Opinions

Vroeg in de ochtend is gepensioneerd voormalig ambtenaar Lara [Corinna Harfouch] in een neerslachtige stemming. Ze is nog niet eens aangekleed wanneer twee opsporingsambtenaren voor de deur staan met het verzoek of ze aanwezig kan zijn als officiële getuige bij een huiszoeking. Het is het begin van een zeer belangrijke dag uit het leven van een vrouw met vele gebreken, over wie we gedurende die dag langzaam maar zeker meer te weten komen. Dankzij Harfouchs meermaals bekroonde vertolking is het een intrigerende, boeiende ontdekkingsreis die echter een wat abrupt en onbevredigend slot heeft.

Edward G. Robinson neemt zijn imago op geweldige wijze op de hak in deze misdaadkomedie over drie pas vrijgekomen criminelen die besluiten een winkel op te kopen die zich - niet geheel toevallig - naast een bank bevindt. Hoewel ze er alles aan doen om klanten weg te jagen zodat ze hun plan in alle rust kunnen uitvoeren, loopt het door een combinatie van onvoorziene omstandigheden al gauw storm in de winkel. Zouden de criminelen dan tóch het rechte pad kunnen bewandelen?
Robinson blijft dicht bij zijn klassieke gangsterpersonage en vervalt nimmer in parodie. De humor zit 'm namelijk in het script en dat uit zich onder anderen in de scène waarin Robinson een wispelturige klant 'helpt' een cadeau voor diens schoonmoeder in te pakken. Een ander hoogtepunt komt wanneer hij zich verkleedt als Kerstman. De ondersteunende cast is ook uitstekend, waarbij Harry Davenport (als de vriendelijke, verstrooide eigenaar van de winkel) en Jackie Gleason (als nieuwsgierige limonadeverkoper) bijzondere vermelding verdient. Zeer grappig.

Huurmoordenaar Harry [Dylan Baker] heeft net een klus geklaard wanneer hij opdracht krijgt om af te reizen naar LaRoy, een woestijnstadje met zo’n 300 inwoners in Texas. Wanneer hij aankomt, merkt hij dat iemand anders zijn werk voor hem aan het doen is. En dat is een probleem, want er is (letterlijk) een flinke koffer met geld mee gemoeid. Regisseur en scenarist Atkinson liet zich erg nadrukkelijk inspireren door Fargo, maar komt met meer dan genoeg eigen ideeën en amusante personages om overeind te blijven. Uitblinkers zijn Steve Zahn, als de even ambitieuze als aanhankelijk plaatselijke “detective” Skip, en Mide LeDoux als Midge, de buitengewoon vriendelijk ogende echtgenote van een overspelige advocaat [Brad Leland]. Ook is er een fijne soundtrack vol ontspannen country & western liedjes.

Achtvoudig ‘Personeelslid van de Maand’ Larry Crowne [Tom Hanks] verliest zijn gekoesterde baantje bij U-Mart omdat hij geen academische achtergrond heeft. Na talloze vergeefse sollicitaties besluit hij een academische opleiding te volgen. Hij raakt bevriend met zijn jongere klasgenoten, haalt uitstekende cijfers en verovert het hart van zijn aantrekkelijke, maar cynische docent Mercedes Tainot [Julia Roberts]. Hanks schreef deze onverstandige egotrip met Nia Vardalis (My Big Fat Greek Wedding), wat verklaart waarom er zoveel karikaturen rondlopen, maar hij is zelf verantwoordelijk voor het belabberde acteerwerk. Alleen Cedric The Entertainer scoort een voldoende als Hanks handelsdriftige buurman.

Na een stormachtige relatie van vijf jaar besluit Jamie [Jeremy Jordan] zijn echtgenote Cathy [Anna Kendrick] te verlaten. De liedjes van Jason Robert Brown vertellen het verhaal van deze relatie vanuit beide perspectieven en in niet-chronologische volgorde. Intelligente teksten en een indrukwekkend scala aan muzikale stijlen die passen bij de setting en de bijbehorende stemming maken dit een aanrader voor liefhebbers van musicals. Jordan is echter geen partij voor de voortreffelijke Kendrick, ook al omdat Cathy’s perspectief een stuk interessant is dan dat van Jamie.

