Opinions

Will [Ben Foster] is een oorlogsveteraan met PTSD die zo slecht kan gedijen in de moderne maatschappij dat hij met zijn tienerdochter Tom [Thomasin McKenzie] woont in een park aan de rand van Portland. Wanneer de politie hun woonplek ontruimt krijgen Will en Tom hulp aangeboden. Ze komen terecht in een appartementje bij een boerderij waar Wil overdag kan werken terwijl Tom naar school gaat. Tom heeft her naar haar zin, maar wanneer haar vader het daar niet langer uithoudt moet ze wel met hem mee. Na een lange tocht komen ze terecht op een camping waar Dale [Dale Dickey] ze een stacaravan aanbiedt. Tom voelt zich hier helemaal thuis, maar wat als Will besluit dat het tijd is om verder te gaan?

Ter voorbereiding op deze film gingen Foster en McKenzie samen op survivaltocht en dat heeft absoluut bijgedragen aan de natuurlijke chemie tussen de twee, die volstrekt overtuigen als vader en dochter. De ingetogen vertolking van Foster geeft de veelgeprezen McKenzie de ruimte om te schitteren. Het is tevens prettig om een film te zien waarin iedereen, inclusief de hulpverleners, begrip tonen en werkelijk alles doen om Will en Tom te helpen.

Amanda [Julia Roberts] en Clay [Ethan Hawke] hopen met hun kinderen [Farrah Macken zie] en Archie [Charlie Evans] te ontsnappen aan de dagelijkse beslommeringen door een riant vakantiehuis te huren. Kort na aankomst staan eigenaar George [Mahershala Ali] en dochter Ruth [Myha’la] voor de deur omdat ze door een black-out in groot deel van de VS geen andere optie hadden. Terwijl de mysterieuze en onheilspellende gebeurtenissen zich opstapelen, zijn vooral Amanda en George bezig met hun eigen positie en belangen. Een parabel over de sociaal-maatschappelijk stand van zaken in de wereld – en de VS in het bijzonder – in de beste traditie van The Twilight Zone.

"Laat ik er geen doekjes om winden: deze documentaire had nooit gemaakt mogen worden. Michael Jackson is drie keer aangeklaagd voor seksueel misbruik maar geen enkele keer veroordeeld: de eerste keer trof Jackson een regeling, de tweede keer werd hij vrijgesproken en de derde keer verwierp de rechter de aanklacht omdat de zaak was verjaard. De familie Jackson heeft bovendien volkomen gelijk dat deze film volstrekt éénzijdig is en ik vermoed dat HBO flink in de problemen gaat komen.

Het feit dat Jacksons schuld nooit is bewezen werpt een enorme schaduw over dit éénzijdige verslag waarin twee vermeende slachtoffers van Michael Jackson hun verhaal vertellen. Het verhaal over de impact die Jacksons vermeende seksuele misbruik had en nog steeds heeft op topchoreograaf Wade Robson en aspirerend filmmaker Jimmy Safechuck en hun familie geeft (wellicht) nieuwe inzichten in de gevolgen daarvan. Maar omdat Jackson formeel onschuldig is, wordt dat relevante thema ondergesneeuwd in een (volstrekt begrijpelijke) discussie over die schuldvraag.

Hopelijk heeft HBO al plannen voor een herkansing in de vorm van een documentaire over Bill Cosby, een Amerikaans icoon dat wél is veroordeeld voor seksueel misbruik. Al moet je je afvragen of ze dat nog kunnen betalen nadat ze de Jacksons $100 miljoen hebben betaald voor “a one-sided marathon of unvetted propaganda to shamelessly exploit an innocent man no longer here to defend himself”.

Of je Robson en Safechuck nu gelooft of niet: voor de wet is Michael Jackson onschuldig. En niemand staat boven de wet, ook HBO niet.

