Opinions

Fraai gefotografeerd en met een aantal sterke vertolkingen, onder anderen van Udo Kier als een meedogenloze echtgenoot en Harvey Keitel als een ogenschijnlijk goedwillige priester. Maar hoewel regisseur/scenarist Václav Marhoul zegt dat dit een film over liefde is, valt daar verdacht weinig van te merken.

Door de emotieloze vertolking van Petr Kotlár als de jonge vluchteling die onderweg is 'naar huis' si dit vooral een opeenstapeling van gruwelijkheden en mishandelingen waar de kleine vluchteling ooggetuige, dan wel slachtoffer van is. Je wordt als kijker murw gebeukt door alle ellende zonder dat er sprake lijkt te zijn van enige emotionele ontwikkeling. Er is een sterk einde, maar door de troosteloze en langdradige benadering van Marhoul heeft dat bij lange na niet de impact die het zou moeten hebben. Lees liever het boek (nog) eens.

Paul [Nicolo Pasetti] is verloofd met Saskia [Hanna Plaß[ en Mely [Seyneb Saleh] met Matthias [Nico Rogner] wanneer er een vonk tussen hen overspringt die hen doet twijfelen of ze wel de juiste huwelijkspartner hebben gekozen. Te luchtig en vergezocht om serieus te nemen, maar van komedie moet dit het ook niet hebben. Kabbelt rustig voort dus je hoeft de aandacht er niet bij te houden om het te kunnen volgen.

In haar strijd tegen kanker kwam Janneke van Rees oog in oog te staan met de dood. Ze besefte dat ze niemand alleen wil laten sterven en bood zich aan als Nachtwaker, iemand die namens directe familie vooral ’s nachts waakt bij mensen die op sterven liggen. Ze vertelt over haar ervaringen en opmerkelijk genoeg zien we haar aan het werk met mensen die op het punt stonden te sterven. Vanwege het onderwerp is dit zonder meer een ongemakkelijke en gewaagde documentaire, maar het is van grote waarde omdat het taboes over het stervensproces wegneemt. De scènes met Jannekes familie komen wel wat gekunsteld en geforceerd over.

David Lynch heeft een klein rolletje aan het begin van deze film en was tevens uitvoerend producent bij deze ietwat overgestileerde vampierenthriller die zich afspeelt in hedendaags New York. Nadja [Elina Löwensohn] is de dochter van Dracula en zij is naar New York gekomen om het lichaam van haar vader te cremeren en haar tweelingbroer Edgar [Jared Harris] te ontmoeten. Dracula is gedood door Van Helsing [Peter Fonda] wiens borg wordt betaald door zijn neef Jim [Martin Donovan], die - in één van de vele twists in dit verhaal - Nadja's echtgenoot blijkt te zijn. Van Helsing is vastbesloten Dracula's lichaam zelf te vernietigen, dus wanneer hij ontdekt dat diens lichaam is verdwenen uit het mortuarium gaat hij met Jim op zoek.

De zwart-wit fotografie draagt bij tot de sfeer van deze erotische vampierenthriller waarin Fonda één van zijn beste rollen sinds Easy Rider speelt. Löwensohn is ook voortreffelijk in de hoofdrol, maar het veelvuldige gebruik van de PXL-2000 camera (een Fisher Price speelgoedcamera), een favoriet bij experimentele filmmakers, werkt al gauw verstorend.

Degelijk gemaakte oorlogsfilm doet nu vrij formulematig aan, met de wat stereotiepe karakteriseringen en de aandacht voor de spanningen tussen de soldaten en hun meerderen. Veel van de scherpe kantjes uit het gelijknamige boek van Norman Mailer zijn eraf gehaald. De door Raoul Walsh goed geregisseerde gevechtsscènes maken deze verder weinig opzienbarende combinatie van drama en actie nog de moeite waard voor liefhebbers van het genre.

