Opinions

In 2014 kreeg filmmaker René Roelofs toestemming om een tijdje mee te lopen met de afdeling van de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (FIOD) in Rotterdam. Deze documentaire toont over welke technische en juridische middelen de FIOD beschikt om voldoende aanwijzingen voor grootschalige fraude te vinden om de gelijktijdige inval in een aantal vestigingen van een Chinese restaurantketen te rechtvaardigen. Even onthullend als de methodiek is de opvallend luchtige manier waarop de leiders van deze operatie spreken, hetgeen duidelijk maakt dat de waarheid heel anders is dan de fictie waar wij filmliefhebbers vaak mee worden geconfronteerd. Maar doordat Roelofs zich richt op één operatie heb je de indruk dat je slechts een fractie te zien krijgt van wat de FIOD werkelijk doet. Dit verdient op zijn minst een vervolg.

Spectaculaire stunts en achtervolgingen zijn de enige redenen om deze oppervlakkige actiethriller een blik waardig te gunnen. Voor wat het waard is: het verhaal betreft een racer [Aaron Paul] die wraak wil nemen op de man [Dominic Cooper] die ervoor zorgde dat hij enige tijd in de bajes heeft moeten doorbrengen. Een excuus voor flitsend gemonteerde, competent gefilmde races maar niets meer dan dat.

Thijs [Minne Koole] denkt snel wat geld bij elkaar te kunnen krijgen door een busreis te organiseren voor zes senioren. Want, zo denkt Thijs, die zijn met weinig tevreden. Uiteraard maakt hij een grote inschattingsfout. Zijn passagiers zijn de ziekelijke Joep [Jeroen Krabbé] en zijn overbezorgde echtgenote Nienke [Renée Soutendijk], welgestelde levensgenieter Mabel [Olga Zuiderhoek] en haar jeugdliefde Anton [Kees Hulst], de “chronisch chagrijnige” voormalige pianiste Florri [Helen Kamperveen] en “zeikwijf” Susanne [Geert de Jong], die ontsnapt is aan haar kleinerende echtgenoot [Gene Bervoets]. Iedereen leert levenslessen tijdens een vrolijke, soms spannende busreis door Frankrijk dat het vooral moet hebben van de aansprekende cast. Een luchtige, aardige komedie, maar met zo’n fantastische groep acteurs had er meer in gezeten.

Dr. James Martin [Jordan Belfi] vervangt een aan een hartaanval overleden collega voor de psychologische evaluatie van een terdoodveroordeelde seriemoordenaar [Sean Patrick Flanery]. Die evaluatie is bepalend voor de vraag of diens executie. De gesprekken lopen uit op een voorspelbaar spelletje van kat en muis waarbij de moordenaar bezeten lijkt te zijn door een duivelse entiteit die zichzelf ‘Nefarious’ noemt. Fantasieloos geregisseerde, sfeerloze thriller ontsnapt nooit aan de toneelmatige setting en het acteerwerk is hopeloos overdreven. Hannibal The Cannibal had wel raad geweten met Mr. Nefarious. Hopelijk geldt dat ook voor joe.

De sociaal-conservatieve religieuze ondertoon waar joolstein naar verwijst is mij niet ontgaan. In dat opzicht is het standpunt dat de makers innemen ten opzichte van de doodstraf opvallend. Maar dat is zeker géén reden om dit te gaan kijken.

De schizofrene Simon [Jack Quaid] is getuige van een ontvoering en meldt dit bij de politie. Vanwege zijn neurotische gedrag en een verleden van waanbeelden neemt de behandelende rechercheur [Cecile Cubiló] Simons aangifte niet serieus. Simon is de wanhoop nabij wanneer hij kennismaakt met buurtgenoot Ed [Jeffrey Dean Morgan], een voormalige bewaker die eveneens met psychische klachten kampt. Door zich te richten op de hoofdpersonen en de manier waarop ze leren samen te werken in plaats van het mysterie, levert scenarist Sean Farley een verfrissende en unieke misdaadfilm afgeleverd. Niet voor liefhebbers van conventionele misdaadthrillers dus, maar zeker de moeite van het bekijken waard. Quaid en Morgan zijn uitstekend.