Michael Jackson is dood en nooit veroordeeld voor seksueel overschrijdend gedrag, laat staan pedofilie. In de VS is het blijkbaar toegestaan om vermeende slachtoffers hun verhaal te laten doen. Reed verschuilt zich achter de drogreden dat hij seksueel kindermisbruik aan de kaak wil stellen. Daarvoor had hij moeten spreken met slachtoffers van mensen die wél zijn veroordeeld zodat de geïnterviewden niet hoeven worden blootgesteld aan de haat en nijd waar Robson, Safechuck en andere vermeende slachtoffer van Jackson mee te maken hebben. Maar ja, Michael Jackson = kassa! Ik heb twee woorden voor Dan Reed: Jimmy Saville.

In 1938 leert voormalig fotomodel en amateurfotograaf Lee Miller [Kate Winslet] leeft als een bon vivant in Frankrijk wanneer ze valt voor Roland Penrose [Alexander Skarsgård] en met hem gaat samenwonen in Londen. Ze gaat als fotograaf aan de slag bij ‘Vogue’ en krijgt aan het begin van de Tweede Wereldoorlog opdracht om het leven aan het thuisfront vast te leggen. Ze raakt bevriend met haar meer ervaren Joods-Amerikaanse collega David Scherman [Andy Samberg] met wie ze (via een omweg) in 1944 de kans krijgt om aan het militaire front te fotograferen. Winslet is uitstekend in de titelrol, maar haar personage is oppervlakkig uitgewerkt en je krijgt geen inzicht in wat haar nu werkelijk drijft – waarom ze alles laat vallen voor Roland blijft een raadsel. De gekunstelde raamvertelling, waarin een journalist [Josh O’Connor] haar in 1977 bevraagt over haar leven, doet nog meer afbreuk aan datgene waar het de echte Lee Miller werkelijk om te doen was. Haar portfolio is duidelijk vele malen relevanter dan haar levensverhaal.

Onderwijzer Lee [Bert Verbeke] droomt van een carrière als rockmuzikant, maar zit niet op dezelfde golflengte als zijn bandleden. Tijdens een ziekenhuisbezoek aan zijn oom [Jaak van Assche] loopt Lee letterlijk en figuurlijk de succesvolle zangers Cindy C [Ann van den Broeck] tegen het lijf. Cindy heeft om persoonlijke redenen een jaar geleden haar carrière onderbroken. Geïnspireerd door haar verhaal schrijft Lee een prachtig lied waarmee hij de interesse trekt van manager Roland [Nico Sturm], die Lee overhaalt om onder het pseudoniem Dave D het lied als duet met Cindy op te nemen. Lee en Cindy groeien naar elkaar toe, totdat … Een goed romantisch drama (met een paar sterke songs van Steve Willaert), maar het puike werk van Verbeke en Van den Broeck wordt voor een groot deel verpest door soms ronduit kinderachtige grapjes en andere twijfelachtige pogingen tot humor.

De vrouwen in deze films zijn hulpeloze moeders of ontspoorde dochters die alleen met de hulp van een man weer tot rust komen. Nicholas Cage is de piloot en overspelige echtgenoot die zich aan het einde realiseert dat er niets gaat boven het huwelijk, Cassi Thomson de agnost die in paniek probeert haar spoorloos verdwenen broertje te vinden en pas kracht vindt nadat ze zich tot de Almachtige heeft gewend. Figuranten rennen doelloos kriskras door elkaar op de parkeerplaats van een winkelcentrum terwijl kijkers gillend de zaal (of de kamer) uitrennen om maar niets meer te hoeven zien van deze volstrekt belachelijke, aanstootgevende pseudo-Christelijke preek. Maar zelfs de meest extremistische gelovige kan niet om het feit heen dat er van drama of spanningsopbouw geen enkele sprake is. Zelfs Cage weet dit geen leven in te blijven. De bijdrage van Lea Thompson blijkt gelukkig beperkt tot een cameo. Hopelijk voor haar hebben de Evangelistische Christenen achter dit gedrocht een flinke duit in haar collectezakje gedaan.

