Opinions

Maria en Nik besloten jaren geleden om uit de ‘rat race’ te stappen en zoveel mogelijk zelfvoorzienend te leven op een Noorse boerderij. Deze documentaire volgt de familie vanaf Maria’s dood als gevolg van kanker en Niks poging om Maria’s grote wens – dat het gezin op dezelfde voet doorgaat – uit te laten komen. Dat valt niet mee en als het gezin wat meer tijd had besteed aan de praktische problemen van de toekomst en als Nik wat meer ruggengraat had, nam hij de kinderen naar zijn geboorteland Engeland. Het is een documentaire, maar door de vele nagespeelde scènes en afgezaagde dialogen voelt het nooit authentiek. Er gebeurt van alles, maar gaat nooit de diepte in. Alweer zo’n oppervlakkige pseudo-meditatieve film die het alleen moet hebben van mooie plaatjes en een romantisch wereldbeeld.

Kets filmde de varkens Luc, Mia en Anja gedurende 2018 waarin ze onderdeel uitmaakten van een experiment in het Vlaamse stadje Gentbrugge. Aan de rand van een woonwijk, op een stuk braakliggende grond, hebben ze hun eigen kot dat wordt onderhouden door vrijwilligers. Om voedselverspilling tegen te gaan, mogen buurtbewoners de beestjes voeren met hun etensresten. In het begin is alles pais en vree, maar Kets beseft dat varkens sociale dieren zijn en maakt handig gebruik van montage om menselijke emoties op Luc, Mia en Anja te projecteren. Naarmate de seizoenen vorderen, ontstaat er – vooral door menselijke bemoeienis – onrust in het kot. Onvermijdelijk manipulatief, maar de ontknoping is onvergetelijk.

Vervolg op het succesvolle Paris, Je t’Aime bestaat uit 11 korte films van hooguit 8 minuten. De makers hadden twee dagen de tijd om te filmen en vervolgens nog 24 uur om de eindmontage af te leveren. Orlando Bloom, Bradley Cooper, Anton Yelchin, Julie Christie, Shia La Beouf en Ethan Hawke maken deel uit van de indrukwekkende cast die de vignettes tot leven moet brengen, maar er is weinig variatie in de benadering en de meeste segmenten zijn visueel weinig interessant waardoor het regelmatig behoorlijk saai is. De bijdrages van Scarlett Johansson (met Kevin Bacon) en Andrej Zvyagintsev haalden de eindmontage niet.

Tom Hanks speelt de rol van Captain Kidd, een voormalige kapitein in het leger van de Confederatie die sinds het einde van de burgeroorlog rondreist en zijn geld verdient met bijeenkomst in dorpjes waar hij, tegen de betaling van een dubbeltje per persoon, het belangrijkste nieuws voorleest of vertelt aan zijn toehoorders. Op een dag stuit hij op Johanna [Helena Zengel], een van oorsprong Duits weeskind dat is opgegroeid bij Kiowa-Indianen. Hij besluit haar af te zetten bij een instantie die de verdere zorg voor haar op zich zou moeten nemen, maar door omstandigheden zou het nog maanden duren voordat iemand zich over haar ontfermt. Kidd besluit dan maar het meisje zélf te bezorgen bij haar oom en tante, maar die reis gaat natuurlijk niet over rozen.

Prachtig gefilmde, sfeervolle western met sterk spel van Hanks en Zengel, die internationaal doorbrak met haar bekroonde rol in Systemsprenger. Maar Paul Greengrass vertelt het verhaal werkelijk in een slakkengangetje en de verwijzingen naar hedendaagse problemen als nepnieuws en immigratie zijn er op klungelige wijze met de haren bijgesleept. Heeft zijn momenten en een sfeervolle score van James Newton Howard, maar had zeker met een half uur ingekort mogen worden.