Subtiel en/of smaakvol is dit niet, maar liefhebbers van vulgaire, maar vrolijke humor kunnen hun hart ophalen bij deze komedie waarin kersverse ouders Mac [Seth Rogen] en Kelly [Rose Byrne] aanvankelijk heel content zijn met hun rol als ouders van baby Stella (Elise/Zoey Vargas) en de verhuizing naar wat een rustige buurt lijkt te zijn. Ze moeten sowieso wennen aan de veranderingen in hun leven (seks is één probleem), maar hadden er niet op gerekend dat het huis naast dat van hun de basis zou worden van studentenclub Delta Psi. Aanvankelijk proberen ze te bewijzen dat ze mee kunnen doen met de wild feestende jongeren, geleid door voorzitter Teddy Sanders [Zac Efron], maar dat leidt al snel tot fricties en onvermijdelijk tot een conflict. Fans van Rogen weten wat ze kunnen verwachten en de enthousiaste cast brengt dat met liefde en plezier.

Met de komst van een tweede kind in het vooruitzicht verkopen Mac [Seth Roden] en Kelly Radner [Rose Byrne] hun huis en denken ze met een gerust hart hun nieuwe woning in een rustige buitenwijk te kunnen betrekken. Maar de nieuwe bewoners maken gebruik van een regeling dat ze het recht geeft om binnen 30 dagen af te zien van de overeenkomst als er iets aan het huis of de omgeving niet bevalt. Mac en Kelly zijn dan ook radeloos wanneer ze horen dat Shelby [Chloë Grace Moretz] samen met vriendinnen Beth [Kiersey Clemons] en Nora [Beanie Feldstein] het voormalige sociëteitshuis hebben gehuurd met als doel er flink te gaan feesten. Teddy Sanders [Zac Efron] keert bovendien terug wanneer zijn inmiddels afgestudeerde vrienden besluiten elkaar te trouwen en Teddy vragen om te verkassen. Teddy maakt een deal met de meiden van Kappa Nu en daarmee ontstaat opnieuw een strijd tussen de Radners en hun wild feestende buren. In veel opzichten is dit weliswaar een herhaling van zetten (de opening is vrijwel identiek), maar dit rekent af met het idee dat alleen jongens wil kunnen feesten en laat zien dat meiden de studentenwereld (en het feestgedruis) kunnen regeren zonder zichzelf al te serieus te nemen. Het is moeilijk om je lachen in te houden als een groep meiden enthousiast staat te feesten op “We Want Some Pussy” van 2 Live Crew. Tijden veranderen!

Magnus Gertten heeft zich lange tijd ingezet om de persoonlijke verhalen te ontdekken van de mensen die te zien zijn in archiefbeelden van 28 april 1945. Het gaat om de aankomst overlevenden van concentratiekampen in Malmö. De meeste ogen dolgelukkig, behalve een Aziatisch ogende vrouw. Gertten probeert in deze documentaire te ontdekken wat er schuilt achter de stoïcijnse blik van Nadine Hwang. Het antwoord houdt verband met Nelly Mousset-Vos, een vrouw die ze leerde kennen in concentratiekamp Ravensburg en die niet op de archiefbeelden te zien is. Bevat gesprekken met nabestaanden die, opvallend genoeg, voor het eerst de tijd nemen om zich te verdiepen in de geschiedenis van hun grootouders en tot vooral voor hunzelf verbijsterende conclusies komen. Een boeiende insteek voor een documentaire, maar halverwege zijn de belangrijkste punten wel benoemd. Gertten heeft daarna weinig toe te voegen.

