80 minuten

Regie: Dany Boon

De opheffing van de grenscontroles tussen België en Frankrijk betekent dat er geen werk meer is voor douaniers Ruben Vandevoorde [Benoît Poelvoorde] en Mathias Ducatel [Dany Boon]. Bovendien maakt het openen van de grenzen geen einde aan de rivaliteit tussen de Franse en de Belgische douaniers. Mathias zit toch al in een lastig parket omdat hij al een jaar een geheime relatie heeft met Olivia [Christel Pedrinelli]. Het probleem? Mathias is Frans, Olivia is Belgisch en haar broer is Ruben en die heeft een hekel aan alles wat Frans is. Maar wanneer Ruben een Franse partner nodig heeft voor een Franco-Belgisch (of Belgo-Frankisch) experiment met een drugsbrigade, biedt Mathias aan om een wit voetje te halen bij zijn aanstaande zwager. Poelvoorde ontpopt zich als het 21e-eeuwse antwoord op de Louis de Funès met deze update van de Gendarme-films. Onderhoudend en bij vlagen erg grappig, maar het is ook behoorlijk oubollig.

Een rietsnijder [Gerrit Knobbe] van de oude stempel stuit in een rietveld op het lichaam van een seksueel misbruikte tiener. Hij meldt het netjes bij de politie en vervolgt zijn routine, al schenkt hij wel wat meer aandacht aan kleinkinderen en met name aan Aleia [Anna Loeffen] die ongeveer even oud is als het slachtoffer en regelmatig in haar eentje op pad gaat. Vol veelzeggend bedoelde, nietszeggende shots waaronder dat van riet met een mysterieus achtergrondgeluid. Wie verwacht dat er op enig moment iets interessants gaat gebeuren, kan wachten tot de lammeren met Pinksteren op het eis dansen. Uiterst slaapverwekkende stijloefening ter meerdere eer en glorie van cameralieden en geluidstechnici.

Het rustige leven van Sandy [Gabrielle Union] en Vincent [Ed Harris] wordt opgeschud door de onverwachte komst van Vincents zoon Rocco [Lewis Pullman], zijn hoogzwangere vriendin [Emanuela Postacchini] en zijn onberekenbare moeder [Jennifer Coolidge]. Hannigan [Bill Murray] is met zijn handlanger Lonnie [Peter Davidson] ook nog onderweg voor een verrassingsbezoek waarmee hij een oude rekening met Vincent hoopt te vereffenen. Kleurrijke personages gespeeld door een puike cast, maar het plot is aan de magere kant en ontbeert grote verrassingen.

Goed geregisseerd en - zoals altijd - prachtig in beeld gebracht door Vittorio Storaro, maar Woody Allens scenario wijst erop dat hij tot weinig meer in staat is dan het herkauwen van ideeën. In deze romantische komedie levert dat een aantal wisselvallige persiflages op van arthouse-klassiekers van Welles, Godard, Truffaut, Lelouch, Fellini (met een scheut Pasolini), Buñuel en natuurlijk Allens grote voorbeeld Ingmar Bergman.

Mort Rifkin [Wallace Shawn] is een New Yorkse filmdocent die al jarenlang tevergeefs probeert een literair meesterwerk te produceren. Zijn aanzienlijk jongere vrouw Sue [Gina Gershon] doet de PR voor regisseur Philippe [Louis Garrell] tijdens het filmfestival van San Sebastian en Mort vergezelt haar op die reis. Alleen Philippes filmsmaak is voor Mort al genoeg reden om hem niet te kunnen uitstaan, maar Sue lijkt alles wat haar cliënt doet geweldig te vinden. Wanneer Mort last krijgt van vreemde nachtmerries (scènes uit arthouseklassiekers met een twist en met Mort in de hoofdrol) en pijn zijn borst, krijgt hij de tip een afspraak te maken met Dr. Jo Rojas [Elena Anaya]. Daar is Mort zo van gecharmeerd dat hij er alles aan doet om een date met haar te krijgen.

De dialogen zijn zo nu en dan geestig en de Bergman-persiflages zijn komische hoogtepunten, maar net als de Allenfilms van de afgelopen jaren is er weinig diepgang en kabbelt het rustig voort naar het weinig opzienbarende einde. Hier en daar goed voor een gniffel, maar misschien zou Allen eens iets langer de tijd moeten nemen voor zijn volgende scenario.

