Opinions

De nieuwste actiefilm met Liam Neeson is er ééntje in de traditie van Taken, waarin Neeson doet waar hij goed in is: onder grote druk in een vijandige omgeving een race tegen de klok om zijn eigen leven en die van de vliegtuigpassagiers zien te redden. Zet je verstand op nul en dan kun je je lekker laten meeslepen in een goed gemaakte, bij vlagen zeer spannende thriller die je tegen het einde werkelijk op het puntje van je stoel laat zitten.

Nono [Thomas Simon] heeft een gelukkig leven met zijn vader Jacob [Fedja van Huêt] en Gaby [Jessica Zeylmaker], maar vlak voor zijn 13e verjaardag stoort hij zich steeds meer aan het feit dat zijn vader niet wil praten over Nono’s jong gestorven moeder [Camille De Pazzis]. Non’s droom om net zo’n goede inspecteur te worden als zijn vader lijkt uit te komen wanneer hij een geheimzinnige brief ontvangt die hem uitdaagt om een groot mysterie op te lossen. Hij krijgt daarbij hulp van de slimste dief ter wereld [Burghart Klaußner] die hem meeneemt op een avontuurlijke reis naar Frankrijk waar Nono ontdekt wie hij werkelijk is. Bals eerste speelfilm sinds het veelvuldig bekroonde Minoes (2001) leunt op een sterke ondersteunende cast en is een luchtige, vermakelijke avonturenfilm voor jong en oud. Het laatste half uur ontvouwt zich alsof dit een familiedrama is en overtuigt een stuk minder. Maar er is een grappige scène in een chocoladefabriek en voor de kenners is er een mooie visuele verwijzing naar Minoes.

Van Warmerdam liet zich duidelijk inspireren door Jacquest Tati voor deze satire op de kleinburgerlijkheid van Nederland in de jaren ’50. Speelt zich af in de enige (en nog onverharde) straat in een nieuwbouwwijk in een kaal en saai zandlandschap, afgezien van een uiterst donker productiebos. Van Warmerdam speelt zelf de postbode die niet schroomt de brieven die hij dient te bezorgen eerst zelf te lezen, maar de hoofdpersoon is beginnende tiener Thomas [Leonard Lucieer] die in de ban is van de Kongolese politicus Patrice Lumumba die regelmatig in het nieuws is. Er is een seksueel gefrustreerde slager [Jack Wouterse] wiens vrouw [Annet Malherbe] hem afwijst en zich probeert vergrijpen aan zijn winkelmeisjes, er is een bijziende jager [Rudolf Lucieer], de zonderlinge Dikke Willie [Theo van Gogh] die de straat onveilig maakt met zijn motorfiets en de aantrekkelijke Agnes [Veerle Dobbelaere] die Thomas lijkt te willen verleiden, maar waartoe? Voortreffelijk geregisseerd met perfecte pantomime en uitgekiende beeldcomposities en vol bekende gezichten (o.a. Loes Luca, Beppie Melissen, Olga Zuiderhoek) en vaak erg grappig, maar iets aan de lange kant.

Verfilming van André Sollies roman “Nooit Gaat Dit Over” speelt zich af in de jaren ’70. De 13-jarige Pim [Ben van den Heuvel] raakt bevriend met Gino [Nathan Naenen] die een paar jaar ouder is en met wie hij zijn eerste seksuele ervaringen heeft. Voor Gino is het niet meer dan een experiment, maar voor Pim betekent het veel meer en dat beïnvloedt zijn relatie met zijn moeder [Eva van der Gucht] en met Gino’s familie, waaronder zusje Sabrina [Noor Ben Taouet] die haar liefde voor Pim onbeantwoord ziet. Een moedig en goed geacteerd drama over ontluikende homoseksualiteit, maar je krijgt toch het gevoel dat Defume een beetje om de hete brij heen blijft draaien. Heel spannend of interessant wil het hoe dan ook maar niet worden. De titel verwijst overigens naar het café waar Pims moeder werkt. Defume is geen Wim Wenders.

