Opinions

Stemmig drama over drie milieuactivisten, die ondanks hun verschil in achtergrond en persoonlijkheid op elkaar aangewezen zijn om een poging tot sabotage van een dam tot een goed einde te brengen. Regisseur en co-scenarist Kelly Reichardt neemt de tijd om de karakters neer te zetten en weet met sfeervolle nachtfotografie en een effectieve score (van Jeff Grace) de suspense aardig vast te houden, ook al gaat het hier meer om de ontwikkeling van de karakters en hun onderlinge verstandhouding dan om de sabotage die ze willen plegen. Jesse Eisenberg, Dakota Fanning en Alexander Sarsgard zijn uitstekend in de hoofdrollen en hun gezamenlijke scènes zorgen voor enkele van de beste momenten. Het is jammer dat Sarsgard lange tijd buiten beeld valt, want hoewel er op het spel van Eisenberg en Fanning weinig aan te merken valt had Sarsgards karakter ongetwijfeld voor wat meer spanning kunnen zorgen in de finale.

Een prima vehikel voor Barbara Stanwyck en Joan Blondell die hun mannetje moeten staan tijdens hun werkzaamheden als nachtverpleegster wanneer ze de zorg op zich nemen van de twee dochters van een drankzuchtige moeder. De toon wordt al vroeg gezet wanneer Stanwyck haar seksuele aantrekkingskracht weet te gebruiken om toegelaten te worden tot de verpleegstersopleiding en regisseur William A Wellman voegde een veelbesproken scène toen waarin Stanwyck zich omkleedt toe. Dit is bij vlagen ook verrassend gewelddadig en in een kleine, atypische rol maakt Clark Gable (die dat jaar eindelijk voet aan de grond kreeg in Hollywood) veel indruk. Ben Lyon is de wat kleurloze mannelijke hoofdrolspeler, maar Stanwyck en Blondell weten de film probleemloos in hun ééntje te dragen. Een fascinerende pre-codefilm, een must voor fans van de sterren.

Ook bekend als Burn! Witch! Burn! is dit een intrigerende horror-thriller die zijn kracht vooral ontleent aan uitstekende regie en stijlvolle cinematografie, met verrassende beeldcomposities en sfeervolle belichting die doet denken aan de betere neo-noirs. De vertolkingen zijn wat aan de melodramatische kant, maar Margaret Johnston raakt daarmee precies de juiste snaar. En die finale is ook 55 jaar later nog steeds heel behoorlijk te pruimen.

Hoewel deze WOII-film een rommelige mix is van whodunit en historische reconstructie - min of meer - maakt de zeer aantrekkelijke en goed presterende cast de tekortkomingen van het scenario meer dan goed. Omar Sharif speelt de rol van Major Grau die onderzoek doet naar een serie moorden waarbij de verdenking ligt op één van een klein groepje Nazi-generalen, gespeeld door Peter O'Toole, Charles Gray en Donald Pleasance. Tom Courtenay is de loyale soldaat die tegen zijn zin betrokken raakt bij het hele schandaal, Philippe Noiret is zijn onderkoelde zelf als één van de inspecteurs die onderzoek doet naar de moorden en Christopher Plummer laat zijn autoriteit gelden als Veldmaarschalk Rommel, ook al is het vaag waarom hij überhaupt zijn opwachting maakt. Vergeet de tekortkomingen en geniet van een sublieme cast, een paar indrukwekkende oorlogsscènes en een verrassende ontknoping.

Het valt niet mee om deze film te categoriseren, omdat het scenario van James Agee in 88 minuten zoveel verschillende thema’s aanhaalt dat het de film onvermijdelijk te kort doet. Seriemoord, vrouwelijke seksualiteit bij volwassenen én kinderen, godsdienstwaanzin, kindertrauma’s, kinderwreedheid, familietrouw, hypocrisie, falende politie, armoede, zwerfkinderen. Geen thema’s waarmee je het publiek in de jaren ’50 naar de bioscoop lokte, bovendien wisten de meeste mensen [inclusief de critici] die The Night Of The Hunter in de bioscoop zagen ook niet goed wat ze precies aan moesten met deze film. Voor mij staat desondanks als een paal boven water dat we hier te maken met de meest indrukwekkende schurkenrol aller tijden en ééntje die een icoon is geworden. En de film heeft nu de status van een mijlpaal in de Amerikaanse filmgeschiedenis... een tikje ironisch, aangezien regisseur Charles Laughton, een Brit, de grootste bijdrage heeft geleverd aan die status.

Harry Powell [Robert Mitchum] is een dominee die, in opdracht van De Almachtige, al 6 weduwes om het leven heeft gebracht. De politie arresteert hem echter tijdens een bezoek aan een stripclub vanwege autodiefstal (!) waardoor hij enige tijd de celgenoot is van Ben Harper [Peter Graves], die ter dood is veroordeeld wegens een dubbele moord tijdens een bankroof. Vlak voor zijn arrestatie verstopt Harper de buit van $10.000 in de pop van zijn dochtertje Pearl [Sally Jane Bruce] en laat hij haar en haar oudere broer John [Billy Chaplin] zweren dat ze niemand zullen vertellen waar het geld is. Na Harpers executie komt Powell vrij en weet hij met een combinatie van Christelijke vroomheid en charme het hart te winnen van Bens weduwe Willa Harper [Shelley Winters]. Hij komt er bovendien achter dat de kinderen weten waar het geld is en schuwt geen enkel middel om de waarheid te achterhalen. Uiteindelijk moeten de kinderen wel vluchten en beginnen ze aan een reis langs de rivier die ze brengt bij Rachel Cooper [Lillian Gish], een vrouw van middelbare leeftijd die zwerfkinderen in huis neemt en ze probeert te beschermen tegen de waanzinnige Harry Powell.