Humphrey Bogart was ziek gedurende opnames van dit drama waarin hij de rol speelt van een Katholieke, Amerikaanse missionaris die de plaatselijke bevolking in een afgelegen dorpsgemeenschap in China steunt en zou moeten zien te bekeren tot het geloof. Ondanks dat hij zich niet altijd geheel vroom gedraagt (hij rookt, houdt van een gokje en geeft een ongewenste bezoeker een linkse, vandaar de titel) geniet hij al snel veel respect bij de bewoners. Maar er zijn twee problemen: zijn bovenmatige interesse in zuster Anne [Gene Tierney] en de pogingen van de machtige Mieh Yang [Lee J Cobb] om de missie in handen te krijgen.
Bogarts fysieke problemen zijn zichtbaar in dit ongewone drama, waarin hij ronduit vermoeid oogt en een - zelfs voor zijn doen - onderkoelde vertolking geeft. Lee J Cobb ziet er bizar uit met zijn oriëntaalse make-up en de manier waarop de plaatselijke bewoners zijn neer gezet is een tikje neerbuigend. Maar het belangrijkste probleem is dat het verhaal niet zo interessant is en dat er nauwelijks dramatische hoogtepunten zijn, ook al is het dobbelduel tussen Bogart en Cobb best aardig. Voor Bogart-completisten.

Shu-Fen [Janel Tsai] is naar Taipei gekomen om daar een winkeltje op te zetten en een leven op te bouwen voor tienerdochter I-Ann [Shih-Yuan Ma] en de veel jongere I-Jing [Nina Ye]. I-Jing is linkshandig en haar grootvader [Akio Chen] prent haar in dat dat ‘de hand van de duivel is’. In haar kinderlijke naïviteit interpreteert I-Jing die kritiek anders dan bedoeld. Ondertussen worstelt I-Ann met de liefde en Shu-Fen met financiële verplichtingen. Prachtig gefotografeerd familiedrama met ontwapenend spel van de voortreffelijk geregisseerde Ye en een opmerkelijke ontknoping. Goed voor een lach en een traan.

Tom Hardy speelt de rollen van tweelingbroers Reggie en Ron Kray in dit biografische misdaadverhaal – eerder verfilmd in 1990 als The Krays – waarin Reggie probeert te voorkomen dat zijn net vrijgekomen, onberekenbare broer Ron de misdaadwereld tegen hen doet keren. Subtiel is Hardy’s vertolking niet en dat gevoel wordt versterkt door de vele kleurloze, matig uitgewerkte ondersteunende karakters. Emily Browning speelt de rol van de vrouw die valt voor Reggie maar het is één van de vele ondankbare rollen in een misdaadfilm die het vooral moet hebben van enkele (toegegeven) uiterst schokkende geweldsuitbarstingen.

Het verhaal van Gladiator, het woeste geschreeuw en de bombast van 300, maar met matige special effects en een kleurloze cast. Het verhaal – voor zover je daarvan kunt spreken – is de moeite van het navertellen niet waard. Het is slechts een excuus voor een hoop testosteron, geschreeuw en eindeloze gevechten tegen nimmer overtuigende CGI-decors.

Maxim [Willem Dafoe] maakt al lange tijd jacht op The Ochi die zijn vrouw [Emily Watson] zouden hebben vermoord. Hij heeft zelfs een privéleger met jongens die jacht maken op deze vermeende monsters. Maar wanneer Maxims introverte dochter Yuri [Helena Zengel] stuit op een jonge Ochi doet ze een poging het vertrouwen te winnen. Gremlins versus How To Train Your Dragon in de Karpaten met een sombere toon, een traag tempo en onvoldoende originele ideeën.

The Legend of Tarzan bewijst in de openingsscènes dat je geen ingewikkelde plots nodig hebt om een boeiende film te maken. Wanneer Belgische kolonisten stuiten op een diamantmijn in de Kongo, worden ze gedwongen een deal te sluiten met de machtige stamleider die de mijn beschermt tegen indringers. De deal? De Belgen krijgen de diamantmijn, als ze Tarzan weten uit te leveren. Bam! Duidelijk en een uitstekend uitgangspunt voor een film vol spanning en suspense. Met top-acteurs Samuel L Jackson en Christopher Waltz en de rijzende ster van Margot Robbie aan boord zit het op dat vlak dan ook helemaal goed. De film werkt dan ook het beste tijdens de onderlinge confrontaties tussen de hoofdpersonen. Het zijn dan - ironisch genoeg - de actiescènes die tegenvallen: wanneer Tarzan tussen de bomen rent en slingert en wanneer hordes dieren in beeld verschijnen, verzandt de film in oppervlakkig CGI-geweld. Da's jammer, want dit had de zomerfilm van het jaar kunnen zijn. Dat is nu toch net iets teveel eer.

