Opinions

Amanda Seyfried is een even gewaagde als overtuigende keuze voor de titelrol in deze verfilming van het schrijnende verhaal van Linda Susan Borman, die zich door de opportunistische en brute Chuck Traynor [Peter Sarsgaard] wegens geldproblemen liet overhalen om - onder het pseudoniem Linda Lovelace - de hoofdrol te spelen in de beroemdste pornofilm aller tijden: Deep Throat (1972).

De keuze van regisseur Rob Epstein en Jeffrey Friedman om een Rashômon (1950)-achtige structuur te gebruiken pakt wonderwel goed uit. Het eerste deel van de film toont Linda's levensverhaal zoals het publiek het lange tijd kende: Linda als de gewillige, vrolijke actrice die alles wil doen voor de roem en daar volop van geniet, met hulp van Chuck, haar steun en toeverlaat. Na een korte flash-forward waarin Linda een leugendetectortest ondergaat, passeert hetzelfde verhaal nog eens de revue, maar nu vanuit het perspectief van Linda zelf. Dat verhaal, gebaseerd op Linda's baanbrekende autobiografie 'Ordeal', geeft een totaal andere kijk op de gebeurtenissen. "Lovelace" is daarmee niet alleen effectief en integere biografie van een onbegrepen icoon geworden, maar ook een exposé van de meedogenloze manier waarop de filmindustrie sterren tegen elke prijs wil exploiteren. En ondanks het onaangename thema is er een hoopvol, voor sommigen wellicht zelfs inspirerend einde.

De hoogbejaarde Robert Malone [Martin Landau] is een eenzame, wat nukkige man die overdag in een kleine supermarkt wat klusjes doet en schilderijen maakt. Wanneer hij Mary [Ellen Burstyn] daar ontmoet klikt het meteen tussen de twee en er bloeit een romance op waardoor Robert helemaal opleeft. Maar wie denkt dat we hier te maken hebben met een klassieke Kerstfilm rondom een romance tussen twee mensen in de herfst van hun leven, heeft het mis. Het zou zonde zijn om meer van het plot te verraden (kijk ook AJB níet op de IMDB-site!). Het indrukwekkende van dit knap opgebouwde drama is hoe regisseur Nik Fackler je als kijker meeneemt in het hoofd van de hoofdpersoon die werkelijk een emotionele achtbaan moet doorstaan. Het is een prachtrol voor Martin Landau die uitstekend tegenspel krijgt van een uitgesproken charmante Burstyn. Ook Elizabeth Banks (als Mary's dochter) en Adam Scott (als de bedrijfsleider van de supermarkt) dragen hun steentje bij aan een complexe film die desondanks probleemloos te volgen is. Een indrukwekkend regiedebuut.

De pas gescheiden Dave Kroupa begeeft zich in de datingwereld en legt het in korte tijd aan met twee vrouwen. Het heeft er alle schijn van dat een van die vrouwen gestalkt wordt door de andere, maar de vork zit uiteraard anders in de steel. Voorspelbare truecrime met de gebruikelijke hyperbolen die moeten dienen als cliffhanger. Kroupa wekt weinig sympathie op en Hobkinsons keuze om de betrokkenen zelf scènes te laten naspelen, pakt rampzalig uit.

Het is moeilijk te geloven dat dit racistische, homofobe en seksistische misdaaddrama is gemaakt in samenspraak met Fier, een professionele hulpverlenersorganisatie op het gebied van misbruik, geweld en ander grensoverschrijdend gedrag. Guds speelt Terrance, een alleenstaande vader die zijn schuld bij een zware misdadiger [Mohammed Azaay] afbetaalt door meisjes te verleiden en tot seksslaaf te maken. Zijn eerste slachtoffer is Naomi [Julia Batelaan], maar Guds schetst vooral Terrance af als een slachtoffer! De hypocrisie is stuitend en Guds vindt het geen probleem om racistische vooroordelen over zwarte mannen te exploiteren voor “het goede doel”. Een verschrikking!