Katara [Nicola Peltz Beckham] en Sokka [Jackson Rathbone] van The Water Nation stuiten tijdens het jagen op de piepjonge Aang [Noah Ringer] die mogelijk verwant is aan de Avatar die 100 jaar geleden spoorloos verdween. Om de nomaden van Water, Aarde, Lucht en Vuur te herenigen moet Aang alle elementen leren beheersen. Prins Zuko [Dev Patel] wil dat voorkomen in deze originele en fraai vormgegeven variant op een afgezaagd verhaal met een matig presterende jonge cast.

Kapitein Jenson [Cliff Curtis] en duikexpert Craig [Mark Bonnar] leiden een expeditie van drie teams die op grote diepte in de Noordzee pijpleidingen aanleggen en onderhouden. Tijdens deze werkzaamheden gaat er iets mis waardoor de nog onervaren Chris Lemons [Finn Cole] op een diepte van bijna 100 meter dreigt om te komen door een gebrek aan zuurstof. Zijn teamgenoten Duncan [Woody Harrelson] en Dave [Simu Liu] doen wat ze kunnen om hem te redden. Geeft een interessant kijkje in de keuken bij een gevaarlijk, cruciaal beroep en profiteert van het gewicht dat Harrelson verleent aan een verhaal dat vanwege het statische basisgegeven echter weinig dynamisch in beeld is gebracht. Een betere uitwerking van de personages was ook welkom geweest.

Na de dood van zijn echtgenoot [Phyllis Logan] besluit de krakkemikkige, knorrige Thomas Harper [Timothy Spall] per bus de 838 mijl af te leggen van zijn woonplaats John O’Groats, het meest noordelijke stadje op het Schotse vaste land, naar Land’s End, het meest zuidwestelijke punt van Cornwall. Veel beelden van Britse landschappen, stemmige pianomotiefjes, betekenisvolle ontmoetingen en een ontknoping vol vals sentiment. Spalls enorme vakmanschap wordt volledig verkwist in deze draak van een film. De officiële trailer is het ironische bewijs dat het hele verhaal ook in twee minuten verteld had kunnen worden.

Taxichauffeur Rex [Michael Caton] is een verstokte, eenzame vrijgezel die besluit een lange reis te ondernemen naar een controversiële arts [Jacki Weaver] die doodzieke patiënten de mogelijkheid wil geven om, onder begeleiding, zelf een einde te maken aan hun leven. Rex heeft net te horen gekregen dat hij niet lang meer te leven heeft en aangezien niemand zich om hem bekommert ziet hij hier een mooie uitweg. Onderweg komt hij echter tot nieuwe inzichten. In beginsel een formulematig komisch drama, maar Reg Cribb (die zijn eigen toneelstuk bewerkte) zorgt voor kleurrijke, goed uitgewerkte karakters. Coles Smith levert puik werk af evenals Lawford als de overbuurvrouw met wie Rex een nogal extreme vorm van een haat/liefde-relatie heeft. Vaak erg grappig en met een ontroerende ontknoping.

Een groot deel van de VS is onderworpen aan een totalitair regime waarin het gebruik van olie niet meer mogelijk is en de ouderwetse auto dus voorgoed aan de ketting is gelegd. Echter, een voormalige autocoureur (Lee Majors) besluit zijn oude racewagen te stelen in de hoop te ontvluchten aan deze waanzinnige milieufascisten en zich aan te sluiten bij de vrijheidslievende olieslurpers die zich in Californië hebben gevestigd. Burgess Meredith is een oude piloot die de achtervolging inzet.

Nee, dit is niet het Amerikaanse antwoord op Mad Max. De spectaculaire stunts zijn beperkt tot een aantal vliegsequenties, bovendien rijdt de 'racewagen' in teveel shots als een bejaarde trutschutter zodat de cameracrew 'm bij kan houden. Te zeggen dat deze film anno 2018 niet al te politiek correct is, is een understatement.

Frank Capra leeft voort in deze ronduit charmante, (bijna) perfecte Kerstfilm waarop mijn enige puntje van kritiek de titel is. Die doet namelijk vermoeden dat we te maken hebben met een formulematige, romantische komedie en ik had eigenlijk ook niet meer dan dat verwacht. Het scenario is gebaseerd op het gelijknamige liedje van Wham! en geïnspireerd door de muziek van George Michael. Het feit dat de film vooral de prachtige liedjes Heal The Pain en Praying For Time in het verhaal verwerkt maakt al duidelijk dat we hier te maken met een film met een uiterst serieuze ondertoon, maar ja, dat zijn geen al aantrekkelijke alternatieve titels voor dit komische drama.