Waar te beginnen met mijn lofzang? Wellicht met het feit dat de hoofdrollen in deze film worden gespeeld door de 6-jarige (!) Sally Jane Bruce en de 11-jarige (!) Billy Chaplin. Net als in Cape Fear steelt Robert Mitchum de film en is de hier 61-jarige Lillian Gish [de grootste filmster uit de jaren ’20 en wellicht de mooiste vrouw die ooit op het scherm te zien was] ook fantastisch, maar dat maakt het juist bijzonder: deze kinderen weten zich uitstekend staande te houden in rollen die behoorlijk complex zijn. Zij geven de meest indrukwekkende kindervertolkingen die ik ooit heb gezien! Dat is voor een groot deel de verdienste van het uitstekende scenario, maar ongetwijfeld heeft de regie van Charles Laughton hier ook bij geholpen. Laughton was de eerste Britse acteur die een Oscar won [in 1934 voor de titelrol in ‘The Private Lives of Henry VIII’] en was iemand die acteren in ieder geval deels als een spel zag. Hoewel ik weinig informatie over de productie van ‘The Night Of The Hunter’ heb kunnen vinden, zie ik helemaal voor me hoe Laughton elke scène voor de kinderen eerst zelf heeft uitgebeeld, zodat ze precies wisten wat hij verwachtte. Als je ‘The Hunchback of the Notre Dame’ (zie 47) hebt gezien, dan zie je dat hij dat perfect kon.

Voor Mitchums vertolking kom ik superlatieven tekort: Laughton gaf hem vrij baan om de meest duistere kant van de menselijke ziel bloot te leggen, wat onder anderen tot uiting komt in de slaapkamerscènes met Shelley Winters, maar het is al zichtbaar in de scène in de striptent. Powell kijkt naar een schaars geklede vrouw met een blik die een angstaanjagende combinatie van walging en haat uitdrukt. De blik van Winters wanneer ze het ware gezicht van Harry Powell voor het eerst ziet is ook een meesterwerk van understatement. Een kleine nuance-verschuiving in haar gezichtsuitdrukkking maakt haarfijn duidelijk wat er door haar hoofd gaat. Een geniaal moment!

De film zit vol met prachtige, gestileerde filmbeelden, vastgelegd onder de wonderbaarlijke cameraregie van Stanley Cortez, die in het tweede deel een nachtmerrie-achtige sprookjeswereld weet te creëren, waarin je kippenvelbezorgende kinderliedjes hoort [‘The Pretty Fly’]. Het is een wereld die niet te beschrijven is, maar die duidelijk het product is van een geniaal en aangenaam verdorven brein. Je moet het zien om het te geloven en vooral niet verwachten dat het er realistisch uit ziet: hoewel de film duidelijk verwijst naar de vroege depressiejaren van begin jaren ’30, is het totaal niet de bedoeling geweest om een realistische wereld te scheppen. Maar Laughton gooit er ook wat humor in, zoals in de scènes waarin de zwerfkinderen als kuikentjes achter hun eigen Moeder de Gans [Rachel] naar huis lopen en die waarin tienermeisje Ruby [Gloria Castillo] haar verlangen naar Harry Powell uitdrukt. Een tienermeisje dat zich seksueel aangetrokken voelt tot een volwassen priester? In een film uit 1955? Ja, deze film is tot op zekere hoogte bepaald pervers te noemen en was zijn tijd tientallen jaren vooruit. Laughton schroomt ook niet om te tonen hoe wreed kinderen kunnen zijn. Kort nadat hun vader is geëxecuteerd, zijn Pearl en John het mikpunt van hartverscheurende pesterijen. Dit is een film die in alle opzichten grensverleggend was en is en die verplicht studiemateriaal behoort te zijn voor een ieder die ooit een film wil maken. Een absoluut genot van start tot finish!

De overdreven komische stijl van Kevin Hart werkt alleen als hij sterk tegenspel krijgt. Dat krijgt hij hier zeker van Tiffany Haddish. Hart speelt de rol van Teddy Walker, een man die tijdens zijn schoolexamens is weggelopen en verkondigde dat hij het helemaal zou maken in 'de school van het leven'. Zeventien jaar later lijkt hij het helemaal gemaakt te hebben: hij rijdt in een dure auto en betaalt de etentjes voor zijn aantrekkelijke, succesvolle vriendin Lisa [Megalyn Echikunwoke]. Maar het is allemaal schijn. Feitelijk heeft hij een matig betaald baantje als BBQ-verkoper (iets waar hij wel bijzonder goed in is) en is hij bang zijn vriendin kwijt te raken. Wanneer hij per ongeluk de winkel opblaast zit hij zonder werk en zonder inkomen. Zijn beste vriend kan hem helpen aan een baantje in de financiële sector... maar daarvoor móet Teddy zijn highschool-diploma halen. Hij meldt zich aan voor een avondschool die wordt gegeven door de doortastende en zeer directe Carrie [Tiffany Haddish], maar het gaat hem moeilijk af.

De woordenwisselingen tussen Hart en Haddish zijn hoogtepunten in deze komedie die vooral zijn kracht haalt uit Teddy's vermakelijke klasgenoten. Rob Riggle is grappig als een beer van een kerel met zwakke knieën, maar de film wordt gestolen door Mary Lynn Rajskub als de even verwaarloosde als 'gezegende' huisvrouw. Gezien het magere basisverhaal is dit een bijzonder geslaagde komedie geworden.