Net wanneer Mary [Debra Winger] en Michael [Tracy Letts] tot de conclusie zijn gekomen dat ze hun huwelijk beter kunnen beëindigen (ze hebben allebei een affaire), springt er plotseling een vonk over die hun huwelijk niet leven inblaast. Schippert ongemakkelijk en weinig succesvol tussen romantisch drama en romantische komedie. Bovendien slaagt Jacobs er onvoldoende in om de omslag in het liefdeloze huwelijk te verklaren. Dat weerhoudt Winger en Letts er echter niet van om het maximale te halen uit hun rollen en zij maken dit de moeite redelijk waard.

Deze film valt tussen de wal en het schip. Het verhaal van een blanke man en zwarte vrouw die voor 28 jaar uit de staat Virginia worden verbannen omdat ze een interraciale relatie hadden - en zelfs waren getrouwd - biedt ruimte voor de nodige dramatiek. Aanvankelijk is het prijzenswaardig dat regisseur Jeff Nichols nooit kiest voor de emotie, daardoor vervalt Loving nooit in clichés. Maar het lijkt alsof iemand op het twijfelachtige idee is gekomen om Richard en Mildred neer te zetten als uiterst gewone en bescheiden mensen, die gewoon hun leven leidden en die na enig aarzelen besluiten om de staat aan te klagen, zodat ze naar huis konden gaan. Die benadering is, getuige de artikelen die je kunt vinden over de twee, ongetwijfeld erg realistisch, maar daardoor is de film vlak en komt het nooit tot leven. Zelfs de rechtszaken, waarin zich ongetwijfeld wel veel drama afspeelde, komen niet in beeld! En daarmee is dit een voorbeeld van realisme dat leidt tot een vrij saaie film over een interessant onderwerp. Dat doet overigens niets af aan de uitstekende acteerprestatie van Joel Edgerton, die de onzekerheid van Richard Loving over het hele gebeuren op subtiele, haast zwijgende wijze weet uit te drukken.

De wat episodische structuur van deze biopic betekent dat er weinig dramatische opbouw is. Bardem is erg goed als Escobar, maar zijn karakter is ééndimensionaal en we komen onvoldoende te weten over hoe hij zijn positie als meest machtige kartelleider wist te verkrijgen. Uiteraard is er veel geweld, maar de actiescènes voelen meer al snel als een herhaling van zetten. Het scenario probeert teveel in te weinig tijd te vertellen en daardoor is het geheel wat oppervlakkig. De voice-over van Penélope Cruz klinkt bovendien erg mechanisch, waardoor de film zelden enerverend wordt. Enkele actiescènes zijn goed gefilmd, maar het hangt allemaal wat als los zand achter elkaar waardoor deze matige biopic niet beklijfd.

Richard en Mildred Loving waren gelukkig getrouwd toen de plaatselijke sheriff in 1958 hun huis binnenviel en het echtpaar arresteerde wegens schending van de Racial Integrity Act of 1924. Virginia was één van de 24 staten waar interraciaal in 1958 nog steeds verboden was en de rechter dwong het echtpaar om de staat te verlaten. Hoewel de Lovings helemaal geen activisten waren, probeerden ze jarenlang hun veroordeling nietig te laten verklaren. In 1963 besloot Mildred een brief te schrijven aan de toenmalig Procureur-Generaal Robert Kennedy. Uiteindelijk kwam de zaak voor het Amerikaanse Hooggerechtshof. Aan de hand van archiefmateriaal dat bestaat uit interviews met en reportages over de Lovings en hun advocaten Bernard S. Cohen en Philips Hirschkop ontdekken we waarom het huwelijk van de Lovings voor hun volstrekt vanzelfsprekend was, maar ook hoe en waarom een groot deel van de maatschappij en de rechtspraak daar geen enkele waarde aan hechtte. Een degelijke, maar ietwat tamme documentaire over een fascinerend stukje recente Amerikaanse geschiedenis. Dit verhaal werd in 2016 verfilmd als Loving met Joel Edgerton en Ruth Negga in de hoofdrollen.