Wanneer zijn vader [Keith David] op bizarre wijze om het leven komt, neem Otis Jr / OJ [Daniel Kaluuya] samen met zijn zus Emerald [Keke Palmer] diens werk als één van de hofleveranciers van paarden aan Hollywoodproducties over. Een rampzalig verlopen opname van een sitcom met een hoofdrol voor een chimpansee, een ‘Westworld’-achtig amusementspark en een wolk die maar niet voorbij wil drijven behoren tot de ingrediënten van deze revisionistische SF-western. Uitstekend geregisseerd, visueel bij vlagen uiterst indrukwekkend en Kaluuya is uitstekend in de hoofdrol. Maar het scenario is een wirwar van losse ideeën die op zichzelf meestal wel interessant zijn, maar die Peele niet weet samen te smeden als geheel. Heeft zeker momenten, maar al met al is dit frustrerend en teleurstellend. Weet iemand trouwens hoe dat paard heet uit ‘de eerste film’ van Eadweard Muybridge? Of de man met wie hij zijn beroemde weddenschap afsloot? En doet dat er eigenlijk überhaupt toe? Je weet maar nooit!

Mark Ruffalo is één van de meest veelzijdige acteurs van zijn generatie en ook in deze terugblik op de panische begindagen van het AIDS-tijdperk toont hij zijn klasse. Hij speelt de rol van Ned Weeks, een homoseksuele man die zich op gepassioneerde wijze inzet voor meer onderzoek naar AIDS, temeer daar het virus slachtoffers binnen zijn persoonlijke vrienden- en kennissenkring begint te treffen. Hij vindt steun bij Dr Emma Brookner [Julia Roberts in één van haar beste rollen] die binnen de medische wereld echter een roepende in een woestijn blijkt te zijn. Ned richt met een aantal vrienden een belangengroep op die namens de homoseksuele gemeenschap meer aandacht moet opeisen voor AIDS, maar zijn agressieve benadering valt niet bij iedereen in goede aarde.

Dit is niet zozeer een historische reconstructie, zoals bijvoorbeeld "And the Band Played On (1993)", maar meer een karakterstudie over een man die zoekt naar acceptatie van zijn identiteit, niet alleen door de overheid maar ook door zijn direct omgeving en in het bijzonder zijn broer (Alfred Molina, eveneens uitstekend) en het zijn de scènes met Neds broer, alsmede met zijn besmette geliefde (Matt Bomer, wiens indringende vertolking resulteerde in een Golden Globe) die zorgen voor de meest aangrijpende momenten in dit voor televisie gemaakte drama.

Uitstekende documentaire uit de serie ‘American Masters’ van PBS richt zich op de 93-jarige Norman Lear, die begon als één van de schrijvers voor Dean Martin en Jerry Lewis bij The Colgate Comedy Hour en een enorme stempel drukte op de Amerikaanse televisie met spraakmakende, grensverleggende sitcoms als Maude, The Jeffersons en zijn onbetwiste meesterwerk All In The Family. De nog altijd vitale en charismatische Lear kijkt terug op zijn indrukwekkende carrière, maar er is ook aandacht voor de problemen die ontstonden op de set van Good Times, de eerste sitcom over een Arikaans-Amerikaanse familie waarin Lear het aan de stok kreeg met zijn cast. Ewing en Grady doorbreken het format van pratende hoofden en archiefbeelden met behulp van Keaton Nigel Cooke die Norman als kind speelt en zo Lears jeugdherinneringen tot leven brengt.

Richard Gere is op zijn meest charismatisch in het relaas van Norman Oppenheimer, een informele tussenpersoon die door middel van het verlenen van gunsten zijn netwerk aan kennissen en vrienden uitbreidt. Zijn besluit om te betalen voor peperdure schoenen van de aan langer wal geraakte Israelische politicus Micha Eshel [Lior Ashkenazi] betaalt zich uit wanneer Eshel jaren later is opgeklommen tot Minister-President en Norman een invloedrijke positie geeft. Een rol die Gere op het lijf is geschreven en hij stelt geen teleur, maar Cedars scenario leunt teveel op dialoog om werkelijk te beklijven.