Blessureleed doet professioneel honkballer Ray Waller [Wyatt Russell] besluiten om zijn carrière te beëindigen. Na jarenlang in huurhuizen te hebben gewoond, besluiten Ray en echtgenote Eve [Kerry Condon] een huis te kopen. Hun oog valt op een huis met een zwembad dat al jaren leegstaat, dat ze voor een schappelijke prijs kunnen kopen. De proloog maakt duidelijk dat zwemmen niet aan te raden is, maar er zijn nogal wat incidenten nodig voordat de Wallers dat beseffen. Een nogal dwaas uitgangspunt met dito scenario, maar McGuire weet een aangenaam onheilspellende sfeer neer te zetten en de cast doet het prima.

Billy Minsky [Elliot Gould] runt het familietheater dat in 1925 doet als podium voor burlesque-acts, met Raymond Paine [Jason Robards] en Chick Williams [Norman Wisdom] als grote sterren. Onder het publiek bevindt zich Vance Fowler [Denholm Elliott] die de platvloerse humor beschrijft in zijn rapport en dreigt met de inval uit de titel. Rachel [Britt Ekland] is een even mooie als naïeve jonge vrouw uit een Amish-gemeenschap die, tegen de wens van haar vader [Harry Andrews], besloten heeft haar succes te zoeken in het 'theater' en haar geluk zoekt bij Minsky's. Haar schoonheid wekt de nodige interesse, maar zorgt ook voor rivaliteit tussen de twee sterren.

De wereld van de burlesque komt op energieke wijze tot leven in de vlot gemonteerde en in razend tempo gespeelde sketches, waarin de blonde, voluptueuze Gloria Leroy en de Britse komiek Norman Wisdom uitblinken. Geniet ook van de liedjes, geschreven door Charles Strouse en Lee Adams. William Friedkin laat geen mogelijkheid benut om een extra scheut adrenaline toe te voegen en het eindresultaat is weliswaar weinig diepgaand, maar zeer onderhoudend en vaak ronduit vermakelijk.

A Night To Remember is gebaseerd op het gelijknamige boek van Walter Lord uit 1955, dat het resultaat was een combinatie van een jarenlange obsessie met de Titanic en een aantal oproepen in plaatselijke kranten waarin Lord overlevenden vroeg om hun verhalen met hem te delen. Hij kreeg brieven van meer dan zestig overlevenden die hem toestemming gaven om hun persoonlijke verhaal op papier te zetten. Om al die kleine, authentieke drama’s op een geloofwaardige manier in een film te verwerken, besloot producer William McQuitty meteen dat de cast geen grote namen zou bevatten. Kenneth More, die de rol speelt van Second Officer Lightoller, staat weliswaar groot op de filmposter vermeld, maar ook hij was in 1958 geen filmster. Verschillende overlevende bemanningsleden werkten als technisch adviseur bij de film, om ervoor te zorgen dat de omstandigheden zo authentiek mogelijk zouden zijn. En hoewel James Cameron duidelijk veel inspiratie voor zijn versie uit deze film heeft gehaald, richt A Night To Remember zich vooral op de authenticiteit van de menselijke drama’s. Maar het toont ook de frustrerende, haast ironische misverstanden en fouten waardoor schepen die vlakbij de Titanic lagen hun niet kwamen redden.
Bovendien benadrukt deze versie, meer dan welke andere dan ook, de onthutsende arrogantie van de hogere klasse ten opzichte van de lage klassen. In de openingsscène grappen Lightoller en zijn vrouw over een advertentie in de krant over vrouwenondergoed. De reactie van het echtpaar dat de coupé met hun deelt, is al veelzeggend. In de volgende scène zien we hoe een aantal kinderen uit een werkhuis opdracht krijgt om een ander welgesteld echtpaar uit te zwaaien. De reactie van het echtpaar? Dat doen ze alleen maar om zeker te zijn van hun kerstmaaltijd! De arrogantie van de hogere klasse loopt als een rode draad door de hele film. Zelfs wanneer de vrouwen en kinderen zich in de reddingsboten moet begeven, halen deze snobs hun neus op voor het ‘gewone volk’. Maar zodra deze vrouwen van verschillende standen lijdzaam toezien hoe de Titanic ondergaat, bidden alle mensen het Onze Vader in hun eigen taal. Een scène die niet alleen alle rangen en standen verbindt, maar ook de vele verschillende nationaliteiten. In een ramp als deze zijn alle slachtoffers gelijk... Ontroerend is ook het shot van de vrouw die eerder haar juwelen achterliet in de Titanic en in plaats daarvan een speelgoedvarken meenam. Op dit moment wordt duidelijk waarom.

A Night To Remember zit vol met eenvoudige, ontroerende en vaak ronduit hartverscheurende momenten maar vervalt nooit in melodrama of goedkoop sentiment. Een andere scène waarbij ik mijn tranen niet kan bedwingen zit eerder in de film, wanneer een man te horen krijgt dat de zogenaamde oefening geen oefening is. Even zien we zijn schok, vervolgens vermand hij zich. Hij zoekt zijn vrouw op, die hij op kalme wijze weet over te halen de kinderen wakker te maken en naar buiten te brengen. Wanneer ze vraagt of dat echt nodig is, wisselen man en vrouw een blik uit die alles zegt. Samen maken ze de kinderen wakker, wetend dat vader achter zal blijven op het schip. Zijn afscheid van zijn vrouw en zijn kinderen, in het bijzonder van zijn zoon, is sober gefilmd en geacteerd maar juist daardoor zo effectief. De film zit vol met dit soort bijzonder effectieve momenten en wanneer de overlevenden zwijgend luisteren naar de weemoedige klanken van het orkestje dat ‘Nearer My God To Thee’ speelt, kan ik me niet voorstellen dat je niet op zijn minst een enorme brok in de keel krijgt.