In 'Loving Vincent' probeert Armand, de zoon van de postbode die Vincent van Goghs brieven aannam voor bezorging, besluit de laatste onbezorgde brief die Vincent ooit schreef aan diens broer alsnog af te leveren. Wanneer hij ontdekt dat Theo ook is overleden, reist hij af naar Arles in de hoop de brief af te kunnen begeven bij één van Vincents vrienden aldaar. Tijdens zijn zoektocht spreekt hij verschillende figuren die Van Gogh schilderde en een rol speelden in zijn leven en zijn laatste levensdagen en raakt hij geïntrigeerd door diens dood: was het inderdaad zelfmoord, of is Van Gogh toch vermoord? Het scenario van Jacek Dehnel en regisseurs Dorota Kobiela en Hugh Welchman gebruikt de verhaalstructuur van Orson Welles' "Citizen Kane" waarin de hoofdpersoon ook door middel van gesprekken met sleutelfiguren probeert de waarheid te achterhalen rondom de dood van de beroemde hoofdpersoon. Die structuur maakt de film episodisch en het verhaal komt maar langzaam op gang, maar naar mate het mysterie zich ontrafelt sleept het verhaal je toch mee naar een prima einde. Kobiele en Welchman zijn zo verstandig geweest om een spectaculaire openingssequentie te maken, waardoor je meteen gewend raakt aan de unieke visuele stijl van deze volledig handgeschilderde film. De echte kenners van Van Gogh zullen er extra plezier aan beleven de vele schilderijen van zijn hand te herkennen in deze film, maar de visuele stijl leidt nooit af van het verhaal. Visuele hoogtepunten zijn o.a. de dood van Van Gogh en een shot waarin Van Gogh zijn weerspiegeling bekijkt in het water, scènes die zo moeilijk zijn om overtuigend te schilderen. Minpuntje is wel de wisselende kwaliteit van de stemacteurs. waarbij het opvalt dat de vrouwelijke acteurs wél allemaal goed uit de verf komen. Net geen meesterwerk dus, maar zeker een film die je gezien moet hebben.

Een stadsgezin reist met een camper door afgelegen gebied wanneer het stuit op broers Vern [Richard Harmon] en Billy [Ben Sullivan], die op zoek zijn naar hun broer [Todd Masters] en met panne langs de weg staan. Na enig wikken en wegen besluit vader Keith [Matthew MacCaull] Billy een lift te geven en in te gaan op een uitnodiging om op de familieboerderij te overnachten. Lopen ze nu recht in de trechter van The Hills Have Eyes of The Texas Chainsaw Massacre? Nou, niet op de manier waarop je verwacht. Zwarte komedie speelt op soms iets te slimme wijze met de cronventies van het horrorgenre en komt als maatschappelijke satire niet helemaal uit de verf, maar origineel is het zeker en MacCaull en Llewellyn (als de ‘boerendochter’) leveren prima acteerwerk af.

Luca [Jacob Tremblay] leeft als een vis in het water vlakbij het dorpje Portorosso aan de Italiaanse Riviera. Zijn familie verbiedt het hem om aan land te gaan. Dan ontmoet hij Alberto [Jack Dylan Grazer] die laat zien hoe gemakkelijk het is om op het droge te leven, ook al omdat ze daar een menselijke gedaante aannemen zolang ze niet met water in contact komen. Wanneer Luca’s ouders dreigen hem te sturen naar zijn grootvader die diep in de oceaan woont knijpt Luca er tussenuit met Alberto. Samen jagen ze hun droom na: een Vespa om de wereld mee te ontdekken. Een zwak verhaal, teveel krampachtige pogingen tot humor in deze teleurstellende, fantasieloze Disney-productie met zwak uitgewerkte karakters. Ercole Visconti [Saverio Raimondo] doet een gooi naar de titel ‘meest irritante personage in een animatiefilm ooit’.

