Opinions

De 57-jarige Shelly [Pamela Anderson] werkt al bijna veertig jaar als danseres bij ‘Le Razzle Dazzle’. Wanneer de laatste geldschieter aankondigt de show op te doeken, moet Shelly zich beraden op haar toekomst. Tegelijkertijd hernieuwt ze het contact met haar dochter [Brenda Lourd] die wrok koestert over wat zij ziet als een gebrekkige opvoeding. Ook de band met haar collega’s staat onder druk, maar ze vindt steun bij haar oud-collega Annette [Jamie-Lee Curtis] en lichttechnicus Eddie [Dave Bautista]. Anderson schittert in een rol die haar op het lijf is geschreven en legt op indrukwekkende wijze een deel van haar ziel (en dat van veel vrouwen die een soortgelijke carrière kenden) bloot. In haar schaduw valt Bautista op met een ingetogen rol waarmee hij definitief bewijst meer te zijn dan de zoveelste actiester.

In zijn eerste hoofdrol sinds zijn verkiezing als Gouverneur van Florida in 2003, is Schwarzenegger verstandig genoeg om zich te laten omringen door een sterke ondersteunende cast waaronder Forest Whitaker, Peter Stormare, Jaimie Alexander en Luis Guzman. Arnie speelt de rol van Ray Owens, de sheriff van Somerton County, een district aan de grens van Arizona met Mexico, die te maken krijgt met de komst van Gabriel Cortez [Eduardo Noriega], een drugsbaas die na een spectaculaire ontsnapping met een razendsnelle auto richting de Mexicaanse grens rijdt. Whitaker speelt de FBI-agent die leiding geeft aan de klopjacht op Cortez. De titel geeft een hint met betrekking tot de ontknoping. Een prima comeback voor Schwarzenegger, ook dankzij de vlotte regie van Kim Jee Woon (I Saw The Devil).

Peter [Bruce Davison], Dan [Richard Thomas], Sandy [Barbara Hershey] en Rhoda [Catherine Burns] zijn vier tieners die veel tijd met elkaar doorbrengen tijdens een zomer op Fire Island. Peter en Dan zijn boezemvrienden die allebei een oogje hebben op Sandy, een sexy, flirterige schoonheid. Rhoda is met haar gewone uiterlijk en haar conservatieve achtergrond een beetje het buitenbeentje binnen deze groep. De vrienden maken elk een persoonlijke ontwikkeling door die hun vriendschap zal beïnvloeden, waarbij vooral hun seksuele bewustwording een sleutelrol speelt.

Een authentiek geacteerd, goed geregisseerd psychologisch drama waarin de vier jonge hoofdrolspelers elk uitstekend werk neerzetten. Het is ironisch dat Catherine Burns de enige was die een Oscarnominatie overhield aan haar acteerprestatie: zij was hierna lang niet zo succesvol als haar drie tegenspelers. Niettemin een boeiende film die weliswaar episodisch is qua structuur, maar wie houdt van een uitdaging zit hier goed.

Elena McMahon [Anne Hathaway] is een journalist die begin jaren ’80 met gevaar voor eigen leven werkzaam de misstanden in El Salvador, blootlegde met haar fotograaf Alma Guerrero [Rosie Perez]. Wanneer zij in de aanloop naar de Amerikaanse Presidentsverkiezingen van 1984 Minister van Buitenlandse Zaken Shultz [Julian Gamble] tijdens een persconferentie kritische vragen stelt over Amerikaanse inmenging in Nicaragua, roept haar hoofdredacteur [Robert Sedgwick] haar onder druk van het Witte Huis een halt toe. Gefrustreerd over de gang van zaken en verveeld door haar nieuwe taak besluit Anne een poging te doen om de moeizame relatie met haar in schimmige zaken handelende vader [Willem Dafoe] te repareren door hem te helpen met een ‘grote klus’ die hij heeft opgezet maar na een inzinking niet zelf kan afronden. Gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Joan Didion uit 1996 dat werd geroemd om de aandacht voor detail en de literaire stijl. Deze verfilming heeft een sterke opening en Hathaway is prima in de hoofdrol, maar het neemt qua plot zoveel hooi op de vork dat er soms geen touw aan vast te knopen valt. Het doet denk aan een vier uur durende miniserie dat is verminkt tot speelfilm. Met name de ondersteunende personages komen daardoor niet of nauwelijks uit de verf.

