Opinions

Sybil [Kay Kendall] schreef een boek over haar jaren als lid van dansgroep Les Girls dat onder leiding stond van Barry Nichols [Gene Kelly]. Haar voormalige collega Angèle [Tania Elg] heeft haar voor de rechter gesleept wegens smaad en dwingt daarmee alle betrokkenen, inclusief Joanne [Mitzi Gaynor], de andere danseres in het gezelschap, om hun versie te vertellen van de gebeurtenissen.

Een niet onaardig verhaal met een aantrekkelijke cast, maar juist daardoor is het resultaat wat teleurstellend. Dat is voor een deel te danken aan de weinig memorabele liedjes van Cole Porter. Alleen "Ladies in Waiting" blijft redelijk hangen, al komt dat zeker ook door de komische timing van de drie vrouwelijke hoofdrolspeelsters. Met de cast is niets mis, maar George Cukors regie van de muzikale intermezzo's is ongeïnspireerd. Een meer dynamische cameravoering en een fantasierijke montage hadden dit muzikale komische drama naar een hoger plan kunnen tillen.

Luie, ontspoorde tieners Fin [Evan Bendall] en Joel [Rory Coltart] krijgen hun trekken thuis wanneer hun docent Engelse literatuur [Robert Hands], een van de vele mensen die ze regelmatig terroriseren, hen ontvoert en door middel van marteling probeert te motiveren tot het vergaren van literaire kennis. Platts cameraregie is amateuristisch en ze besteedt onnodig veel tijd aan het tonen van Fin en Joels tienerterreur, maar de gruwelscènes bevatten een dosis sardonische humor en als je genoeg gemotiveerd bent (sic!) steek je er zelfs nog wat van op!

Lane en Costner leveren Oscarwaardig acteerwerk af in deze moderne western met elementen van The Searchers (1956) en Johnny Guitar (1954). Zij spelen het echtpaar Margaret en George Blackledge dat nog worstelt met de dood van hun zoon James op 24-jarige leeftijd. James' weduwe Lorna [Kayli Carter] trouwt enige tijd later met Donnie Weboy [Will Brittain], maar blijft in de buurt van haar voormalige schoonouders en de grootouders van haar zoontje Jimmy wonen. Maar korte tijd later blijken ze spoorloos te zijn verdwenen. Margaret en George maken gebruiken van de contacten die George als voormalig sheriff heeft opgebouwd om hun kleinzoon op te sporen.

Moderne westernklassieker begint als een tragisch familiedrama maar de spanning is al snel voelbaar. Regisseur en scenarist Thomas Bezucha bouwt die spanning langzaam maar zeker op tot een showdown die een glansrol biedt voor Lesley Manville als Moeder Weboy. Bezucha maakt tevens goed gebruik van de Canadese locaties als stand-in voor Montana en North-Dakota. Een bijzonder spannende western en een hartverscheurend familiedrama in één.

Het tragische relaas van Derek Bentley [Christopher Eccleston], een zwakbegaafde man die op zijn 19e werd veroordeeld en geëxecuteerd voor zijn betrokkenheid bij de moord op een politie-agent die - en niemand ontkent dat - is gepleegd door de 16-jarige Chris Craig [Paul Reynolds] in de nasleep van een mislukte inbraak. Derek kreeg de doodstraf omdat hij 'Let Him Have It' zou hebben geroepen, een uitdrukking die op twee manieren valt te interpreteren, terwijl Chris Craig - vanwege zijn minderjarigheid - slechts 5 jaar gevangenisstraf kreeg opgelegd.

Een prachtige productie met een sublieme Eccleston, bijgestaan door een ijzersterke ondersteunende cast met o.a. Tom Courtenay als Dereks vader, Edward Hardwicke als de schooldirecteur en Michael Gough als de rechter. Een schrijnend waargebeurd verhaal op integere én boeiende wijze vertaald naar het grote scherm.

