Opinions

Eén van de betere films over het maken van een film (in dit geval Jean-Luc Godards baanbrekende À Bout De Souffle) met een uitmuntende cast en een regisseur die erin is geslaagd zijn cast te laten “acteren” op dezelfde ontspannen wijze als de hoofdrolspelers in À Bout De Souffle. Voor wie het niet weet: filmrecensent Jean-Luc Godard [Guillaume Marbeck] wil in navolging van zijn collega François Truffaut [Adrien Rouyard], die veel succes heeft met zijn debuutfilm Les Quatre Cents Coups, zelf de filmwereld opschudden. Hij gaat bewust zoveel mogelijk Hollywoodconventies uit de weg, onder andere door te werken op locatie zonder ingehuurde figuranten, geen uitgewerkt scenario te gebruiken en scènes maar één keer te filmen. Hoofdrolspelers Jean-Paul Belmondo [Aubry Dullin] en Jean Seberg [Zoey Deutch] maken er het beste van, ook al snappen ze (ook) niet waar Godard mee bezig is. Een amusant eerbetoon aan eigenzinnige kunstenaars in het algemeen brengt bovendien Parijs in 1959 op knappe wijze tot leven. Zeer vermakelijk!

Bewerking van ‘Waerachtige beschyvinghe van drie seylagien, ter wereld noyt soo vreemt ghehoort’, geschreven door Gerrit de Veer en uitgebracht in 1598, een jaar na de derde mislukte poging van Willem Barentsz om de doorgang naar China “om de noord” te vinden. In een weinig interessant zijplot (en een excuus voor een soort van happy end), moet deze derde expeditie van de onervaren Gerrit [Robert de Hoog] een man maken. Alleen dan zal dominee Petrus Plancius [Jan Declair] hem toestemming geven om te trouwen met zijn dochter Catharina [Doutzen Kroes]. Wat volgt is een soms was traag geregisseerde, maar aangenaam ouderwetse jongensroman over ferme jongens, stoere knapen en hoe we graag kijken naar de Nederlandse ontdekkingsreizigers van weleer. Uiteraard te nemen met een flinke korrel zout, maar onderhoudend is het wel en met met Derek de Lint als Willem Barentsz en Victor Reinier als kapitein Jacob van Heemskerck zijn de belangrijkste bijrollen uitstekend bezet.

Een niet al te snuggere boer krijgt advies om een 'liefdesgerecht' te maken van zweet, ossenhaar en uitwerpselen... en hij volgt het advies nog op ook! In Estland rolt men wellicht over de grond van het lachen bij dit soort scènes, maar ik kon alleen maar meewarig m'n hoofd schudden en me bijna hardop afvragen waar het allemaal op slaat. Ik vermoed dat er meer pogingen tot humor zijn dan ik heb kunnen ontwaren, maar grappig is dit allerminst. Het rommelige verhaal betreft de bewoners van een armoedige boerengemeenschap in vroeger tijden, die deals maken met de duivel en in ruil daarvoor een 'Kratt' krijgen waarmee hun diepste verlangens worden verwezenlijkt. Prachtig gefilmd en de openingsscène is fenomenaal, maar mede door een keur aan onsympathieke en slecht uitgewerkte karakters, alsmede door de abrupte verandering van toon, wordt het eerst verwarrend en uiteindelijk ronduit afstotelijk. Komt wel in aanmerking voor de titel 'meest bizarre verkrachtingsscène ooit', maar dat is zeker geen aanbeveling...

In 2008 zette Peter Devereaux [Pierce Brosnan] een punt achter zijn carrière in dienst van de C.I.A. nadat zijn pupil David Mason [Luke Bracey] tijdens een beveiligingsoperatie per ongeluk een kind doodschoot. Vijf jaar later komen ze in Lausanne opnieuw oog in oog met elkaar te staan, maar deze keer als tegenstanders. Peter weet te ontsnappen en probeert te achterhalen waarom en door wie zijn operatie is verraden. En wie nu eigenlijk zijn vijand is. Ouderwetse spionagethriller met een vergezocht plot, maar Donaldson zorgt ervoor dat je nooit de tijd krijg om daar teveel over na te denken en het niet geringe charisma van Brosnan (in James Bond-modus) maakt dit tot een onderhoudende, maar niet al te memorabele toevoeging aan het genre.