Nadat Billy [Michael Douglas] zich heeft verloofd met de 32-jarige Lisa [Bre Blair] is dat aanleiding voor de reünie van ‘The Flatbush Four’ voor een vrijgezellenfeestje in Vegas. Archie [Morgan Freeman] en Sam [Kevin Kline] moeten wel een list verzinnen om Paddy [Robert De Niro] mee te lokken, omdat hij sinds de dood van zijn echtgenote nauwelijks uit huis komt en wrok koestert jegens de bruidegom. Talent, charisma en spelplezier komen samen in deze melige komedie met Mary Steenburgen als een oude bekende en een aantal grappige cameo’s. Heeft weinig om het lijf, maar fans van de cast zullen hier zeker van genieten.

Bram Stoker construeerde zijn meesterwerk ‘Dracula’ als een verzameling informele en formele documenten. De maand die Dracula doorbracht op het schip ‘The Demeter’ tijdens zijn reis naar Londen, beschrijft Stoker aan de hand van het logboek van de kapitein. Diens aantekeningen geven slechts een hint van wat zich heeft afgespeeld op het schip waardoor het uiteindelijk zonder bemanning arriveerde op de plaats van bestemming. De lezer is vrij om te fantaseren wat er zich precies heeft afgespeeld. Deze melodramatische horrorfilm vult de gaten in het logboek in, maar is helaas weinig fantasierijk. Het scenario is te conventioneel om liefhebbers van het boek (of van het horrorgenre) werkelijk te bekoren. Hawkins en Cunningham zijn gelukkig goed als respectievelijk de scheepsdokter en de kapitein van The Demeter en Tom Sterns camerawerk mag er ook best zijn.

Comanche Todd [Richard Widmark], die gezocht wordt voor een aantal moorden, sluit zich aan bij een konvooi van welwillende, maar slecht bewapende Christenen wanneer die hem bevrijden uit de handen van de brute sheriff die hem arresteerde. Zijn hulp blijkt van levensbelang wanneer Apaches in de omgeving op oorlogspad blijken te zijn.

Een oude, vaak herhaalde westernformule krijgt zijn meerwaarde deels door het sterke spel van de altijd betrouwbare Richard Widmark (een persoonlijke favoriet), maar ook door goede karakteriseringen en interessante ontwikkelingen in de groepsdynamiek. Regisseur Delmer Daves, een wat onderbelichte expert in dit genre, maakt prima gebruik van locaties en brengt alles prachtig in beeld. De slotconfrontatie is één van de spectaculairste momenten uit de geschiedenis van de moderne western en de finale van deze film werpt op intelligente wijze enkele lastige morele vraagstukken op. Een goed gemaakte, prima gespeelde, intelligente verfilming van een vertrouwd westernverhaal. Liefhebbers van hun genre kunnen hun hart ophalen!

800 jaar geleden verloor Kaulder [Vin Diesel] zijn vrouw [Lotte Verbeek] en kind [Sloane Coombs] aan ‘De Zwarte Plaag’. Een vergeefse poging om de Heksenkoningin [Julie Engelbrecht] te doden die hij verantwoordelijk houdt voor de plaag, resulteert in een vloek van onsterfelijkheid. Nu handhaaft Kaulder samen met de 36e Dolan [Michael Caine] een eeuwenoud vredesverband met de heksen. Een serie incidenten wijst erop dat iemand er op uit is op een hernieuwde oorlog. Met hulp van de Dolans opvolger [Elijah Wood] en Chloe [Rose Leslie], een jonge heks en caféeigenaar, moet Kaulder de verantwoordelijken ontmaskeren om een oorlog te voorkomen. Diesel voelt zich duidelijk meer op zijn gemak in (de buurt van) auto’s dan voor een groen scherm. Zelfs voor zijn doen maakt hij een onverschillige indruk. Het formulematig scenario en de overdadige CGI-effecten maken het er niet beter op. Geef die man zijn auto terug!