Uitgebluste Zwitserse docent Raimund Gregorius [Jeremy Irons] weerhoudt een jonge vrouw [Sarah Spale] van zelfdoding en biedt haar onderdak aan. De volgende dag is ze verdwenen en heeft ze wat spullen achtergelaten, waaronder een boek van de Portugese Amadeu de Prado over het leven onder het bewind van António de Oliveira Salazar en een treinticket naar Lissabon. Geobsedeerd door het boek besluit Raimund alles achter te laten en naar Lissabon af te reizen om meer te weten te komen over Amadeu. Die zoektocht begint bij Amadeu’s zus [Charlotte Rampling] en brengt hem langs een indrukwekkende veteranen cast (Tom Courtenay, Bruno Ganz, Christopher Lee) die meer vertellen. In flashbacks (met Jack Huston als Amadeu) ontvouwt zich het levensverhaal. Goedkoop ogende productie is dramatisch vlak door het constante heen en weer gespring in de tijd waardoor je onvoldoende tijd krijgt om meegesleept te worden in Amadeu’s spannend bedoelde verhaal.

Trage psychologische thriller met Max von Sydow als de man die in een inrichting terecht komt nadat hij onterecht is veroordeeld voor moord. Twee jaar later heeft hij een plan bedacht waarmee hij wraak kan nemen op de mensen die hij verantwoordelijk houdt voor de moord en voor zijn veroordeling. Een wat ongemakkelijke mix van psychologisch drama en moordmysterie met een op papier fraaie cast, maar regisseur Laslo Benedek verzandt wat te vaak in Bergman-achtige capriolen waardoor de film zich met horten en stoten naar de dramatische finale werkt.

Yep, ook Barbara Stanwyck was aan het eind van haar filmcarrière veroordeeld tot het spelen in een lowbudget horrorfilm. Niet geheel verrassend is zij de enige reden om deze bizarre, maar nauwelijks angstaanjagende horrorfilm te zien. William Castle was ongetwijfeld in zijn nopjes met zijn spraakmakende hoofdrolspeelster, maar hoewel er wat visuele gimmicks in zitten is dit weinig opzienbarend, zeker naar Castles eigen maatstaven.

Hitchcock verwijst in het in deze film geciteerde gesprek met Francois Truffaut geen enkele keer naar een documentaire met de gruwelijke beelden van de ontruiming van de concentratiekampen. Maar volgens de zeer betrouwbare bronnen die in deze documentaire [veelal in archief-opnamen] aan het woord komen, had Hitchcock op verzoek van Sidney Bernstein [met wie hij in 1944 de korte propagandafilms Bon Voyage en L'Aventure Malgache maakte] een concreet voorstel op tafel gelegd over hoe hij de opnames tot een gestructureerde documentaire zou maken. De documentaire kwam er echter nooit, omdat de Britse autoriteiten de films te gruwelijk vonden voor het publiek en ze ook de band met Duitsland niet wilden ondermijnen.

Regisseur André Singer vertelt niet alleen het verhaal over deze nooit afgemaakte productie, maar sprak ook met een aantal mensen die op een verschillende manier bij de opnames betrokken waren: cameramannen, maar ook soldaten en overlevenden die in beeld verschijnen. Het resultaat is een boeiend essay dat natuurlijk niet kan tippen aan "Shoah", maar niettemin een indringend beeld geeft van de vertoonde gruwelijkheden. Maar Singer dwingt je ook om je af te vragen wat je zelf zou hebben gedaan als jij een beslissing had moeten nemen over deze film. En al die facetten zijn effectief uitgewerkt.

Een moeder [Amy Adams] heeft haar carrière als kunstenaar op pauze gezet om voor haar zoon [Arleigh en Emmett Snowden] te zorgen, maar worstelt met de fysieke en geestelijke last van het moederschap. Bovendien maakt ze een fysieke transformatie door die ze met dank aan een boek uit de bibliotheek probeert te verklaren. Hellers scenario (gebaseerd op de gelijknamige roman van Rachel Yoder) zit vol ideeën die onvoldoende tot wasdom komen. Communicatie over de verdeling van ouderlijke taken is een thema, maar het gaat ook over de kracht die een vrouw ontleent aan het moederschap en heeft een opmerkelijke ontknoping die de verwachtingen die zijn gewekt door meer intrigerende fantastische elementen niet inlost. Adams is subliem en weet dit bijna in haar eentje te redden.

Louis Bloom [Jake Gyllenhaal] is al lange tijd wanhopig op zoek naar werk. Wanneer hij bij toeval getuige is van hoe een cameraploeg de nasleep van een ernstig verkeersongeluk filmt, ziet hij mogelijkheid om carrière te maken. Op slinkse wijze weet hij geld bij elkaar te krijgen voor een camcorder en een scanner en hij [Riz Ahmed] in als spotter die hem moet helpen om als eerste op de plekken te komen waar ’s nachts dodelijk incidenten plaats hebben gevonden. Rene Russo speelt de eindredacteur van een nachtelijk nieuwsprogramma die de grenzen van het toelaatbare opzoekt om Louis’ expliciete, vaak op twijfelachtige wijze verkregen beelden in handen te krijgen om de kijkcijfers op te krikken. Dit had een uiterst cynische, onaangename thriller kunnen worden maar Gyllenhaal voorziet zijn karakter van een complexiteit die fascineert en zowel de journalisten achter als de kijkers van dit soort nieuwsbeelden op indringende wijze een spiegel voorhoudt. Het leverde Gyllenhaal, Russo en Gilroy verschillende prijzen op en het is mij een raadsel waarom Gyllenhaal door The Academy over het hoofd werd gezien.