De opzet van deze lowbudget-thriller is best aardig, maar de uitvoering laat te wensen over. Brad [Rory Cochrane] is thuis wanneer hij op de radio hoort dat in het centrum van Los Angeles, waar zijn echtgenote Lexi [Mary McCormack] werkt, meerdere bommen zijn afgegaan. Aanvankelijk wil hij haar redden, maar wanneer hij hoort dat het gaat om 'dirty bombs' keert hij terug naar zijn huis dat hij hermetisch moet afsluiten om besmetting te voorkomen.

Als kijker krijgt je niets te zien van de bomaanslagen. Natuurlijk scheelt dat ook budget, maar het maakt het ook makkelijk om je te identificeren met de in constante onzekerheid verkerende Brad met wie je langzaam maar zeker een steeds duidelijk beeld krijgt van wat er aan de hand is. Maar door het verhaal volledig te vertellen vanuit Brads perspectief, in en rond het huis, is het vrijwel onmogelijk om de spanning erin te houden. Regisseur Gorak moet zijn toevlucht zoeken tot telefoongesprekken met familieleden om de tijd te vullen in afwachting van de niet al te verrassende ontknoping. Het had zeker wat geholpen als de stemvertolkingen van de radioverslaggevers overtuigender waren, maar deze film had hoe dan ook zeker een half uur korter moeten duren.

Na de dood van zijn moeder hunkert Richie [Michael Thomas] naar een surrogaat voor moederliefde. Daarom probeert hij een comeback te maken als entertainer Richie Bravo, waarmee hij vooral (nog) oudere vrouwen probeert te verleiden, ondanks zijn drankzucht. Daarnaast probeert hij de relatie met zijn dochter [Tessa Göttlicher] op te pikken, wanneer die geld komt eisen. De scènes met Göttlicher lijken ter plekke (en niet al te best) geïmproviseerd. Hoewel Thomas over het algemeen uitstekend speelt, kabbelt het al snel wat stuurloos in het rond. Deel van een tweeluik. Het andere deel, Sparta, richt zich op Richies broer Ewald, die in het begin even te zien is.

Prachtige familiefilm, grotendeels gefilmd op prachtige locaties in Schotland. De Londense schrijver Graham Merrill [Bill Travers] wint bij een loterij in een pub een enorme vis. Dat trekt de aandacht van een otter in de etalage van een dierenwinkel. In een opwelling besluit Graham de otter te kopen en mee te nemen naar Schotland waar hij intrek neemt in een afgelegen huisje, in de hoop dat hij daar inspiratie krijgt voor zijn boek. Er ontstaat een bijzondere band tussen Graham en de levendige, ondeugende otter die de schrijver tevens in contact brengt met Mary McKenzie [Virginia McKenna], de plaatselijke dokter met wie hij de natuur op een hele andere manier leert kennen.

Travers bewerkte samen met regisseur Jack Couffer de autobiografische roman Gavin Maxwell. Het scenario bevat weinig plot en concentreert zich vooral op de ontwikkeling van de vriendschap tussen mens en dier. Travers en McKenna, die eerder samen speelden in Born Free, zijn zeer charismatisch, maar uiteraard is het Mij (de otter) die de show steelt. Hij krijgt overigens nog aardig wat concurrentie van een paar eendjes en niet te vergeten Mary's hond, met wie hij eindeloos lijkt te kunnen spelen. De passend speelse score van Frank Cordell is een groot pluspunt en veel lof dient te gaan naar editor Reginald Mills, die van de vele losse beetjes een overtuigend geheel weet te maken. Een ontroerend slot rond een uitstekende film voor de hele familie af en het is de moeite waard om even te luisteren naar de door Val Doonican gezongen titelsong tijdens de aftiteling.

De setting van deze documentaire doet erg denken aan dat van Darren Aronosky’s The Wrestler. Onder het mentoraat van de immer gemaskerde Tengkwa en de sardonische (en soms ronduit gemene) Emili Sitoci probeert een nieuwe lichting dromers een goede start te maken in de wereld van professioneel worstelen bij Pro Wrestling Holland. Eén van de nieuwelingen in de jonge, tengere Christian. Toont de slopende training die hierbij komt kijken en bevat uiteraard beelden van de optredens van gevestigde namen, maar bevat ook openhartige interview met de worstelaars waardoor dit een waardevolle, interessante en soms amusante aanvulling is op The Wrestler.