Verbitterde, hoogbejaarde zakenvrouw Harriet [Shirley MacLaine] wil er zeker van zijn dat haar overlijdensadvertentie een waardige tekst krijgt. Daarom benadert ze de jonge journaliste Anne [Amanda Seyfried] die de advertenties schrijft voor de krant waar Harriet vroeger leiding aan gaf. Na gesprekken met enkele door Harriet aangereikte contacten concludeert Anne dat niemand een goed woord over heeft voor Harriet. Die besluit vervolgens om met de hulp van Anne een nieuwe draai te geven. Met deze twee toppers in de hoofdrollen verwacht je een betere film dan dit, maar ze worden in de steek gelaten door een voorspelbaar scenario en de irritante aanwezigheid van Dixon als het vervelende weesmeisje dat Harriet onder haar hoede neemt. MacLaine en Seyfried doen wat ze kunnen, maar tegen zulk middelmatig materiaal is zelf hun talent niet opgewassen.

Weinig verrassend komisch drama met Emma Thompson als Katherine Newbury, een veteraan in de wereld van de Late Night-shows wiens populariteit tanende is, en niet alleen qua kijkcijfers. Wanneer haar veel oudere, ziekelijke echtgenoot [Jon Lithgow] haar beschuldigt van minachting voor vrouwen besluit ze de eerste de beste vrouwelijke sollicitant aan te nemen als nieuw lid van de schrijversstaf. De gelukkige blijkt de ambitieuze, maar volstrekt onervaren voormalige kwaliteitscontroleur Molly Patell [Mindy Kaling] te zijn. Met vallen en opstallen moet Molly zich bewijzen tegenover haar mannelijke collega's en haar nieuwe baas. Het zal geen verrassing zijn dat de kille Katherine onder invloed van Molly ontdooit, maar door het overtuigende spel van Thompson en de innemende Patell is dit een vermakelijke film geworden die relevante maatschappelijke onderwerpen op luchtige wijze aankaart.

Dit is een van de vele recente films die alle (onjuiste/verwerpelijke) clichés over Satanisten op een hoop gooit en propaganda lijkt te zijn voor Christelijk conservatisme. Sinds 1971 presenteert Jack Delroy [David Dastmalchian] het populaire programma ‘Night Owls’, maar vanaf de dood van zijn echtgenote [Georgina Haig] in 1976 gaat het bergafwaarts. Een jaar later kan hij zijn programma alleen nog redden met een spectaculaire gastenlijst. Hij kiest voor spiritualist Christou [Fayssal Bazzi], illusionist en scepticus Carmichael Haig [Ian Bliss] en parapsycholoog dr. June Ross-Mitchell [Laura Gordon]. Laatstgenoemde zal een live sessie doen met Lilly [Ingrid Torelli], een tiener die is bevrijd uit handen van die afschuwelijke Satanistische cult van Szandor D’Abo [Steve Mouzakis]. Na een lange inleiding gaat dit over in zogenaamde ‘archiefbeelden’, waarbij al snel opvalt dat ook persoonlijke gesprekken tijdens de reclame met meerdere camera’s zijn gefilmd. Een stijlbreuk van jewelste – en op een zeker moment kijken we naar een film, binnen een film, binnen een film, binnen een film. Het grootste manco is Dastmalchian, die zogenaamd een concurrent van Johnny Carson speelt, maar alleen maar alleen maar beschikt over slechte grappen en een rampzalige timing. Waar is Rupert Pupkin als je hem nodig hebt?

Wanneer Peter Mitchell [Christopher Walken] de ziekte van Parkinson te hebben, kondigt hij aan te zullen stoppen als cellist van het befaamde strijkkwartet The Fugue dat al 25 jaar in dezelfde samenstelling overal ter wereld optreedt. De overige leden, echtgenoten Robert [Philip Seymour Hoffman] en Juliette Gelbart [Catherine Keener] en oprichter Daniel Lerner [Mark Ivanir], moeten daardoor knopen doorhakken over de toekomst van het kwartet. Ze blijken het niet met elkaar eens te kunnen worden en dat leidt tot heftige ruzies die over veel meer gaan dan het strijkkwartet alleen.