Harrison Jr, Watts, Spencer en Tim Roth schitteren in dit complexe psychologische drama over de onrust die tiener Luce Edgar [Harrison Jr.] veroorzaakt op school en bij zijn pleegouders Amy [Watts] en Peter [Roth]. Hun rotsvaste vertrouwen in Luce komt onder vuur te liggen wanneer de strenge, maar gerespecteerde lerares Harriet Wilson [Spencer] het vermoeden uitspreekt dat Luce een gevaar is voor de school. Het bewijs daarvoor is echter indirect en Luce heeft overal een antwoord voor, maar wanneer Harriet het doelwit wordt van vandalisme nemen de twijfels toe. Onder de regie Onah blijft Harrison Jr. ook in de meest emotionele scenes in een grijs gebied zitten, waardoor je als kijker net zo onzeker bent als de ouders. Het scenario van Onah en J.C. Lee toont op overtuigende wijze hoe en waarom de ouders meerdere keren van standpunt wisselen en wat dat voor impact heeft op hun gezinsleven. Onah mag dan geen pasklaren antwoorden hebben voor de trauma’s en het racisme waar jongeren als Luce mee te maken hebben, maar biedt wel voldoende stof tot nadenken.

Hoewel dit een biografische film is, voldoet dit juridische drama - over één van de grootste juridische missers in onze vaderlandse geschiedenis - toch aan de geijkte Amerikaanse TV-filmformule. Lucia de B. zat meer dan 6 jaar onschuldig vast na een veroordeling voor de dood van 7 baby's of bejaarden, ondanks een bewijsvoering die op zijn zachtst gezegd twijfelachtig was .

Ariane Schluter zet een voortreffelijke titelrol neer en slaagt erin je als kijker toch steeds te laten twijfelen: is Lucia nu inderdaad die zorgzame, hardwerkende, zeer bekwame verpleegster of toch de bazige, manipulatieve, obsessieve Engels Des Doods waarvoor ze wordt uitgemaakt door collega's en haar meerderen? Sally Harmsen maakt indruk als de even ambitieuze, maar ook naïeve beginnend juriste Judith Janssen, die eerst het OM het wapen geeft waarmee Lucia levenslang wordt opgesloten, maar al snel ontdekt dat de bewijsvoering aan alle kanten rammelde. Met Annet Malherbe en Fedja van Huet als acteerkanonnen, een degelijke regie en cameravoering, kunnen we zeggen dat dit een goed gemaakte, doch wat formulematige film is geworden. Maar dan wel in de goede zin van het woord!

Weeskind Sam [Eva Noblezada] heeft al bij vele gastgezinnen gewoond, maar heeft nooit haar ‘forever family’ gevonden maar moet nu toch op eigen benen proberen te staan. Ze ontfermt zich over piepjonge Hazel [Adelynn Spoon] in de hoop dat die wél haar ‘forever family’ zal vinden. Pech lijkt Sam echter overal te achtervolgen, tot ze na een ontmoeting met een zwarte kat een geluksmuntje vindt en alles haar voor de wind lijkt te gaan. Ze besluit het muntje aan Hazel te schenken, maar raakt het kwijt. Wanneer de zwarte kat [Simon Pegg] (genaamd Bob) zijn geluksmuntje opeist en nul op rekest krijgt, beginnen Bob en Sam aan een zoektocht die hun brengt in the Land of Luck. Er is wat teveel plot in deze fantasierijke animatiefilm met een uiterst sympathieke heldin en kleurrijke ondersteunende karakters als Jeff the Unicorn [Flula Borg] en een fraaie ondersteunende cast met o.a. Whoopi Goldberg, Jane Fonda en Pixarfavoriet John Ratzenberger (als Bootie de barman).