Emilia Clarke is ronduit fenomenaal als Kate: een jonge vrouw van vlees en bloed, afwisselend irritant en charmant, maar volop met kleine eigenaardigheden die een individu maken tot wat hij is. Kate is onweerstaanbaar en datzelfde geldt voor Tom, eveneens een echt aanvoelend personage die zo zo'n eigen tics heeft en uitstekend wordt vertolkt door Henry Golding (Crazy Rich Asians). Scenaristen Bryony Kimmings en Emma Thompson - die tevens de rol van Kates depressieve moeder op zich neemt - halen allerlei pittige thema's aan, maar dankzij de sublieme acteursregie en de timing van regisseur Paul Feig vervalt "Last Christmas" nooit in zwaarmoedigheid of sentimentaliteit. De eerste kus, maar ook het moment waarop Kate een slaapliedje zingt zijn extreem goed uitgevoerd en behoren tot de mooiste filmmomenten van dit kalenderjaar.

Het acteerwerk is over de hele linie uitstekend, maar Michelle Yeoh steekt er bovenuit als de eigenaar van de Kerstwinkel waar Kate werkt en Laura Evelyn en Ingrid Oliver verdienen wat mij betreft hun eigen film als de hilarische agenten Churchill en Crowley. It's a Wonderful Life (1946) is al heel lang mijn favoriete film aller tijden, maar ik denk dat iedereen eventjes gelukkig wordt van een film die de geest en de oprechtheid van die Kerstklassieker zo dicht weet te benaderen en er in de finale ook nog expliciet naar verwijst.

Echtgenoten Germain [François Berléand] en Lise [Dominique Raymond] hebben elkaar lang geleden belooft dat wanneer een van hen zou komen te overlijden de andere datgene ze afmaken waar de overledene mee bezig was. Wanneer Lise plotseling komt te overlijden wil Germain daarom haar plaats innemen bij een dansvoorstelling van de beroemde choreograaf La Ribot. Zijn betuttelende kinderen stellen echter direct een strak dagschema voor hem op en buurvrouw Elisabeth [Marie-Madeleine Pasquier] zorgt iedere dag voor eten. In plaats van zijn kinderen en de buurvrouw op hun plaats te zetten en uit te leggen waarom hij naar dansrepetities gaat, doet Germain er alles aan om dit geheim te houden en iedereen tevreden te stellen. Die bizarre premisse vormt de basis voor dit om die reden ongeloofwaardige, vergezochte komische drama. Als je het basisgegeven kunt slikken, beleef je hier zeker meer plezier aan dan ik.

Geïnspireerd door een kamp voor jonge missionarissen besluit tiener John Chau [Sky Yang] op eigen houtje de Heilige Boodschap te brengen naar North Sentinel Island, een beschermd eiland waar de oorspronkelijke bewoners (dus) niet zitten te wachten op pottenkijkers. Loopt haast vanzelfsprekend niet goed af. Dit biografische drama reconstrueert de fysieke en spirituele reis die John doormaakte voor zijn noodlottige dood aan de hand van de mensen die hij onderweg ontmoette. Alleen de bijdrage van Radhika Apte, als een doortastende agent die moet opboksen tegen institutioneel seksisme, is boeiend.

Ewan McGregor maakt indruk in deze blik op de veertig dagen die Jezus in de woestijn doorbracht om veertig dagen te vasten en te testen of hij de verleidingen van de duivel kan weerstaan. De duivel verschijnt in Jezus’ eigen gedaante en geeft McGregor de kans om een dubbelrol te spelen. Dat doet hij prima en er is degelijk ondersteund werk van Hinds en Sheridan. Maar de overdaad aan dialoog en het gebrek aan dynamiek maken dit tot een lange zit, ondanks de fraaie locatie.

Wie de geschiedenis van de Vietnam-oorlog kent weet dat Nixons zogenaamde 'Peace with Honor' een sneue benaming was voor wat niets minder dan een overgave. De beelden van de laatste Amerikaanse helikopter die Saigon verliet staan dan ongetwijfeld ook nog in het geheugen gegrift. Maar het precieze verhaal achter de terugtrekking, inclusief de gevolgen voor Zuid-Vietnamese vluchtelingen die werden over gelaten aan hun lot en de ervaringen van journalisten die met gevaar voor eigen leven besloten te blijven, is lange tijd onderbelicht gebleven. Deze documentaire geeft een evenwichtig beeld van die laatste dagen in Vietnam aan de hand van getuigenissen van alle betrokken partijen, waaronder Henry Kissinger, de roemruchte veiligheidsadviseur onder Nixon, de Een zwarte bladzijde uit de recente Amerikaanse geschiedenis op integere en begrijpelijke manier verwerkt in een boeiende documentaire.