Zitvleespijniging in tergend trage film vol zinloze shots en met een verhaal dat heel effectief in een kwartiertje verteld had kunnen worden. Centraal staat een gebroken gezin bestaande uit vader Boris [Aleksey Rozin] die samenwoont met een extreem onzekere en hoogzwangere blondine [Yanina Hope], moeder Zhenya [Maryana Spivak] die een relatie heeft met Anton [Andriss Keiss]en niet schroomt haar zoontje Aloysha [Matvey Novikov] te vertellen dat hij een nietsnut is en een ongelukje dat nooit had mogen gebeuren. Ze laat hem ook gerust alleen achter voor een bezoekje aan Anton. Nadat we getrakteerd zijn op een paar ondraaglijke seksscènes, kijkt moeders raar op als ze 's avonds laat thuis komt en ontdekt dat Aloysha er tussenuit is gepiept. Wat volgt is een zoektocht waar geen einde aan lijkt en waarin geen enkele ontwikkeling (qua verhaal of persoonlijkheid) valt te ontwaren. Wel zien we lange shots van Zhenya in een auto, een man bij een bushalte die een poster bekijkt en vervolgens negeert en meer van dat soort ongein. Er zit ongetwijfeld een diepe gedachte achter, maar voor de kijker is het pure tijdverspilling. De beste (en meest veelzeggende scènes) zijn het gesprek met de agent die Zhenya en Boris op zeer onsubtiele wijze laat weten welke opties er zijn (en nog dankbaarheid verwacht ook) en een bezoek aan Zhenya's moeder waarin moeder een niet al te meelevende indruk maakt. Het zijn momenten die zwart-komisch en tragisch zijn en meer zeggen dat al die gekunstelde, uitgerekte shots. Since 'Dancer In The Dark' [2000!] ben ik niet meer een filmzaal uitgelopen. Zelden kwam dat moment zo dichtbij als tijdens het zien van deze film.

De 16-jarige Nena [Abbey Hoes] is zeer gehecht aan haar vader Martin [Uwe Ochsenknecht] die intensieve zorg nodig heeft vanwege een ernstige lichamelijk beperking waardoor hij zich amper kan bewegen. Ze krijgt de schok van haar leven wanneer haar vader een zelfmoordpoging blijkt te hebben ondernomen. Wanneer blijkt dat haar moeder eerdere zelfmoordpogingen voor haar heeft verzwegen, stort Nena’s wereld in elkaar en raakt ze verbitterd. In een minder interessant (en vrij overbodig) subplot wordt ze verliefd op de pitcher [Gijs Blom] van het honkbalteam waar ze zich bij aansluit. Dit zou volledig te verwaarlozen zijn geweest zonder het innemende, ingeleefde spel van Hoes. Vooral de scenes met Ochsenknecht maken indruk. Het einde is sterk, ook al refereert Diesing iets te nadrukkelijk aan Truffauts Les Quatre Cents Coups. Hoes en Diesing wonnen Gouden Kalveren voor hun werk.

Na 45 minuten dreven mijn gedachten af naar Battlefield Earth en kwam ik tot de conclusie dat de kans vrij groot zou zijn dat ik voor het eerst in 16 jaar voortijdig de filmzaal zou verlaten. Dit is navelstaarderige nietszeggendheid van het meest stuitende soort. Natasha Breier levert prachtige cinematografie af en ook de productie, klediing en make-up is van bijzonder hoog niveau. En ja, 10 minuten lang zag ik - en hoopte ik op - overeenkomsten met het werk van David Lynch en zijn meesterwerk Mulholland Drive in bijzonder. Maar de film is in real-time slow-motion gefilmd: de dialogen en de montage zijn verschrikkelijk traag. Het verhaal stelt uiteindelijk niets voor waardoor The Neon Demon zich al snel onthult als 'een pakketje schroot met een dun laagje chroom'. Het ziet er aardig uit, maar van binnen is het hol en leeg. Keanu Reeves is de enige die leven in de brouwerij brengt met een klein rolletje, maar Jena Malones scène in een mortuarium zal haar nog lang achtervolgen. Dat was het enige moment dat deze film zijn niveau ontsteeg tot de categorie 'zo slecht dat het leuk is', omdat ik hier mijn lachen niet kon onderdrukken. Maar uiteindelijk is het gewoon zo slecht, dat je jezelf een schouderklopje mag geven als het verlossende eind daar is.

Een prachtige productie die inventief is geregisseerd door Pablo Larraín. Maar het scenario van Guillermo Calderón schippert wat tussen verschillende genres waardoor het episodisch aanvoelt en er weinig dramatische opbouw is. Mooi om naar te kijken en goed gecast, maar het verhaal is weinig meeslepend.