Een virtuele remake van Saboteur met Cary Grant als zakenman Roger Thornhill die door een misverstand wordt aangezien voor ene George Kaplan. Voor hij het weet staat hij oog in oog met een gedistingeerde schurk [James Mason] die maar niet wil geloven dat hij de verkeerde man heeft ontvoerd. Thornhill ontsnapt ternauwernood aan de dood en zoekt hulp bij de politie, maar die nemen hem net zo min serieus als zijn moeder [Jessie Royce Landis]. Dat is overigens nog maar het begin in deze razendsnelle, enerverende en met humor doorspekte avontuurlijke spionagethriller die (terecht) wordt beschouwd als één van de beste films die Hitchcock ooit maakte. Voor Leo G. Carroll was de rol als The Professor zijn vijfde rol in een Hitchcockfilm!

Chris [Bart Harder] en Lluis [Carles Pulido] proberen hun vriendschap, die de afgelopen 10 jaar is verwaterd, nieuw leven in te blazen door in vier weken de Cape Wrath Trail in Schotland te voet af te leggen. Chris krijgt regelmatig telefoontjes van collega Tom [Matthijs van de Sande Bakhuyzen] terwijl Lluis juist minder op technologie wil vertrouwen. Uiteraard maken beide mannen een spirituele ontwikkeling door terwijl we kijken naar mooie plaatjes van de Schotse natuur en een groot deel van de speelduur wordt verspild aan shots waarin de mannen wandelen zonder ook maar iets te zeggen. Traag, nietszeggend en volstrekt voorspelbaar slaapmutsje.

Sarah [Lydia Leonard], Edward [Timothy Spall] en Alfons [Sverrir Gudnason] hebben een cursus afgerond die ze moet helpen hun vliegangst te overwinnen. Ter afsluiting vliegen ze onder begeleiding van de onervaren cursusleider Charles [Simon Manyonda] van Londen naar IJsland en weer terug. De heenvlucht verloopt bepaald niet vlekkeloos, bovendien blijkt de retourvlucht zoveel vertraging te hebben dat de deelnemers een nacht moeten doorbrengen in een ‘luxe hotel’. Het scenario heeft alle ingrediënten voor een ouderwetse screwball comedy, maar ook wat smakeloze grappen over dickpics en PTSS, maar het Sigurðsson slaat de plank volledig mis waardoor zelfs de beste grappen totaal niet uit de verf komen.

In het troosteloze Wigan van 1974 raken John [Elliot James Langridge] en Matt [Josh Whitehouse] bevriend dankzij hun gezamenlijke liefde voor soulmuziek. Samen reizen ze door de omgeving op zoek naar zeldzame souljuweeltjes en dromen ze van een carrière als DJs en reis naar het Mekka van de soulmuziek: Amerika! Hun eerste feesten zijn een groot succes, maar Matts eigenzinnige presentatiestijl en de invloed van drugs dreigen zowel hun ambities als hun vriendschap te ruïneren. Een met passie gemaakt muzikaal drama over vriendschap en muziek en dans als middelen om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit met uitstekend spel over de gehele linie en een werkelijk sublieme soundtrack waarbij het niet mee zal vallen om stil te blijven zitten. En zeg nou eerlijk: waarom zou je?

Fjölnir [Claes Bang] vermoordt zijn broer Koning Aurvandil [Ethan Hawke] maar op wonderbaarlijke (en ongeloofwaardige) wijze weet Aurvandils zoon Amleth [Alexander Skarsgård] met een roeibootje per zee te ontsnappen. Jaren later zint de inmiddels volwassen Amleth op wraak en ontdekt hij tot zijn verbijstering dat zijn moeder [Nicole Kidman] nu Fjölnirs vrouw is. Een hoop testosteron in deze variant op Hamlet, maar dan met dialogen die vaak vallen onder de categorie ‘zo slecht dat ze leuk zijn’. De acteurs nemen het allemaal veel te serieus waardoor dit voorbestemd is om een cultklassieker te worden, maar dan wel om de verkeerde redenen. Eggers verhoogt onbedoeld de hilariteit door de mannen veel te laten schreeuwen en vloeken. Eggers neemt de aandacht voor de Vikingcultuur van de 10e eeuw serieus, maar die authenticiteit verhoogd eerder de feestvreugde dan de spanning. Onbedoeld grappig en volstrekt belachelijk.