Amerikaans Samoa stond bij aanvang van deze documentaire op de laatste plaats van de FIFA-wereldranglijst en kreeg wereldwijde bekendheid toen het nationale team in 2001 met 31-0 werd verpletter door Australië. Keeper Nicky Salapu laat zich ruim 10 jaar verleiden om een rol te spelen bij de verwoede pogingen van de nationale voetbalbond om af te komen van het predikaat “Slechtste team ter wereld.” Het zou al een overwinning zijn als zijn team een keer zou kunnen scoren in een interland, het behalen van een resultaat is de ultieme droom. Thomas Rongen, een Nederlandse trainer in dienst van de Amerikaanse voetbalbond, heeft diep persoonlijke redenen om zich volledig te storen op de missie om het welwillende, maar incapabele nationale team Amerikaans Samoa om te smeden tot een collectief dat het tegenstanders op zijn minst moeilijk kan maken. Culturele verschillen zorgen aanvankelijk voor enorme frictie, maar geleidelijk groeit het onderlinge respect en vertrouwen, alsmede het geloof dat het team kans maakt om zich te kwalificeren voor het WK 2014 in Brazilië. Brett en Jamison financiële beperkingen betekenen dat ze niet het maximale effect kunnen bereiken met dit ongelofelijke sprookjesverhaal, maar dit is zonder twijfel zeer inspirerend en zal er op termijn wellicht toe bijdragen dat middenvelder Jaiyah Saelua een prominente plaats krijgt in de geschiedenisboeken.

Het inspirerende verhaal over de samenwerking tussen de Nederlands-Amerikaanse voetbaltrainer Thomas Rongen en het nationaal elftal van Samoa, was al eens vastgelegd in de gelijknamige documentaire uit 2014 van Mike Brett en Steve Jamison. De proloog van deze gedramatiseerde versie van dat verhaal doet vermoeden dat Taika Waititi er vooral een farce van wil maken, maar dat blijkt mee te vallen. Rongen komt uit een cultuur van hard werken en een strenge discipline en dat botst met de cultuur van Samoa, die veel meer gericht is op spiritualiteit en onderlinge verbondenheid. De belangrijkste relatie is die tussen Rongen [Michael Fassbender] en transgender Jaiyah [Kaimana], die binnen de eigen cultuur als een verrijking wordt gezien en behandeld, maar die op het veld meer met haar uiterlijk dan met haar spel bezig is. De relatie tussen Jaiyah en haar coach vormt het hart van de film en Fassbender en Kaiman maken vooral indruk in de dramatische scènes. Zoals zoveel anderen voor hem worstelt Waititi met de voetbalwedstrijden zelf. Niet onaardig, maar de documentaire is veel beter.

Semi-autobiografisch komisch drama speelt zich af in 1953. Larry Lapinski [Lenny Baker] besluit zijn droom om acteur te worden na te jagen. Daarvoor verruilt hij zijn ouderlijk huis, en vooral zijn dominante moeder [Shelley Winters], voor Greenwich Village, een vrijhaven voor vrijdenkers en excentriekelingen waarin Larry zijn draai lijkt te vinden wanneer hij Sarah [Ellen Greene] ontmoet.

Regisseur/scenarist Paul Mazursky werkte zelf in 1953 in The Actors Studio van Lee Strasberg en maakte in datzelfde jaar zijn filmdebuut in Stanley Kubricks Fear and Desire. Het is duidelijk dat hij de wereld die hij hier neerzet goed kent, getuige de vele kleurrijke karakters en het levendige locatiewerk. De aandacht voor detail leidt soms af van het plot en Lenny Baker blijkt geen partij voor Shelley Winters, die de film op fraaie wijze steelt, vooral wanneer zij een dansje doet tijdens een feestje.

Drie jaar geleden werd Lara Brennan [Elisabeth Banks] veroordeeld wegens moord op haar baas [Leslie Merrill]. Echtgenoot John [Russell Crowe] heeft inmiddels tevergeefs alle beroepsmogelijkheden gebruikt en gelooft onvoorwaardelijk in Lara’s onschuld. Na advies te hebben gevraagd aan Damon Pennington [Liam Neeson], een schrijver die een boek schreef over zijn ontsnapping uit een zwaarbewaakte gevangenis, begint John aan drie maanden voorbereiding op een poging zijn vrouw te bevrijden uit de gevangenis. De titel verwijst naar de laatste drie dagen voor de ontsnapping waarin hij zijn plan in werking stelt. Het grote probleem is dat we geacht worden om net als John automatisch aan te nemen dat Lara onschuldig vast zit, maar het is natuurlijk niet voor niets dat geen enkele rechtbank reden heeft gezien om haar veroordeling ongeldig te verklaren. Goed geacteerd en geregisseerd, maar je kunt moeilijk sympathie hebben voor iemand die een veroordeelde moordenaar bevrijdt en ik vraag me dan ook ernstig af waarom Haggis tot de epiloog wacht om duidelijkheid te geven over Lara’s schuld. Over mosterd naar de maaltijd gesproken! Remake van de Franse thriller Pour Elle (2008).