Een ietwat dwaze premisse: Wanneer Vee [Emma Roberts] er door haar beste vriendin (sic!) op wordt gewezen dat ze een watje is, laat ze zich wel erg gemakkelijk verleiden tot het spelen van 'Nerve' een "geheim" spel dat echter door bijna iedere jongere in New York wordt gespeeld of bekeken. Met dit spel kan ze geld verdienen door een uitdaging aan te gaan. In het begin is het allemaal onschuldige grappenmakerij, maar wanneer ze Ian [Dave Franco] ontmoet laat ze zich verleiden tot steeds uitzinnigere opdrachten.

Ook hier zijn weer duidelijk elementen uit The Hunger Games te zien en is het niet zo moeilijk om te bedenken in welke richting dit gaat. Scenarist Jessica Sharzer weet er ook nog wat prekerige teksten in te verwerken over dat jongeren zich dankzij hun mobieltjes buiten de realiteit stellen en door hun kijkgedrag mede-verantwoordelijk zijn voor het waanzinnige gedrag van de deelnemers aan "Nerve".

Ongetwijfeld goed bedoeld, maar het voelt allemaal wat geforceerd aan.

Emma Roberts en Dave Franco vormen een prima stel, er is duidelijk chemie tussen beide acteurs en het is dankzij hun dat deze film nooit verveeld en toch nog het predicaat 'acceptabele popcornfilm' verdient.

Beerends vertelt het verhaal van de Joodse gemeenschap in Amsterdam van 1917 tot en met 1942 aan de hand van de fictieve Rusha [Rifka Lodeizen] aan de hand van brieven voor haar broer Max [David Lucieer] die naar Nederlands-Indië is geëmigreerd. Ze combineert dit met archiefbeelden die aansluiten op de inhoud van die brieven. De droge, onverschillige stem van Lodeizen maakt het al lastig om mee te leven met Rusha, bovendien wordt ze vaak overstemd door de knullige geluidsmontage die niets aan de fantasie overlaat. Goed geschreven, maar de stemregie en de geluidsbewerking zijn ondermaats.

Het is 1987 en een echtpaar bestaande uit Rory [Jude Law], Allison [Carrie Coon], zoon Charlie [Ben Shotwell] en (stief)dochter Samantha [Oona Roche] lijken een gelukkig leven te leiden in de VS. Wanneer Rory aankondigt dat het geld dreigt op te raken maar dat hij kans heeft om een klapper te maken in Londen worden de eerste barstjes zichtbaar. Allison ziet het namelijk helemaal niet zitten om voor de zoveelste keer te verhuizen. Schoorvoetend gaat ze uiteindelijk toch akkoord en verkast het gezin naar een groot, maar niet al te best onderhouden landhuis in Surrey.

Al gauw blijkt dat niemand het daar naar de zin heeft en tussen de verschillende echtelijke ruzies door zwelgen de gezinsleden afzonderlijk in zelfbeklag. Wie hoopt dat het allemaal ergens toe leidt komt bedrogen uit. Goed geacteerd maar oppervlakkig uitgewerkt.

Asako [Erika Karata] denkt in Baku [Masahiro Higashide] de liefde van haar leven te hebben gevonden, totdat hij vertrekt om schoenen te gaan halen en (definitief) spoorloos verdwijnt. Twee jaar later is Asako verhuisd van Osaka naar Tokio en ontmoet ze Ryôhei [Masahiro Higashide], die fysiek veel lijkt op Baku, maar een hele andere persoonlijkheid heeft. Asako en Ryôhei bouwen een solide, ogenschijnlijk gelukkige relatie op. Totdat Baku uit het niets weer ten tonele verschijnt. Sfeervol, goed geregisseerd romantisch drama met een intrigerende hoofdpersoon, een overtuigende dubbelrol van Higashida en een fraaie ontknoping.

Deze bijtende satire over de jacht op kijkcijfers van commerciële medianetwerken was een enorm succes in 1976, ook al waren er tegenstanders die vonden dat Paddy Chayefsky’s scenario tot in het absurde was doorgeslagen. Maar ruim 40 jaar later moeten we vaststellen dat de realiteit het toekomstbeeld dat in Network werd geschept steeds dichter nadert. Dit is dus een film die de niet alleen inhoudelijk de tand des tijds glansrijk doorstaat, maar ook qua regie en acteerprestaties nog steeds enorm indruk maakt. Peter Finch, die kort voor de Oscar-uitreikingen stierf als gevolg van een hartaanval, won posthuum de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol. Faye Dunaway ging er vandoor met de Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol en Beatrice Straight – die slechts 2 scènes heeft en niet meer dan 6 minuten in beeld is – kreeg de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol. Paddy Chayefsky won de Oscar voor beste scenario en deze film had nog 6 andere nominaties.