De verkenning van Mars loopt uit op een ramp wanneer een eigenzinnig bemanningslid [Goran Kostic] een ontdekking doet die het leven van alle expeditieleden in gevaar brengt. Genrekenners weten al hoe laat het is en zullen elementen uit vele bekende SF-thrillers herkennen. Origineel is het dus niet, maar vlotte regie en behoorlijke acteerprestaties zijn genoeg om de niet al te kritische kijker tevreden te stellen.

Het ultieme document over Holocaust is natuur Claude Lanzmanns monumentale meesterwerk Shoah (1985). Voor wie die epische documentaire heeft gezien zijn hier weinig nieuwe invalshoeken, al blijft het interessant om naast overlevenden van de Holocaust ook te horen van een (vrijgesproken) arts die in Auschwitz experimenten uitvoerde, alsmede van één van de weinige leden van het Joodse Sonderkommando, die het hele proces rondom de gaskamers zagen voltrekken. De persoonlijke verhalen van de vijf mensen die centraal staan zijn boeiend en hun weerzien met het concentratiekamp waar ze verbleven, alsmede met het ouderlijk huis, levert enkele emotionele momenten op, maar James Moll valt ook vaak terug op de bekende archiefbeelden. Een prima introductie voor wie nog weinig over de Holocaust weet, maar ook niet meer dan dat.

In 2015 verdient Vince [Anthony Molinari] goed aan de handel in cannabis, dat in California op dat moment legaal gekweekt en gebruikt kan worden voor medische doeleinden. Wanneer het volk per referendum besluit om cannabis volledig te legaliseren, vreest Vince dat hij niet op zal kunnen tegen de concurrentie. Hij probeert nog een grote slag te slaan op de zwarte markt in deze praatzieke en dus doodsaaie misdaadthriller waarin de meeste actie buiten beeld plaatsvindt. In feite valt er geen goed woord te zeggen over dit ultragoedkope prul, of het moet zijn dat het je – net als bepaalde cannabis – zal helpen aan een goede nachtrust. Dat dit in de prijzen viel op het Boston International Film Festival (Salemi) en het San Antonio Film Festival (Molinari) zou aanleiding moeten zijn om die festivals per direct op te doeken.

Matt Damon en Ben Affleck sloegen voor het eerst sinds hun gezamenlijke Academy Award voor Good Will Hunting de handen ineen voor het scenario van dit op historische feiten gebaseerde drama over een incident dat plaatsvond aan het eind van de 14e eeuw, toen duellen al geruime tijd waren afgeschaft als middel om te bepalen wie de waarheid spreekt. Toch gaat Jean de Carrouges [Matt Damon] een duel tot de dood aan met Jacques Le Gris [Adam Driver] om in het bijzijn van King Charles VI [Alex Lawther] zijn eigen eer en die van zijn vrouw Marguerit [Jodie Comer] te verdedigen. De precieze aanleiding voor het duel ontvouwt zich in drie flashbacks in deze variant op Kurosawa’s meesterwerk Rashomon. Damon en Affleck werkten jaren samen aan het scenario, maar besloten uiteindelijk de hulp van Nicole Holofcener (Enough Said, Can You Ever Forgive Me?) in te roepen om het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van Lady Marguerite. Net als Rashomon is dit een studie naar de manier waarop de persoonlijkheid en de voorgeschiedenis van de verteller de herinnering aan dezelfde gebeurtenissen beïnvloedt. Het resultaat van de samenwerking tussen Damon, Affleck en Holofcener is ronduit verbluffend en biedt al genoeg stof tot napraten, ook al omdat de implicaties daarvan nog altijd actueel zijn. Scott vervolmaakt dit meesterwerk met een adembenemend spannende ontknoping waar in Damon en Driver hun fysieke grenzen aftasten in het loodzware duel waar de titel naar verwijst.

Nell [Ashley Bell], het meisje dat in The Last Exorcism geteisterd werd door de demon Abalam vertoont een paar jaar later opnieuw bizar gedrag. Ze belandt in een opvangcentrum voor jongeren waar ze een kamer deelt met Gwen [Julia Garner]. Niemand gelooft dat ze belaagd wordt door een demon of dat ze Nells visioenen van haar overleden vader [Louis Herthum] serieus moeten nemen tot het bijna te laat is en een nieuwe duivelsuitdrijving op poten wordt gezet. Er is geen verhaal, wel een herhaling van spanningsopbouw met als eindresultaat een schrikeffect in de vorm van een plotseling verschijning of een geluidseffect. Gass-Donnelly weet dankzij het sterke spel van Bell regelmatig een onheilspellende sfeer, maar het scenario belazert je een paar keer te vaak.