Deze remake van de klassieke parodie uit 1988 was sowieso gedoemd te mislukken. De trailer benadrukt dat dit verlate vervolg over Frank Drebin Jr. [Liam Neeson] een “nieuwe stijl” hanteert. Dat kun je wel zeggen, want de barrage aan inventieve visuele en verbale grappen vol slimme woordspeling met karakteracteurs die hun rol met gladgestreken gezicht spelen, is verworden tot een platvloerse, infantiele komedie met acteurs die tevergeefs proberen grappig te zijn. Doet meer denk aan de filmreeks met Austin Powers (waaruit het de meest smakeloze grappen jatte) dan aan The Naked Gun en is zeker niet aan te raden voor fans van The Naked Gun of de cultserie Police Squad! Neeson is geen Nielsen, maar dat zal geen verrassing zijn.

Goedkoop gemaakte, maar vlotte en stijlvolle thriller heeft een sterke proloog waarin het geheim dat voormalig prostituee Kelly [Constance Winters] probeert te verbergen terwijl ze een nieuw leven opbouwt in het rustige stadje Grantville. Uiteraard blijkt haar verleden haar te achtervolgen en dreigt dat haar hoop en haar dromen voor de toekomst uiteen te doen spatten. Winters is uitstekend in de hoofdrol en onder de regie van Samuel Fuller verveelt deze thriller geen moment, ondanks het feit dat de budgettaire soms iets te duidelijk zichtbaar zijn.

Gezien de tijd waarin deze film is gemaakt mag je gerust grote vraagtekens zetten bij de motieven van de makers van deze film, waarin blank en zwart lijnrecht tegenover elkaar komen te staan... en de blanke held uiteraard de sympathie van de kijker heeft! Anno 2018 zijn de beelden van olifanten die worden afgeschoten (en niet allemaal voor ivoor) waarschijnlijk nog controversiëler. Dat neemt niet weg dat dit een vakkundig gemaakte film is met een aantal actiescènes die nog steeds indruk maken, vooral een nauwkeurig gechoreografeerd mesgevecht tussen 'man' [Cornel Wilde] en één van zijn achtervolgers. De Afrikaanse percussiescore doet de adrenaline nog meer stromen, maar dit blijft een dubieus werkje.

Emma Thompson keert terug als Nanny McPhee en nam opnieuw het scenario voor haar rekening. Deze keer komt de even afzichtelijke als doortastende kinderjuffrouw Isabel Green [Maggie Gyllenhaal] te hulp, die tijdens WOII niet alleen de familieboerderij runt terwijl haar man strijdt tegen de vijand, maar ook nog haar kinderen in het gareel moet zien te houden. Het wordt er nog moeilijker op wanneer een neefje en een nichtje, allebei verwende snotneuzen, op bezoek komen. Het is direct hommeles tussen de kinderen, dus is het nodig dat Nanny McPhee ze allemaal een aantal levenslessen leert. Het is allemaal erg luchtig, met veel slapstickachtige kuren en een keur aan schattige diertjes. Sentiment ligt ook altijd op de loer, maar mede dankzij Rhys Ifans (als Isabels zwager), Maggie Smith en Sam Kelly (als Mrs en Mr Docherety), blijft het allemaal goed in balans. En de synchroonzwemmende biggetjes zijn hilarisch.

In Oktober 2019 was er een inval in de huizen van de Haagse wethouder Richard de Mos en Haags gemeenteraadslid Rachid Guernaoui wegens vermeende corruptie. PowNed volgde De Mos over een periode van twee jaar van onzekerheid. Niet alleen voor hem, maar ook voor de bewoners van Den Haag en niet te vergeten de overige gemeenteraadsleden die na de verkiezingen van 2022 (begrijpelijkerwijs) geen coalitie willen vormen met een partij waarvan de leider (De Mos) nog altijd onder verdenking staat. De Mos en Atilla Akyol, een ondernemer die een sleutelrol zou hebben gespeeld bij de corruptie, nemen geen blad voor de mond over wat zij hebben gedaan en halen enkele intrigerende kritiekpunten aan. Het is aan de kijker (en de rechter) om te bepalen of we hier te maken hebben met naïeve, enthousiastelingen of over gehaaide gluiperds. Sowieso is het prettig om een politicus te horen die zien te horen die zich niet beter probeert voor te doen dan hij is. Joep Dohmen, de NRC-journalist wiens onderzoek leidde tot de aanklacht, zorgt voor de balans. De titel verwijst naar een uitspraak van een SGP-gemeenteraadslid waarmee hij de situatie in Den Haag trachtte te verwoorden.