De even strenge als charismatische onderzoeksrechter Anne Gruwez is, met haar deux chaveaux en haar uiterst directe manier van communiceren met de beklaagden die ze op haar kantoor spreekt, een bijzondere verschijning. Ze leest haar bezoekers flink de les, desnoods ook de advocaten, en dreigt één van de beklaagden - ondanks het feit dat de vingertoppen aan haar rechterhand ontbreken - een jongeman desnoods met geweld DNA te ontnemen. Deze documentaire volgt Gruwez tijdens haar werk en het resultaat is ontegenzeggelijk uiterst verrassend en zeer gevarieerd. Er zijn regelmatig scènes waarvan je je afvraagt hoe de regisseurs toestemming hebben gekregen om het te gebruiken (een onaangename scène op een begraafplaats is niet voor mensen met een zwakke maag). Gruwez is zeker een fascinerende persoonlijkheid, maar deze documentaire beperkt zich tot een registratie van ontmoetingen en doet geen pogingen meer inzicht te geven in de mens achter deze zeer zakelijk opererende rechter. Het is nooit vervelend, maar de oppervlakkige benadering is spijtig.

Mrs. Glenn [Lois Smith] huurt detective Holland March [Ryan Gosling] in om de vermeende zelfmoord van haar dochter, pornoactrice Misty Mountains [Murielle Telio] te onderzoeken en haar vermiste nichtje Amelia [Margaret Qualley] op te sporen. Amelia heeft zelf de intimiderende Jackson Healy [Russell Crowe] gevraagd om pottenkijkers op afstand te houden. Zo komen Jackson en Holland tegenover elkaar te staan, tot ze merken dat ze een gezamenlijk belang hebben. De tagline ‘Nice Pair’ is typerend voor de vele flauwe, vaak infantiele grapjes over de porno-industrie, maar Gosling en Crowe zijn een aangenaam duo en krijgen goed tegenspel van Angourie Rice als Hollands scherpzinnige dochter.

Op het bruiloftsfeest van zijn zus [Sunita Mani] kreeg Naveen [Karan Soni] constant te horen dat hij “de volgende” zou zijn. Iedereen weet dat hij homoseksueel is, maar uit angst voor de reacties van zijn vader [Harish Patel] en moeder [Zarna Garg] heeft Naveen zes jaar later het nog steeds niemand gevonden die hij aan hen durft voor te stellen. Dan ontmoet hij Jay [Jonathan Groff], de man van zijn dromen. Het basisgegeven had kunnen resulteren in een formulematige aanpak, maar Sethi neemt de hoofdpersonages en hun dilemma’s serieus en dat levert een verfrissende, ontroerende, hartverwarmende en vaak genoeg zeer grappige romantische komedie op. Garg schittert als de liefdevolle moeder die alles doet het om het Naveen naar de zin te maken en Patel bezorgt je een brok in de keel (maar niet op de geijkte manier) als Naveens stug ogende vader. Een film die je gegarandeerd met een brede glimlach achterlaat.

Portret van ‘Nice Ladies’, een groep Oekraïense vijftigplussers dat zich voorbereidt op de Europese Kampioenschappen Cheerleading tegen veel jongere concurrenten. Na de Russische invasie gooide de in Nederland woonachtige Ponomarova haar oorspronkelijke plannen om en hielp ze Sveta aan een tijdelijk adres in Amsterdam. Sveta houdt zich fysiek en mentaal staande door trouw te blijven trainen in de hoop dat ze zich later kan aansluiten bij haar team om mee te doen aan een toernooi in Riga. Onderstreept het belang van een concrete doelstelling voor tijdelijke vluchtelingen alsmede het belang van menselijk contact en solidariteit met vrienden.

