Opinions

Iers kostuumdrama waarin Maud [Agnes O’Casey], de erfgenaam van een statig landhuis en een fortuin, lijnrecht tegenover haar familie komt te staan. Vanwege haar leeftijd is haar oom Silas [David Wilmot] aangewezen als beheerder en hij gebruikt zijn machtspositie om Maud te dwingen om meer zijn zoon Edward [Chris Walley] te trouwen. Sfeervol camerawerk van Eleanor Bowman en een scenario dat veel zegt over de scheve verhoudingen tussen man en vrouw. Een boeiende ‘battle of the sexes’ met O’Casey als uitblinker.

De zwakbegaafde Brook [Esmée van Kampen] woont met haar moeder Pamela [Ellen Pieters] en haar zus [Carolien Spoor] in een woning in Amsterdam-Noord. Hoewel zij iedere onbetaalde rekening netjes archiveert, is zij zich totaal niet bewust van de benarde financiële situatie waarin zij zich bevinden. Sues nieuwe vriend Johan [Gijs Naber] brengt wat zonneschijn in haar leven totdat een tragische gebeurtenis haar leven op de kop zet. Van Kampen is briljant in dit uitgebalanceerde psychologische drama dat ondanks vele valkuilen nooit vervalt in goedkoop sentiment en waarin de humor nooit ten koste gaat van de hoofdpersoon. Ondanks een eenvoudig plot in gelijke mate ontroerend en hartverwarmend.

Ryan Reynolds doet wat ik, wellicht enigszins cryptisch, omschrijf als een Steven Seagalletje, maar verder is er niets verrassends aan deze formulematige, opzichtige Alien-kloon. 'Life' slaat de plank mis door zwakke, bordkartonnen karakteriseringen en onwelkome momenten van sentimentaliteit, vooral in de tenenkrommende scène waarin de laatste twee overlevende bemanningsleden mijmeren over hun vaders. Bovendien besluit regisseur Espinosa dat we het kwaadaardige beestje vanaf het begin vol in beeld moeten krijgen, wat de suspense alleen maar verzwakt. Vervolgens kun je de Hollywood-racistische code gebruiken om te raden welke mensen het eerst het loodje leggen en is er een hoop aandacht voor spectaculair bedoelde aanvallen en de onvermijdelijke overdaad aan special effects die nog maar eens aantonen dat je met goede special effects nog geen goede film maakt. Daar heb je een goed scenario voor nodig, evenals een regisseur die niet bang is om conventies te lijf te gaan en enige creativiteit aan de man durft te brengen. Daarvoor moet je niet bij deze popcornfilm zijn... kijk liever nog eens naar Alien en je weet weer waarom.

Zach [Dane DeHaan] bezoekt de wake van zijn ex-vriendin Beth [Aubrey Plaza] die door een slangenbeet om het leven is gekomen. Nog geen dag later ontdekt hij dat Beth nog springlevend is en smeken haar ouders [John C. Reilly, Molly Shannon] hem te helpen om Beths wonderlijke wederopstanding geheim te houden voor de buitenwereld. Beth zelf heeft echter geen idee wat er is gebeurd en gelooft bovendien dat zij en Zach nog steeds een relatie hebben. Scenario draait om één aardige grap en weet al gauw niet goed meer welke kant het op moet. DeHaan heeft bovendien moeite met de zwartkomische dialogen, maar Plaza is bij vlagen hilarisch als de geleidelijk aftakelende Beth .

Megan Roberts [Aimee-Ffion Edwards] is de nieuwe teamleider in een pakuis voor een onlinewinkel waar alles en iedereen “customer-fixated” dient te zijn. Eén van haar teamleden is Aly [Poppy Lee Friar], een oude kennis met wie ze aanvankelijk prettig contact heeft. Maar als teamleider moet Megan ervoor zorgen dat het "pick average" op peil blijft en wanneer Alys onder het gewenste niveau presteert zetten Megans collega’s haar onder druk om alles te doen om dat gemiddelde op te krikken, ook al gaat dat ten koste van Alys’ gezondheid. Bedoeld als scherpe veroordeling van de situatie in menig pakhuis, maar Rafaele benadert dit als een melodrama waardoor het al gauw ver af lijkt te staan van de dagelijkse realiteit. Megans collega-teamleider zijn bovendien zo karikaturaal neergezet dat je weinig begrip en sympathie hebt voor de twijfelachtige keuzes die Megan maakt. Rafaele is een ervaren producer, maar regisseren is een vak apart, zo blijkt maar weer eens.

Op 9 februari 2014 schoot Mads Frost Bertelsen, de dierenarts van Zoologisk Have København de tweejarige giraffe Marius dood. Het besluit om Marius te doden lekte voortijdig uit en resulteerde in een mediahetze en protesten bij de ingang van de dierentuin. Kestner reconstrueert in grote lijnen de gebeurtenissen van toen, maar is vooral geïnteresseerd een complex vraagstuk dat eraan verbonden is: in hoeverre hebben dieren een bewustzijn en is de mens überhaupt in staat om daar een oordeel over te geven? Wat betekende de dood van Marius voor de andere giraffen? Is dat anders voor hen dan voor Kestner die zijn volwassen dochters los moet laten? Hij bestookt wetenschappers uit verschillende subgebieden met interessante vragen en ontmoet Charles Foster, een eigenzinnige wetenschapper die het bewustzijn van dieren onderzoekt door hun gedrag exact na te doen. Een beetje rommelig, maar onderhoudend en het zet je zeker aan het denken of het leven en andere problemen.