Olivier [Roman Duris] werkt als ploegbaas in een distributiecentrum waar hij zich met Claire [Laure Calamy] ook de belangen van zijn collega’s vertegenwoordigt. Wanneer collega Jean-Luc [Jeupeu] kort na zijn plotselinge ontslag een einde aan zijn leven maakt, voelt Olivier zich medeverantwoordelijk. Tijdens de stressvolle periode die volgt, verdwijnt zijn echtgenote Laura [Lucie Debay] spoorloos na een incident in de kledingzaak waar ze werkt. Daardoor moet Olivier nu ook nog de zorg voor zijn zorgbehoevende 9-jarige zoon Elliot [Basie Grunberger] en zijn 6-jarige dochter Rose op zich nemen. Hij klampt aan bij zijn moeder [Sarah Le Picard] en zijn zus [Laetitia Dosch], maar is dat genoeg om zelf overeind te blijven? Het scenario bevat elementen uit zowel Kramer Vs Kramer als Sorry, We Missed You. Het acteerwerk is van hoog niveau, maar omdat Senez allerlei elementen toevoegt doet het wat gejaagd aan en dat gaat ten koste van emotionele diepgang.

Visueel verbluffende, maar extreem melodramatische remake van Murnaus Nosferatu-Eine Symphonie Des Grauens (1922) verspilt veel tijd met het relaas van Ellen Hutter [Lily-Rose Depp] die al jaren geteisterd wordt door een nachtmerrie en alleen maar herhaalt wat we al weten: “he is coming!”. De “he” in kwestie is graaf Orlok [Bill Skarsgård met een lachwekkend accent] die Ellens echtgenoot Thomas [Nicholas Hoult] een dubieus contract heeft laten tekenen. Eggers behandelt bijna elke scène als een climax en laat sleutelscènes haast ongemerkt voorbij gaan. Ook Willem Dafoe doet een gooi naar de prijs voor ‘meest overdreven acteerwerk’ in deze oogstrelende, maar vermoeiende horrorfilm. Duivenliefhebbers kunnen beter even wegkijken wanneer Knock [Simon McBurney] een duifje aan het aaien is.

Felice [Pierfrancesco Favino] keert na 40 jaar terug naar zijn geboortestad Napels om zijn aftakelende moeder [Auror Quattrocchi] bij te staan. Hij wordt overmand door een gevoel van nostalgie aan zijn jongere jaren, met name met betrekking tot zijn vriendschap met Oreste Spasiano [Tommaso Ragno]. Sterker nog: hij is van plan om zich met zijn echtgenote [Sofia Essaïdi] te vestigen in Napels. Priester Luigi [Francesco Di Leva] waarschuwt Felice nadrukkelijk dat hij teveel in het verleden leeft, temeer daar Oresto is uitgegroeid tot de meest gevreesde crimineel in de stad. Flashbacks onthullen waar Felices nostalgie op gebaseerd is en Martone telefoneert de ontknoping ruim van tevoren. Onderhoudend en goed gemaakt, maar van spanning of verrassing is geen sprake. Ragno steelt de film met gemak.

Footballspelers Marquis Cooper [Quentin Plair] en Corey Smith [Terrence Terrell] gaan vissen op zee met vrienden Nick Schuyler [Zachary Levi] en Will Bleakley [Marshall Cook]. Ze rekenen erop dat ze terug zijn voordat een storm de kust bereikt, maar door problemen met het anker lukt dat niet. De boot kapseist en de vier mannen hebben al hun fysieke en mentale kracht nodig om weerstand te bieden aan de storm, de kou en de wanhoop. Josh Duhamel speelt de kapitein die de zoektocht leidt. Verfilming van waargebeurd verhaal dat zich onderscheidt van soortgelijke thrillers door meer nadruk te leggen op de onderlinge relaties dan op actie en visuele effecten.

Het vergt wat lef om het werk van literair genie Fjodor Dostojevski om te zetten in een film en regisseur Gary Walkow vertilt zich dan ook wat, ondanks sterk werk van Henry Czerny en een claustrofobische stijl die past bij het verhaal. Maar het blijft moeilijk toegankelijk materiaal dat zich onvoldoende lijkt te lenen voor het medium film. Dat neemt niet weg dat dit een bewonderenswaardige poging is die tevens het bekijken waard is voor één van de weinige filmrollen die Sheryl Lee na haar rol van Laura Palmer/Maddie Ferguson in Twin Peaks zou spelen, alsmede voor een vroege rol van Jon Favreau. Wie houdt van een uitdaging of wat beter bekend is met het werk van Dostojevski zou ik deze film wel aanraden.