Max [Alex Hafner] en Mia [Ivanna Sakhno] reizen naar Gudauri, een wintersportplaats in Georgië, waar ze willen snowboarden vanaf de beruchte Black Ridge. De receptioniste [Tinatin Dalikishvili] waarschuwt ze dat mensen daar om het leven komen of vermist raken, maar die waarschuwingen slaan Max en Mia in de wind. Ze grappen onderling over de overeenkomsten tussen hun hotel en het Overlook Hotel uit The Shining. Tja, dat komt ze natuurlijk duur te staan. Door invallende mist raken Mia en Max elkaar kwijt en dan begint de ellende. De proloog maakt duidelijk dat er een verband is met de dood van een 11-jarig meisje [Mariam Sulakadze]. Sfeervolle horrorthriller met effectieve make-up van Dzhuliia Melnik die Mia’s fysieke aftakeling door kou en uitputting haast voelbaar maakt. De plot is jammer genoeg wat mager en de epiloog – halverwege de aftiteling – had van mij niet gehoeven.

Twee dertigers [Jack Johnson en Damon Wayans jr.], die net tot de conclusie zijn gekomen dat ze hun ambities niet waar hebben kunnen maken, gaan verkleed als politieagenten naar een feest. Onderweg ontdekken ze dat voorbijgangers hun aanzien voor échte agenten en ze spelen het spelletje met alle plezier mee. Maar dan komen ze ineens oog in oog te staan met de levensgevaarlijke crimineel Mossi [een zeer intimiderende James D'Arcy] werken ze zichzelf diep in de nesten en worden ze het doelwit van de georganiseerde misdaad.

Let's Be Cops onderscheidt zich van de andere politiekomedies doordat het erin slaagt om op een natuurlijke wijze over te gaan van een komedie naar een misdaadfilm en scoort op beide punten. Daarbij helpt het dat Johnson en Wayans zeer naturel zijn en er een aangename chemie is tussen beide acteurs. En zwaargewicht Andy Garcia is perfect gecast als de meesterschurk. Een film die dus zowel hilarisch als spannend is en dus topvermaak biedt zonder enige pretentie.

Gebaseerd op de herinneringen van Natasha Naumenko [hier gespeeld door Irina Starshenbaum] geeft deze levendige, maar nogal warrige biografie een beeld van het leven in de muzikale rockscene in de Sovjet Unie aan het begin van de jaren '80. Mike Naumenko [Roman Bilyk] is een rockmuzikant die vooral geïnspireerd is door Velvet Underground en Lou Reed in het bijzonder. Hij wordt nog steeds gezien als één van de belangrijkste Russische tekstschrijvers van zijn generatie, ook al speelde hij met zijn band Zoopark regelmatig covers van T-Rex, Bob Dylan of Lou Reed. Via Natasha maakt Mike kennis met Viktor Tsoy [Teo Yoo] die met zijn driemansband Kino muziek maakt die Mike aanspreekt. Mike besluit de band onder zijn hoede te nemen, maar die relatie komt onder spanning te staan wanneer Mikes echtgenote Natasha steeds meer aandacaht geeft aan Mikes protegé.

Ik ga regelmatig naar films zonder me in te lezen en dat bleek bij deze film een probleem. De filmmakers gaan er duidelijk van uit dat het publiek bekend is met de hoofdrolspelers én met hun muziek en dat is uiteraard een misvatting. Met alle respect voor Naumenko en Tsoy: qua internationale bekendheid moeten ze het toch afleggen tegen bijvoorbeeld Michael Jackson en Jay-Z. Achteraf begreep ik de film wat beter, maar dat is toch een beetje mosterd na de maaltijd. De mini-videoclips van covers zijn amusant, maar het blijft voor niet-Russische kijkers waarschijnlijk toch wat onduidelijk wat er nou zo bijzonder is aan deze muzikanten. Gebaseerd op de ondertiteling getuigen de teksten niet echt van genialiteit.