Reconstructie van de Russische Revolutie vertelt vanuit het perspectief van Nicholas II [Michael Jayston], de laatste tsaar van Rusland, en diens echtgenote Alexandra [Janet Suzman]. In zijn Rusland-trilogie had Sergei M. Eisenstein al de Bolsjewistische kant van het verhaal verteld en in Doctor Zhivago (1965) benaderde David Lean dezelfde gebeurtenissen vanuit een meer menselijk perspectief. Deze biografie toont de zwakheden van de tsaar, die onvoldoende oog had voor de veranderende status van zijn familie en teveel vertrouwde op steun van zijn familie in Europa. Uiteraard komen alle iconische figuren uit de periode voorbij, met vooral Tom Baker indrukwekkend als Rasputin, en verschijnen er flink wat toppers uit de Britse filmwereld in kleine rolletjes (waaronder Laurence Olivier, Michael Redgrave, Harry Andrews en Jack Hawkins), maar Jayston en Suzman torenen boven alles uit met voortreffelijke acteerprestaties. De massascènes zijn vaak indrukwekkend en de Oscars voor respectievelijk Art-Direction/Set-decoration en de kostuums zijn absoluut verdiend. De slotscène vergeet je niet gauw. Destijds bekritiseerd vanwege de speelduur, maar wat mij betreft is er geen verspilde frame te vinden.

Gefilmd in de korrelige stijl die doet denken aan de films van Andy Warhol. Een passende keuze voor een documentaire over Nico, geboortenaam Christa Päfggen, een voormalig fotomodel wiens eigenzinnigheid als een magneet werkte op verschillende beroemdheden waaronder Alain Delon en Andy Warhol. Na een korte periode als zangeres van The Velvet Underground - een idee van Warhol, vooral bedoeld als publiciteitsstunt - besloot ze haar eigen muzikale en persoonlijke weg te gaan. Nico is ontegenzeggelijk even enigmatisch als mysterieus en het is daarom wellicht ook niet zo vreemd dat de mensen die hier een poging doen enig inzicht te geven in haar drijfveren, zelf niet overkomen als de meest betrouwbare bronnen. Het is maar de vraag of het überhaupt mogelijk was geweest om meer te weten te komen over Nico. Misschien is het ook gewoon wel goed zo.

Meer een karakterstudie dan een biografie over de enigmatische Christa Päffgen die beter bekend was als Nico, in de jaren '60 de muze van Andy Warhol en The Velvet Underground. De film volgt zangeres/songwriter/heroïnejunk Nico vanaf 1986 tot haar dood in juli 1988 maar ondanks de medewerking van haar zoon Ari (hier gespeeld door Sandor Funtek) blijft de film steken in wat losse weetjes die weliswaar intrigerend zijn, maar uiteindelijk toch weinig inzicht geven in wat haar nu echt dreef. Nico mag dan zelf vrij ontoegankelijk geweest zijn, maar het maakt dit een ietwat frustrerende ervaring. De film wordt echter gered door een fenomenale, onzelfzuchtige vertolking van Trine Dyrholm (vorig jaar al subliem in Du Forsvinder), die vooral indruk maakt tijdens de optredens, de beste momenten in de film.

Philip Hofman [Minne Koole] is een nieuw lid van een Amsterdams dispuut dat hem belooft te leren de 'open zeeën' te bevaren. Hij raakt goed bevriend met Matt de Jager [Jonas Smulders] en leert tijdens één van de vele woeste stapavonden ook Karen [Sofie Porro] kennen. Philip, die een relatie heeft met Tessa [Jennifer Welts], die op het punt staat een aantal maanden te werken op Curaçao, moet dus kiezen of hij de 'open zee' die Karen heet gaat 'bevaren'. Maar hij raakt ook betrokken bij de persoonlijke problemen van Matt.

Het zal niemand verbazen dat de zuipavonden van deze corpsballen leidt tot dubieuze taferelen, zeker wanneer één van de studenten wedt dat hij 23 pinda's in z'n voorhuid kan steken! Regisseur Van Erp vond dit blijkbaar zo'n belangrijke scène dat de kijker moet meegenieten van deze uitdaging. De toon in gezet en ja, de film heeft een flink aantal expliciete seksscènes. Voegen die ook maar iets toe aan het verhaal? Nou, nee dus. Koole geeft gelukkig een prima vertolking weg als de student die, aanvankelijk wat onwennig, langzaam maar zeker zijn nieuwe vrienden (letterlijk en figuurlijk) omarmt en Chris Peters maakt indruk als de nestor van het dispuut die een groot geheim verbergt. Jammer dat deze coming-of-age film ontaardt in onvervalst melodrama.