Network begint met nieuwslezer Howard Beale [Peter Finch] die na jaren trouwe dienst zijn ontslag krijgt, omdat de kijkcijfers tegenvallen. Hij bezat zich die avond met zijn collega en beste vriend Max Schumacher [William Holden], maar verrast vriend en vijand door tijdens een live-bulletin aan te kondigen dat hij bij zijn laatste uitzending, over een week, zichzelf live op TV door het hoofd zal schieten. Uiteraard haalt hij zich de woede op de hals van zijn meerderen, in het bijzonder van Frank Hackett [Robert Duvall], die zijn carrièreplannen in rook op ziet gaan. Beale lijkt een dag later tot inkeer te zijn gekomen en geeft Max hem de kans om op een waardige manier afscheid te nemen, maar in plaats daarvan begint hij aan een tirade die Max weigert te onderbreken. Het lijkt de definitieve doodsteek voor Beale en Max, totdat de fanatieke programmamaker Diane Christensen [Faye Dunaway] de kijkcijfers onder ogen krijgt en op het idee komt om Beale niet te ontslaan, maar het hele nieuwsprogramma om te turnen in een entertainmentshow met als hoogtepunt een tirade van ‘The Mad Prophet of the Airwaves’, Howard Beale zélf. De show is een kijkcijferkanon, totdat Beale bij één van zijn tirades een waarheid blootlegt die het netwerk niet aanstaat.

Network is vooral bekend vanwege de scène waarin Howard Beale zijn publiek oproept om allemaal de ramen te openen en te schreeuwen: “I’m as mad as hell, and I’m not going to take this anymore!” Het is een indrukwekkende scène en een schitterende tour-de-force van Peter Finch, die helemaal los mag gaan in zijn speeches. Chayefsky weet in die speeches niet alleen de frustraties van miljoenen mensen wereldwijd messcherp te verwoorden, hij weet ook geloofwaardige karakters neer te zetten. Faye Dunaway steelt de film in de beste vrouwelijke hoofdrol aller tijden, waarin ze in elke scène alles moet geven zonder te vallen in parodie. Eén van mijn favoriete scènes is die waarin ze Max na een date meeneemt naar haar appartement: zonder onderbreking praat ze vol vuur over haar plannen met de programmering en het succes dat ze daarmee denkt te boeken. Ook wanneer ze zich uitkleedt voor een vrijpartij, kan ze alleen nog maar over haar werk praten en zelfs tijdens de seks ratelt ze erover door. Het laat zich dan ook raden wat de oorzaak is van haar premature orgasme in deze veelzeggende seksscène, één van de beste die er ooit is gemaakt.

Beatrice Straight is goed, maar Ned Beatty, als UBS-directeur Jensen, laat een diepere indruk achter in de zogeheten GOD-scène, waarin hij de doorgeslagen Beale tot rede probeert te brengen. De scène is grotendeels gefilmd vanuit Beales perspectief, wat betekent dat Beatty in longshot zijn karakter tot leven moet brengen. Dat doet hij me een mimiek en een stemgebruik die grote indruk maakt. Duvall laat zich niet onbetuigd in dit acteerduel, vooral met zijn woedeaanval wanneer hij concludeert dat Beale zijn carrière volledig naar de maan helpt. Marlene Warfield laat ook een onuitwisbare indruk achter als Laureen Hobbs, de agressief onderhandelende woordvoerder van een terroristische organisatie die centraal komen te staan in een gloednieuw programma dat de dubieuze naam ‘The Mao Tse Tung Hour’ krijgt en waarin ze zelfgemaakte beelden van overvallen en andere misdaden gebruiken. Een rol die de sleutel vormt tot het schokkende einde, niet alleen vanwege wat er gebeurt maar ook vanwege de reactie op het tragische einde. Een film met een boodschap die in 2017 nog relevanter is dan in 1976 en die een belangrijke waarheid over de rol en de invloed van media op het collectieve bewustzijn heeft.