Karakteracteur Harry Dean Stanton,vooral bekend uit klassiekers als Alien, Paris/Texas en niet te vergeten Pretty in Pink (als Molly Ringwalds vader), werkte in "The Straight Story" en het 3e seizoen van "Twin Peaks" met David Lynch. Acteur John Carroll Lynch (geen familie) maakt zijn regiedebuut in deze karakterstudie die Stanton de unieke kans geeft om een hoofdrol op te eisen. Het speelt zich af in een klein woestijnstadje waar de taaie Lucky [Stanton] van zijn dokter [Ed Begley Jr] te horen krijgt dat naar mate hij ouder wordt, hij steeds langer te leven heeft! Veel verhaal is er niet: Lucky ontmoet zijn oude vriend Howard [David Lynch], die ongerust is omdat zijn schildpad is weggelopen en staat zijn mannetje tegenover een ieder die hem dwars zit. Het heeft allemaal niet heel veel om het lijf en, net als het leven in het stadje zelf, trekt het allemaal in gezapig tempo voorbij, maar het is een genot om Stanton aan het werk te zien met veteranen als Beth Grant en Tom Skerritt.

Een aantal misdadigers 'met een hart van goud' besluit de uitvoering van een door de gevangenisdirecteur [Christopher Plummer] geschreven musical over het leven van Lord Nelson te gebruiken om te ontsnappen door gebruik te maken van de attributen die ze hiervoor krijgen aangeleverd. Met sympathieke en capabele acteurs als James Nesbitt, Timothy Spall en Bill Nighy en liedjes en teksten van Stephen Fry, had deze film de status van de eveneens door Peter Cattaneo geregisseerde The Full Monty kunnen behalen, maar mede omdat Lucky Break zich in een gevangenis afspeelt en de directe omgeving hier nauwelijks een rol speelt, ontbreekt het hier aan de Capra-esque magie die van The Full Monty zo'n groot succes maakten.

Ondanks dat Lucky Break faalt om dat niveau te evenaren, is dit toch best acceptabel kijkvoer, maar hij zal niet lang op je netvlies gebrand blijven.

Ex-marinier Logan [Zac Efron] gelooft dat hij zijn leven te danken heeft aan een talisman: een foto van een jonge vrouw die een gevallen kameraad bij zich had. Bij terugkeer in de VS bezoekt hij de vrouw op de foto [Taylor Schilling], een alleenstaande moeder met een schattig zoontje [Riley Thomas Stewart] heeft en een bezitterige, invloedrijke ex-man [Jay R. Ferguson]. Deze ultieme boeketreeksfilm is alleen aan te raden voor de meest romantische zielen. Hicks gebruikt elke truc uit het boek om de romantiek te verhogen. Genreliefhebbers zullen hier van smullen, meer cynische zielen dienen ernstig rekening te houden met krommende tenen.

Toni Collette vind ik altijd het bezien waard, al ontkomt ook zij helaas niet aan niemendalletjes als dit. Ze speelt een muziekjournalist die de opdracht krijgt om te spitten in het verleden van een populaire muzikant die al een tijd uit het publieke oog is verdwenen. Probleem 1: de muzikant in kwestie is haar ex-vriendje. Probleem 2: ze krijgt ongewenste hulp van een egocentrische documentairemaker [Thomas Hayden Church]. Ze doet enkele bijzondere ontdekkingen die haar relatie met haar ex in een nieuw perspectief zetten en het voor haar emotioneel steeds moeilijker maken om haar zoektocht voort te zetten.

"Lucky Them" meandert wat, kabbelt rustig voort en draait vrijwel volledig op het talent en de charme van Collette. Zij stelt geen teleur, maar het scenario heeft uiteindelijk niet genoeg om het lijf voor een hele speelfilm en ik vond het daardoor moeilijk om de volle 95 minuten geconcentreerd te kijken. Het einde kent dan nog wel een verrassende wending, maar ik vond de voorafgaande 90 minuten onvoldoende de moeite waard om daar nog eens voor te gaan zitten.