De militaire carrière van Napoleon Bonaparte [Joaquin Phoenix] waarin al zijn beroemde veldslagen in afgeraffelde vorm voorbij komen. Aan de hand van correspondentie tussen Napoleon en Josephine [Vanessa Kirby] ontdekken we dat dat Napoleon in zijn liefdesleven eigenlijk maar een infantiel, sneu ventje was. Een vreselijke combinatie van farce (de seksscènes), romantisch drama en oorlogsepos dat volledig voorbijgaat aan de persoonlijke kwaliteiten waarmee hij de loyaliteit van zijn soldaten wist te winnen. Een film met een identiteitscrisis die verder wordt belemmerd door een zwakke, bij vlagen bizarre ondersteunende cast (droogkomiek Miles Jupp als Keizer Francis I?) en als los zand aan elkaar hangt. Ridley Scott heeft meer interesse in rondvliegende ledematen dan in diepgang, al biedt de fatale Slag bij Waterloo in ieder geval nog iets van spektakel, al verbleekt het volledig bij Abel Gances Napoleon (1927) en Sergey Bondarchuks Waterloo (1970).

Schrijvers Didi Gnocchi en Matteo Moneta laten het feit dat Napoleon verantwoordelijk was voor honderdduizende doden en de steden die hij veroverde beroofde van hun kunst niet ongenoemd, maar dat behandelen ze zoveel mogelijk als noodzakelijke terzijdes in deze lofzang op Napoleon. Op rommelige wijze wisselen anekdotes uit Napoleons leven zich af met besprekingen van de belangrijkste kunstwerken die hij wist te ‘verzamelen’ en te ‘behouden’ voor het nageslacht. Het Louvre zou het Louvre niet zijn zonder Napoleon, maar het gaat te ver om Napoleon neer te zetten als een beschermeling der kunsten, temeer daar hij ze veelvuldig gebruikte voor propagandadoeleinden. Gnocchi en Moneta durven zelfs te beweren dat Napoleon de Slag om Waterloo verloor ‘omdat hij er geen zin meer in had’. Ongeacht je mening over Napoleon is dit een chaotische en oppervlakkige documentaire. En waarom er zoveel waarde wordt gehecht aan de eerste uitvoering van een Te Deum dat speciaal voor Napoleons kroning tot Koning van Italië is mij een raadsel. Ik ben geen connaisseur op het gebied van ‘klassieke muziek’, maar het resultaat (dat live wordt uitgevoerd tijdens de aftiteling) maakt weinig indruk. Jeremy Irons gemanierde voordrachten evenmin.

Dit is in veel opzichten een remake van Son of Saul. Juli Jakab schittert als Írisz Leiter, die tevergeefs probeert voet aan de grond te krijgen in de hoedenwinkel die haar ouders - die stierven tot Írisz twee was - oprichtten. Wanneer Írisz bij toeval ontdekt dat ze een broer heeft en dat die zich in Boedapest bevindt, besluit ze naar hem te zoeken. Al snel blijkt dat hij een niet al te beste reputatie heeft, maar Írisz is vastbesloten contact te krijgen met haar enige nog levende familielid.

Uitstekend geproduceerd, met veel aandacht voor kostuums, make-up en sets. Het verhaal speelt zich af in Oostenrijk-Hongarije in de aanloop naar WO I en László Nemes slaagt erin om de politieke onrust en de daaruit voortvloeiende chaos te reconstrueren. Waarom hij daarvoor gebruik maakt van dezelfde filmtechnieken die hij gebruikt in Son Of Saul is echter een raadsel. In die film was dat gerechtvaardigd, omdat de hoofdpersoon zich afsluit van wat hij om zich heen ziet. Deze film gaat juist over een vrouw die tijdens haar zoektocht een voor haar onbekende wereld ontdekt, maar Nemes vond het helaas niet nodig om zijn filmische stijl aan te passen. Wat revolutionair was in Son Of Saul lijkt hier een gimmick te zijn geworden. Dat geldt overigens ook voor het laatste shot van deze intrigerende, maar niet geheel geslaagde film.