Tijdens een verblijf in Verona met haar verloofde [Gael García Bernal] ontdekt journaliste Sophie [Amanda Seyfried] een viertal vrouwen die de brieven beantwoorden die vrouwen achterlaten in ‘De Muur Van Julia’ uit Shakespeares ‘Romeo & Julia’. Ze beantwoordt zelfs een vijftig jaar oude brief en tot haar grote verrassing keert schrijfster Claire [Vanessa Redgrave] vervolgens terug naar Verona om Lorenzo Bartolini [Franco Nero], haar grote liefde van toen, op te sporen. Ondanks tegenstribbeling van Claires kleinzoon [Christopher Egan] krijgt Sophie toestemming om Claire te vergezellen tijdens haar zoektocht. Onderhoudend, maar oppervlakkig en voorspelbaar romantisch drama met prachtig camerawerk van Marco Pontecorvo.

Stevenson verleent grote waardigheid aan haar rol als Moeder Teresa in deze eerbiedige, degelijke biografie van de non die haar goddelijke roeping volgde en zich tot haar dood volledig inzette voor de armen, de zieken en alle andere verworpenen der aarde. Hauer speelt een geestelijke die spreekt met Teresa’s tijdgenoot en mentor [Max von Sydow] om te zoeken naar bewijs waarmee de ker Moeder Teresa de status van Heilige kan geven. Daarvoor put hij uit letters die Teresa door de jaren heen schreef. De terugblik beperkt zich tot de jaren waarin Teresa haar roeping kreeg en daar gevolg aan gaf, met één flashback naar haar jeugd in Skopje en een reconstructie van haar acceptatiespeech bij de ontvangst van de Nobelprijs.

Indringend Duits televisiedrama toont het effect van een zelfdoding van de depressieve Sybille [Julia Koschitz] op het gezin. Lars [Wotan Wilke Möhring] is constant zaken rondom de uitvaart, zijn werk en het politieonderzoek aan het regelen. Tienerdochter Maike [Matilda Merkel] zoekt naar een aanwijsbare verklaring voor de wanhoopsdaad van haar moeder, terwijl haar broertje [Nick Julius Schuck] het allemaal niet begrijpt. De drie perspectieven zijn goed uitgewerkt en het acteerwerk is voortreffelijk. De centrale boodschap dat harmonieuze rouwverwerking begint door emoties en gedachten te delen, is effectief verwerkt in het scenario van dit uitstekende rouwverwerkingsdrama.

Op de avond voor ze verhuizen naar Berlijn nodigen de aan depressie lijdende Clemens [Sebastian Jakob Doppelbaur] en zijn vriendin Lisa [Pauline Werner] wat mensen uit voor een afscheidsfeestje. Clemens is bezig een serenade voor Lisa te schrijven, maar zij wil dat hij de boekenkast uitruimt. Gekibbel over wie er bloem gaat halen voor een nagerecht wordt opgelost wanneer bovenbuurvrouw Katharina [Susanne Dorothea Schneider] bereid blijkt wat bloem te lenen. Buiten wordt Clemens aangeklampt door Valerie [Isabelle von Stauffenberg], een wat jachtige studente die op zoek is naar een appartement in de buurt en vraagt of ze haar telefoon mag opladen. Sommige vrienden bellen op het laatst af en zo kan het zijn dat zowel Katharina als Valerie het afscheidsfeestje mee kunnen vieren. Wat bedoeld was als een gezellig samenzijn, loopt uit op een aantal pijnlijke confrontaties die de onderlinge relaties in een ander daglicht plaatsen. Geen bijster origineel gegeven, maar ondanks een wat stroeve start goed uitgewerkt met een goede mix van drama, euforie, woede en humor.

De 17-jarige Sofia [Ayomi Domenica] is de sterspeler van een Braziliaans jeugdvolleybalteam dat zich ook onderscheidt vanwege de inclusiviteit. Wanneer een scout [Gláucia Vandeveld] haar laat weten dat ze kans maakt om professioneel te spelen in Chili als ze vormbehoud toont, lijkt een droom uit te komen. Die valt in duigen wanneer Sofia zwanger blijkt te zijn. In het streng katholieke Brazilië is abortus een taboe, dus om haar zwangerschap te beëindigen moet ze kijken naar “levante” (het oosten), oftewel Uruguay. Wanneer een fundamentalistische organisatie ontdekt dat ze abortus overweegt, worden de consequenties van haar keuze steeds ernstiger. Afgezien van de diversiteit van de cast heeft dit ethische sociale drama niet nieuws te melden over dit thema. De volleybalscènes zijn bovendien nogal knullig gefilmd waardoor de enthousiaste cast nooit helemaal overtuigt.