Uitstekend geacteerd drama geeft de vier hoofdrolspelers elk de kans om hun kunsten te vertonen en er valt geen valse noot te bekennen. Daarbij helpt het natuurlijk dat de muziek in werkelijkheid werd gespeeld door het Attaca String Quartet (dat een cameo heeft tijdens een door Peter gegeven muziekles) en dat het scenario een aantal interessante anekdotes bevat over o.a. Beethoven en Schubert. Geen buitengewoon drama, maar zeker een aanrader voor fans van de hoofdrolspelers en liefhebbers van muziek en de bijbehorende geschiedenis. En er zijn cameo's van de Zweedse mezzo-sopraan Anne Sofie von Otter en celliste Nina Lee.

Hoewel Lon Chaney vooral wordt geroemd vanwege zijn groteske, maar effectieve gebruik van make-up, was hij boven alles een meester van de pantomime. Net als in het memorabele He Who Gets Slapped speelt hij een circusclown die zijn ware emoties verbergt wanneer hij zijn publiek aan het lachen dient te brengen. "Laugh, Clown, Laugh, though your heart is breaking" verzucht clown Simon [Bernard Siegel] wanneer zijn collega en vriend Tito [Lon Chaney] zijn grote verdriet moet verdringen om zijn vele fans de lach te bezorgen die ze van hem verwachten. Tito ontfermt zich over weesmeisje Simonetta [Loretta Young], vernoemd naar zijn compagnon. Simonetta groeit uit tot een vriendelijke, lieve en aantrekkelijke jonge vrouw en wanneer een welgestelde man haar het hof begint te maken maakt dat onverwachte gevoelens los bij de man die haar al die jaren verzorgde en beschermde.

Het is eigenlijk een wat banale liefdesdriehoek die bovendien behoorlijk pervers is omdat Loretta Young pas 15 jaar oud was. Maar Lon Chaney is werkelijk fenomenaal in deze masterclass in pantomime en weet je ondanks de onvolkomenheden van het script toch een brok in de keel te bezorgen.

Soderbergh doet een poging om de relevante, maar ook erg complexe onthullingen uit de geruchtmakende Panama Papers te verfilmen in de vorm van een tragikomedie. Gebaseerd op het boek “Secrecy World” van de gelouterde onderzoeksjournalist Jake Bernstein doen Jürgen Mossack [Gary Oldman] en Ramón Fonseca [Antonio Banderas] een poging om uit te leggen hoe zij hun enorme fortuin verdienden en daar later de prijs voor betaalden, alsmede hoe belastingparadijzen het voor hun mogelijk maakte om zoveel slachtoffers te maken. Centraal staat het verhaal van Ellen Martin [Meryl Streep], die na de tragische dood van haar echtgenoot [James Cromwell] een droomappartement koopt van de levensverzekering. Haar plan wordt op het laatste moment gedwarsboomd, maar Ellen laat zich niet zomaar afschepen. Oldman en Bandera’s schmieren er flink op los in deze zonderlinge mix van komedie en drama dat niet zozeer nieuwe inzichten biedt in ‘The Panama Papers’, maar wel de draak steekt met het systeem dat deze vorm van belastingvermijding mogelijk maakte. Streep houdt de boel nog net overeind. Soderbergh probeert één en andere wanhopig (en te vergeefs) op te leuken met visuele huzarenstukjes. Dat is Sharon Stone als Ellens makelaar.

Laurent Garnier is een van de pioniers van de housemuziek en hoewel zijn benadering van het dj-vak amper is veranderd sinds hij eind jaren 80 doorbrak als resident-dj bij The Haçienda, de legendarische discotheek van New Order in Manchester, behoort hij nog steeds tot de absolute top. De hyperbolen vliegen je om de oren, maar Garnier zelf is gelukkig een nuchtere en bevlogen gastheer. Hij vertelt zelf op welke wonderlijke wijze hij zijn carrière wist op te bouwen en door zijn ogen word je eraan herinnerd hoe housemuziek zorgde en nog steeds zorgt voor verbinding tussen culturen.

