Opinions

Niet al te diepgravende biografische documentaire over de legendarische Russische balletdanseres Rudolf Nureyev. Behandelt netjes zijn extreem armoedige jeugd, de letterlijk en figuurlijk loodzware reis naar Leningrad waar hij uitgroeide tot de beste Russische balletdanser van zijn generatie, zijn besluit om over te lopen naar het vrije Westen in Parijs, zijn rivaliteit en vriendschap met Erik Bruhn, zijn succesvolle samenwerking met prima ballerina Margot Fonteyn en zijn strijd tegen AIDS. Regisseurs David en Jacqui Morris tonen geen pratende hoofden maar maken gebruik van geluidsopnames van interviews. Visueel is deze film echter een puinhoop en lijkt het op een samenraapsel van momenten uit verschillende documentaires. Dit werkt het beste wanneer het reconstructies in de vorm van modern ballet combineert met op de achtergrond geprojecteerde filmbeelden. De regisseurs wenden zich echter ook tot propagandafilms, oud archiefmateriaal en fragmenten uit TV-shows als Parkinson, maar je krijgt zelden de tijd om de beelden op je in te laten werken waardoor je de draad gemakkelijk kwijt raakt.

Een verpleegster gebruikt haar vaardigheden [zowel professioneel als seksueel] om wraak te nemen op een ieder die haar niet aanstaat, vooral vreemdgaande mannen. Een exploitatieve horrorfilm - die alleen in de bioscoop draait als onderdeel van een packagedeal waardoor de plaatselijke bioscoop een A-film voor een lagere prijs kan inkopen - met lachwekkend veel vrouwelijk schoon - vooral naakt - in het eerste deel, waanzinnige voice-overs, weinig overtuigende special effects en Judd Nelson, was waarschijnlijk in de oorspronkelijke versie al zo slecht dat de makers geprobeerd hebben er een soort van persiflage van te maken. Het probleem is dat de hoofdrolspeelster over geen greintje acteertalent beschikt en je oordeel afhangt van jouw definitie van ´films die zo slecht zijn, dat ze leuk zijn´. Ik vond 'm ongeveer 10 minuten lachwekkend, daarna ronduit slecht

De openingsscène (die overigens gejat lijkt uit de eerste Harry Potter) is zo duidelijk geanimeerd dat je denkt dat je naar een tekenfilm gaat kijken. Was dat maar waar, want de CGI-achtergronden zijn ondermaats in deze fantasy gebaseerd op het muziekstuk van Pyotr Ilyich Tchaikovsky. Het betreft een meisje [Mackenzie Foy] dat tijdens haar zoektocht naar de sleutel van een magisch ei in een magisch land terecht komt. Ze wordt door een soldaat [Jayden Fowora-Knight] aangezien voor de dochter van koningin (haar moeder is overigens dood) en daardoor raakt ze betrokken bij een langdurige strijd om de Four Realms uit de titel en doet ze er alles aan om die te beëindigen.

Flinterdun verhaal en Foy en Knight leveren matige acteerprestaties af. Keira Knightley heeft plezier in haar rol als Sugarplum en Helen Mirren mag weer eens komen opdraven in een klein rolletje. Een handjevol aardig visuele ideeën kan de film niet redden, maar dit is dan ook vooral gericht op niet al te kritische kinderen. Hun ouders kunnen beter hun ogen sluiten en genieten van de prachtige score van James Newton Howard.

Na de plotseling dood van zijn zus Janet [Melissa Gelfin] en zijn zwager [Jeff Janson], laat Michael Maxwell [Ben Stiller] zijn drukke werkzaamheden liggen om wat administratieve zaken af te handelen die betrekking hebben op zijn neefjes Justice [Homer Janson], Junior [Ulysses Janson], Simon [Arlo Janson] en Samuel [Atlas Janson]. Hij had er niet op gerekend dat sociaal werker Gretchen [Linda Carellini] hem zou meedelen dat hij tijdelijk de voogdij over zijn neefjes zou krijgen, totdat ze een geschikt pleeggezin heeft gevonden. De jongens zijn thuis geschoold en gedragen zich bepaald niet voorbeeldig, bovendien wil Michael nauw contact houden met zijn baas Carol [Ari Graynor]. Het botert niet al te best, maar daar komt uiteraard verandering in. Begint als een variant op Meet The Parents met een poep- en scheetgrap en Stiller maakt een onverschillige indruk, ook wanneer het sentimentele verhaal naar het onvermijdelijke happy end toewerkt. De finale is origineel, maar lijkt wel uit een andere film te komen.

Ter afsluiting van een glansrijke carrière deed open waterzwemmer Diane Nyad in 1978 een vergeefse poging om de 103 mijl van Cuba naar de Florida Keys te zwemmen. Op haar 60e verjaardag zit het Diane [Annette Bening] dwars dat ze vanwege haar leeftijd wordt afgeschreven en ze besluit om haar mislukte missie alsnog te volbrengen. Na 30 jaar niet gezwommen te hebben hervat ze haar training, geholpen door haar vriendin, vertrouweling en coach Bonnie Stoll [Jodie Foster]. Bening en Foster zijn in alle opzichten een prachtig paar en geven dit inspirerende een uiterst aangename feelgoodfactor, daarbij geholpen door de uitstekende Rhis Ifans als de navigator die constant moet opboksen tegen Diana’s weigering om op te geven. Biedt veel meer dan de gemiddelde sportbiografie en laat je gegarandeerd achter met een glimlach.

Wie denkt dat arthouse en porno niet samengaan, heeft gelijk. Von Trier levert hier het bewijs in deze hopeloze ripoff van Deep Throat waarin een psycholoog [Stellan Skarsgård] de gehavende nymfomaan Joe [Charlotte Gainsbourg] op straat aantreft en besluit een “lang” en “moraliserend” verhaal aan te horen. Wat volgt is een aaneenschakeling van softpornoscènes met Stacy Martin als de jonge Joe (en hier en daar een closeup voor de liefhebbers) voorzien van een psychologische analyse en gevolgd door een hoop gemoraliseer. De “dokter” in Deep Throat was bedoeld als komische noot. Daar is hier geen sprake van. Moraliserende porno, een grotere verschrikking heeft de cinema zelden voortgebracht.