Sensationele (en daardoor ietwat smakeloze) reconstructie van de klopjacht op de daders van de aanslagen in Parijs die plaatsvonden op 13 november 2015. Inès Moureau [Anaïs Demoustier] leidt het onderzoek en Fred [Jean Dujardin] doet veel veldwerk. Héloïse zet Samia [Lyna Khoudri], de nicht van de verdachte Hasna [Sarah Afchain], onder druk om hen te helpen het brein achter de operatie op te sporen. Als je de makers kunt vergeven dat deze film gebaseerd is op een zwarte bladzijde uit de recente Franse geschiedenis, zul je het vakmanschap van cast en crew meer kunnen waarderen.

Nate [Jack Quaid] heeft een genetische afwijking waardoor hij geen enkele pijn voelt en is daarom zo beschermd opgevoed dat hij zichzelf een hoop dingen ontzegt. Hoewel hij onhandig is in het maken van sociale contacten heeft hij zowaar een affaire met Sherry [Amber Midthunder], een nieuwe collega bij de bank waar Nate assistent-manager van is. Wanneer Sherry wordt gegijzeld en ontvoerd bij een overval op de bank besluit Nate alle schroom van zich af te gooien en de gaven die hem zo vaak hebben belemmerd te benutten om Sherry op te sporen en te bevrijden. Rechercheurs Mincy [Betty Gabriel] en Coltraine [Matt Walsh] onderzoeken de bankoverval en verdenken Nate zelfs van medeplichtigheid. De introductie van de twee hoofdpersonages en de ontwikkeling van hun relatie is veelbelovend. Bruut en soms sadistische geweld en geforceerde humor doen afbreuk aan het aardige uitgangspunt, ondanks enkele vindingrijke momenten en de vermakelijke bijrol van Jacob Batalon als Nates gamepartner (en enige vriend) Roscoe. Voor ieder gniffelmoment is er helaas ook een zuchtmoment.

Leukemiepatiënt Tessa [Dakota Fanning met weinig overtuigend accent] heeft besloten zich niet meer te laten behandelen en het beste te maken van de tijd die haar resteert. Dat weerhoudt haar er overigens niet van zelfbeklag en cynisme dus het is geen wonder dat haar moeder [Olivia Williams] haar biezen heeft gepakt. Tessa’s vader [Paddy Considine] wil het nog niet opgeven, haar broertje [Edgar Canham] begrijpt het allemaal niet goed. Dit tienerziektevandeweekmelodrama vereist dat een mooiboy [Josef Altin] een aantal obstakels moet overwinnen voordat hij Tessa’s ridder te paard wordt. Mijn aversie voor de familie Fanning is weer gevoed. Jammer dat Considine en Williams zich aan deze draak meenden te moeten verbinden.

J. Daniel Atlas [Jesse Eisenberg], Meritt McKinney [Woody Harrelson], Henley Reeves [Isla Fisher] en Jack Wilder [Dave Franco] zijn briljante mentalisten die na een mysterieuze uitnodiging van multimiljonair Arthur Tressler [Michael Caine] de sterren worden van een spectaculaire show in Las Vegas. Tijdens één van hun shows wekken zijn de illusie dat een willekeurig toeschouwer een bank in Parijs berooft. Wanneer blijkt dat die bank precies op datzelfde moment is berooft, komt de Franse agent Alma Dray [Mélanie Laurent] naar Vegas en slaat ze de handen in een met FBI-agent Dylan Rhodes [Mark Ruffalo] om het viertal te ontmaskeren. Maar waar is het concrete bewijs? Morgan Freeman heeft een rolletje als presentator van een programma dat illusionisten ontmaskert in deze vergezochte, maar zeer onderhoudende misdaadkomedie waarin met name Eisenberg en Harrison zich duidelijk als een vis in water voelen. Probeer hier geen logica achter te zoeken, maar laat je meeslepen in de visuele razzle-dazzle en het vlotte tempo van deze pretentieloze film waar liefhebbers van mentalisme extra van zullen genieten.