Clare [Aisling Franciosi] is een Ierse zangeres die anno 1825 haar gevangenisstraf in Australië heeft uitgediend. Dat weerhoudt de Britse Luitenant Hawkins [Sam Claflin] er echter niet van om haar nog langer als een slaaf voor hem te laten werken en haar regelmatig te misbruiken. Wanneer Hawkins aankondigt noordwaarts te reizen om te onderhandelen over een promotie, proberen Clare met haar man Aidan en hun baby te vluchten. Wanneer Hawkins hun betrapt heeft dat gruwelijke gevolgen die Clare doen besluiten om Hawkins en zijn mannen zo snel mogelijk achterna te reizen en wraak te nemen. Ze roept de hulp in van Aboriginal en spoorzoeker Billy [Baykali Ganambarr]. Het is een interessant, maar grimmig verhaal en Kent vindt het helaas nodig om het geweld en de mishandelingen tot in detail te tonen. Er is ook wat teveel gepreek over de behandeling van Aboriginals, hoe terecht dat ook moge zijn. Prachtig in beeld gebracht door Radek Ladczuk, dat wel.

Een filmvertoner [Mickey Rourke] confronteert zes bezoekers van zijn aftandse bioscoop met films waarin hun grootste angsten tot leven zijn gebracht. Samantha [Sarah Withers] moet vechten voor haar leven tegen een lasser [Eric Nelsen] in The Thing in the Woods; Anna [Zarah Mahler] ondergaat plastische chirurgie met gruwelijke gevolgen in Mirari; Father Benedict [Maurice Benard] neemt het met Zuster Patrica [Mariela Garriga] op tegen een demon die kinderen tot zelfmoord drijft in Mashit; Helen [Elizabeth Reaser] moet de bijeffecten van een psychotherapeutische sessie verwerken in This Way to Egress; en jonge pianist Riley [Fahi Rakotohavana] bevindt zich tussen leven en dood nadat hij en zijn ouders slachtoffers zijn geworden van een brutale roofmoord in Dead. Ieder segment heeft een eigen visuele stijl maar The Thing in the Woods maakt het meeste indruk met de aangename combinatie van actie, bloedvergieten, verwijzingen naar klassiekers en een heerlijke dosis zwarte humor. Ook Mashit bevat een gezonde dosis humor en zorgt als enige voor een paar werkelijk angstaanjagende momenten voor de ledematen (en de bijbehorende bloedspetters) in het rond vliegen. Mirari is een vermakelijke variant op een vaker gebruikt idee, maar This Way to Egress is meer stijl dan inhoud en Dead is erg onevenwichtig.

Nancy [Heather Langenkamp] heeft regelmatig nachtmerries waarin een gruwelijk verbrande man [Robert Englund] met een zelfgemaakte handschoen met messen haar de stuipen op het lijf jaagt. Haar beste vriendin Tina [Amanda Wyss] blijkt soortgelijke nachtmerries te hebben die haar zo bang maken dat ze Nancy en haar vriendje Glen [Johnny Depp in zijn acteerdebuut] vraagt of ze bij haar blijven overnachten. Wanneer Tina en haar vriendje Rod [Nick Corri] kort na een vrijpartij die nacht opeens beginnen te krijsen, breken Nancy en Glen de deur open en treffen Tina’s zwaar verminkte lichaam aan. De politie verdenkt uiteraard Rod, die uit paniek is gevlucht, maar Nancy kan dit niet geloven en is ervan overtuigd dat Tina in haar droom is vermoord door de man die ook Nancy’s nachtrust verstoort. Aangezien haar alcoholische moeder [Ronee Blakley] en haar vader [John Saxon], de inspecteur die het onderzoek naar Tina’s dood leidt, nemen haar serieus. Nancy besluit met de hulp van Glen zelf de confrontatie aan te gaan met Freddy Krueger.

“A Nightmare on Elm Street” was in vele opzichten anders dan de meeste horrorfilms van die tijd. Ten eerste valt op dat drie van de vier jongeren opgegroeid zijn met ouders die gescheiden zijn. Nancy blijkt totaal niet te kunnen rekenen op de steun van haar ouders en staat er dus alleen voor. Het is in dit verband interessant om te vermelden dat Heather Langenkamp erg veel fanmail kreeg van meisjes die in Nancy een rolmodel hadden gevonden, omdat ze zich niet klein laat krijgen door haar angsten en ondanks het gebrek aan steun de confrontatie durft aan te gaan. Nancy is een intelligente, eigenzinnige jonge vrouw zoals je die destijds zelden tegen kwam in films, laat staat in horrorfilms! Het gebrek aan budget en tijd betekende dat de innovatieve special effects werkelijk voor een appel en een ei zijn gemaakt. Een schoolvoorbeeld van hoe je met weinig middelen uitstekende effecten kunt maken.

Alle betrokken erkennen echter dat Robert Englund de absolute ster van deze film is. Wes Craven was aanvankelijk niet van plan om Freddy te laten spreken, maar de klassiek getrainde Englund was laaiend enthousiast over de rol en wanneer hij zichzelf voor het eerst in make-up zag ging hij los. Hij schudde de one-liners zo gemakkelijk uit zijn mouw, dat Craven ze er allemaal in liet. Hoe anders zou de film zijn geweest zonder quotes als “I’m your boyfriend now, Nancy!” en “No running in the hallway!” Englund liet zich verder inspireren door Klaus Kinski’s vertolking als Dracula in “Nosferatu: Phantom der Nacht” en James Cagney, de acteur die vooral beroemd is in schurkenrollen in “Scarface” en “White Heat”.