Het vaak verfilmde basisgegeven rondom een weddenschap waardoor de hoofdpersoon 24 uur lang de waarheid moet vertellen is Bob Hope op het lijf geschreven. Hij moet al zijn verbale creativiteit gebruiken om de schade die het spreken van de waarheid berokkend te beperken en dat levert zeker hilarische momenten op, ook al omdat Hopes niet zijn eigen geld heeft ingezet voor de weddenschap! De film en de bijbehorende humor is wel wat gedateerd, maar Hope krijgt prima ondersteuning van de altijd charmante Paulette Goddard en karakteracteurs als Edward Arnold en Leif Erickson.

Een ijzersterke slottwist is een waardige afsluiter van dit psychologische drama gebaseerd op het relaas van New York Times-journaliste Judith Miller die in 2005 een gevangenisstraf verkoos boven het onthullen van een vertrouwelijke bron. In deze film heet de journaliste Rachel Armstrong [Kate Beckinsale] en onthult ze dat lerares Erica van Doren [Vera Farmiga] een CIA-agente is. Al gauw staat aanklager Patton Dubuis [Matt Dillon] lijnrecht tegenover haar en eist dat ze haar bron onthult omdat hier sprake zou zijn van landverraad. Maar om redenen die pas helemaal op het einde duidelijk worden, weigert Rachel de bron te onthullen. Dat betekent niet alleen dat ze in de gevangenis komt te zetten, maar ook dat haar huwelijk met Ray [David Schwimmer], alsmede haar band met zoontje Timmy [Preston Bailey] onder grote druk komt te staan.

Beckinsale is voortreffelijk in één van de beste rollen die ze ooit heeft gehad. Datzelfde geldt voor Dillon, die ook zijn beste rollen in vele jaren neerzet. Farmiga, maar ook Alan Alda en Courtney B Vance leveren vakwerk af in hun rollen en een bijzondere vermelding gaat uit naar Floyd Abrams in de rol van de rechter. Hij was Millers advocaat in de rechtszaak waar deze film op is gebaseerd.

Toen zij zich presenteerde aan de muziekwereld met haar kaalgeschoren hoofd en het diep persoonlijke, onconventionele maar alom geprezen debuutalbum ‘The Lion and the Cobra’, ontstond al snel het idee dat zij uit was op controverse. En vooral haar beruchte optreden in SNL zorgde voor enorm veel reuring, iets wat op pijnlijke wijze duidelijk werd toen O’Connor een jaar later verscheen bij Bob Dylans 30th Anniversary Concert. Deze documentaire onthult hoe oprecht en diepgeworteld O’Connors rechtvaardigheidsgevoel was, alsmede de prijs die ze daarvoor betaalde. Dertig jaar na haar publiekelijke protest tegen de katholieke kerk blijkt ze nog steeds haar eigen pad te volgen en zet deze documentaire haar op overtuigende wijze neer als een pionier en een rolmodel voor de volgende generaties aan eigenzinnige, uitgesproken vrouwen in de muziekwereld.

In de openingsscène van deze vooral voor niet-ingewijden opzienbarende documentaire, maken we kennis met Dusan Simic die tegen een buitengewoon lage kostprijs synthetische diamanten maken die alleen met complexe, peperdure apparatuur van ‘echt’ zijn te onderscheiden. Martin Rapaport, door Kohn omschreven als ‘de nummer 1 diamantoloog’ houdt vast aan de mythe dat een vrouw haar eigenwaarde voor een belangrijk deel ontleend aan de waarde van de diamant die haar echtgenoot haar heeft gegeven. Die mythe wordt stevig onderuitgehaald door de venijnige Aja Raden, die er geen genoeg van krijgt duidelijk te maken dat ze ‘the only female in the room’ is. En aan de hand van een barrage aan reclamecampagnes die het droombeeld achter de diamant verstevigen en/of in stand houden, maakt Kohn duidelijk dat onze ideeën over diamanten en hun waarde berust op een fabeltje. Het meest opvallend is dat Stephen Lussier, de directeur van De Beers, al decennialang de marktleider in de diamantenverkoop, dat toegeeft. Dat Kohn deze indrukwekkende lijst aan gesprekspartners voor de camera wist te krijgen en dat ze hem formeel carte blanche gaven met betrekking tot de eindmontage, is opvallend. Want wie dit heeft gezien, zal nooit meer een diamant kopen. Ja, op een vlooienmarkt voor een paar euro misschien.