Somerset, oktober 2014. Afgestudeerd veearts Clover [Ellie Kendrick] keert na lange tijd terug naar de familieboerderij nadat haar broer Harry een einde maakte aan zijn leven. Harry stond op het punt om de boerderij van zijn vader Aubrey [David Troughton] over te nemen. Oude wroeging en vragen rondom de redenen voor Harry’s wanhoopsdaad zorgen voor een toenemende spanning tussen vader en dochter. Goed gespeeld, fraai gefilmd, maar veelal ronduit deprimerend drama met een weinig verrassende, melodramatische ontknoping.

Ter gelegenheid van de 100e sterfdag van Beethoven flanste Hans Otto deze oppervlakkige biopic in elkaar. We zien Beethoven als kind, zijn ontmoeting met Haydn en al die belangrijke momenten uit zijn leven alsof het een verfilming is van een Wikipedia-pagina. Slecht geregisseerd met teveel en te lange tussentitels en een hoofdrolspeler die bepaald niet zijn best doet om de indruk te wekken dat hij werkelijk piano kan spelen. Kortner voldoet echter wél aan het uiterlijk van Beethoven zoals wij het kennen.

Hoewel Irene en Simon Schouten als topschaatsers niet cameraschuw zijn, is het aantal intieme familiemomenten opmerkelijk in deze ontroerende documentaire. Lange tijd stond het leven van de familie Schouten volledig in het teken van twee dingen: de schaatssport en het familiebedrijf dat zich richt op de internationale tulpenmarkt. Totdat moeder Jolanda een hersenbloeding kreeg en niet meer voor haarzelf kon zorgen. Makkinga is bij de moeizame besprekingen over de toekomst van het bedrijf, volgt Irene en Simon tijdens hun schaatswedstrijden en doet dat zonder oordeel en zonder opsmuk: er zijn momenten van vreugde, maar ook momenten van tegenslag en frustratie. Jolanda woont doordeweeks in een verzorgingshuis maar haar familie haalt haar tijdens het weekend altijd op en zijn vormt het hart van deze film. Dit gaat uiteindelijk niet over commercieel of sportief succes, maar over het belang van familie voor alle betrokkenen.

Het kostte Frans Weisz veel tijd en moeite om deze film op het witte doek te krijgen. Jammer dat het, afgezien van de cinematografie en het spel van Reinout Scholten van Aschat, een bijzonder slechte film is geworden. De film speelt zich af in de jaren '50... maar heel nadrukkelijk ook weer niet. Mensen met mobiele telefoons, skaters, Goths, transseksuelen en een clubje dat aan Tae Bo doet: het slaat nergens op en het voegt niets toe. Wellicht is er een verband met het feit dat de hele film een soort van flashback is waarin de oude Boelie [Remco Campert] terugkijkt op de tijd toen hij [Geza Weisz, die geen enkel acteertalent vertoont] met zijn beste vriend Mees [Scholten van Aschat] in het Vondelpark een jong Vlaams sletje genaamd Panda [Romy Lauwers] tegen het lijf liepen. Er is seks, er is een zeer aanwezig jazz-score (van Theo Nijland, die zijn tijd beter had kunnen besteden aan zijn eigen scenario) en nog een paar verhaallijntjes waar ik geen chocola van kon maken. Elsie de Brauw geeft een abominabele vertolking als Boelies alchololische moeder in deze puinhoop van een film. In ieder geval komen we wel te weten waar Sinterklaas zich verschuilt. Verukkulluk? Nou nee, maar deze kul is wel ruk.