Jake Wade [Robert Taylor] en Clint Hollister [Richard Widmark] waren in het verleden bandieten, maar Jake heeft zijn leven gebeterd. Wanneer hij besluit Clint te bevrijden en daarmee een ereschuld te vereffenen staat de twee wat hem betreft quitte. Maar Clint heeft nog een andere reden om wrok te koesteren tegen zijn voormalige vriend en hij maakt Jakes verloofde [Patricia Owens] een pion in een gevaarlijk spel dat moet leiden tot de vondst van het geld van een overval dat Jake ergens zou hebben verstopt.

Taylor en Widmark zijn goed gecast in deze degelijke western die nooit verveeld, maar niet de psychologische diepgang geeft van veel westerns uit dezelfde tijd. Een degelijke western, vooral aan te raden voor fans van de beide sterren.

Fascinerende western krijgt voor elke generatie weer een andere betekenis. Burt Lancaster is perfect gecast als Bannock, de marshall die vastberaden is de mannen die verantwoordelijk zijn voor een nachtelijke dronkemansschietpartij waarbij een oude man om het leven is gekomen. De leider van de verantwoordelijk groep is Vincent Bronson [Lee J Cobb], een gerespecteerd en machtig man wiens rijkdom de levensader is van het dorp waar waar Bannock zijn zoektocht naar de daders begint. Die zijn niet van plan om zich zomaar te laten inrekenen en de dorpsbewoners keren zich ook tegen Bannock. Zal Bannock zijn missie volbrengen of is er ruimte voor een compromis?
Anno 2018 zou je deze western kunnen uitleggen als een metafoor voor de onmogelijke strijd tegen de miljardairs van wie honderden mensen financieel afhankelijk zijn. Robert Ryan is uitstekend als de sheriff die probeert Bannock de onmogelijkheid van zijn missie in te laten zien en Lee J Cobb valt positief op in een verrassend milde, meditatieve rol als de man die wanhopig (maar tevergeefs) blijft hopen op een compromis. De finale kreeg nogal wat kritiek en het voldoet wellicht niet aan de conventies van de klassieke western, maar dat doet weinig af aan het effect. Een intelligente, boeiende western.

Er zijn nogal wat seksuele toespelingen die duidelijk maken dat de Hayes-code Hollywood nog niet volledig in de greep had toen deze luchtige, pretentieloze komedie werd gemaakt. William Powell speelt Anton Adam, een sluwe aanklager met een oog voor vrouwelijk schoon die zich werpt op een sensationele zaak die hem de faam brengt waar hij naar verlangt. Maar zijn twijfelachtige manier van werken bezorgt hem de nodige concurrenten die zijn zwakte voor het vrouwelijke geslacht graag gebruiken om Anton een toontje lager te laten zingen.

Powell beschikte over de unieke gave om karakters met een twijfelachtige moraal toch te voorzien van een charme die hem toch sympathiek maakt. Er loopt aardig wat aangenaam vrouwelijk schoon rond, maar de dames zijn bepaald niet voor één gat te vangen. En de zeer getalenteerde en wonderschone Joan Blondell neemt veel van de beste one-liners voor haar rekening als Antons trouwe, maar doortastende secretaresse.

Layla [Nora El Koussour] vindt in haar dagelijkse leven voldoende redenen om zich als moslima te verzetten tegen discriminatie en uitsluiting. Haar vader [Mohamed Azaay] weigert met zijn dochter een serieus gesprek aan te gaan over haar gevoelens en haar standpunten en wanneer ze ook niet kan rekenen op begrip van haar broertje Younes [Bilal Wahib] zoekt en vindt ze steun bij een actiegroep waardoor ze in contact komt met Abdel [Ilias Addab]. Die belooft haar gouden bergen als ze met hemt trouwt maar Layla leert op harde wijze dat de werkelijkheid heel anders in elkaar zit. Mijke de Jong schreef het scenario met Jan Eilander, maar weet toch een geloofwaardig beeld neer te zetten van een Islamitische familie waarin oude waarden en tradities botsen met die van de maatschappij waarin de Amsterdamse Layla is opgegroeid. Layla’s geleidelijke ontwikkeling van zelfbewuste jonge vrouw tot radicale actievoerder is overtuigend, mede dankzij het voortreffelijke spel van de debuterende El Koussour. Enig minpunt: het open einde.