In een restaurant snijdt Dean Russell [Kellan Lutz] zijn eigen keel door nadat hij Kris [Katie Cassidy] heeft verteld dat hij al drie dagen niet heeft geslapen uit angst voor een demon die in zijn nachtmerries verschijnt. Pas na een half uur vestigt het scenario van Wesley Strick en Eric Heisserer pas de aandacht op Nancy [Rooney Mara] die met hulp van Quentin [Kyle Gallner] lang genoeg wakke probeert te blijven om een einde te maken aan de terreur van Freddy Krueger [Jackie Earle Haley]. Geen van de vele veranderingen vergeleken met Wes Cravens oorspronkelijke scenario zijn verbeteringen en de visuele verwijzingen naar het origineel herinneren je er alleen maar aan hoe goed die versie was. Nancy is hier een oninteressante heldin en zonder de zwartgallige humor en het charisma van Robert Englund maakt Earle Haley geen schijn van kans om het favoriete horroricoon van een generatie nieuw leven in te blazen. De hemel zij dank dat er geen vervolg kwam.

Terugblik op de periode uit het leven van de Franse beeldende kunstenaar Niki de Saint Phalle die in de jaren 50 werkt als model en actrice in de VS tot ze vanwege de verstikkende gevolgen van het McCarthyisme terugkeert naar Frankrijk. Hier worstelt Niki [Charlotte LeBon] met haar verleden als slachtoffer van incest, een trauma dat door haar psychiater [Alain Fromager] wordt afgedaan als onzin en tot gevolg heeft dat Niki enige tijd vastzit in een inrichting. Echtgenoot Harry Mathews [John Robinson] probeert Niki te behoeden voor een terugval terwijl ze zich na haar “vrijlating” stort op een carrière als beeldend kunstenaar. Le Bon is voortreffelijk in een droomrol die haar de kans geeft om een breed scala aan complexe emoties te verbeelden. Door de episodische structuur krijgen we jammer genoeg weinig inzicht in de oorzaken en redenen voor Niki’s grillige gedrag.

Nederland op zijn smalst in deze kneuterige, puberale romantische komedie bomvol seksgrappen. Veertigplusser en verstokt vrijgezel Lot [Tina de Bruin] vindt een naakte man [Juvat Westendorp] op haar balkon. Xander [Frederik Brom] smeekt Daniëlle [Peggy Vrijens] om zich aan te melden voor bij een app voor swingers, Suus [Ilse Warringa] schrijft zich zelfs in zonder toestemming van haar echtgenoot Mats [Loek Peters]. Brom scoort het hoogst op de onuitstaanbaarheidsmeter in deze walgelijke romantische komedie, duidelijk geschreven door iemand met nul inzicht in het en waarom van Swingers. De vijfde keer dat Ekis dit verhaal verfilmde, telkens in een andere taal.

Wat een zenuwslopende politieke thriller had kunnen zijn (en getuige de lovende trailer met verwijzingen naar 'Z', het meesterwerk in dat genre) blijkt op het gebied van spanning toch wat tegen te vallen. Dit is meer een exposé van een door-en-door corrupt systeem dan een film met een politiek standpunt. De film doet dan ook meer denken aan "Serpico", al is hoofdpersoon Noredin Mustafa [Fares Fares] bepaald geen heilige. Wanneer hij een moord in het Nile Hilton Hotel komt onderzoeken, ligt hij er niet wakker van dat het plaats van misdrijf niet is afgezet, dat de al aanwezige agenten de ruimte hebben aangetast, dat er ééntje zelfs staat te pissen in de badkamer! Ook voor hem is dit de normale gang van zaken. Noredin vindt een afhaalbewijs voor een fotograaf in de handtas van het slachtoffer en vindt daarin zeer compromitterende foto's van een Hatem Shafiq, [Ahmed Selim], een vooraanstaand politicus. Vanaf dat moment werpt zich vol overgave op de zaak en probeert erachter te komen of Shafiq nu dader of slachtoffer is. Daarvoor is het van cruciaal belang dat hij de enige ooggetuige in de zaak weet te vinden en te beschermen, maar Salwa (Mari Malek) is een Soedanese analfabeet zonder vaste verblijfplaats en is ook het doelwit van de dader.

"The Nile Hilton Incident" heeft vele sterke momenten en zowel Fares als Malek zijn uitstekend in de belangrijkste rollen. Regisseur Tarik Saleh blijkt vooral goed uit de voeten te kunnen in massascènes, zoals wel blijkt uit de finale die zich afspeelt tijdens de rellen rondom Tahrir Square op 25 januari 2011, het officiële begin van Egyptische Revolutie. Het begin en het einde van de film zijn erg sterk, maar daar tussen weet Saleh dat momentum niet altijd goed vast te houden. Het duurt simpelweg wat te lang voor deze film echt toewerkt naar die indringende finale...

Ridders komen traditioneel voort uit nobele geslachten. Ballister Boldheart [Riz Ahmed] heeft zich zo weten te onderscheiden dat hij de eerste burger is die tot ridder wordt geslagen. Maar bij de ceremonie blijkt Ballisters zwaard te zijn betoverd, waardoor het de koning [Lorraine Toussaint] doodt. Ballister verandert in een seconde van een volksheld in een volksvijand en dat lijkt hem ook zijn relatie met zijn vriend (eveneens ridder) Ambrosius [Eugene Lee Yang] te kosten. Ballister staat er alleen voor, totdat Nimona [Chloë Grace Moretz] in zijn leven verschijnt. Dit eigenzinnige, anarchistische buitenbeentje wil helpen, maar haar ideeën zijn bepaald niet subtiel. Prettig dat een familiefilm homoseksualiteit als iets vanzelfsprekends benadert en er geen punt van maakt. Jammer dat Bruno en Quane de komische elementen benaderen als 'Looney Tunes' van Bob Clampett en dat het scenario in de tweede helft sentimenten op probeert te roepen die vaag doen denken aan Up. De benadering van van dik hout zaagt met planken doet afbreuk aan het zeker niet onaardige verhaal en de prima stemvertolkingen. Als Bruno en Quane dit materiaal iets serieuzer hadden genomen, was het een aanzienlijk betere film geweest.