Zinloos vervolg op het vermakelijke, maar bepaald niet diepgravende Now You See Me worstelt om een originele invalshoek te kiezen en weet daarom nooit te verrassen. Wel zijn er curieuze, weinig overtuigende CGI-effecten (een sequentie waarbij de vier mentalisten een speelkaart verborgen proberen te houden is typerend) en doet Daniel Radcliffe zijn entree als de zoon van Arthur Tressler [Michael Caine] die namens zijn vader wraak wil nemen. FBI-agent Dylan Rhodes [Mark Ruffalo] heeft zich nu aangesloten bij ‘The Four Horsemen’ en Morgan Freeman heeft een meer prominente rol als Thaddeus Bradley, die probeert zijn aartsrivalen te slim af te zijn. Harrelson speelt nu ook de rol van Merrits tweelingbroere Chase, hetgeen het gebrek aan originaliteit alleen maar onderstreept. Now You See Me hield je in het ongewisse, deze zwakke sequel leidt je op vervelende wijze om de tuin. Whatever...

‘The Four Horsemen’ worden uitgebreid tot 5 en krijgen hulp van jeugdige copycats als ze het opnemen tegen een machtige, steenrijke erfgenaam [Rosamunde Pike] die ze beschuldigen van het faciliteren van witwaspraktijken door criminele netwerken. Een hoop hocus pocus (met uitstekende visuele effecten) en blablabla zijn bedoeld om je zo te laten duizelen dat je het gebrek aan samenhang en originaliteit vergeet. Fleischer houdt het tempo hoog, maar dit is niets meer dan (extreem veel) gebakken lucht.

Vrachtwagenchauffeur André [Koen De Bouw] verdient wat bij met het vervoer van illegalen die hij voor een schijntje betaalt om te helpen bij verbouwingen in opdracht van Nico [Sebastien Dewaele]. Deze uitbuiting komt in een nieuw daglicht te staan wanneer André een band opbouwt met Thierry [Noa Tambwe Kabati], een vluchteling die hij betrapt bij een inbraak. Goed geacteerd sociaal drama waarbij de troosteloze Antwerpse decors de sfeer verhogen, heeft het hart op de goede plaats, maar is nauwelijks verrassend te noemen.

John [James Norton] is een 35-jarige ramenwasser die met zijn handen in het haar zit. Zijn vriendin is er tussenuit gepiept waardoor hij in zijn eentje voor hun zoontje Michael [Daniel Lamont] moet zorgen. Veel erger nog: John heeft zelf niet lang meer te leven. Daarom grijpt hij de unieke kans om met hulp van sociaal werker [Eileen O’Higgins] met Michael een aantal potentiële adoptieouders te bezoeken zodat John kan bepalen wie zich na zijn dood over Michael mag ontfermen. John is ontwapenend als de ruwe bolster, blanke pit van een vader die voor een onmogelijke keuze komt te staan en de gesprekken met de kandidaat-ouders zijn intelligent geschreven. Het grote minpunt is echter Lamont, wiens volstrekt mechanische, emotieloze vertolking de indruk wekt dat hij geen idee heeft waar het over gaat en dat hij zich niet op zijn gemak voelt voor de camera’s.