De 9-jarige David van de Steen [Mo Bakker] overleeft in 1985 ternauwernood een overval dat door De Bende van Nijvel wordt aangericht in de Delhaize in Aalst. Zijn vader [Louis Talpe], moeder [Elke van Mello] en zus [Zita Wauters] overleven het bloedbad niet. Grootouders Metje [Viviane de Muynck] en Albert [Jan Decleir], die ooggetuige was van de schietpartij, nemen de zorg voor David voor hun rekening. Albert belooft zijn kleinzoon dat de daders hun straf niet zullen ontlopen, maar ontdekt al snel dat politie, justitie en politici grote steken laten vallen bij het onderzoek naar De Bende van Nijvel. Ten einde raad zoekt hij hulp bij onderzoeksjournalist Hilde de Moor [Inge Paulussen]. Deze boeiende reconstructie van een zwarte bladzijde uit de recente Belgische geschiedenis is gebaseerd op de memoires van de echte David van de Steen en toont op indringende wijze wat de impact hiervan is geweest op slachtoffers en nabestaanden. De titel verwijst naar de laatste woorden die Davids zus uitsprak voor ze in koelen bloed werd doodgeschoten.

Een passende titel want deze documentaire toont hoe vier curatoren met verschillende achtergronden zich samen voorbereiden op een tentoonstelling in het Rijksmuseum in Amsterdam bestaande uit 80 objecten die gezamenlijk nieuw licht werpen op het slavernijverleden van Nederland. Dat levert fascinerende inzichten op wanneer blijkt dat de interpretatie en de daarbij behorende emotie bij een bepaald relikwie of kunstwerk sterk af blijft te hangen van de etnische achtergrond van degene die ernaar kijkt. Een boeiend en relevant onderwerp, maar vrij routinematig geregisseerd.

Bromet slaagt er opnieuw in een documentaire te maken waarin de hoofdpersonen zich open stellen aan waarin hij kijkers op een onderhoudende, soms ronduit vermakelijke wijze voorziet van relevante informatie. Over een periode van 5 jaar volgde hij de perikelen rondom de formele besluitvorming waarmee een eerste stap kan worden gezet tot een restauratie van Paleis Soestdijk, dat door Het Rijk voor is verkocht aan de Meyer-Bergman Erfgoed Groep. Die willen die restauratie financieren met behulp van een hotel en de verkoop van villa’s op het terrein. De eerste horde die ze daarbij moeten nemen betreft een document genaamd “Ruimtelijk Kader”, maar de Provincie, de Gemeente Baarn en omwonenden hebben dan wel bedenkingen, dan wel grote bezwaren tegen deze plannen. Hij spreekt uitgebreid met het echtpaar Meijer, de formele eigenaren van Paleis Soestdijk, met Kees Koudstaal, de leider van een lokale partij die zich met hand en tand verzet tegen de aantasting van het Borrebos, maar ook met mensen die al decennialang in Paleis Soestdijk werken en met experts die de staat van het Paleis onderzoeken en slaagt erin een indringende beeld te geven in de problemen die ontstaan wanneer ondernemers en lokale en provinciale politici en belangengroepen tegenover elkaar komen te staan.

Mirte [Bianca Krijgsman] werkt als schoonmaker in het Justitieel Complex Schiphol waar ze de aanwezige asielzoekers met argusogen bekijkt. Ze laat hen zelfs betalen om (maximaal 4 minuten!) gebruik te maken van haar telefoon om familie te bellen. Haar houding verandert door haar contact met Luc [Issaka Sawadogo] die ze bij toeval een beetje leert kennen. Parallel loopt het verhaal van de moeizame verhouding met haar zoontje [Teun Stokkel] die al een tijd woont bij zijn oom [Ali Ben Horsing] en tante [Janni Goslinga]. Weinig subtiele aanklacht tegen de kille asielzoekersprocedure geeft onvoldoende inzicht in de redenen voor de afstandelijke houding van Mirte en Krijgsmans gemanierde spel helpt ook niet. Sawadogo is echter charismatisch en authentiek als een asielzoeker die het zich maar moet laten welgevallen dat hij constant bewijs moet leveren voor zijn oprechtheid.