Besson, expert in het bedenken van vergezochte plots, beeldt zich in hoe het zou zijn als een mens 100% van zijn hersencapaciteit zou kunnen gebruiken in plaats van 20%. Lucy [Scarlett Johansson] heeft de pech dat zij – uiteraard om een vergezochte reden – gedwongen wordt om een experimentele drug tot zich te nemen. Eigenlijk om een verborgen herinnering boven te halen, maar het spreekt voor zich dat de drug onvoorziene bijwerkingen heeft waardoor Lucy krachten heeft die ze in haar voordeel kan gebruiken... als ze die weet te beheersen. De enige die haar lijkt te kunnen helpen is Norman [Morgan Freeman], een professor die al jaren lezingen geeft over de theoretische mogelijkheden van het verhogen van onze hersencapaciteit. Ironisch genoeg valt hier alleen van te genieten als je minder dan 10% van je hersencapaciteit inzet.

Astronaut Lucy Cola [Natalie Portman] is net teruggekeerd van een tiendaagse ruimtemissie waarbij ze een spirituele ervaring had. Echtgenoot Drew [Dan Stevens] heeft altijd geholpen om Lucy figuurlijk met beide benen op de grond te houden, maar nu zet ze alles op alles om geselecteerd te worden voor een volgende ruimtemissie. Haar psycholoog [Nick Offerman] heeft zijn bedenkingen Lucy’s gedrag neemt steeds meer obsessieve vormen aan waardoor ze zich vervreemd van haar echtgenoot en zich hals over kop stort in een affaire met collega-astronaut Mark Goodwin [Jon Hamm]. Complexe psychologische studie, ‘geïnspireerd door ware gebeurtenissen’ met een rol van Portman die kwalitatief in een adem te noemen is met The Black Swan en Jackie. Een betere vervanger voor Reese Witherspoon (die na negen maanden het project verliet om te werken aan seizoen twee van Big Little Lies) had Hawley niet kunnen wensen voor zijn regiedebuut.

Na twee seizoenen kreeg de razend succesvolle serie De Luizenmoeder deze film als afsluiting. Schoolhoofd Anton is overleden en in afwachting van een permanente vervanger neem Juf Ank [Ilse Warringa] het directeurschap over. Niet iedereen vindt dat zo vanzelfsprekend en Juf Ank merkt al snel dat ze haar nieuwe verantwoordelijkheden nauwelijks kan combineren met haar taak als schooljuf. Hoewel enkele karakters uit de serie ontbreken schetst Warringa opnieuw een scherp beeld van de problematiek in het onderwijs waarin volwassenen het doelwit zijn en kinderen veelal het slachtoffer. Veel rake momenten dus, maar het idee om alle losse eindjes aan het eind nog even aan elkaar vast te knopen voelt zeer geforceerd aan.

Luka [Jonas Smulders] meldt zich vrijwillig aan als sluipschutter bij een fort, waar De Generaal [Geraldine Chaplin] haar mannen voorbereid op de naderende strijd met de vijand ‘uit het noorden’. Wat volgt, is een zogenaamde ‘rigoureuze training’ vol homo-erotische rituelen (inclusief een uiterst belabberde Haka) onder de buitengewoon bezielende leiding van de androgyne Raf [Jan Bijvoet]. Het lijkt elk moment over te kunnen gaan in groepsseks, maar maak je niet ongerust: 70 minuten lang gebeurt er helemaal niets! Dan is er een weinig interessant incidentje dat Woodworth (net als de rest van de film) behandelt alsof het een melodrama is. Vol nietszeggende stiltes, veelzeggend bedoelde, nietszeggende blikken en ook nog eens in stemmig zwart-wit gefilmd. Als het niet zo saai was, had ik er waarschijnlijk hardop om gelachen.