Het is nauwelijks te geloven dat deze stompzinnige, overdreven geacteerde romantische komedie is geregisseerd door iemand die als acteur een meester was in het understatement. In deze smet op het blazoen van William H. Macy besluiten vriendinnen Meg [Kate Upton] en Kate [Alexandra Daddario] hun recente tegenslagen te verwerken door op vakantie te gaan naar For Lauderdale. In het vliegtuig ontmoeten ze Ryan [Matt Barr] die duidelijk niet geïnteresseerd is, maar dat weerhoudt Met en Kate er niet van om elkaar koste wat kost te bestrijden in de vergeefse strijd om Ryans genegenheid wanneer ze wegens een naderende orkaan stranden in een hotel in St.-Louis. Een beschamende vertoning, vooral voor Upton en Daddario.

Sinds de wereldbevolking is gedecimeerd door een dodelijk virus, leven mensen (weer) in kleine groepjes als jagers en verzamelaars. Lee [Ashley] woont met Imogen [Katie Douglas] en Maeve [Sarah Pidgeon] in Lazareth, waar ze op democratische wijze besluiten nemen. Wanneer de gewonde Owen [Asher Angel] aanklopt in Lazareth, stemmen Imogen en Maeve voor het tijdelijk opnemen en verzorgen van deze gast. Maar Lees bedenkingen blijken niet voor niets, zo blijkt wanneer een trio dreigend ogende jongeren verschijnt. Goed geacteerde thriller met een pessimistisch toekomstbeeld onderscheidt zich van veel gelijksoortige films door drie vrouwen centraal te stellen. Dat is zonder meer een pluspunt. Jammer dat het verhaal uiteindelijk vrij conventioneel is.

Op 19 september 2015 werd Durdana Bruijn op gewelddadige wijze om het leven gebracht op het schip Lazy Duck waarop ze met haar echtgenoot Peter Putker een wereldreis aan het maken was. Aangezien het schip net Cartagena had verlaten en zich bevond in de omgeving van de Rosario-eilanden riep Putker de hulp in van de Colombiaanse autoriteiten die hij laat weten dat zijn vrouw is vermoord door ‘piraten’. Vijf jaar later staat Putker zélf in Nederland terecht op verdenking van doodslag van zijn eigen echtgenoot, ook al zijn zowel zijn eigen familieleden als die van Durdana absoluut overtuigd van zijn onschuld. Het probleem, dat één van de familieleden ook uitspreekt, is dat niemand ooit 100% zeker kan zijn omdat niemand Putkers verklaring over wat zich heeft afgespeeld kan bevestigen. Stokman sprak bewust niet met Putker zelf, maar observeert hem tijdens de rechtszitting. Maar hij toont ook hoe de Nederlandse rechtspraak in elkaar zit en dat geeft een extra diepgang aan deze beladen, fascinerende true-crime documentaire.

Lazzaro [Adriano Tardiolo] is een vriendelijke, behulpzame jonge boer in een dorpje waar de Marchesa Alfonsina De Luna [Nicoletta Braschi] de touwtjes stevig in handen heeft en de bevolking uitbuit. Een bijzondere vriendschap met Tancredi [Luka Chikovani] heeft een bijzondere uitwerking: wanneer Lazzaro terecht komt in de grote stad, blijken de vroegere inwoners van zijn geboorteplaats niet alleen te zijn verhuisd, maar ook stukken ouder te zijn geworden. Dat een totaal onveranderde Lazzaro ineens voor hun neus staat doet hen vermoeden dat er iets bijzonders met hem aan de hand is.

Lazzaro is een ééndimensionaal karakter en voor de overige karakters kun je nauwelijks enige sympathie opwekken in dit drama met licht-komische, maar zwaar religieuze ondertonen tot aan het ronduit dwaze einde. Die gebrekkige karakteriseringen in een flinterdun en niet al te boeiend verhaal maken dit tot een langdradige en zo nu en dan slaapverwekkende zit.