Om haar vader [Lars Mikkelsen] financieel te kunnen steunen om haar zieke en catatonische moeder [Sonja Richter] de benodigde zorg te geven, gaat de 16-jarige Marie [Sonia Suhl] aan de slag in de visserij op het kleine eiland waar ze woont. Daar krijgt ze te maken met structureel seksisme en wordt ze zelfs doelwit van aanranding. Die ontwikkelingen vallen samen met fysieke ontwikkelingen die angst aanjagen, ook bij haarzelf. Eén van de vele bodyhorrorfilms uit de jaren 10 die zich onderscheidt door de setting en het sterke spel van Suhl, maar de uitwerking van het basisidee is redelijk voorspelbaar.

Een intrigerend openingsshot dat doet denken aan The Evil Dead, een blond meisje (Heather O'Rourke alert!!!) dat in een kapotte telefooncel gesprekken voert en een moeder die haar kost verdient als spiritueel medium. Wanneer vaderlief ook nog eens vermist raakt bij een duikexpeditie in een diepe grot, zijn alle ingrediënten aanwezig voor een dijk van een horrorthriller. Helaas moeten we vervolgens anderhalf uur kijken naar Merel [Thekla Reuten], die een jaar later nog steeds zwelgt in zelfbeklag en geen enkel oog heeft voor zoon die overduidelijke symptomen van depressie vertoont (iets wat blijkbaar ook zijn school volledig is ontgaan, en een dochter die doet alsof haar vader nog leeft. “Ik verzeker je dat er niets gebeurt”, zegt vader John [Fedja van Huêt] ergens halverwege in een flashback. Gelijk heeft hij, want De Jongs scenario laat teveel belangrijke vragen onbeantwoord, zit vol niet nader uitgewerkte afleidingsmanoeuvres en blijkt uiteindelijk oppervlakkig en ontzettend afgezaagd te zijn. De ontknoping is zo banaal dat het je waarschijnlijk eerder doet gniffelen dan sniffelen. Als je dat nog kunt opbrengen dan.

Grotendeels goed geschreven film waarin Freddy [regisseur Sebastián Silva] en Mo [Tude Adebimpe] proberen een kind te krijgen met hun vriendin Polly [Kristen Wiig] als draagmoeder. Niets lijkt hun geluk in de weg te kunnen staan, totdat ze geconfronteerd worden met een buurtbewoner bijgenaamd The Bishop, die zijn haat jegens homo's niet onder stoelen of banken steekt. Het feit dat The Bishop een ernstige psychische aandoening heeft maakt zijn reacties onvoorspelbaar en daardoor weten Freddy, Mo en Polly niet goed hoe ze met diens intimiderende gedrag om moeten gaan.
Het valt te prijzen dat Silva's scenario zware dilemma's opwerpt en smaakvol omgaat met controversiële thema's, maar de melodramatische wending in het laatste kwart lijkt wel uit een hele andere film te komen.

Verfilming van het waargebeurde verhaal van Luca Trapanese [Pierluigi Gigante], een alleenstaande Italiaanse man die een zorgcentrum voor mensen met een verstandelijke beperking heeft opgericht en dolgraag een kind wil adopteren, ongeacht diens medische of persoonlijke dossier. Maar in Italië is adoptie louter het voorrecht van gehuwde stellen. Luca zou de eerste alleenstaande persoon zijn die mag adopteren en dat maakt de weg naar adoptie lang en zwaar. Luca krijgt steun van Teresa Raniere [Teresa Saponangelo], die het systeem van binnen en buiten kent. Mollo betreedt allerlei zijpaden, waaronder Luca’s eerst homoseksuele ervaring met jeugdvriend Lorenzo [Alessandro Piavani], maar die zijn uiteindelijk van geen enkele betekenis en leiden alleen maar af van de centrale verhaallijn. De enige rake momenten zijn die waarin hij leert zorgen voor Alba, een baby met een verstandelijke beperking, en het enige momenten waarin hij zijn gevoelens over het hele proces de vrije loop laat. Een interessant verhaal dat een veel interessantere en meer meeslepende film had kunnen en moeten opleveren.