Mythologische avonturenfilm over de jonge, fantasierijke witte uil Soren [Jim Sturgess] die samen met zijn broer Kludd [Ryan Kwanten] wordt ontvoerd door een groep uilen dat zich ‘The Pure Ones’ noemt. Soren weigert zich aan te sluiten bij hen, maar Kludd laat hem in de steek. Met hulp van Grimble [Hugo Weaving] weten Soren en Gylfie [Emily Barclay] te ontsnappen. Zij moeten de legendarische ‘Guardians’ zien te bereiken, zodat zij een einde kunnen maken aan het schrikbewind van High Tyto/Metal Beak [Joel Edgerton] en Nyra [Helen Mirren]. Oogstrelende animatiefilm met een episch plot vol kleurrijke personages en met een voor Snyder ongebruikelijke (aangename) dosis humor is op het einde mogelijk iets te gewelddadig voor kinderen, maar dit is hoe dan ook voortreffelijk gemaakt. Gebaseerd op de boekenserie "Guardians Of Ga’Hoole" van Kathryn Lasky.

Het vervolg op de verrassend leuke Lego Movie begint waar die film ophield: nu legofan Finn [Jadon Sand] het heeft bijgelegd met zijn vader [Will Ferrell], doet Finns zusje haar intrede met haar Duplo-lego en dreigt ze de zwaar bevochten rust in het Lego-universum van Emmett Brickowksi [Chris Pratt] en zijn vrienden te verstoren. Emmett weet echter direct vrede te sluiten... maar vijf jaar later lijkt het mis te gaan wanneer Queen Watevra Wa'Nabi [Tiffany Haddish] de bewoners van de Legowereld uitnodigt voor een huwelijksfeest. Die uitnodiging is op zijn zachtst gezegd een tikje verdacht en veel bewoners van Bricksburg zijn ervan overtuigd dat er kwade bedoelingen achter zitten.
De eerste helft van de film zit vol met vaak hilarische verwijzingen naar het origineel. Sterker nog: het eerste kwartier is in grote lijnen een remake (met een paar grappige tweaks, waaronder een remix van 'Everything Is Awesome'). De toevoeging van het Duplo-speelgoed is ook een bonus en levert een hoop geslaagde grappen op. Vanaf het moment dat Rex Dangervest [Chris Pratt] zijn intrede doet neemt zowel de kwaliteit als de dichtheid van de grappen enorm af. Veel erger nog is dat de makers in de finale blijkbaar zo vast zaten dat ze een einde schreven dat cruciale richtlijnen uit de eerste film aan zijn laars lapt, vooral door Lego-poppetjes door Finns huis te laten lopen. Nee, 'Everything is NOT awesome' deze keer, maar het kan er zeker mee door.

Op een middelbare school met een zerotolerancebeleid is een aantal diefstallen gepleegd. In plaats van dit bij de politie te melden, start de school een onderzoek in de vooronderstelling dat een van de leerlingen uit de klas van Juf Nowak [Leonie Benesch] de schuldige is. Schoolhoofd Böhm [Anne-Kathrin Gummich] en slachtoffer Liebenwerda [Michael Klammer] verhoren de klassenvertegenwoordigers en daaruit blijkt (min of meer) dat Ali [Can Rodenbostel] de dader is. En dus moeten diens ouders [Uygar Tamer, Özgür Karadeniz] terstond naar school komen. Uiteraard ontstaat er onvrede onder de leerlingen die Juf Nowak bestoken met kritische vragen die ze niet eerlijk kan of mag beantwoorden, maar daarmee stookt ze het vuurtje alleen maar verder op. Goed geregisseerd en voortreffelijk geacteerd drama over de mentale aanslag op een integer tussenpersoon die schietschijf wordt van twee partijen die lijnrecht tegenover elkaar staan. Maar door het verhaal te beginnen op een moment dat de situatie al is geëscaleerd (op een manier die geen enkele schoolleider zou moeten accepteren), is er onvoldoende context. Als voormalig docent middelbaar onderwijs stond ik versteld van de incompetentie en het gebrek aan empathie, waardoor alle volwassen betrokken in bijna elke situatie verkeerd reageren. Duitse inzending voor de Oscars van 2024.