Regisseur Karl [Hans Kesting] heeft heel wat te stellen met de cast van zijn nieuwe toneelstuk. Veteraan Marius [Pierre Bokma] lukt het door privéomstandigheden maar niet om zijn tekst te onthouden en hoofdrolspeler Günter [Tom Dewispelaere] heeft een affaire met Karls vrouw Isabel [Anniek Pheifer], iets waar Günters dochter Lizzy [Friede Barnhard] ook lucht van heeft gekregen. Laat het maar aan Van Warmerdam over om een pastoor [Dirk Böhling] in de mix te gooien en te komen met een intrigerende vertelling vol verrassende en enkele ronduit bizarre twists. Van Warmerdam toont zich opnieuw een meester van de visuele vertelling: elke camerahoek en -beweging is duidelijk uitgedacht en de vreemde locaties onderstrepen dat dit verhaal balanceert op de rand van realiteit en surrealisme. Let op het enorme gestrande schip in de duinen en de vreemde locatie van het kerkgebouw waar de ontknoping van deze meesterlijk geregisseerde en geschreven aanklacht tegen een zekere vorm van hypocrisie zich afspeelt.

Een dag uit het leven van de Roemeense Angela Raducani [Ilinca Manolache], een productieassistent bij bedrijfsfilms. Ze brengt het grootste deel van haar werkdag door in haar auto waarmee ze haastig van de ene naar de andere afspraak sjeest. Ze reageert haar frustratie af op andere weggebruikers en op TikTok, waar ze onder het mom van satire – ze vergelijkt zichzelf met Charlie Hebdo – als ‘Bobita’ alle heilige huisjes omver schopt. Haar vermoeidheid bestrijdt ze met keiharde muziek en energy drink. Cynische en ironische satire over de schaduwkanten van het kapitalisme. Angela en de andere crewleden worden door hun werkgever uitgebuit om een bedrijfsfilm te maken dat in feite tot doel heeft beschuldigingen van uitbuiting te bestrijden. Eindigt met een ononderbroken take waarin zo’n filmpje tot stand komt. Ovidue Pîrsan (die zichzelf speelt) legt voor de camera waardoor hij, na ruim een jaar in coma te hebben gelegen, vanaf zijn middel verlamd raakte. Maar het bedrijf dat mede verantwoordelijk is voor het ongeluk, eist dat hij zijn woorden aanpast om hun merknaam niet te bezoedelen. De bittere toon kan afstotend werken, maar wie door die zure appel heen bijt, krijgt een intelligente satire voorgeschoteld. Jude verweeft beelden van de Angela Goes On (1982), een Roemeense film gemaakt tijdens het communistische regime, om het contrast met de moderne tijd te verscherpen. Manolache is fenomenaal en er is een merkwaardige en gedenkwaardige cameo van cultregisseur Uwe Boll.

Een bijna 50-jarige vrouw kijkt toe terwijl een Hongaarse callboy zich eerst doucht en vervolgens aftrekt op haar bed. Zodra hij is vertrokken werpt ze zich op bed en snuffelt ze aan de lakens. Vervolgens spreekt een she-male over zijn liefde voor Mozart, Schumann ... en zijn penis, die eigenlijk zijn klit is. Er is ook een ernstig gehandicapte man die blij is dat zijn penis in ieder geval nog wel werkt, iets wat wij mogen aanschouwen aan het eind van een lange sequentie in een seksclub vol SM-taferelen en dergelijke. Inderdaad, dit is ontegenzeggelijk vernieuwend, grensverleggend en taboedoorbrekend. Dat was blijkbaar voldoende reden voor de jury van het Berlijns Filmfestival om de maker dezes met een Gouden Beer te bekronen. In dat geval begrijp ik niet waarom noch "Sex voor de Buch" [1997] als "Buch, Burgers en Buitenlui" [1999] is bekroond met de Gouden Roos van Montreux! Daarin ging het óók over excentrieke/ongewone mensen die hun seksuele fantasieën graag voor de camera wilden bespreken en/of uitleven. In die programma's bleef ons tenminste al dat pretentieuze (en slaapverwekkende) pseudo-therapeutische geleuter van deze dwaze documentaire bespaard. De bedoelingen zijn goed en de geïnterviewden verdienen respect voor hun openhartigheid, maar zit weldenkend Nederland hier nu op te wachten?