Dat het werk van Lumières van historisch belang is trekt niemand in twijfel. Maar samensteller/regisseur/commentator Thierre Frémaux slaat door wanneer hij spreekt over 'meesterwerken' en beweert dat Lumière de close-up en suspense uitvonden. De 108 korte films die je te zien krijgt zijn werkelijk prachtig gerestaureerd en het is duidelijk dat de cameramannen hun kennis van traditionele fotografie optimaal gebruikten voor hun beeldcompositie. Maar de films zijn niet zo revolutionair als Frémaux wil doen geloven. Op technisch niveau verbleken ze natuurlijk volledig bij het werk dat tijdgenoot George Méliès produceerde. Het eerbiedige commentaar is derhalve niet altijd waardevol en soms ronduit storend. Deze compilatie was wellicht nog effectiever geweest zonder de muzikale omlijsting, maar voor mensen die de filmgeschiedenis willen bestuderen is dit meer dan een uitstekend standpunt: het zou verplichte kost moeten zijn, want Lumière is één van de aartsvaders van de cinema.

Om te voldoen aan zijn maatschappelijke dienstplicht reist Ugyen Dorji [Sherab Dorji] met frisse tegenzin af naar Lunana, waar hij les moet geven in de meest afgelegen school in Bhutan. Met behulp van Michen [Ugyne Norbu Lhendup] en Singye [Thsering Dorji] bereikt hij na een meerdaagse voetreis zijn bestemming waar hij warm wordt onthaald. Toch ziet Ugyen niet goed in wat hij kan betekenen voor deze geïsoleerde gemeenschap. Zijn kennismaking met Saldon [Kelden Lhamo Gurung], een jonge vrouw met een prachtige zangstem, brengt daar verandering in. Prachtig gefilmd op locatie en over het algemeen goed geacteerd, maar uitermate braaf en voorspelbaar.

Een jonge, verlegen amateurfotograaf krijgt de kans van zijn leven als popster Oliver [Archie Madekwe] hem vraagt om zijn aanstaande tournee vast te leggen in een documentaire. Hij gaat volledig op in Olives werk, maar krijgt weerstand van Olivers entourage en raakt vervreemd van zijn vrienden. Madekwe is erg goed als de passief-manipulatieve popster, maar Russell heeft wel heel veel tijd nodig om het verhaal op gang te brengen. Bovendien is dat verhaal uiteindelijk niet zo verrassend en niet erg spannend.

Goed geregisseerd en geacteerd drama waarin Mitchum bewees dat hij ook karakters met meer diepgang kon spelen. Hij speelt hier Jeff McCloud, een succesvolle veteraan uit het rodeocircuit, die na een ernstige beenblessure terugkeert naar zijn ouderlijk huis en daar kennis maakt met Wes Merritt [Arthur Kennedy] en diens echtgenote Louise [Susan Hayward]. Wanneer blijkt dat Wes ambities heeft in de rodeowereld biedt Jeff aan hem te trainen en te coachen voor de helft van eventueel prijzengeld. Louise probeert Wes te weerhouden van een carrière in één van de gevaarlijkste sporten die er is, maar wanneer het prijzengeld binnen stroomt is Wes niet meer te stoppen. Terwijl de relatie tussen Wes en Louise steeds meer onder druk kom te staan, begint Jeff steeds meer interesse in Louise te tonen.

Kennedy mist de ruigheid van een rodeoheld, maar Mitchum houdt zich uitstekend staande tegenover de toen al gelauwerde Susan Hayward. Arthur Hunnicutt is vermakelijk als de rechterhand van Jeff, iemand die het allemaal al eens gezien heeft en kleurrijke verhalen over vroeger vertelt. Nicholas Ray maakt uitstekend gebruik van de mistroostige locaties, de inserts van Kennedy en Mitchum tijdens de rodeo's zijn overtuigend en hij maakt goed gebruik van authentieke beelden, zeker die van de Pendleton Round-Up, de sterke finale van dit stijlvolle drama.