Na een periode als dakloze junkie en straatprostituee woont Lynette [Vanessa Kirby] weer bij moeder Doreen [Jennifer Jason Leigh] en oudere broer Kenny [Zack Gottsagen]. Dakloosheid dreigt opnieuw tenzij Lynette voor 09:00 $ 25.000 bijeen weet te krijgen. Haar zoektocht naar geld brengt Lynette terug in de duistere wereld die ze voorgoed achter had willen laten. Pleidooi voor betere bescherming (in alle opzichten) van mensen in financiële problemen is bepaald niet subtiel en behoorlijk melodramatisch, maar Kirby’s tour-de-force maakt deze rappe emotionele achtbaan het aanzien waard.

Na drie liveaction-films kwam iemand op het onzinnige idee om deze toch al versleten formule te vervolgen met behulp van animatie. CGI vervangen door animatie is lekker makkelijk, maar het haalt wel het laatste restje magie uit het basisidee. De simplistische animatie en het formulematige scenario helpt ook niet. Larry Daley [Zachary Levi] haalt zijn zoon Nick [Joshua Bassett] over om zijn voormalige werk als nachtwaker bij The Natural History Museum op zich te nemen. Nick is een onzekere kluns en sluit een ruimte in de kelder niet goed af. Kahmunrah [Joseph Kamal], “the disappointing son” van Ra [Zeeko Zaki], maakt van de gelegenheid om te ontsnappen en maakt plannen om de wereld te veroveren. Nick roept de hulp van de levende museumstukken in om Kahmunrah een halt toe te roepen. Ongeïnspireerd, routinematig en overbodig.

Bij de opgraving van de tombe van Akhmenrah [Rami Malek] in 1938 waarschuwden de plaatselijke bevolking voor een vloek die ‘het einde’ zou inleiden. 75 jaar later lijkt het erop dat de vloek zich verspreidt door het museum en dus is het aan nachtwaker Larry [Ben Stiller] en zijn historische vrienden om de vloek op te heffen. Melig derde film uit de Night At The Museum-reeks is voornamelijk op kinderen gericht. Stiller is kleurloos als Larry, maar heeft een paar aardige momenten in zijn dubbelrol als Neanderthaler ‘Laaa’. Owen Wilson, Steve Coogan, Rebel Wilson en Ricky Gervais zijn ook goed voor een paar geinige momenten. Opgedragen aan de in 2014 overleden Mickey Rooney en Robin Williams.

Op Kerstavond besluiten boezemvrienden Ethan [Joseph Gordon-Levitt], Isaac [Seth Rogen] en Chris [Anthony Mackie] de bloemetjes buiten te zetten. Ethan is nog steeds verkikkerd op zijn ex-vriendin [Lizzy Caplan], Isaac wil nog een keer goed high worden voordat zijn vrouw [Jillian Bell] bevalt en footballspeler Chris wil content voor zijn succesvolle Instagramaccount. Grotendeels geïmproviseerde komedie is rommelig en regelmatig vermoeiend, maar de chemie tussen de hoofdrolspelers en een vertederende ontknoping maken veel goed. Michael Shannon is hilarisch als een drugsdealer met een hogere missie. Onder anderen James Franco en Miley Cyrus spelen zichzelf in kleine bijrolletjes.

Tanya Hamilton brengt de jaren '70 op fraaie wijze tot leven in een film door gebruik van authentieke locaties. Haar eigen scenario speelt zich af in de periode dat de Blank Panther-beweging haar relevantie vrijwel volledig had verloren. Marcus Washington [Anthony Mackie] keert terug naar de wijk waar hij opgroeide onder invloed van de Black Panthers. Hij wordt bepaald niet met open armen ontvangen, ook al omdat er nog flink wat oud zeer is tussen hem en zijn broer [Tariq Trotter]. Bovendien is het institutionele racisme bij de politie opzichtiger dan ooit, waardoor de spanningen in de wijk verder toenemen.

Een goed geconstrueerd drama over een onderbelichte periode uit de geschiedenis van zwart Amerika legt op intelligente wijze bloot wat de oorzaken zijn van de afgebrokkelde saamhorigheid onder zwarte bevolking, alsmede hoe de opgelopen littekens een nieuwe generatie beïnvloeden.