In het boek ‘A Bright Future’ (2019) stellen Joshua S. Goldstein en Staffan A. Qvist dat nucleaire energie de enige duurzame en houdbare manier is waarmee we in de toekomst de elektriciteit kunnen opwekken die nodig is om aan de toenemende behoefte te voldoen. Oliver Stone gebruikt dat boek als basis voor deze overtuigende, inspirerende documentaire. Hij begint met bloot te leggen hoe en waarom er zoveel weerstand is ontstaan tegen nucleaire energie en weerlegt de ongefundeerde angsten door vergelijkingen te trekken met zowel de vervuilende fossiele energiebronnen als de schone energie de we opwekken met zon, wind en water. Ook is er aandacht voor de grootschalige initiatieven die met name in Frankrijk, China en Rusland plaatsvinden om de energie van de toekomst op te wekken. Een eyeopener die qua opzet overeenkomt met Oliver Stones even zo indrukwekkend serie The Untold History Of The United States.

Er is geen betere manier om het vak van filmregisseur te leren dan door jezelf te dwingen een verhaal te vertellen zonder dialoog, dus louter met visuele middelen. Sammy Boonstra speelt de rol van Naomi, wiens oog tijdens een tramrit in Amsterdam valt op Fama [Imaan Hammam]. De film volgt Naomi’s pogingen om te ontdekken of de aantrekkingskracht wederzijds is én of haar gevoelens ook op een andere manier kunnen worden beantwoord. Veel veelzeggende blikken die echter vaak exact hetzelfde zeggen. Antoniak heeft meer interesse in allerlei terzijdes die losjes verband houden met haar hoofdpersonen en lijkt haast geobsedeerd door de soundtrack. Die komt vooral tot zijn recht in een ruimte met een goede geluidsinstallatie of wanneer je de film (net als ik) met een koptelefoon beluistert. Maar ook dan maakt dit als geheel niet zoveel indruk.

Drie voormalige bewoners van een klein, conservatief Mexicaans dorpje keren terug naar het dorp om hun verleden onder ogen te zien. Maria [Sonia Souoh] is verstoten door haar familie maar keert terug voor de begrafenis van haar moeder. Muzikant Esteban [Noé Hernández] keert naar drie jaar terug om zich te herenigen met zijn echtgenote Chabela [Aida López] en roept het traditionele dorpstribunaal bijeen wanneer blijkt dat Chabela een relatie blijkt te hebben met José Luis [Jorge Doal]. Tenslotte keert marktverkoopster Toña [Myriam Bravo] terug uit gecorrumpeerde Mexico City om haar dochter te bezoeken en gaat daar keihard de confrontatie aan met haar moeder en stiefvader. De verhaallijnen zijn slim met elkaar verweven geven een indringend beeld van de worsteling van drie vrouwen met hun seksuele identiteit, verlangens en trauma’s.

De sfeer bij de bruiloft van de welgestelde Marianne [Naian González Norvind] en Alan [Dario Yazbek Bernal] slaat om wanneer een oude bediende [Eligio Meléndez] Mariannes moeder Pilar [Patricia Bernal] smeekt om 200.000 Pesos voor de operatie van zijn vrouw, die ook jarenlang voor de familie heeft gewerkt. Hoewel Piral en Marianne sympathie hebben voor de oude man probeert Mariannes broers Daniel [Diego Boneta] de man af te poeieren. Dat had hij wellicht beter niet kunnen doen want kort daarop draaien de bedienden de zaken om wanneer gewapende buitenstaander binnendringen en de rijke elite te grazen nemen. Het satirische uitgangspunt is bepaald niet origineel, zeker niet in het horrorgenre, maar al met al is het niet slecht gedaan en er zijn een paar schokkende momenten.

ET, Invaders from Mars en een vleugje Poltergeist. Althans, op papier dan... althans, dat moet Juan Piquer Simón gedacht hebben toen hij besloot deze film te maken. Hij slaat de plank echter volledig mis, al doet de 10-jarige Óscar Martin zijn best om het dwaze verhaal enig leven in te blazen. De kostuums zijn hilarisch slecht, maar dat geldt zeker ook voor het verhaal. Een kansloos prulletje.