Op de 8e verjaardag van Nino [Rohan Timmermans] komt zijn moeder [Rifka Lodeizen] om het leven door een verkeersongeluk. Een jaar later is het een puinhoop bij hem thuis, komt en gaan zijn oudere broer Lucas [Arend Bouwmeester] wanneer hij zin heeft en brengt Nino’s vader [Koen de Graeve] vrijwel de hele dag door in bed. Maar op zijn 9e verjaardag ontdekt Nino dat hij kan praten met dieren en dus ook met Bobby [stem: Ronald Goedemondt], het konijn dat Nino op zijn vorige verjaardag cadeau kreeg. Dankzij Bobby komt er wat lkeur in Nino’s leven en probeert Nino zelfs zijn gebroken gezin weer bijeen te krijgen. Als familiedrama is het erg zwaar op de hand en gaat het jeugdige kijkers waarschijnlijk boven de pet, maar het element van de pratende dieren is meer uitgewerkt op een niveau dat alleen/vooral kinderen kunnen waarderen. Een uiterst onevenwichtige familiefilm, het gevolg van een mislukte samenwerking tussen jeugdfilmspecialist Simone van Dusseldorp en arthousespecialist Urszula Antoniak, die tekende voor het scenario.

De trage vertelstijl van Zvyagintsev is niet ieders pakkie-an, maar hier vervalt hij gelukkig niet in langdurige, nietszeggende shots. In plaats daarvan neemt het scenario dat hij schreef met Oleg Negin de tijd om de hoofdpersonen, hun onderlinge conflict en de impact die dat heeft op de mensen om hen heen, te verdiepen. De vroege confrontatie tussen Nikolay [Aleksey Serebryakov], bijgestaan door zijn advocaat Dmitriy [Vladimir Vdovichenkov] met de beschonken burgemeester [Roman Madyanov] die zijn woning wil slopen, is een voorbeeld scherpe dialogen en voortreffelijk acteerwerk. Zvyagintsev toont ook de kilheid van een ogenschijnlijk corrupt systeem, vooral in de scènes waarin de uiteindelijke uitspraak in sneltreinvaart op zeer zakelijke toon wordt voorgelezen. De film duurt desondanks toch veel langer dan nodig.

Lianna [Linda Griffiths] is een moeder van twee kinderen die vastzit in het huwelijk met docent Engels Dick [Jon DeVries] die met regelmaat vreemd gaat met zijn studentes. Lianna vindt steun, vertrouwen en liefde bij haar eigen docent Ruth [Jane Hallaren] met wie ze in een impuls een affaire begint en op wie ze tot over haar oren verliefd wordt. Lianna moet nu haar weg zien te vinden in een leven met een nieuwe seksuele identiteit. En dat heeft impact op al haar relaties, vooral die met haar gezin en haar boezemvriendin Sandy [Jo Henderson].

Hoewel homoseksualiteit een belangrijk thema is in de film, is dit feitelijk een verhaal over een vrouw die zich bevrijdt uit een ongelukkig huwelijk en probeert een nieuw leven voor haarzelf op te bouwen. De liefdesscènes tussen Lianna en Ruth zijn prachtig (de seksscène is één van de mooiste ooit gemaakt), maar de hele film zit vol met kleine, gouden momenten die authentiek aanvoelen. John Sayles (die zelf een mooi rolletje heeft als Jerry) leverde een scenario af waarin de situaties en de dialogen uit het leven gegrepen lijken te zijn. Linda Griffiths geeft perfect gestalte aan de hoofdpersoon in dit briljant geschreven verhaal waarin je volledig mee gaat in Lianna's emoties. Zoals het een meesterwerk betaamt is het echter de slotscène die je werkelijk tot tranen zal ontroeren. Een onvergetelijke filmervaring en 35 jaar na dato nog steeds één van de meest volwassen films over liefde en homoseksualiteit.