Will [Winston Duke] woont in een onherbergzaam niemandsland waar hij op een muur van monitoren de levens bijhoudt van mensen wiens ziel hij een kans heeft gegeven op een tweede leven. Om voor een tweede kans in aanmerking te komen moet Will de zielen van pas overledenen een strenge selectieprocedure laten doorlopen. Daarbij krijgt hij hulp van zijn ‘buurman’ Kyo [Benedict Wong]. Maar tijdens deze serie testen en vraaggesprekken wordt Will zelf geconfronteerd met vragen over zijn eigen rol, zijn eigen wensen en over het menselijk bestaan waardoor hij zijn eigen leven in een nieuw perspectief kan zien. Ondanks een fraaie visuele stijl is dit een pretentieuze, soms wat prekerige film geworden waarin dialoog teveel de overhand heeft. Als je de aandacht erbij kunt houden, zet dit je op bepaald momenten wel aan het denken, maar het neemt zichzelf te serieus en is te zwaar op de hand om te overtuigen.

Tot haar verbijstering ontdekt Rakel [Kristine Kujath Thorp] dankzij haar huisgenote en beste vriendin [Tora Chrstine Dietricchson] dat ze zwanger is. Aikidoleraar Mos [Nader Khademi] is de enige sekspartner die ze recentelijk heeft gehad en dus brengt ze hem op de hoogte. Ze overweegt abortus totdat de gynaecoloog ontdekt dat ze al zeven maanden zwanger is! Dat betekent bovendien dat niet Mos, maar een rare snuiter met de bijnaam Pikkjesus [Arthur Berning] de biologische vader is. Wanneer haar onvruchtbare halfzus Mie [Silya Nymoen] zich aanbiedt als adoptiemoeder moet Rakel een keuze maken voor haarzelf en voor haar toekomstige kind. Een uiterst zonderlinge tragikomedie waarin de hoofdpersoon regelmatig bizarre dialogen heeft met een cartoonversie (Rakel is striptekenaar) van haar baby, [stem: Herman Tømmeraas] die de bijnaam Ninjababy krijgt, en een weinig sympathieke hoofdpersoon. Thorp is gelukkig erg goed in de hoofdrol maar dit is absoluut een geval van ‘love it or hate it’. Ik val zeker niet in de categorie ‘love’.

Martin Bryant [Caleb Landry Jones] was al kind te zien op televisie als ziekenhuispatiënt op de brandwondenafdeling die zonder blikken of blozen verkondigt dat hij ondanks zijn door vuurwerk veroorzaakte verwondingen van plan is om gewoon door te gaan met afsteken van vuurwerk. Hardleers of is er iets meer aan de hand? Martin (die spottend wordt aangesproken als Nitram) is inmiddels jong volwassen en gezien zijn onvoorspelbare, onbehouwen en soms ronduit agressieve gedrag veelvuldig het mikpunt van spot in zijn woonplaats. Zijn moeder [Judy Davis] kan hem nauwelijks meer uitstaan en zijn vader [Anthony LaPaglia] is simpelweg niet in staat om zijn zoon onder de duim te houden. Martin vindt uiteindelijk vriendschap bij de veel oudere Helen [Essie Davis], een excentrieke kluizenaar voor wie Martin wat klusjes doet en bij wie hij prompt intrekt. Een fraaie rol van Landry-Jones die zijn complexe, zich regelmatig onaangenaam gedragende personage voorziet van een combinatie van menselijkheid en een daaraan verbonden sympathie dat de aandacht vasthoudt. Bereid je voor op een schokkende wending halverwege en een duistere ontknoping in dit onconventionele verhaal, gebaseerd op ware gebeurtenissen. De epiloog stemt eveneens tot nadenken.

Het is niet zo wonderlijk dat juist Oliver Stone zich geroepen voelde om een biopic te maken over de meest controversiële Amerikaanse president van de 20e eeuw en de enige die ooit is afgetreden. Richard Nixons politieke carrière was nauw verbonden met dat van John F Kennedy, over wiens moord Oliver Stone 4 jaar eerder “JFK” had gemaakt. Aan het eind van “Nixon”, wanneer Nixon zich beseft dat zijn positie als president onhoudbaar is geworden, staart hij naar het presidentiële portret van Kennedy en verzucht: ‘When they look at you, they see what they want to be. When they look at me, they see what they really are.” Het onderstreept nog maar eens hoezeer de schaduw van Kennedy over het hoofd hing van Nixon.

Richard Mulhouse Nixon [Anthony Hopkins] groeide op als Quaker als zoon van een hardwerkende, maar strenge vader [Tom Bower] en een moeder [Mary Steenburgen] die hij aanbidt. Als kind verliest Richard twee van zijn broers aan tubercolose, wat hem niet alleen traumatiseert maar ook tot gevolg heeft dat Richard zichzelf onder druk zet om zijn ouders – en zijn moeder in het bijzonder – niet teleur te stellen. Tijdens zijn schooltijd weet hij zijn gebreken te compenseren met een tomeloze inzet, iets wat hem ook in zijn politieke carrière geen windeieren legt. Hij wordt vice-president onder Dwight D Eisenhower, maar in 1960 dwarsboomt John F Kennedy zin presidentiële ambities tijdens het eerste presidentiële TV-debat. Nixon is zeer vermoeid door zijn zware reisschema. Dat is niet alleen te zien aan zijn uiterlijk, hij is daardoor ook niet scherp genoeg om Kennedy van weerwoord te voorzien.