Met tegenzin bezoekt drummer Sam het feestje van zijn ex-vriendin [Sigrid Bouaziz] om wat van zijn spullen, waaronder een paar tapes, op te halen. Terwijl hij in zijn kamer bezig is komen de andere feestgangers op mysterieuze wijze om het leven. Sterker nog: Parijs lijkt over te zijn genomen door vleesetende zombies. Sam barricadeert zich in het appartementencomplex en moet zijn best doen om te overleven en te strijden tegen de verveling. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Pit Amargen die goed naar Romero’s oorspronkelijke Living Dead-trilogie heeft gekeken en daar de nodige ideeën uit heeft overgenomen. Gelukkig zijn er voldoende originele ideeën (waaronder Sams creatieve pogingen om muziek te maken) en het is verfrissend om weer eens een zombiefilm te zien waarin het gaat om het personage en niet om eindeloos bloedvergieten.

Criminelen, politieagenten die undercover werken en corrupte politieagenten die criminelen blijken te zijn komen tegenover elkaar te staan in een grote nachtclub in Parijs. Het resultaat is een serie spectaculaire, en voortreffelijke gemonteerde gewelddadige confrontaties die elkaar zo snel opvolgen dat je geen tijd hebt om je al teveel druk te maken om het warrige plot. Zeer goed gemaakt, maar het valt niet mee om de goeden van de slechten te onderscheiden.

Een jonge crimineel staat perplex wanneer zijn medegevangenen in de beruchte Abidjan-gevangenis hem uitroepen tot ‘Roman’ en verwachten dat hij ze vermaakt met een verhaal wanneer de maan rood is. Ondanks een moeizame start weet hij zijn draai te vinden door het tragische verhaal te vertellen van de jonge crimineel Zama. Lacôte besteedt veel aandacht aan de kracht en de traditie van het verhalen vertellen door de gevangenen Romans verhaal te laten ondersteunen met behulp van pantomime en zang. Lacôtes visualiseringen van de verhalen zijn fraai en er is altijd een onderhuidse spanning, vooral dankzij het intense spel van Tientcheu als de getormenteerde, imposante Blackbeard. Terecht veelvuldig bekroond.

De proloog maakt duidelijk dat 20% van de (aangegeven) moordzaken in Frankrijk niet wordt opgelost en dat deze film gaat over een zaak die behoort tot die 20%. Dus we moeten kijken naar misdaadmysterie waarvan we van tevoren al weten dat de dader niet wordt achterhaald? Nou, daar ben je mooi klaar mee! Schijnbaar gaat het meer om het proces en de volharding en toenemende frustratie van de onderzoekende rechercheurs. En het helpt niet dat bij voorbaat al duidelijk is dat elke nieuwe aanwijzing nergens toe leidt. Een zonderlinge whodunit.

Korte, maar krachtige misdaadthriller over een zwerver [Leon M. Lion] en een oplettende detective [John Stuart] die in een leegstaand, bouwvallig huis stuiten op een lijk en daardoor betrokken raken bij een bende juwelendieven. Hitchcocks schaduwspel doet meteen denken aan Nosferatu, terwijl de rol van een vrouwelijke infiltrant en de aanwezigheid van handboeien voorbodes zijn van The 39 Steps. Pretentieloos en goedkoop gemaakt, maar met een speelduur van amper 60 minuten en een razend tempo mag dat de pret nauwelijks drukken.

Het is geen wonder dat deze 13-in-een-dozijn-thriller direct op DVD verscheen. John Cusack slaapwandelt door zijn rol in een thriller die zijn dynamiek meer haalt uit de 'flitsende' (lees: rommelige) montage dan uit enige spanningsopbouw of een boeiend plot. Cusack speelt een CIA-agent die na een verprutste operatie wordt veroordeeld tot het bewaken van een 'numbers station', van waaruit gecodeerde (en niet traceerbare) cijfercodes gebruikt worden om geheime orders te verspreiden aan CIA-agenten. Niet geheel toevallig is de enige gebruiker van dat station een aantrekkelijke jonge vrouw [Malin Akerman] en is een boef (waarvan de identiteit niet zo moeilijk te raden is) iets van plan waardoor Cusack de bevallige dame in bescherming moet nemen. Een B-film met een B-cast die hooguit goed is voor diegenen die graag in slaap vallen op de bank. Prima TV-voer voor na middernacht. Welterusten!