Een briljante cast gaat aan de haal met een aangenaam idioot script en het resultaat is een genot van start tot finish. Spencer Tracy speelt Warren Haggerty, een journalist die wanhopig probeert te voorkomen dat de rijke en beroemde Connie Allenbury [Myrna Loy] een rechtszaak aanspant die zijn krant de nek om zou kunnen draaien. Warren komt op het dwaze idee om zijn ongeduldige verloofde Gladys Benton [Jean Harlow] te laten doen alsof ze getrouwd is met de even charmante als aalgladde Bill Chandler [William Powell], in de hoop dat hij er zo voor kan zorgen dat het (onjuiste) verhaal waarvoor zijn krant is aangeklaagd alsnog waarheid wordt... of zoiets. Ach, het verhaal doet er niet zoveel toen, want het is uiteindelijk gewoon een fantastisch excuus voor hilarische one-liners ("She may be his wife, but she's my fiancee!") en vele komische wendingen. De vonken spatten vooral van het scherm wanneer Jean Harlow en William Powell - die een paar jaar eerder hun huwelijk beëindigden - zich moeten voordoen als gehuwden. Tracy en Loy houden zich knap staande in rollen die minder flamboyant zijn. E. E. Clive is geweldig als de visinstructeur en Walter Connolly bijzonder vermakelijk als Connies vader, een fervent visser op wie Bill wanhopig indruk probeert te maken, ook al heeft hij nog nooit een hengel aangeraakt! Inderdaad, het scenario voorziet ook in een keur aan hilarische bijrollen en dat maakt dit tot een heerlijke screwball comedy die je zeker niet aan je voorbij moet laten gaan.

Reconstructie van de chaos en verwarring die ontstond na de volksopstand die een einde maakte aan het schrikbewind van de Roemeense dictator Nicolae Ceaușescu speelt zich af in Sibiu, een stad in het hart van Roemenië. Viorel Stanese [Alex Calangiu] is een integere agent die op een hoop wordt gegooid met de gevreesde Sekuritate en andere mensen die met een zekere willekeur worden bestempeld als terroristen en dagenlang vast werden gehouden in een zwembad na een uit de hand gelopen demonstratie bij het politiestation. Meeslepend, realistisch en zo verwarrend als de revolutie indertijd geweest moet zijn, maar Giurgiu houdt de aandacht vast met zijn aandacht voor detail en Calangiu is het kompas dat je leidt door de chaos van het moment. Het leverde Giurgiu een hoop lof op, maar deze film wist in eigen land geen van de 14 nominaties voor een Gopo Award te verzilveren!

Drie 17-jarige Amsterdamse tieners ontsnappen aan hun dagelijkse beslommeringen thuis en op school door samen te dromen van een gouden toekomst. Op korte termijn betekent dat gratis toegang tot een exclusieve nachtclub wat ze hopen te verkrijgen via DJ Dex. Perfect gecast relaas van drie Amsterdamse schoffies die ondanks hun grootspraak en hun provocerende gedrag altijd de sympathie houden van de kijker en in de fraaie finale hun ware gezicht laten zien. Voortreffelijke samenspel waarin Wahib de ruimte krijgt om de film te stelen (en dat op indrukwekkende wijze doet) als de irritant grappige Bilal. De ‘gangsta ride’ in een invalidenvoertuigje is een juweeltje. Zeer onderhoudend en vaak bijzonder grappig.

Karlheinz Stockhausen was een muzikale pionier die van grote invloed was op onder meer Frank Zappa en Kraftwerk (over pioniers gesproken) en tevens prijkte op de cover van het ‘Sgt. Pepper’-album van The Beatles. Deze eigenzinnige en zeer gedreven componist stierf in 2007 en heeft nooit een integrale uitvoering van zijn Magnus Opus “Aus Licht” kunnen meemaken. Niet geheel onbegrijpelijk, want het is de langste operacyclus ooit (met een opera voor iedere dag van de week) en het breekt veelvuldig met muzikale tradities waardoor het ook voor de meest ervaren musici een enorme (en enorm lastige) klus is om de muziek onder de knie te krijgen. De Nationale Opera, het Holland Festival, het Koninklijk Conservatorium en de Stockhausen Stiftung Für Musik slaan in 2016 de handen ineen met als doel de volledige cyclus tijdens het Holland Festival van 2019 uit te voeren. Hoogendijk registreert de cultuurbotsing tussen regisseur Pierre Audi, die wil vasthouden aan zijn eigen manier van werken, en Suzanne Stephens en Kathinka Pasveer, de twee zeer ervaren musici die het erfgoed van Stockhausen (met wie ze respectievelijk 25 en 33 jaar samenwoonden) koste wat kost willen beschermen. De muzikale fragmenten zijn gefilmd op een eigenzinnige, maar nimmer storende manier en de wijze waarop interviews, beelden van achter de schermen en beelden van Stockhausen zelf door elkaar lopen is voortreffelijk.