Voor het eerst sinds een nabestaande in 2017 een bloedbad aanrichtte bij een poging om zware criminelen per vliegtuig vanuit Manila naar Busan te transporteren, wordt er een nieuwe poging gedaan. Deze keer verloopt het transport in het uiterste geheim via een vrachtschip dat onaangekondigd wordt overgenomen. Maar niet alle criminelen laten zich als makke lammetjes naar de spreekwoordelijk slachtbank brengen, bovendien blijkt de bewaking geïnfiltreerd te zijn door andere ongure types. Het gevolg is een eindeloos bloedbad waarbij je afvraagt waar al die schietschijven toch vandaan komen. En het is mij even ontgaan hoe het nou precies zit met die Terminator, maar ook daar was ongetwijfeld een vergezochte verklaring voor. Extreem veel bloedvergieten, voor wie daar van houdt, maar veel meer heeft dit niet te bieden,.

Bordkartonnen karakters in een simplistisch verhaal waarin Roy Rogers een liedje zingt en zijn stand-in een paar stunts laat doen. Deze goedkope film is duidelijk op jongere kijkers gericht en die zullen de technische onvolkomenheden, waaronder het opzichtige gebruik van achtergrondprojectie, vast wel vergeven. De stunts op en rond een voortrazende trein vormen het hoogtepunt van deze formulematige seriewestern zonder de psychologische diepgang die de beste (en de betere) westerns kenmerken.

Stadsvrouw [Irene Dunne] trouwt met rodeo-cowboy en boer [Fred MacMurray] en ziet er naar uit haar chaotische stadsbestaan te verruilen voor een leven op het pittoreske platteland. Niet alleen moet ze wennen aan het andere dagritme en alles wat er komt kijken bij het runnen en onderhouden van een boerderij, ze moet ook wennen aan haar stiefkinderen en de buren, die niet zo gediend blijken te zijn van haar 'stadspraatjes'. Het grootste probleem is dat ze buurman Mears [William DeMarest] in het harnas jaagt terwijl haar echtgenoot juist een wit voetje probeert te halen omdat ze zijn medewerking nodig hebben om blijvend stromend water te krijgen voor hun boerderij.

De formule was al beproeft en is sindsdien nog vele keren herhaalt, dus er is niet veel nieuws onder de zon. Maar Dunne en MacMurray zijn uitstekende acteurs en hun onderlinge chemie, evenals met de kids zorgen ervoor dat de film nooit verveelt. Niet elke grap is raak, maar er valt voldoende te genieten.

Een kleine, hechte gemeenschap waar geen ruimte is voor drank en de bijbehorende zonden krijgt te maken met de manipulatieve Dutch Albert [John Cusack] en zijn mannen die al snel de lakens uitdelen. Patrick Tate [Emile Hirsch] is een gezagsgetrouwe man die daar aanvankelijk van profiteert en zich afzijdig houdt in het conflict dat Dutch veroorzaakt, totdat de veiligheid van zijn eigen gezin op het spel komt te staan. Ouderwetse western (in de goede zin van het woord) met een fraaie schurkenrol van Cusack en een spannende climax. Het fraaie en gepast stemmige camerawerk van Piers McGrail leverde hem een IFTA-award op.

Een moeder [Halle Berry] verblijft met haar zoontjes Nolan [Percy Daggs IV] en Samuel [Anthony B. Jenkins] in een huisje midden in de jungle waar ‘The Evil’ [Stephanie Lavigne] constant op de loer ligt. ‘The Evil’ kan verschillende gedaantes aannemen en er is maar één aanraking nodig om het hele gezin is levensgevaar te brengen. Nolan en Samuel kunnen zich alleen buiten begeven met een touw om hun middel dat is vastgebonden aan het huis. Duidelijk geïnspireerd door A Quiet Place, maar net geen rip-off omdat het een paar verrassingen in petto heeft. Aja gooit zijn eigen glazen in door ‘The Evil’ al in de proloog te onthullen en meer te vertrouwen op CGI-effecten in de melodramatische ontknoping. De slotwending kun je nu niet echt verrassend noemen.