Natchez is een stadje met ongeveer 14.000 inwoners aan de Mississippi. De lokale ‘Garden Club’ houdt de plaatselijke economie al generatieslang overeind door de 19e-eeuwse, statige woningen te onderhouden, open te stellen voor publiek en rondleidingen te verzorgen. Maar de geschiedenis van Natchez is nauw verweven met de slavernij, omdat het de locatie was voor de op een na grootste slavenmarkt in het land. Anno 2025 is het stadje verdeeld tussen mensen die het oude, romantische beeld (denk: Gone With The Wind) in stand (willen) houden en mensen die juist de duistere onderkant van die geschiedenis belichten. Herbert filmde verschillende rondleidingen, spreekt met rondleiders en bewoners, maar beperkt zich tot registreren en laat het oordeel over aan de kijker. Boeiend en relevant, schokkend en amusant en een scherp portret van de verdeeldheid over de nationale geschiedenis die de huidige Amerikaanse politieke en sociaal-maatschappelijke kenmerken voor een groot deel bepalen.

73 uur voor National Championship College Football kondigt quarterback LeMarcus James [Stephan James] via Twitter aan dat hij weigert te spelen omdat hij, maar vooral het gros van de medespelers, geen cent van de miljoenen zien die aan dit sportevenement worden verdiend. Hij krijgt steun van team- en kamergenoot Emmett Sunday [Alexander Ludwig], maar al gauw proberen de machthebbers in de footballwereld hem goedschiks of kwaadschiks over te halen om van gedachten te veranderen. Het scenario van Adam Mervis maakt duidelijk hoe zwaar het is om in de Amerikaanse sportwereld kritiek te uiten op het bestaande systeem. In feite bestaat dit sportdrama slechts uit een aaneenschakeling van woordenwisselingen tussen verschillende partijen, maar de dialogen zijn geschreven met inzicht in de belangen van de betrokken partijen. De acteurs krijgen de kans om de schitteren Simmons grijpt die met beide handen aan, maar de absolute uitblinker is Uzo Aduba als de meedogenloze Katherine Poe die in een indrukwekkende (Oscar®waardige) monoloog duidelijk maakt wat haar achterliggende motieven zijn.

In 1994 gooide Oliver Stone werkelijk alle remmen los in Natural Born Killers, met het verhaal van serie-moordenaars [of zijn het massa-moordenaars?] Mickey [Woody Harrelson] en Mallory [Juliette Lewis] die in korte tijd tientallen mensen vermoorden omdat ze toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren. Maar omdat Mickey & Mallory altijd één iemand laten leven om het verhaal na te vertellen, worden ze snel beroemd. Wanneer een fanatieke, extreem egocentrische TV-misdaadjournalist [Robert Downey Jr] een special over Mickey & Mallory besluit te maken, ontstaat er een waanzinnige media-hype waardoor ze talloze fans krijgen die alles doen om een glimp van het moordlustige duo te krijgen.

Natural Born Killers is allesbehalve subtiel: de melancholische openingsklanken van Leonard Cohen staan in schril contrast tot de bloederige openingsscène, waarin Stone de camera constant in beweging houdt en daarmee een desoriënterend effect schept en door steeds andere stijlmiddelen te gebruik is het geweld afwisselend stripachtig, schokkend en hilarisch, maar immer fascinerend is. Het point-of-view-shot van een kogel die zich in het hoofd boort van één van de bedienden in de openingsscène is ronduit surrealistisch maar ook geniaal. De film zit bomvol met zulke gestileerde scènes en dat maakt deze film tot werkelijk een unieke filmbelevenis. Er zijn zoveel hoogtepunten, maar mijn favoriete scène zit al vroeg in de film, wanneer we erachter komen dat Mallory uit een verschrikkelijke familie komt met een gewelddadige, incestueuze vader [Rodney Dangerfield in een gewaagde tour-de-force] en een passief toekijkende moeder [Edie McClurg]. Maar deze semi-flashback filmt Oliver Stone als een sitcom, waarbij elke vernederende, seksueel getinte opmerking van vader wordt gevolgd door een lachsalvo. Mickey komt binnen als vleesbezorger en krijgt een ovatie van het publiek, alvorens hij en Mallory korte metten maken met vader en moeder. Deze surrealistische, scherp-satirische setting kan je niet onberoerd laten en dat is precies wat Oliver Stone wil.