Subtiel is het niet, maar voor cinefielen is deze gewaagde, eigenzinnige, genre-overstijgende dissectie van de moderne familie een traktatie die gemaakt is voor het grote scherm. Milena [Nicollete Krebitz] en Tim [Lars Eidinger] zetten zich in voor een betere wereld, maar dat gaat ten koste van hun relatie en dat met hun tienerkinderen Jon [Julius Gause] en Friede [Elke Biesendorfter]. Een tweetal tragische gebeurtenissen zet de boel op scherp en de komst van huishoudster Farrah [Tala Al Deen], die spirituele sessies doet met behulp van een stroboscoop, biedt het gezin de mogelijkheid om hun leven als gezin onder de loep te nemen. Schitterend in beeld gebracht door Christian Almesberger.

Verpakt als een romantisch komisch drama is dit in feit een portret van seksisme en marginalisering van vrouwen in de jaren ’70. Op campus doet Gary [Cooper Hoffman, die als twee druppels water op zijn vader lijkt] een poging om Alana [Alana Haim] over te halen om met hem uit eten te gaan. Alana volgt Gary naar een plaats waar foto’s worden gemaakt. Wanneer ze daar wegloopt slaat de fotograaf de in korte broek rondlopende Alana pardoes voor de kont. Het is een achteloos gebaar maar Anderson zorgt ervoor dat dit moment in je geheugen gegrift blijft. Alana moet ‘sexy praten’ om een waterbed te verkopen, maar gaat daar te ver in; ze gaat mee met het flirtgedrag van filmster Jack Holden [Sean Penn], die haar echter (letterlijk) laat vallen als een baksteen. De seksualisering en marginalisering van Alana loopt als een rode draad door deze briljante aaneenschakeling van bizarre ontmoetingen, kleurrijke karakters en ongemakkelijke situaties waarin de lange tijd ongedefinieerde “relatie” tussen Gary en Alana centraal staat. Naast Penn leveren ook Skyler Golisondo en Bradley Cooper memorabele bijdrages maar Harriet Sansom Harris steelt de film in een scène waarin Alana bij haar solliciteert als actrice en de opdracht heeft gekregen om élke vraag met ja te beantwoorden. Werkelijk een unieke film, geen seconde vervelend en voorzien van een ronduit geniale soundtrack.

Persoonlijke, aangrijpende en prachtig geconstrueerde documentaire van Aliona van der Horst, dochter van een Nederlandse vader en een Russische moeder. Aliona's moeder raakte kort geleden verlamd en is haar spraakvermogen vrijwel volledig kwijtgeraakt. Wanneer Aliona's zus komt te overlijden erft Aliona een deel van het ouderlijk huis waar haar moeder en haar 5 zussen opgroeiden. Daar ontmoet zij haar neef en nicht met wie ze het huis opruimt en daardoor een sluier weet op te lichten over het verleden van haar Russische familie. De belangrijkste vondst is een serie brieven die Aliona's moeder schreef aan haar zus waarin ze schrijft over herinneringen die ze lang heeft weten te verdringen en die Aliona aanzetten om navraag te doen, onder anderen bij Tante Liza (de oudste zus van haar moeder) en, tevergeefs, bij de jongste zus die duidelijk geen prijs stelt op verder contact. De tegenstelling tussen de brieven van Aliona's moeder en de getuigenis van Tante Liza, die haar jeugd omschrijft als 'heel gewoon' en zich 'niet kan herinneren' dat er sprake was verhongering, wordt bijzonder pijnlijk wanneer Aliona haar tante confronteert met een geluidsopname van 20 jaar geleden waarin haar grootmoeder de trieste waarheid van hun leven onder Stalin onthult. Van der Horst zet een onthutsend beeld neer van een zwijgcultuur die zelfs 65 jaar na de dood van Stalin niet alleen de sporen heeft nagelaten bij diegenen die opgroeiden onder zijn schrikbewind, maar ook grote invloed heeft op de volgende generaties. Het zijn echter de grandioze animaties van Simone Massi, waarin Van der Horst probeert een schets te geven van het leven in Rusland ten tijde van Stalin en de rol die haar moeder (gemakkelijk te herkennen aan een rood hoofddoek) daarin speelde, die een onuitwisbare indruk achterlaten. De animatie die aansluit op de Hongersnood van 1933 is een mini-meesterwerk binnen deze meesterlijke documentaire die je niet licht zult vergeten.

