La Nouvelle Femme (2023)

Verfilming van een belangrijke episode uit het leven van Maria Montessori anno 1900. Je wordt weer eens met je neus op een mannensamenleving gedrukt waarin voor een onafhankelijke vrouw nauwelijks plaats is, laat staan voor ideeën waarin liefde voor het kind een centrale plaats zou moeten innemen in onderwijs. Degelijk gemaakt, enigszins geromantiseerd en filmisch recht voor de raap.

Regie: Léo Todorov Courtisane en artiest Lili d’Alengy [Leïla Bekhti] ontvlucht Parijs om te voorkomen dat haar clientèle ontdekt dat haar dochter Tina [Rafaëlle Sonneville-Caby] een “imbeciel” is. Ze komt terecht in Rome, waar ze kennismaakt met Giuseppe Montesano [Raffaele Esposito] en Maria Montessori [Jasmine Trinca]. Maria rondde als eerste vrouw een universitaire studie in medicijnen met succes af en werkt samen met Giuseppe aan een methode waarmee ze “imbecielen” als Tina de basiskennis van lezen, schrijven en rekenen aanleert met als doel hun zelfstandigheid te bevorderen en – belangrijk voor de financiers – ze de kans te geven een nuttige bijdrage aan de maatschappij te leveren. Zwalkende biografie maakt vooral indruk wanneer het zich richt op de ontwikkeling van Tina en haar klasgenoten. Veel later halen Todorov en coscenarist Catherine Paillé vrij plotseling het belang van moederschap en de discriminatie tussen Maria en Giuseppe aan. Dat onderstreept het gebrek aan een eenduidige visie die de ongetwijfeld goede bedoelingen van de makers dwarsboomt.

Mooi geschoten film met een feministische inslag, die eens te meer verduidelijkt dat man en vrouw gelijkwaardig zijn en gelijke rechten hebben zonder welke vorm van onderdrukking dan ook. Maria Montessori was 1 van die voorvechters. Het patriarchaat in die tijd wordt goed in al zijn stuitendheid naar voren gebracht. De leermethode die zij ontwikkelde is tot op heden ten dage nog steeds actueel. Goed spel Trinca en Bekhti