Zakdoekendrama naar de gelijknamige man van Kazuo Ishiguro (‘The Remains Of The Day’) speelt zich af in een dystopische versie van Engeland in 1994. Dankzij een doorbraak in de medische wetenschap in 1952 is de levensverwachting gestegen naar meer dan 100 jaar. Kathy is een 28-jarige thuisverzorger die met weemoed terugblikt op haar jeugd op Hailsham, een kostschool dat onder leiding staat van Miss Emily [Charlotte Rampling] met een geheim doel dat door een nieuwe docent [Sally Hawkins] zonder toestemming met de leerlingen wordt gedeeld. Kathy piekert haar hele leven lang over haar grote liefde Tommy [Andrew Garfield] die als tiener een relatie heeft met Ruth [Keira Knightley] en dus onbereikbaar is voor Kathy. Maar de onderlinge verhoudingen in deze liefdesdriehoek veranderen door de jaren heen met een onvermijdelijke, melodramatische ontknoping. Izzy Meikle-Small en Charlie Rowe zijn erg goed als de jonge Kathy en Tommy. Zodra de volwassen acteurs het overnemen wordt het behoorlijk stroperig en zwaar op de hand. Liefhebbers van opgeklopte romantiek komen hier flink aan hun trekken. Fraaie score van Rachel Portman.

17-jarig meisje [Sidney Flanagan] vraagt zich af of ze abortus moet plegen. Haar nicht [Talia Ryder] vergezeld haar tijdens een reis naar New York waar ze wél abortus kan laten plegen en uiteindelijk maakt ze een keuze. Flappie de Clown weet meer spanning en emotie uit de vraag: "Zal ik het doen, of zal ik het niet doen?" dan de kleurloze Flanagan en er is geen enkele chemie tussen haar en Ryder.

Het dramatische hoogtepunt, voor zover je daarvan kan spreken, is wanneer Autumn voorafgaand aan de behandeling tijdens een vraaggesprek een aantal vragen over haar seksualiteit moet beantwoorden met "Never, Rarely, Sometimes, Always", maar - zoals de vragensteller benadrukt - het maakt niet zoveel uit wat ze zegt. Autumn ontwijkt moeilijk vragen net zo gemakkelijk als scenarist/regisseur Eliza Hittman. In plaats daarvan laat ze haar hoofdpersonen in de bus zitten en semi-doelloos door New York wandelen Hittman laat gemakshalve ook even in het midden wie de vader is en hoewel Autumn wel een boek over de rechten van de vader doorbladert, speelt die geen enkele rol.

Het simplistische einde getuigt van een stuitende naïviteit over één van de meest complexe ethische vraagstukken. Hittman schijnt hier 8 jaar mee bezig te zijn geweest, maar heeft die tijd duidelijk niet gebruikt om te kijken naar 4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile (2007) of Lake of Fire (2006).

Het succes van de goedkoop gemaakt horrorfilm Nightmare On Elm Street (1984) was de springplank voor New Line Cinema dat 40 jaar later nog altijd een van de belangrijkste spelers is in de filmwereld. Deze bijna 4 uur durende documentaire behandelt de 7 films en de serie ‘Freddy’s Nightmares’ die onderdeel uitmaakten van de oorspronkelijke franchise. Robert Shaye, Wes Craven, Robert Englund en Heather Langenkamp en een indrukwekkende parade aan acteurs en crewleden vertellen over hun betrokkenheid bij de franchise, die zich onderscheidt van andere horrorfilms omdat afgezien van deel 5 iedere film een unieke benadering van het centrale thema was, met de tot kindervriend uitgegroeide kindermishandelaar Freddy Krueger als verbindende factor. De aftiteling bestaat uit een amusante montage waarin een groot deel van de cast hun populairste uitspraken opnieuw uitvoeren voor de camera. Een must voor fans, maar ook interessant vanwege de aandacht voor de manier waarop de serie een afspiegeling is van de cultuur en de technische ontwikkelingen dat moment.

Een leegstaande huis aan Oakwood Lane 95 heeft een plaatst gekregen in de lokale folklore sinds daar de nooit opgeloste moord op drie tieners tijdens Halloween 1986 plaatsvond. Aangezien de worden ‘Never Never Knock’ gegraveerd waren in de lichamen van de slachtoffers zegt de folklore dat je je leven op het spel zet als je hier op de deur klopt. Wanneer een groepje tieners en het jongere zusje van één van hen besluit de proef op de som te nemen komt ze dat uiteraard duur te staan. De kwaadaardige geest in het huis voedt zich door in te spelen op hun diepste angsten, dus je kunt wel raden hoe dit afloopt. Matig geacteerd, fantasieloos geregisseerd maar vooral zeer slecht gemonteerd, deze Canadese horrorfilm voor tieners met een zeer korte aandachtsspanne. Ik kon mijn ogen overigens ook maar moeilijk open houden.