Op haar 18e verjaardag verlaat Angel [Dominique Fishback] de jeugdgevangenis. Ze zoekt direct contact met haar 10-jarige zusje Abby [Tatum Marilyn Hall] in de hoop dat ze samen een betere toekomst tegemoet kunnen gaan. Daarvoor moeten de zusjes echter de nodige obstakels overwinnen. Fishback en Hall zijn volstrekt geloofwaardig als zusjes en hun sterke spel biedt voldoende compensatie voor het wat magere, weinig verrassende verhaal.

Laat het maar aan Roald Dahl over om een sardonisch verhaal af te leveren over de invloed die de komst van de jonge, aantrekkelijke klusjesman Billy [Nicholas Clay] heeft op Maura [Patricia Neal], een ongehuwde vrouw van middelbare leeftijd die vrijwel haar hele leven heeft gezorgd voor haar blinde voogd Mrs Prince [Pamela Brown]. Wanneer Billy wordt ingehuurd door Mrs Clay ziet Maura in hem een mogelijkheid om voorgoed te ontsnappen aan haar liefdeloze bestaan, totdat ze ontdekt dat Billy er een nogal lugubere hobby op na houdt.

Scherp geschreven en goed geacteerde, aangenaam perverse thriller is weer iets anders dan Chitty Chitty Bang Bang (1968). Hoewel Dahl nooit meer een scenario voor een bioscoopfilm zou afleveren, toont hij aan wel degelijk in een ander medium dan TV te kunnen werken, ook al doet dit in veel opzichten denken aan een extra lange aflevering van Tales of the Unexpected. Maar dat lijkt me geen bezwaar.

Een cast om je vingers bij af te likken, maar wie enige kennis heeft van de luchtvaartgeschiedenis zal zich beseffen dat het hier niet gaat om een Grand Hotel (1932) per vliegtuig of een voorganger vanAirport (1970). Het plot betreft piloten die pionierswerk doen door 's nachts te vliegen, niet alleen om de post zo snel mogelijk van Santiago naar Rio de Janeiro te krijgen, maar vooral om een serum tegen polio te bezorgen voordat een schattig meisje sterft aan de gevolgen van deze epidemie. Deze film was een enorm succes en het plot is dan ook regelmatig gekopieerd, maar veel kijkers zullen toch teleurgesteld zijn door het feit dat de acteurs zelden samen zijn te zien. John Barrymore, Helen Hayes en Myrna Loy krijgen aardig wat ruimte om hun acteertalent tentoon te spreiden, maar vooral Clark Gable vliegt er voor Jan Lul bij. De luchtfotografie is vaak spectaculair en bijzonder fraai, maar dat is het dan ook wel.

De dood van haar echtgenoot Owen [Evan Jonigkeit] heeft een verwoestend effect op het leven van lerares Beth [Rebecca Hall]. Ze heeft last van black-outs of slaapverlamming en heeft last van nachtmerries. Of zijn het waanbeelden? Haar enige connectie met de werkelijk bestaat uit buurman Mel [Vondie Curtis-Hall] en familievriend Claire [Sarah Goldberg], maar ook zijn kunnen niet voorkomen dat Beth steeds verdere wordt meegezogen in haar eigen psyche. Een complex portret van een emotioneel verscheurde vrouw, uitstekend gespeeld door Hall. Duistere film waar je wel even goed voor moet gaan zitten.

Agent Marshall [Henry Cavill] onderzoekt een serie verdwijningen van tienermeisjes en wordt gedwarsboomd door een voormalig rechter [Ben Kingsley] die met hulp van Angie [Minka Kelly] de dader uit de tent te lokken en op hardhandige wijze een einde te maken aan seksueel misbruik van tienermeisjes. Maar ze slaan de handen ineen wanneer Angie wordt ontvoerd en in handen komt van Simon [Brendan Fletcher]. Met hulp van profiler Rachel [Alexandra Daddario] probeert Marshall te achterhalen met wie Simon samenwerkt. Begint met een prima proloog en zet de sfeer en de belangrijkste personages overtuigend neer. Zodra de hevig overacterende Fletcher zijn opwachting maakt en het verhaal zich meer richt op ondervragingen wordt het een stuk minder interessant, al probeert Raymond de zaak nog wat nieuw leven in te blazen met een spectaculaire ontknoping.