Het is 1956 en de Duivel heeft een manier gevonden om zich te verplaatsen van kerk tot kerk. Schijnt iets te maken te hebben met een relikwie dat in een van die religieuze gebouwen verstopt is, waarmee de duivel ‘ongelofelijke krachten’ zou krijgen. Extreem vergezocht verhaal is excuus voor meer van hetzelfde: duistere ruimtes, langdurige stiltes, geheimzinnige schaduwen en de bekende schrikeffecten die weinig schrik (meer) aanjagen. Chaves weet zo nu en dan een onheilspellende sfeer op te roepen, maar zit helaas opgezadeld met een bak clichés.

Wiskundig gezien is de kans dat er weer eens fatsoenlijke horrorfilm in de bioscoop komt weer een stukje gestegen. Dit is meer van hetzelfde fantasieloze geneuzel waar we al te lang mee worden opgezadeld. Schrikeffecten die je - mede door opzichtige muzikale cues - ruim van tevoren ziet (en hoort) aankomen, monsterlijke wezens met de kop van Marilyn Manson, verwijzingen naar de bijbel, de zoveelste demon uit één of ander oud geschrift en niet te vergeten een hoop CGI-geweld dat moet compenseren voor een gebrek aan échte spanning. Taissa Farmiga, het (veel) jongere zusje van Vera, is wel een slimme keuze voor de rol van de jonge Lorraine Warring uit The Conjuring (2013). Waarom ze hier Irene heet is mij een raadsel, maar dat geldt ook voor de keuze voor Jonas Bloquet als Frenchie en diens verschrikkelijke pogingen tot humor die de plank totaal misslaan. Het is bijzonder dat dat opvalt, want de hele film is één grote miskleun. Basta, hoogste tijd voor een goede horrorfilm. Eerlijk gezegd zou ik al vrede met iets middelmatigs, als het maar beter is dan dit.

Boeiend, maar ietwat pretentieus portret van een aantal wielrenners dat zich schikt in de door buitenstaanders veelal als ondankbare rol als knecht in het wielrennen. We zien onder anderen hoe Chris Anker Sørensen op blote voeten door het licht besneeuwde Noorse landschap rondloopt en neerstrijkt in een beekje zodat het beter bestand is tegen de koud. Matelis volgt de knechten tijdens verschillende wedstrijden door de ogen van de artsen die de vechters in de achterhoede helpen na ernstige valpartijen en toont daarmee dat deel van de grote wielerwedstrijden dat we nooit te zien krijgen. Er is zijn ook opmerkelijke beelden van het werk van deze knechten in het peloton die bevestigen wat de betreffende coureurs aan het begin al zeggen: een overwinning voor een teamgenoot is een overwinning voor ons. Niet te missen voor liefhebbers van wielersport.

Van Der Bilt gaat voor ouderwets melodrama door zich te richten op de relatie tussen Reichsmarshall Hermann Göring [Russell Crowe] en psychiater Doug Kelley [Rami Malek], die moet toezien op de geestelijke gezondheid van alle Nazi-kopstukken die terechtstaan en probeert Göring te doorgronden. Shannon speelt de Amerikaanse rechter die Göring tijdens een internationaal tribunaal dient te verhoren. Crowes regie is zo subtiel als een mokerslag en dat gaat vooral ten koste van Malek, die zeker tegen het einde erg overdreven acteert. Onderhoudend en interessant voor degenen die weinig weten over de Nuremberg Trials (en het lot van Göring), voor kenners van het superieure Judgment At Nuremburg is het iets te veel gescheer en onvoldoende wol.