Een jaar na de dood van een neef hoopt de analfabetische en aan opium verslaafde Esmail [Saeed Poursamimi] als oudste oom de nieuwe patriarch van de familie te worden. Wanneer Bayram [Mehdi Hosseinina] hem eindelijk aanwijst als familiehoofd is Esmail verplicht om bij een buitensporig opgezet huwelijksfeest het grootste cadeau (40 gouden munten) te geven. Dochter Leila [Taraneh Alidoosti] – het enige gezinslid met een solide inkomen – denkt dat Esmail zich voor het karretje van zijn familie laat spannen in ruil voor erkenning en zet hem onder druk om het geld te gebruiken om haar vier werkloze broers te helpen een winkeltje te starten. De opening (een gewelddadige confrontatie tussen politie en werknemers van een fabriek die failliet is gegaan) is veelbelovend en de huwelijksceremonie is eveneens een visueel huzarenstukje. Het acteerwerk van met name Poursamimi, Alidooster en Mahammadzadeh (als de meest pragmatische broer) is ook uitstekend, maar de rest van dit ruim 160 (!) minuten durende familiedrama bestaat voornamelijk over statisch gefilmde gesprekken en discussies. Had zeker een uur korter gekund.

Een bejaard echtpaar bestaande uit een dementerende oud-professor Engelse literatuur [Donald Sutherland] en diens echtgenote [Helen Mirren], die ook aan de medicijnen is, besluit met een Winnebago 1975 een lange rit te maken naar het huis van Ernest Hemingway. Sutherland en Mirren leveren - niet geheel onverwacht - prima acteerprestaties af, maar je kunt al snel raden hoe de film gaat eindigen en dan duurt het nog onnodig lang voor die onvermijdelijke finale. Het scenario valt bovendien snel in herhaling en lijkt de boel zoveel mogelijk te willen rekken om tot speelfilmlengte te komen. Zonder de charme van en de chemie tussen de twee veteranen zou de film de moeite niet waar zijn geweest.

Violiste Belle [Anna Raadsveld] wil net als haar goede vriendin Yuskhi [Charlie Chan Dagelet] naar het conservatorium, maar haar docent [Tom Jansen] raadt dat af omdat ze haar stem nog niet heeft gevonden. Een slap excuus voor een hoop seksscènes (deels niet gesimuleerd). Met hier en daar wat lederhosen (en wat humor) had dit gemakkelijk door kunnen gaan voor één van die hilarische Tiroler sekskomedies uit de jaren 70. Werkelijk niet om aan te zien.

Lena [Emma Levie] is een seksueel actieve tiener die echter nog nooit verliefd is geweest. Een one night stand met Daan [Niels Gomperts] resulteert tot Lena’s verrassing in een wat een serieuze relatie lijkt te worden. Al snel nodigt Daan haar uit om bij hem in te trekken, tot groot verdrient van haar Poolse moeder [Agata Buzek]. Daans vader Tom [Jeroen Willems] maakt de situatie er niet gemakkelijk op in dit vage tienerdrama waarin scenarist De Jong vergeten is haar personages uit te diepen waardoor de opeenvolging aan vreemde situaties en onbegrijpelijke besluiten de aandacht al gauw doen verslappen. Noch Van Rompaey noch de cast lijkt er iets van te snappen. Hoe moeten wij dat dan doen?

Het leven van John Lennon na de opheffing van The Beatles was opmerkelijk, en niet alleen vanwege zijn rol als vredesactivist of omdat hij in 1980 door een misnoegde fan werd doodgeschoten. Deze documentaire richt zich uiteraard op de totstandkoming van Lennons albums en veelbesproken liedjes als “Imagine” en “Woman Is The Nigger Of The World”, maar gaat ook uitgebreid in op de complexe relatie die hij had met zijn tweede echtgenote en muzikale partner Yoko Ono, wiens medewerking van grote waarde is. Epstein maakt ook duidelijk de FBI Lennon zag als een gevaar voor de orde en maakt duidelijk onder welke druk Lennon en Yoko Ono jarenlang moesten leven. Een absolute must voor de fans, ook al omdat Epstein uitstekend gebruik maakt van archiefmateriaal, waaronder amateurvideo’s en privéfoto’s die een glimp bieden van John Lennon als echtgenoot en vader.