Oliver Stone houdt de Amerikaanse samenleving onverbiddelijk een spiegel voor en wat we zien is op zijn zachtst gezegd niet iets om vrolijk van te worden. Afgezien van een Indiaanse guru die Mickey en Mallory ontmoeten kort nadat ze paddo’s hebben geslikt, is er geen good-guy te bekennen in het Amerika van Natural Born Killers. Dat Mickey & Mallory uiteindelijk de meeste sympathie van de kijker krijgen is voor een groot deel te danken aan de beide hoofdrolspelers. Woody Harrelson rekende hier op riskante, maar indrukwekkende wijze af met zijn imago als de sullige Woody die hij jarenlang speelde in de bravo sitcom Cheers en deze film was voor hem de sleutel tot een langdurige, succesvolle carrière als karakteracteur die nog steeds voortduurt. Juliette Lewis maakte eveneens een verpletterende indruk, maar zij kwam helaas snel terecht in het B-film-circuit en is tegenwoordig zo nu en dan te zien in kleine rolletjes in kleinere films en minder bekende TV-series. Zij kon het imago dat ze door deze film kreeg niet van haar afschudden en dat is zonde, want ze heeft toch wel laten zien veel meer in huis te hebben.

Natural Born Killers is een overweldigende achtbaanrit van een regisseur die op het top van zijn kunnen is en elke visuele truc gebruikt om elke bestaande emotie op te roepen. Wie weten wil wat je met het medium film kan doen, doet er goed aan om deze film te kijken... dat is, als je een sterke maag hebt en ook kunt genieten van de over-the-top vertolkingen van Robert Downey Jr en Tommy Lee Jones. Ik geniet daar elke keer weer van, maar bovenal blijf ik onder de indruk van de regie van Oliver Stone.

Compilatie van archiefbeelden uit de Tweede Wereldoorlog bevat veel beelden die liefhebbers van het onderwerp zeer bekend voorkomen. Maar dit monumentale meesterwerk onderscheidt zich op twee cruciale manieren. Ten eerste bestaat dit voor een aanzienlijk deel uit niet onderbroken shots, onder anderen van een autorit door een door een bombardement verwoeste Duitse stad en (voor mij het meest indrukwekkende segment) een nachtelijke bomaanval, volledig gefilmd vanuit een van de deelnemende vliegtuigen. Ten tweede zijn de beelden ontdaan van de bijbehorende commentaren. Door minutenlang vanuit de lucht te kijken naar een zich in stilte voltrekkende serie explosies, en later een even lange rit door een geruïneerd stadscentrum te zien, dringt de impact van zo’n gebeurtenis aanzienlijk dieper tot je door dan door een flitsende montage met statistieken en commentaren. Grote lof ook voor de sublieme geluidsmontage en het spaarzame, maar effectieve gebruik van muziek.

Wanneer de streng gelovige Abe [John Diehl] in het ziekenhuis terecht komt na een beroerte, wacht zijn toegewijde echtgenote Linda [Rachael Harris] een extra schok: Abe blijkt namelijk al vele jaren zijn zaad te doneren aan de spermabank. Iets wat hij geheim heeft gehouden omdat Linda onvruchtbaar is. Linda besluit op zoek te gaan naar Abes biologisch zoon en stuit op een jonge man [Matt O'Leary] die - op zijn zachtst gezegd - en niet al te voorbeeldig leven heeft geleid. Ze is vastbesloten ervoor te zorgen dat Abe zijn zoon nog zal ontmoeten voor hij sterft, maar de lange reis terug gaat bepaald niet over rozen.

Aardige roadmovie met een wat wilde vertolking van O'Leary, maar Harris is uitstekend in de hoofdrol. Het concept heeft weinig nieuws te bieden en het verhaal kent niet zoveel verrassingen, maar enkele werkelijk grappige momenten doen dit boven de middelmaat uit stijgen.