Rob Reiner, bekend van luchtigere films als This Is Spinal Tap en When Harry Met Sally, is niet de meest logische keuze om een historisch drama te regisseren over één van de meest fascinerende, controversiële presidenten. Het resultaat is echter de moeite waard, ook al omdat het zich richt op een niet al te kleurrijke periode uit zijn carrière: de periode als vice-president onder JFK. Hoewel het scenario van Joey Hartstone wat teveel aandacht geeft aan de dood van JFK (een episode die uitputtend is verfilmd), geeft het wel een interessant beeld van Johnson. Een onzekere, weinig charismatische politieke reus die niet alleen precies wist wanneer hij moest vleien en wanneer hij een schop onder de kont moest geven, maar beide kunsten ook verstond. Kennedy [Jeffrey Donovan] geeft het zelfs toe in deze film: Johnson was de betere kandidaat, maar Kennedy zag er het beste uit. We zien ook de onzekerheid van een man die zo graag het respect van de Kennedy's (vooral van rivaal Bobby) wil hebben, alsmede zijn doortastendheid in de uren en dagen na de dood van zijn voorganger. Ondanks een niet geheel overtuigende make-up is Woody Harrelson ijzersterk in deze degelijke, maar niet geniale biografie die in ieder geval duidelijk maakt dat Johnson nalatenschap aanzienlijk verder reikt dan de escalatie van de oorlog in Vietnam.

Kaurismäki levert opnieuw een juweeltje af met dit komische drama waarin oude schoenenpoetser Marcel Marx [André Wilms] zich ontfermt over Idrissa [Blind Miguel], een jongen die met zijn grootvader [Umban U’kset] vanuit Frankrijk naar Engeland wil reizen zodat hij zich bij zijn moeder kan voegen. Het zorgt tevens voor wat afleiding voor Marcel zolang zijn echtgenote Arletty [Kati Outinen] in het ziekenhuis ligt. Hij krijgt hulp van oude vrienden om te voorkomen dat de IND ontdekt wat Marcel en Idrissa van plan zijn. Kaurismäki lijkt in alle opzichten de sfeer van de vroege jaren 70 op te roepen en slaagt daar wonderwel in, ook dankzij de kostuums van Frédéric Cambier, de make-up van Valerie Thery-Hamel en de production design van Wouter Zoon. Een simpel verhaal, onderhoudend vertelt met de onderkoelde humor die we van Kaurismäki gewend zijn.

Wanneer zijn vader [Travis Fimmel] ernstig gewond raakt na een handgemeen, is het aan Charley [Charlie Plummer] om te zorgen voor een inkomen. Hij vindt een baan als hulpje van Del [Steve Buscemi], een paardentrainer die zijn paarden ziet en behandeld als koopwaar en ze zonder pardon naar de slacht stuurt als ze niets meer waard zijn. Charley raakt gehecht aan Lean On Pete, één van de renpaarden die aan het eind van zijn carrière lijkt te zijn.

Het is moeilijk sympathie op te brengen voor Charley, die zich vooral opstelt als een opportunist en een profiteur en wiens 'vriendschap' met het paard uit de titel zeer eenzijdig is. Van enige chemie tussen paard en hoofdrolspeler valt helemaal niets te merken! Het scenario van regisseur Andrew Haigh verwacht blijkbaar dat Charley's moeilijke jeugd genoeg reden is om onze sympathie op te wekken en het bevat ook enkele weinig geloofwaardige momenten. Plummers ééntonige vertolking helpt ook niet. Alleen Steve Buscemi blaast de film leven in, maar verder is dit weinig verheffend.

Het is prettig om een kunstenaar te horen die zijn drijfveren en inspiraties kan uitdrukken zonder pretentieus te zijn. Andy Goldsworthy is gefascineerd door de natuur en wordt gedreven door een behoefte om zijn sporen na te laten op de plaatsen waar hij is geweest en waar hij van houdt. Soms doet hij dat op simpele wijze, bijvoorbeeld door tijdens een regenbui languit op een stoep te gaan liggen en zo zijn silhouet achter te laten, maar ook door de natuur op een kunstmatige manier te arrangeren. We zien hem op één van zijn favoriete plekken: een ogenschijnlijk doodnormaal stroompje waar een oude boom jaren geleden is omgevallen. Hier keert hij jaarlijks terug om een nieuw spoor achter te laten en de resultaten zijn simpel qua uitvoering, maar blinken uit door een combinatie van creativiteit en geduld. Zo zien we bijvoorbeeld hoe een kunstwerk met natte blaadjes door een stevige wind wordt verwoest. Goldsworthy heeft ook een vreemde obsessie met bomen en struikgewas, een motief in deze film dat een paar keer voor amusante momenten zorgt. Maar wat deze documentaire werkelijk boven het gemiddelde uit doet steken is de manier waarop Thomas Riedelsheimer (die regie, camerawerk en montage voor zijn rekening nam) het werk van Goldsworthy dusdanig in beeld weet te brengen dat je constant het idee heb dat je naar een nieuw kunstwerk zit te kijken. Dat levert weliswaar een fragmentarische documentaire op, maar wel ééntje die er fantastisch uit ziet.