Hagedis Leo [Adam Sandler] en schildpad Squirtle [Bill Burr] delen al jaren het terrarium in het schoollokaal van de geliefde Mrs. Salinas [Allison Strong]. Wanneer die met zwangerschapsverlof gaat, neemt de strenge Ms Malkin [Cecily Strong] de lessen over. Zij herstelt een oude traditie: iedere leerling moet een weekend lang voor een dier zorgen. Voor Leo is dat een kans om eindelijk te ontsnappen en de wereld te zien. Maar elk kind worstelt met zichzelf en Leo besluit zijn levenswijsheid met hen te delen. De animatie is hooguit adequaat en het verhaal is mager, maar de simplistische liedjes hebben een bijzondere charme en het is altijd een opluchting wanneer Sandler infantiele grappen verruilt voor een positieve, inspirerende boodschap voor kinderen, ook over hoe waardevol iemand van 74 kan zijn voor hen. Familieleden van Sandler en van coregisseur en coscenarist Robert Smigel verzorgden een aantal stemmen voor ondersteunende rollen.

Ja, de karakteriseringen van de zogenaamde "Three Guys Who Paint" zijn waardeloos en Jennifer Aniston (een jaar voor haar doorbraak in de sitcom 'Friends') zit opgescheept met een vervelend personage en mislukte grappen. De regie is vaak ronduit knullig en de continuïteit laat ook te wensen. Maar de make-up, de kleding, de timing en de intonatie van Warwick Davis zijn perfect en maken van de Leprechaun een heerlijk vileine schurk. Het verhaal - waarin een Leprechaun over lijken gaat om die ene munt uit zijn zak met goud terug te krijgen - is amusant en er zijn een paar geniale vondsten: de obsessie van de Leprechaun voor (schone) schoenen en zijn verschillende vervoersmiddelen leveren enkele werkelijk hilarische momenten op. Veel wisselvalliger zul je ze niet gauw vinden.

Een beter scenario met een wat intelligenter plot dan Leprechaun, maar het acteerwerk is veelal bedroevend en ontnemen je vrijwel al het kijkplezier. Alleen Warwick Davis zorgt voor enkele sterke momenten in deze rol, die hem in alle opzichten op het lijf is geschreven. Helaas is dit toch één van de betere films uit de reeks.

De Leprechaun wandelt door de drukke straten van Las Vegas en hobbelt zo een casino in, zonder dat er iemand nadrukkelijk naar hem omkijkt. Zou het een satirische metafoor zijn voor de grijpgrage geldgraaiers die Las Vegas bevolken? Nou, dat waag ik te betwijfelen getuige het matige verhaal en - inmiddels wel 'vertrouwde' - zwakke karakteriseringen en dito vertolkingen. De Leprechaun [Warwick Davis, nog steeds in topvorm] is weer op zoek naar die ene ontbrekende munt uit zijn collectie. Deze keer blijkt degene die de munt in handen heeft al zijn wensen in vervulling kan laten gaan. Maar wanneer anderen daar achter komen is de Leprechaun niet langer meer de enige die de munt koste wat kost in bezit wil krijgen. Het dieptepunt was nog niet bereikt, maar deze dwaze onderneming komt aardig in de buurt. Zeker niet zo grappig als het zelf denkt te zijn.

Zo belachelijk als de titel doet vermoeden, dat moet je de makers nageven. Aanvankelijk is het nog wel vermakelijk om te zien hoe Lieutenant Gruber een imitatie doet van Herr Flick, maar ook dat begint snel te vervelen. Een goedkoop gemaakt prulletje dat wanhopig probeert grappig te zijn. Jammer dat de humor zo belegen is dat er nauwelijks iets te lachen valt. Hoe bedroevend het scenario is blijkt wel uit het feit dat de Leprechaun niet eens meer in rijm spreek!. Warwick Davis is deze keer opgezadeld met banale one-liners en zijn vertolking valt voor de eerste keer in deze serie tegen. Niet dat het veel uit maakt, overigens.