Nawi [Michelle Lemuya Ikeny] droomt van een studie in Nairobi. Op de dag dat ze ontdekt dat ze op het eindexamen van de middelbare school de hoogste score in de provincie heeft behaald, huwelijkt Nawi’s vader [Benson Ochungo Obiero] haar uit aan Shadrack [Ben Teke] om een familieschuld te vereffenen. Nawi ontsnapt aan de dood tijdens een overstroming, maar omdat haar familie gelooft dat ze is verdronken, krijgt ze de kans om een leven te ontdekken buiten de traditionele gemeenschap waarin ze is opgegroeid. Maar haar vader en haar broer [Joel Liwan] blijven naar haar zoeken. Aanklacht tegen kindhuwelijken is gebaseerd op ware gebeurtenissen en is goed gespeeld door de jeugdige cast. Jammer dat het scenario voorspelbaar en vrij afgezaagd is.

Frans Bromet gaat in gesprek met Surinaamse Brian Saaki, de nieuwe postbode die regelmatig boeken uit het openbare boekenkastje bij Bromets brievenbus meeneemt. Brian blijkt die boeken naar zijn familie in de “Surinaamse jungle” te sturen en laat bovendien weten dat de naam Bromet van grote betekenis is in Suriname. Bovendien moet Frans wel een afstammeling zijn van deze Hermanus Bromet. Frans zoekt naamgenoten op, eerst in Nederland en later in Suriname, en ontdekt dat Hermanus een mensenrechtenactivist was die handelde in slaven. Hoe zit dit precies en moet Frans met deze informatie? Zoals altijd laat Bromet zijn gesprekspartners in hun waarde en het is verfrissend om het kritische, maar genuanceerde standpunt van Brian de ruimte te geven. Bromets familieonderzoek roept prangende vragen op, maar zijn benadering is minder zorgvuldig dan we van hem gewend zijn, mogelijk omdat hij zelf niet overtuigd was van de juiste benadering van dit gevoelige thema. Prikkelend, maar niets Bromets beste werk.

In 2007 was Naziha’s gezin veelvuldig in het nieuws bij ATV omdat een aantal van haar zoons zorgden voor enorme overlast. Naziha werd geboren in Marokko maar verhuisde als 4-jarige naar Nederland waar ze op den duur werd uitgehuwelijkt aan een man die 30 jaar ouder was. Ze kreeg 10 kinderen en wist niet hoe ze zich moest verzetten tegen haar dominante echtgenote die haar oudste zoons dwong tot vuistgevechten en vormen van criminaliteit. Inmiddels heeft Naziha enorm veel hulp gehad, zijn haar oudere kinderen uit huis en heeft ze haar jongste kinderen op haar manier weten op te voeden. Naziha’s besluit om haar verhaal voor de camera te vertellen wordt haar niet in dank afgenomen door een aantal zonen, maar wat ze zegt is relevant en zegt zowel iets over Marokkaanse cultuur waar zij deel van uitmaakt, als van de Nederlandse zorgstructuur die er is voor gezinnen met kinderen met opvoedingsproblemen.

In de opening van deze zonderlinge documentaire smeekt Marcel Meijs zijn ex-vrouw om nog een vluggertje voor ze hem definitief verlaat voor een ander. Het is één van vele scènes uit dit portret van vrienden-tegen-wil-en-dank Marcel Meijs en Bob Spaenhoven dat de indruk wekt een reconstructie te zijn. Maar Marcels frustratie en verdriet over het einde van deze relatie is oprecht, ook al vraag je je af waarom hij en Bob voor het oog van de camera verkondigen samen een eind aan hun leven te willen maken. Daar komt het overigens niet van en dus volgen we deze sneue mannen tijdens hun neerslachtige gesprekken, een onaangenaam bezoek aan de tandarts en tijdens hun zuipsessies. “Even kijken of je nog kunt staan”, adviseert Bob de straalbezopen Marcel op enig moment. De camera probeert Marcel te volgen terwijl die volstrekt ongecoördineerd door de kamer zwalkt om uiteindelijk languit op een tafeltje te vallen. Openhartig en intrigerend of sneu en deprimerend? Ik kies voor optie twee.