Eén van de weinige goede ‘found footage’ horrorfilms over de flamboyante dorpspredikant Cotton Marcus [Patrick Fabian] die een cameracrew meeneemt naar een schnabbel. Cotton neemt een hele trukendoos mee om de beschermd opgegroeide, streng christelijke tiener Nell [Ashley Bell] te bevrijden van de demon die haar in bezig heeft genomen. Cotton geeft een mooie show, telt zijn geld en knijpt er tussenuit. Maar daarmee is de kous nog niet af. Goed uitgewerkte personages, overtuigende special effects en een tour de force van Ashley Bell maken dit tot één van de beste films uit het dubieuze subgenre uit het horrorcanon. Vervolg: The Last Exorcism Part II (2013).

Penn ontpopt zich als de Koning van de zeikfilm en geeft nieuwe betekenis aan het White Savioursyndroom in dit romantische drama over artsen Wren [Charlize Theron] en Miguel Leon [Javier Bardem], die te midden van de gruwelen die ze aantreffen in verschillende oorlogsgebieden op het Afrikaanse continent romantische gevoelens voor elkaar ontwikkelen. Penn probeert de oorlogstragiek over te brengen met stemmige muziek en beelden van ach en wee schreeuwende plaatselijke bewoners die hun ‘witte redders’ aanklampen. Nog erger zijn de scènes waarin Theron en Bardem spelen met die speelse, maar oh zo schattige Afrikaanse kinderen. De hoofdrolspelers doen wat ze kunnen, maar Penns regie is net zo tenenkrommend als Erin Dignams prekerige scenario.

Een smakeloze western met veel zinloos bloedvergieten en een verhaal vol verwerpelijke karakters. Regisseur Andrew V. McLaglen denkt Sam Peckinpah na te doen door slow-motion te gebruiken, maar hij slaat de plank volledig mis. Dit is oppervlakkige exploitatie met de ene na de andere bloederige afrekening. Het is tekenend dat het hoogtepunt de scène is waarin Coburn Hershey door de kamer mept. Het zegt iets over de meer dan twijfelachtige moraal van deze mislukte western die het presteert om het talent van twee absolute topacteurs volledig onzichtbaar te houden. Niet te pruimen...

Tijdens haar onderzoek voor een artikel stuit journalist Ellie Haworth [Felicity Jones] bij toeval op een intrigerende, mysterieuze liefdesbrief uit 1965 van ‘Boot’ aan ‘J.S.’ die nooit is aangekomen. Met hulp van archivaris Rory [Nabhaan Rizwan] gaat ze op zoek naar de identiteit van de zender en de geadresseerde. In flashbacks ontvouwt zich de opbloeiende affaire tussen de getrouwde Jennifer [Shailene Woodley] en Anthony [Callum Turner]. Ouderwets liefdesdrama in de beste zin van het woord met fraai camerawerk van George Steel en uitstekend spel van Jones en Woodley. Enig minpunt is de kleurloze Turner.

Fascinerende documentaire over het Apollo-programma richt zich niet op Neil Armstrong, Edwin Aldrin en Mike Collins, de mannen die met Apollo XI de eerste maanlanding maakten, maar op de andere astronauten die onderdeel uitmaakten van hetzelfde programma. Eugene Cernan was niet alleen de laatste man die op de maan wandelde, hij was een cruciaal onderdeel van de voorbereidingen op die eerste maanlanding. De getuigenis van deze charismatische en uiterst openhartige ex-astronaut over de dodelijke ongelukken, de mislukte experimenten, maar ook de grote stappen voorwaarts waar hij onderdeel van uitmaakte. De meeste nog levende sleutelfiguren leveren hun bijdrage, er is een fraaie combinatie van (vaak nog nooit eerder vertoond) archiefmateriaal en reconstructies met een prachtige score van Lorne Balfe. De aandacht voor de impact op de echtgenotes is ook een bonus en maakt duidelijk hoeveel offers er zowel door de astronauten als door hun gezin zijn gemaakt om één van de grootste sprongen van de mensheid te maken. Een prachtdocument!