Anne [Lotte Verbeek] besluit rigoureus te breken met haar huidige leven en besluit door de wereld te trekken, op zoek naar een nieuw leven en een eigen identiteit. Ze vindt onderdak bij Martin [Stephen Rea] in ruil voor klusjes in en om zijn afgelegen woning. Ze spreken af dat hun relatie louter zakelijk is en dat ze elkaar nooit persoonlijke vragen zullen stellen, maar het zou wat saai zijn als het daarbij bleef natuurlijk. De ontwikkeling van de relatie tussen deze twee vereenzaamde zielen is goed uitgewerkt, maar Antoniaks melodramatische en soms wat pretentieuze regie creëert teveel afstand tussen kijker en hoofdpersonen.

Eén van Hitchcocks beste films met een superieure cast. Ingrid Bergman speelt de losbandige Alicia wiens banden met de Nazi's (haar vader is een recent veroordeelde nazispion) haar een ideale pion maken voor de Amerikaanse geheime dienst en haar willen inzetten als spion. Alicia moet het vertrouwen (en meer) zien te winnen van Alexander Sebastian [Claude Rains], een vroegere familievriend, en zo informatie winnen over waar hij en een groep Duitse wetenschappers in het uiterste geheim mee bezig zijn. Cary Grant speelt de CIA-agent die haar moet 'begeleiden', maar zelf verwikkelt raakt in een potentieel levensgevaarlijke liefdesdriehoek. Grant schittert in een uitdagende rol waarin hij eindelijk de kans krijgt zijn duistere kant te verkennen en Leopoldine is één van de meest doortrapte en angstaanjagende moederfiguren uit het oeuvre van Alfred Hitchcock. Hoogtepunten: Grants introductie, de kus, de sleutel en de ontknoping. Een meesterwerk.

Viktor Bout, bijgenaamd The Lord Of War, was een gewiekst zakenman die volop gebruik maakte van de kansen die de val van de Sovjet Unie bracht. De grote vraag naar importproducten in de voormalig SU-staten betekende dat hij enorm veel geld kon verdienen met vliegtuigtransporten, maar het échte grote geld verdiende hij door zijn legitieme transportgoederen aan te vullen met wapens. Het is verleidelijk om Viktor Bout als schurk te bestempelen, maar wat deze documentaire vooral duidelijk maakt is dat niemand Bout een strobreed in de weg legde en dat democratisch gekozen regeringen dankbaar gebruik maakten van zijn handel. Die boodschap komt vrij snel naar boven drijven, waardoor de tweede helft - ondanks een aantal verrassende, soms bizarre onthullingen - daar weinig aan heeft toe te voegen. Aardig om in tandem te kijken met The Lord Of War waarin de hoofdpersoon (gespeeld door Nicholas Cage) is gebaseerd op Viktor Bout.

Je moet waarschijnlijk een expert zijn op het gebied van Italiaanse cinema om deze satirische komedie werkelijk op waarde te kunnen schatten, alhoewel ik zelf ook maar weinig kon met de verwijzingen naar Fellini en Pasolini. Centraal staat de dood van een Italiaanse filmproducer tijdens de halve finale van het WK voetbal in 1990 dat in Italie werd gehouden (Notti Magiche verwijst naar de slogan van dat WK). De politie arresteert en verhoort drie jonge scenaristen die eerder die avond zijn gefotografeerd tijdens een feestelijk etentje met het slachtoffer. Wat volgt is een wirwar van losse Ideeën waardoor het verhaal nauwelijks te volgen is. De cast heeft duidelijk veel plezier gehad in het maken van deze film, maar dat blijkt eens temeer geen garantie voor kijkplezier voor de onschuldige bioscoopbezoeker.