Het is maar goed dat er een introductie is die vertelt waar het verhaal naar toe gaat, want tot aan de laatste minuten van de film lijkt deze thriller (?) meer op een komedie. Een hele slechte komedie over een aantal studenten medicijnen, hun broederschap inclusief domme grollen en aanstootgevende humor rondom twee dikkerdjes. Het gaat nergens over en de finale is in een vloek en een zucht voorbij, zonder dat ik enig idee had wat er nu eigenlijk aan de hand was. Jammer dat de rest van de film zo ellendig lang lijkt te duren...

Voor zijn eerste film voor British International kreeg Hitchcock een groter budget en de vrijheid om samen met zijn vrouw Alma Reville het scenario te schrijven voor dit intelligent geschreven en uiterst vermakelijke romantische drama over twee boksers, gespeeld door Charles Brisson en Ian Hunter, die zowel binnen als buiten de (boks)ring strijden om de affectie van Mabel [Lillian Hall-Davis], die beide mannen op sluwe wijze bespeeld. Vol visuele symboliek, prachtige shots en voorzien van een prettig gevoel voor humor. De bokswedstrijden zijn bepaald niet slecht in scène gezet!

Ik was binnen 5 minuten al de draad kwijt, maar dat kwam wellicht ook omdat ik toen al door had dat deze film werkelijk niets nieuws te bieden had. Een warrig plot en de enige poging tot horror bestaat uit een variant op het 'langharig-meisje-kruipt-uit-de-tv'-shot en een constante herhaling van dat irritante filmpje waaraan je dood gaat. Het excuus is dat er op aanvankelijk onverklaarbare wijze steeds nieuwe beelden aan het filmpje worden toegevoegd. Op het einde wordt het allemaal min of meer verklaart, maar toen had ik allang besloten dat ik me niet intellectueel uit zou putten om hier nog een touw aan vast te knopen. Enige lichtpunt in de duisternis is de sleutelrol van Vincent D'Onofrio, één van die acteurs waarvan je je afvraagt waarom zijn talent niet wordt gebruikt voor films die veel beter zijn. Maar hij verschijnt veel te laat om je nog bij de les te krijgen, vrees ik.

Om zijn soort te redden wordt ara Blu [Jesse Eisenberg] gekoppeld aan Jewel [Anne Hathaway]. Blu’s eigenaar Linda [Leslie Mann] en vogelwetenschapper Tulio [Rodrigo Santoro] brengen Blu naar Rio. Blu en Linda hebben nog maar net kennis gemaakt wanneer de straatarme Fernando [Jake T. Austin] hen steelt en verkoopt aan dierensmokkelaar Marcel [Carlos Ponce]. Omdat Blu en Linda aan elkaar geketend zijn, moeten ze samenwerken om te kunnen ontsnappen en Linda en Tulio terug te vinden. Het feit Blu nooit geleerd heeft te vliegen, maakt die opdracht een stuk lastiger. Eisenberg en Hathaway leveren uitstekend stemmenwerk af en zorgen voor de beste momenten. Maar Saldanha vult zijn matige op met een hoop onnodige, doch lollig bedoelde ondersteunende personages en soms vermoeiende slapstick. Jammer, want iedere seconde met Eisenberg en Hathaway is raak. Zodra zij uit beeld zijn, daalt het niveau.

Blu [Jesse Eisenberg], Jewel [Anne Hathaway] en hun kinderen Bia [Amandla Stenberg], Carla [Rachel Crow] en Tiago [Pierce Gagnon] besluiten af te reizen naar het Amazonegebied nadat Linda [Leslie Mann] en Tulio [Rodrigo Santoro] daar een groep soortgenoten heeft ontdekt. Het blijkt te gaan om Jewels familie en dus moet Blu zijn geschiktheid bewijzen tegenover zijn schoonvader [Andy Garcia]. En dat terwijl Jewels charmante jeugdvriend Roberto [Bruno Mars] in de coulissen afwacht. Aartsvijand Nigel [Jermaine Clement] wil van de gelegenheid gebruik maken om wraak te nemen en een houthandelaar [Miguel Ferrer] dreigt het gebied te vernietigen. Een stortvloed aan cameo’s, overbodige liedjes en andersoortig gebakken lucht kunnen het gebrek aan verhaal en ideeën niet verhullen.