Formulematige ensemblefilm over de liefdesperikelen van een gezin. Vader Ferry [Hajo Bruins] heeft zijn bedenkingen bij de keuzes die zijn kinderen maken en zoekt een manier om een nieuwe levenspartner te vinden; Eva [Yolanthe Cabau] houdt geheim dat ze baarmoederhalskanker heeft en werkt samen met kankerpatiënt Luke [Soy Kroon] een bucketlist af; Maarten [Jim Bakkum] houdt zijn buitenechtelijke affaire met Hugo [Freek Bartels] geheim; Lieke [Abbey Hoes] woont samen met de Marokkaanse Brahim [Hassan Slaby], die zijn relatie geheim houdt voor zijn familie. Al het leed dat familie heet komt vanzelfsprekend boven tijdens wat een gezellige familiebijeenkomst had moeten zijn. Wisselende vertolkingen, maar van dit materiaal valt sowieso weinig soeps te maken.

Een fantastisch ensemble geeft gestalte aan een familiedrama waarvan het basisgegeven riekt naar cliché: wanneer gezinshoofd Jan Liefhebber [Jeroen Krabbé] de gevolgen van Alzheimer op zijn gezondheid niet langer meer kan verbergen voor zijn kinderen, wekt dat diepe emoties op bij gehele de familie met als gevolg dat oude geheimen en frustraties in korte tijd naar boven komen.

Hoewel de vergelijking niet helemaal op gaat, heeft Van der Heide een ensemblefilm gemaakt die doet denken aan Robert Altman. Het scenario van Marnie Blok biedt aan alle belangrijke personages (inclusief Aiko Beemsterboer als getroebleerde tienerdochter en de ontwapenende Liora Kats als dochter die zonder vader opgroeit) de ruimte om een impact te maken en het subtiele acteerwerk van de goed geregisseerde cast maakt dat "De Liefhebbers" ondanks de vele afzonderlijke verhaallijnen constant een emotionele spanningsboog weet vast te houden en regelmatig ontroert. Tja, over die internationale titel kan ik niet veel anders zeggen dan: "Shit Happens".

Jeanne en Hetty leven al jaren in groot geluk samen, maar hun relatie komt op gespannen voet te staan wanneer de 91-jarige Jeanne te maken krijgt met dementie. Dit portret van een liefdevolle relatie toont de frustraties die dat zowel bij haar als bij de 15 jaar jongere Hetty met zich meebrengt, maar ook hoe de dames ondanks alles proberen het maximale uit iedere dag te halen. Hartverwarmend maar minder diepgravend dan sommigen zullen hebben gehoopt.

De steenrijke vastgoedhandelaar Demi Lampros [Harvey Keitel] heeft zijn trouwe chauffeur Donald [Gabriel Byrne] gevraagd om na zijn dood de sporen van zijn “indiscreties” uit te wissen. Een van die sporen is een huis waar Demi een affaire had met Amber [Sibylla Deen], een Britse vrouw van Pakistaanse afkomst die dankzij haar contact met Demi haar familie kon onderhouden. Amber smeekt Donald om haar niet meteen te laten vallen en mede omdat Donald kampt met schuldgevoelens over de dood van zijn eigen dochter raakt hij verstrikt in een familievete waarin Ambers sinistere neef Khalid [Jan Uddin] een sleutelrol vervult. Goed geacteerd, maar het plot is vergezocht en door Misra’s onevenwichtige regie is er geen dramatische opbouw en blijven er alleen wat aardige momenten over.