Slechter dan Leprechaun 4 kon het natuurlijk niet worden, maar ik denk niemand erop gerekend had de 5e film in deze uitgemolken franchise zo'n verrassend schot in de roos zou blijken. De aanwezigheid van Ice T is één van de sleutelelementen in deze onderhoudende horrorkomedie. In een milde parodie op zichzelf speelt hij Mack Daddy, een voormalige kruimeldief die na de vondst van een zak met goud een even succesvolle als zelfingenomen producer is geworden. Drie zachtaardige, maar ambitieuze hiphoppers proberen letterlijk en figuurlijk toegang te krijgen tot Mack Daddy's kantoor. Uiteraard komt de Leprechaun

weer op onverklaarbare tot leven om iedereen het leven zuur te maken.

Het is sowieso verfrissend om een film te zien over drie jongens uit South Central die níet aan het stereotiepe beeld van de 'gangsta' voldoen. De karakteriseringen zijn origineel en het gekibbel tussen de jongens levert leuke momenten op. Warwick Davis is ook weer in vorm, maar dit is uiteindelijk een goedkoop gemaakt exploitatiefilmpje. De makers hebben er het beste van gemaakt en dat is in dit geval een aanbeveling.

De opleving in de vorm van Leprechaun in the Hood (2000) blijkt, niet geheel verrassend, van tijdelijke duur. Maar dat de zesde film in de uitgemolken Leprechaun-reeks zó slecht zou, had ik niet verwacht. Het lijkt erop alsof onvoorziene krachten bezig waren met een serieuze horrorfilm, terwijl de schrijvers meer de komische kant op wouden. Helaas is deze film totaal niet grappig (ondanks vele nadrukkelijke pogingen dat te zijn) en scoort het ook op de horrorschaal nauwelijks hoger dan een 0. Dus...

De titel is ongelukkig gekozen, omdat het direct associaties oproept met een dwergje in groen kostuum dat op zoek is naar zijn gouden shilling. zou dit dan het verhaal zijn achter de ontstaansgeschiedenis van de mythe van de Leprechaun? Nou, niet echt. Dit is een 13-in-een-dozijn slash-n-stalkfilmpje waarin backpackers in Ierland (tot zover de links met 'leprechauns') zich laten verleiden om te trekken naar een afgelegen plek waar ze geconfronteerd worden met een bloeddorstig, maar nauwelijks zichtbaar monster dat een leprechaun moet voorstellen. Geen Warwick Davis, geen humor maar een competent gemaakt horrorfilmpje dat helaas net zo origineel is als zijn titel. Been there, done that... and don't do it again!

Misschien kwam het omdat ik na een half uurtje even indutte dat ik de draad kwijtraakte, maar eerlijk gezegd begreep ik er toen ook al weinig van. Reza is in ieder geval een relatieve nieuwkomer in zijn omgeving en probeert zijn hoofd boven water te houden met zijn viskwekerij. Hij komt in financiële problemen wanneer hij een lening niet lijkt te kunnen terug betalen, maar er is een regeling voorgesteld waarmee hij een aantal notabelen afkoopt en zijn boerderij kan behouden. Maar net wanneer de deal rond lijkt te zijn, besluit hij toch zijn lening op 'integere' manier af te betalen. Iets wat zijn buurman, die zijn zinnen heeft gezet op de grond, hem niet in dank afneemt. Of zoiets...

Het grootste probleem van deze film is dat vrijwel de cruciale gebeurtenissen helemaal niet te zien zijn. Er gebeurt van alles, maar we krijgen het niet te zien. In plaats daarvan zitten we opgezadeld met mensen die praten over wat er is gebeurd en wat er gaat gebeuren en dat verklaart mede waarom ik moeite had om wakker te blijven. Het spel van de hoofdrolspelers is sterk, vooral van Nasim Adabi als Reza's echtgenote, maar de film lijkt wel een eeuwigheid te duren. En wat is er nu eigenlijk aan de hand met die meloenen?