Gespannen stadsmens [Amy Adams] is teleurgesteld dat haar vriend Jeremy [Adam Scott] haar nog steeds niet ten huwelijk heeft gevraagd. Wanneer Amy hoort van een Iers bijgeloof dat het geluk brengt als een vrouw een man op 29 februari ten huwelijk vraagt, besluit ze Jeremy op 29 februari tijdens zijn werkbezoek aan Dublin te verrassen met haar eigen huwelijksaanzoek. Door meerdere spelingen van het lot belandt ze in het Ierse kuststadje Dingle van waaruit de hunky pubeigenaar Declan [Matthew Goode] haar met een Renault 4 naar Dublin te vervoeren. Afgezaagde romantische komedie moet het hebben van komische talenten van Adams, maar het scenario is vulgair en veel te voorspelbaar.

Dit gedateerde drama over de worsteling van een jonge man met zijn seksuele identiteit maakte destijds voldoende stof los om genomineerd te worden voor een Golden Globe voor beste buitenlandse film in de Engelse taal. Het geeft weliswaar een aardig beeld van de perceptie van homoseksualiteit in de periode dat homoseksualiteit eindelijk uit de illegaliteit zou verdwijnen, maar Colin Campbell overtuigt amper als Reggie, een biker (met leren jas) die na een korte relatie trouwt met Dot [Rita Tushingham]. Er ontstaan al snel spanningen tussen de twee omdat het huwelijk niet voldoet aan het ideaalbeeld dat ze voor ogen hadden. Bovendien begint Reggies vriendschap met biker Pete (Dudley Sutton in een prima vertolking) zijn stempel te drukken op dat huwelijk.

Anno 2018 overheerst het gevoel dat de film - net als het centrale karakter - te lang om de hete brij heen draait en teveel blijft hangen in een opeenstapeling van ruzies over ogenschijnlijk triviale zaken. Een goedbedoeld drama over een relevant onderwerp, maar het heeft de tand des tijds niet goed doorstaan.

Matige start, ijzersterk midden, redelijk einde. Dat ligt zeker niet aan het sterke script van Seth M. Sherwood en naar ik mag aannemen ook niet aan de bijdrage van Kim Henkel en Tobe Hooper, de zieke geesten achter de oorspronkelijke Texas Chainsaw Massacre. In 1955 ontsnappen vier tieners op gewelddadige wijze uit het psychiatrisch ziekenhuis met behulp van verpleegster Lizzy [Vanessa Grasse]. Stephen Dorff is de waanzinnige sheriff die over lijken gaat om deze tieners terug te vinden, temeer daar één van hen direct betrokken zou zijn geweest bij de gruwelijke dood van zijn dochter.

Het begin is rommelig, met slecht camerawerk en een veel te dominante score. Opeens verdwijnt de muziek en ontstaat er een sfeer die veel meer doet denken aan de klassieker uit 1974, waarbij de verrassende wendingen in het script gecombineerd met werkelijk (aangenaam) gruwelijk bloedvergieten zorgt voor een bijzonder prettige gore-belevenis die je maar zelden ziet in één van de grotere bioscopen. Het is dan werkelijk genieten en ik sloeg met mijn hand op de stoel voor me toen die irritante score de boel weer enigszins begon te verpesten. Onevenwichtig geregisseerd dus, maar het verrassende scenario, de creatieve bloederigheid en energieke vertolkingen maken dit tot één van de betere horrorfilms die ik in de afgelopen jaren in de bioscoop heb gezien.