Het mediacircus dat ontstond rondom de ontvoering van Patty Hearst, de kleindochter van mediamagnaat Randolph Apperston Hearst, staat centraal in deze documentaire waarin leden van de militante groepering The Symbionese Liberation Army (SLA) terugblikken op hun rol in de ontvoering. De SLA zag de Hearst Corporation als het gezicht van de media en daarmee een verpersoonlijking van het kwaad. Het communiceerde met de familie Hearst in de persoon van Donald DeFreeze alias Cinque die tapes gebruikte vol politieke verklaringen, zodat de media die boodschap in zijn volledigheid over konden nemen en lieten Patty zelf ook regelmatig boodschappen inspreken.

Paddy Chayefsky verwerkte overduidelijk elementen uit dit relaas voor het scenario van het Sidney Lumets meesterwerk "Network" uit 1976 en het is fascinerend om te zien en te horen hoe de media destijds worstelde met de manier waarop ze verslag moesten doen van het nieuws. Robert Stone weet ook duidelijk te maken dat de media-aandacht er toe leidde dat er - in ieder geval in de ogen van de geïnterviewden - van de oorspronkelijke doelen van het SLA weinig meer overbleef. Een boeiend onderwerp, inhoudelijk goed uitgewerkt maar qua vorm weinig verrassend.

Om de assimilatie van Aboriginals te bespoedigen, stelt het Brits Gemenebest in 1937 een regeling in werking waardoor kinderen van Aboriginals onder dwang opgenomen kunnen worden in Christelijke internaten. In dit magisch-realistische drama arriveert een jongen [Aswan Reid], die geen woord Engels spreekt of verstaat, in 1939 bij een missie waar nonnen Eileen [Cate Blanchett] en “Moeder” [Deborah Mailman] met hulp van de norse George [Wayne Blair] jonge Aboriginals africht als vrome, nette christenen. Thornton gaat het conflict grotendeels uit de weg en zet Eileen en Mum neer als geduldige, zorgzame en vriendelijke mensen. Het keerpunt is de aankomst van een beeld van Jezus Christus aan het kruis, een verschijning die New Boy (zoals hij consequent wordt genoemd) beroert op een manier waar Eileen grote moeite mee heeft. Een ietwat traag, maar intrigerend, oogverblindend drama vol religieuze (en soms controversiële) symboliek, met een veelzeggende, onvergetelijke ontknoping. Een indrukwekkend acteerdebuut voor Reid, die zich prima staande houdt naast de (opnieuw) uitmuntende Blanchett.

De News Kids stelen Rikkerts Opel Manta terug, krijgen ruzie met D’n Dave [Guide Pollemans] en diens Schijndelse aanhang en moet Nederland redden van een mysterieuze plaag veroorzaakt door een komeet die in Friesland is geraakt en Friezen verandert in zombies. Weinig nieuws aan de zon in deze cynische cash-in na het succes van New Kids Turbo. Wat er aan ‘nieuwe ideeën’ is, is amateuristisch uitgewerkt en (veel erger nog) totaal niet leuk. Enige goede grap: “Winkelcentrum Woensel, jonguh!”

Die vijf maten uit Maaskant verliezen hun inkomen, nondedju! Wanneer hun aanvraag voor een uitkering wordt afgewezen, verkondigen dat ze dan ook nooit meer ergens voor zullen betalen, jonguh! Dat zorgt voor chaos in Maaskantje en dat slaat over op andere delen van Nederland. De overheid schuwt geen enkele middel om een einde te maken aan die onrust en gaat over tot een belegering. Filmversie van Nederlandse YouTube-sensatie is net zo melig, absurd en politiek incorrect en geeft de fans precies wat ze willen. Haars steelt de show als blaaskaak Gerrie. Bevat cameo’s van vele bekende Brabanders. En van een handjevol buitenlanders.