Broomfield heeft in 50 jaar een reputatie opgebouwd als een journalist die niet bang is om controversiële onderwerpen te onderzoeken en zich te begeven in werelden die veel van zijn collega’s niet durfden te betreden. In 2002 deed hij een eerste poging om te achterhalen wat de ware toedracht was van de dood van rappers Notorious B.I.G. en 2 Pac, maar toen stuitte hij een zwijgcultuur die ingegeven was door de angst voor represailles van Death Row Records-oprichter Suge Knight. Biggie & Tupac leunde vooral op de verklaring van LAPD Detective Russell Poole die zowel Suge Knight als collega’s binnen de LAPD verantwoordelijk hield voor de dood van de twee hiphopiconen. In dit vervolg weet Broomfield – enorm geholpen door zijn ‘fixer’ en co-producer Pam Brooks – een indrukwekkende hoeveelheid en diversiteit aan getuigen voor de camera te halen die Pooles theorie bevestigen nu Suge Knight geen gevaar meer is. De meest in het oog springende bijdrages komen van Suge Knights protegé Danny Boy, 2 Pacs producer Leila Steinberg en Biggies moeder Voletta Wallace. Bevat bovendien unieke archiefbeelden van Biggie en Tupac die dit een must maken voor de fans.

Eloise [Thomasin McKenzie] verlaat het huis van haar grootmoeder [Rita Tushingham] nadat ze is aangenomen op een modeacademie in Londen. Eloises obsessie met de Swinging Sixties komt mede voort uit de verhalen over haar moeder die destijds onder mysterieuze omstandigheden spoorloos verdween. Na een kortstondig, onaangenaam verblijf in een studentenhuis vindt ze een woonruimte bij Ms. Collins [Diana Rigg] in Soho en vindt ze een baantje in de pub van Carol [Pauline McLynn]. Maar ze wordt steeds vaker geplaagd door fantasieën (of zijn het herinneringen?) aan Sandie [Anya Taylor-Joy] die in de jaren ’60 een relatie aanging met manager Jack [Matt Smith]. Wat lijkt te beginnen als een luchtig komisch drama neemt meerdere onvoorspelbare wendingen in een fraai vormgegeven met uitstekende cinematografie van Chung-hoon Chung. De schrijver van Baby Driver scoort hoge ogen met dit boeiende mysterie met een fascinerende ondersteunende cast en een intrigerende ontknoping.

Een groepje passagiers ziet zich geconfronteerd met een treinreis naar Londen die waarschijnlijk een dodelijk afloop zal hebben als ze niet ingrijpen. Het basisgegeven is niet origineel, maar in het eerste uur richt het verhaal zich vooral op de karakters en het mysterie achter het hoe en waarom. Na dit intrigerende deel vervalt deze thriller in genreconventies die door het gebrek aan star power het goede werk om zeep helpen.

U wilt vergezocht? Zoek niet verder! Daniel Murphy [Michiel Huisman] ontmoet op zijn vlucht van de VS naar Ierland een oudere man [Jim Norton] met dezelfde achternaam die hem toevertrouwt dat hij zich wil herenigen met zijn broer die hij 30 jaar niet heeft gezien. Het toeval (dat hier een wel erg prominente rol speelt) wil dat de man gedurende de vlucht komt te overlijden en heeft opgeschreven dat Daniel zijn enige directe familielid is. En dus zit Daniel opgescheept met een lijk dat hij aanvankelijk door de autoriteiten wil laten afvoeren. Maar wacht: hij heeft een autistische broer [Samuel Bottomley] met wie hij een band wil opbouwen en er loopt ook nog een beschikbare, jonge vrouw [Niamh Algar] rond die wel een lift naar de andere kant van Ierland kan gebruiken. En dus krijgen we een roadtrip-komedie met meer dan een paar elementen uit Rain Man. Niets origineels dus en zelfs veteranen Brian Cox en Colm Meany kunnen dat niet verhullen.

De 50-jarige voormalig rodeokampioen Raymond Garraty [Cooper Hoffman] zet alles op het spel om geld te verdienen om de operatie te betalen die het leven van zijn kleinzoon [Neal McDonough] zal redden. Ondanks zijn leeftijd en een ernstige blessure die een vroegtijdig einde maakte aan zijn carrière bereidt hij zich met zijn rechterhand Charlie [Mykelti Williamson] voor op een sterk bezette rodeo waarvoor hij in de prijzen moet vallen. Bijkomende obstakels zijn een zelfingenomen rodeokampioen [Matt West] en de organisator [Christopher McDonald] met wie Raymond in het verleden in de clinch lag. Productie en regie zijn prima, maar het verhaal is erg afgezaagd.