Op feiten gebaseerd oorlogsdrama over het programma waarmee de Nazi’s het ‘Duitse ras’ wilden zuiveren van onvolkomenheden. De 14-jarige Jenische Ernst Lossa [Ivo Pietzcker] belandt op 5 mei 1944 in een kliniek, officieel vanwege onhandelbaar gedrag. Omdat zijn vader [Karl Markovics] een rondreizende handelaar, hij geen uittreksel uit het bevolkingsregister kan overleggen, zit Ernst vast tussen kinderen en volwassenen die om uiteenlopende redenen een gevaar zijn voor de reinheid van het Arische ras. De kliniek blijkt echter een wachtkamer te zijn dat onderdeel uitmaakt van een euthanasieproject. Om dat programma te versnellen, huurt directeur dr. Veithausen [Sebastian Koch] een verpleegkundige [Henriette Confurius] in om de kinderen snel en efficiënt op een discrete wijze te laten sterven. Indringend drama over een aspect van volksmoord door de Nazi’s waar nog weinig aandacht aan is besteed. Een bijzonder complex onderwerp voor de jeugdige cast, maar Pietzcker is fenomenaal en Wessel weet ook aan de rest van de kinderen indrukwekkende vertolkingen te ontlokken.

Woody Grant [Bruce Dern] denkt dat hij $1.000.000 heeft gewonnen en aangezien hij niet meer mag rijden is hij vastbesloten om desnoods te voet van Billings in Montana naar Lincoln in Nebraska te reizen om zijn prijs te claimen. Zoon David [Will Forte] probeert zijn norse, eigenwijze vader tevergeefs duidelijk te maken dat het gaat om een advertentie en besluit uiteindelijk zijn vader maar een lift te geven. De gezamenlijke rit resulteert in een serie ontmoetingen en incidenten waardoor David zijn vader en zijn moeder [June Squibb] in een ander daglicht gaat zien. Gestructureerd als een traditionele roadmovie, maar de mengeling van kleurrijke en herkenbare karakters en de onsentimentele, maar hartverwarmende manier waarop vader en zoon naar elkaar groeien maken dit tot een buitengewoon vermakelijke genreklassieker. Bruce Dern won de Gouden Palm voor beste acteur, maar ook June Squibb blinkt uit in een foutloze cast. De melancholische score van Mark Orton en de prachtige zwart-wit fotografie van Phedon Papamichael zijn de kersen op de taart.

Charlie Green [Shia LaBeouf] heeft kort na de dood van zijn moeder [Melissa Leo] een visioen waarin zij hem zeg dat hij naar Boekarest moet afreizen. Tijdens de vliegreis raakt hij in gesprek met de Roemeense Victor [Ion Caramitru] die kort daarna eveneens komt te overlijden. Ook hij verschijnt na zijn dood in een visioen waarin hij Charlie vraagt een muts en een boodschap over te brengen aan zijn dochter Gabi [Evan Rachel Wood]. Charlie valt als een blok voor Gabi, maar die blijkt banden te hebben met twijfelachtige figuren waaronder haar ex Nigel [Mad Mikkelsen] en nachtclubeigenaar Darko [Til Schweiger]. Een rommelig scenario met een paar aardige ideeën (waaronder een XTC-trip) en uitstekend spel van Mad Mikkelsen. Bond is duidelijk teveel geïnteresseerd in vorm en te weinig met inhoud. Vincent D’Onofrio en Aubrey Plaza zijn kort te zien als respectievelijke Charlies vader en zijn ex-vriendin.

Jan Svankmajer geeft een heerlijke (extra) surrealistische twist aan het verhaal van Alice in Wonderland door de bekende, toch al bijzondere personages uit Lewis Carrolls boek te plaatsen in een wereld vol unieke, bizarre wezens waarin je nooit weet wat je staat te wachten. Zeker geen kinderfilm, maar Svankmajers rijke fantasie en zijn ongeëvenaarde vakmanschap maken dit tot een lust voor het oog. En een absolute must voor liefhebbers van stop-motion.