Documentaire is over een periode van vier jaar gefilmd in de grensgebieden van landen die een centrale rol speelden in de strijd tegen IS. Hoewel we zo nu en dan in de verte machinegeschut horen (o.a. in een luchtige scène op een terrasje in de stad) is de vijand onzichtbaar. De stilte overheerst wanneer verschillende burgers proberen iets van hun oude leven op te pakken, maar de oorlog heeft diepe sporen achter gelaten in de spookstadjes en de natuur. Het relaas van een jager die 's nachts over een door brandende olievelden verlichte meren probeert eenden te vangen, is van een ongekende visuele schoonheid. De beelden van mannelijke gevangenen tijdens en kort na hun pauze in de buitenlucht zijn confronterend. Niet alle vignetten zijn even interessant, maar de therapeutische sessies met kinderen, die aan de hand van hun samen gemaakte collage van tekeningen vertellen over de gruwelijkheden die ze hebben gezien of doorstaan, maken veruit het meeste indruk.

Ook als je Les petits mouchoirs (2010) niet hebt gezien, kun je dit vervolg op die film zonder al teveel problemen volgen. De vriendengroep uit die film komt voor het eerst in lange tijd bij elkaar om Max thuis te verrassen met een verjaardagsfeest. Max heeft daar echter totaal geen zin in. Niet alleen omdat er nog wat onuitgesproken frustratie heerst, maar ook omdat zijn relatie op de klippen is gelopen en hij het huis noodgedwongen te koop heeft moeten zetten.

Formulematig uitgangspunt komt tot leven door de chemie tussen de acteurs, scherpe dialogen en een ijzersterke vertolking van François Cluzet als de jarige job. Het verhaal mag dan niet al teveel verrassingen bevatten, maar het is een plezier om deze cast aan het werk te zien en er valt meer dan voldoende te lachen.

Benoît [Réphaël Ghrenassia] is net verhuisd van Le Havre naar Parijs en heeft moeite om contact te maken met zijn nieuwe klasgenoten. Johanna [Johanna Lindstedt] is het mooie Zweedse meisje dat worstelt met de taalbarrière, Joshua [Joshua Raccah] de vreemde vogel waar niemand contact mee heeft, Constantin [Guillaume Cloud-Roussel] de enthousiaste nerd, Charles [Eythan Chiche] de populaire plaaggeest, Astride [Iléana Courbey] de zelfingenomen schoonheid van de klas en Aglaée [Géraldine Martineau] een nieuwe klasgenoot met een lichamelijke beperking. Denk je nu dat je precies weet hoe het verhaal gaat lopen? Vergeet het maar, want kinderen zijn geen stereotypes en dit authentieke, hartverwarmende drama maakt duidelijk dat ieder kind zijn tekortkomingen heeft en dat kinderen tegenslagen kunnen verwerken en vergeten met elkaars steun. Goed voor een lach en een traan en Rosenberg verdient veel lof voor het perfecte spel van deze jonge cast. Eén van de beste jeugdfilms van het decennium.

Regie: Léo Todorov

Courtisane en artiest Lili d’Alengy [Leïla Bekhti] ontvlucht Parijs om te voorkomen dat haar clientèle ontdekt dat haar dochter Tina [Rafaëlle Sonneville-Caby] een “imbeciel” is. Ze komt terecht in Rome, waar ze kennismaakt met Giuseppe Montesano [Raffaele Esposito] en Maria Montessori [Jasmine Trinca]. Maria rondde als eerste vrouw een universitaire studie in medicijnen met succes af en werkt samen met Giuseppe aan een methode waarmee ze “imbecielen” als Tina de basiskennis van lezen, schrijven en rekenen aanleert met als doel hun zelfstandigheid te bevorderen en – belangrijk voor de financiers – ze de kans te geven een nuttige bijdrage aan de maatschappij te leveren. Zwalkende biografie maakt vooral indruk wanneer het zich richt op de ontwikkeling van Tina en haar klasgenoten. Veel later halen Todorov en coscenarist Catherine Paillé vrij plotseling het belang van moederschap en de discriminatie tussen Maria en Giuseppe aan. Dat onderstreept het gebrek aan een eenduidige visie die de ongetwijfeld goede bedoelingen van de makers dwarsboomt.