Hoewel John Luther [Idris Elba] niet langer meer welkom is bij de Londense politie, weigert hij vanaf de zijlijn toe te kijken wanneer David Robey [Andy Serkis] een wraakactie begint tegen verschillende families met wie hij een ziek spel van manipulatie, mutilatie en moord speelt. Een van de hoofdrolspelers in dat spel is Luthers opvolger Odette Raine [Cynthia Erivo], die de verdwijning van Archie Woodward [Thomas Coombes] onderzoekt. Ondertussen zet Luther wat er nog over is van zijn vrienden en contacten in om te proberen op eigen houtje de spiraal van geweld te stoppen. Aangezien dit mijn kennismaking was met Luther kan ik dit niet vergelijken met de zeer succesvolle serie die eraan voorafging. Bedenker en scenarist Neil Cross tekende in ieder geval voor het scenario, dat zal de fans waarschijnlijk ook tevreden stellen. Als losstaande film is dit naar het einde toe wat aan de melodramatische kant, maar Elba lijkt me volledig in zijn element in zijn oude rol en Serkis geef de nodige kleur aan de schurkenrol.

Öngebruikelijke camerahoeken, langdurende takes waarin bijna niets gebeurd en vreemd kijkende en zich vreemd gedragende karakters vormen de belangrijkste ingrediënten voor deze pretentieuze, maar vooral saaie horrorfilm die, in tegenstelling tot wat de makers zelf beweren, bepaald geen herinneringen oproept aan het werk van Alejandro Jodorowsky. Zeker, dit is bizar en surrealistisch, maar zelfs met de beste wil te wereld valt hier geen touw aan vast te knopen en het laat je dan waarschijnlijk volledig koud. De sfeervolle fotografie van Nicolás Caballero Arenas is een pluspunt, de muziek van Brian Heater het grootste minpunt.

Door Europese regelgeving dreigt de Maltese visser Jesmark [Jesmark Scicluna] zijn broodwinning te verliezen. Zijn echtgenote [Michela Farrugia] heeft weliswaar een baan in een restaurant, maar Jesmark wil helpen om zijn pasgeboren zoon [Timur Ali] te onderhouden. Daarvoor begeeft hij zich (ondanks het prachtige weer) op glad ijs. De titel verwijst naar de traditionele, kleurrijke boten die kenmerkend zijn voor Malta. Het verhaal en de uitwerking zij niet origineel, maar Camilleri geeft wel een interessant inkijkje in de visserij van Malta en dat levert mooie plaatjes op.

De flamboyante, ambitieuze illusionist Hector P. Valenti [Javier Bardem] denkt de showbizzwereld te kunnen veroveren wanneer hij stuit op een jonge krokodil [Shawn Mendes] die kan zingen. Maar Lyle zingt niet op commando en knijpt er tussenuit. Hij raakt bevriend met Josh [Winslow Fegley] die net met zijn ouders [Constance Wu, Scoot McNairy] naar New York is verhuisd en daar zijn draai maar niet kan vinden. Het idee van een zingende krokodil is even leuk, maar tenzij je een fan bent van Shawn Mendes beginnen Lyles generieke popdeuntjes snel te vervelen en Fegleys overdreven spel helpt niet mee. Dit is wel een unieke kans om Bardem te zien in een luchtige, energeieke rol waar hij duidelijk veel plezier in heeft. Zeer waarschijnlijk geïnspireerd door de klassieke cartoon One Froggy Evening van Chuck Jones.

Lucy [Nichola Burley] en Clark [Samson Cox-Vinell] zijn net ouders geworden van Harrison. Lucy’s goede vriendin Lynn [Roxanne Scrimshaw], zelf moeder van tiener Lola [Tia Nelson], wenst haar alle geluk. Dat geluk blijkt van korte duur wanneer Harrison sterft en Clark gearresteerd wordt op verdenking van doodslag. In de buurt doen al snel geruchten de ronde dat Lucy juist verantwoordelijk was voor de dood van haar kind. Dat dwingt Lynn om haar relatie met Lucy van nu en van vroeger onder de loep te nemen. Een ietwat naargeestig psychologisch drama, uitstekend gespeeld en geregisseerd, maar met een onbevredigende ontknoping.