Nixon kan zijn verlies tegen het onervaren rijkeluiskindje John F Kennedy niet verteren, maar zijn echtgenote Pat [Joan Allen], al die jaren zijn trouwe steun en toeverlaat, weet hem over te halen zijn politieke carrière te beëindigen. Maar wanneer Lyndon Johnson in 1968 aangeeft zich niet verkiesbaar te stellen voor een tweede termijn, zetten oude politieke vrienden Nixon onder druk om het nog eens te proberen. Uiteraard komen de belangrijkste hoogte- en dieptepunten uit zijn tijd als president aan bod, waarbij het Watergate-schandaal en de manier waarop Nixon tot op de laatste snik probeert vast te houden aan de macht centraal staat.

Anthony Hopkins is zeer overtuigend in een rol die Richard Nixon in al zijn facetten laat zien. Hij zet Nixon neer als een tragische figuur wiens zware jeugd voor een belangrijk deel de oorzaak is voor zijn onzekerheden en zijn zwakheden. Bovendien is Nixon hier zo geobsedeerd door de Kennedy’s dat hij zichzelf in alles wat hij doet vergelijkt met hen en zichzelf constant aanpraat dat hij heeft gefaald. Joan Allen maakt ook indruk als Pat Nixon, een vrouw die Richards tekortkomingen als geen ander kent, maar niet schroomt hem eens goed de waarheid te vertellen, al zal ze haar echtgenoot blijven steunen, ongeacht de keuzes die hij maakt.

Beroemde momenten als de “Checkers Speech” en “The Kitchen Debate” zijn op knappe wijze gereconstrueerd, waarbij Stone – net als in JFK – op slimme wijze archiefbeelden vermengt met nieuwe scènes. Er is een enorme cast van bijrolspelers waarvan Paul Sorvino uitblinkt in de rol van Henry J Kissinger, veiligheidsadviseur en later Minister van Buitenlandse Zaken onder Nixon en één van zijn trouwste bondgenoten. Bob Hoskins valt op in een piepkleine rol als J Edgar Hoover in één van de meest bizarre scènes uit de film. “Nixon” vereist wel enige voorkennis, zeker met betrekking tot Watergate, om het allemaal te kunnen volgen, maar dat betaalt zich uit in een enerverende, boeiende biografie over één van de meest complexe publieke persoonlijkheden uit de 20e eeuw.

Regisseur Pablo Larraín wist meer dan 30 van de oorspronkelijk campagnevoerders uit de Nee-campagne van 1988 [gericht op het afzetten van de Chileense dictator Pinochet] te strikken om zichzelf te spelen in deze boeiende, enerverende docudrama. Hun aanwezigheid verhoogt de geloofwaardigheid, maar ook de authenticiteit van deze film, evenals de keuze om alles te filmen met video-camera's uit de jaren '80. No! boeit derhalve van begin tot eind, maar tussen alle gebeurtenissen, alle archiefbeelden en spectaculaire campagnefilmpjes weten is het een ijzersterke vertolking van Gael García Bernal die boven alles en iedereen uittorent en ons blijft wijzen op het menselijke aspect van dit fantastische verhaal. Niet te missen, educatief en niet te vergeten zeer onderhoudend.

Een groot deel van de cast doet tijdens de aftiteling een expliciet pleidooi voor empathie voor en hulp aan de 2,5 miljoen daklozen (waarvan de helft kinderen) in de VS in dit goedbedoelde, maar erbarmelijk geschreven en geregisseerde sociale drama. Lauren [Isabella Ferreira] verliest op jonge leeftijd haar moeder en wordt na het behalen van haar middelbare schooldiploma pardoes door haar pleegmoeder op straat gezet. Ze vindt een nieuwe familie in een kampement van daklozen dat Robert [William Baldwin], die diep in de schulden zit, wil laten afbreken om er luxe woningen neer te zetten. In werkelijkheid hebben dakloze een complexe voorgeschiedenis, maar Verdin reduceert dat tot een paar melodramatische scènes waardoor de personages slechts oppervlakkige archetypes zijn. Ze romantiseert het daklozenbestaan bovendien door hen neer te zetten als een hechte familie. Het acteerwerk is niet onaardig en de aanwezigheid van veteraan Beverly D’Angelo en popster Ashanti is interessant.

Veelbekroonde documentaire legt op inzichtelijke en begrijpelijke wijze bloot hoe en vooral waarom de politieke leiders van de VS besloten om in de nasleep van 9/11 de pijlen te richten op Irak. Koren op de molen van alles wat liberaal is natuurlijk, maar wat deze film zo overtuigend maakt is het feit dat de geïnterviewden stuk voor stuk insiders zijn, mensen die direct betrokken waren bij de besluitvorming en de uitvoering. Charles Ferguson legt bovendien bloot wat Bush, Powell, Cheney en kornuiten motiveerde, alsmede de incompetentie van een regering zonder mensen met directe oorlogservaring en vooral die van Paul Bremer, de interim-gouverneur van Irak wiens blunders een enorme invloed zouden op de publieke opinie over de VS in het Midden Oosten. Even schrijnend als boeiend, een documentaire die de huidige problematiek in het Midden Oosten in een recent-historische context plaatst.