Holly [Katherine Heigl] en Eric [Josh Duhamel] ontmoeten elkaar bij een rampzalige blind date die geregeld is door hun wederzijdse vrienden Peter [Hayes MacArthur] en Alison [Christina Hendricks]. Wanneer Peter en Alison verongelukken, blijkt dat ze Holly en Eric hebben aangewezen als voogd voor hun baby Sophie. Hoewel ze elkaar amper kunnen uitstaan, besluiten Holly en Eric een poging te doen om Sophie samen groot te brengen. Goh, hoe zou dit aflopen? Gelukkig leveren de opvoedingsperikelen een paar aardige momenten op en zijn er fijne bijrollen voor Josh Lucas als de hunky, maar vooral begripvolle huisarts en Melissa McCarthy als nieuwsgierige buurvrouw.

In de maanden voor zijn dood als gevolg van kanker waardoor hij zijn onderkaak kwijt raakte - iets wat overigens veelvuldig te zien is - maakte documentairemaker Steve James dit portret van de man die één van de meest toonaangevende filmcritici van zijn generatie. Uiteraard is er aandacht voor zijn jonge jaren, alsmede voor zijn haat/liefde-verhouding met aartsrivaal Gene Siskel, met wie hij meer dan 20 jaar lang op levendige wijze de nieuwste film zou bespreken. Familie, vrienden en (oud-)collega's spreken ook over zijn enorme ego, zijn drankproblemen, alsmede over zijn loyaliteit aan de Conference of World Affairs waar hij meer dan 40 jaar lang trouw een bijdrage aan leverde.

James maakt goed gebruik van archiefbeelden, waarbij vooral de 'deleted scenes' van Siskel & Ebert At The Movies gouden momenten opleveren. Niet alleen omdat ze grappig zijn, maar ook omdat het toont dat er achter de vlijmscherpe discussies wel degelijk wederzijds respect - en zelfs een vorm van vriendschap - schuil ging. Ebert zelf wilde absoluut dat hij ook gefilmd zou worden in zijn laatste levensfase en dat onderstreept zijn begrip van en passie voor het filmmedium: zonder die episode zou dit een onvolledig en niet integer portret zijn geworden. Een must voor iedere filmfreak!

In de veelbelovende openingsscène horen we Samuel L Jackson (die ook even te zien is) als een 'unreliable narrator' en zijn we getuige van een gruwelijk busongeluk. Het is de verbeelding van een filmscenario geschreven door Will [Oscar Isaac] die na een traumatische gebeurtenis lange tijd in een inrichting heeft gezeten en met behulp van verplichte sessies bij psychiater Cait Morris [Annette Bening] zijn leven weer op de rails moet zien te krijgen. In het eerste kwart van "Life Itself" ontdekken we dat Will zijn relatie met Abby [Olivia Wilde] moet zien te verwerken, het tweede deel verhaalt over hun eveneens getraumatiseerde dochter Dylan [Olivia Cooke] en het derde en vierde hoofdstuk gaat over de perikelen van een familie waarvan de jongste telg ooggetuige was van de traumatische gebeurtenis die de episodes verbindt.

Het eerste deel is origineel, sterk geacteerd en scherp geschreven. Het tweede deel is minder origineel, maar ontstijgt de middelmaat nog ruimschoots. De laatste twee episodes zijn weliswaar goed geacteerd, maar hadden zo uit een willekeurige (Spaanse) soapserie gekopieerd kunnen zijn. De cast zorgt dat het nooit verveeld, maar het is jammer dat regisseur/scenarist Dan Fogelman niet voort heeft weten te borduren op de ijzersterke opening.

Hoewel dit verhaal gebaseerd is op het waargebeurde relaas van Eugene Brown, hier gespeeld door Cuba Gooding Jr., bevat het alle clichés en inmiddels als politiek incorrect bestempelde stereotypes. Brown is een ex-veroordeelde die probeert het beste te maken van zijn baan als conciërge op een middelbare school. Wanneer het schoolhoofd hem uit wanhoop vraagt om tijdelijk op een onrustige groep nablijvers te letten, blijkt hij de groep aardig te kunnen beheersen. Daarom besluit de school zijn hulp vaker in te roepen. Eugene besluit zijn leerlingen, die bestaan uit zwarte jongeren zonder toekomstaspiraties, te leren schaken. We hebben de crimineel, de stoere jongen die veel intelligenter blijkt te zijn dan hij zich voordoet en de sympathieke, sullige jongen met wie het niet al te best afloopt. Het is nauwelijks serieus te nemen, al doet Gooding Jr. zijn best om het clichématige scenario te ontstijgen.

Brian wordt geboren in Bethlehem recht tegeover de stal waar Jezus net ter wereld is gekomen. 33 jaar later sluit Brian zich aan bij de People’s Front of Judea, een groep die zich weliswaar verzet tegen de Romeinen maar een nog grotere hekel heeft aan de “Judean People’s Front” en “Judean Popular People’s Front”. Nadat hij – met hulp uit onverwachte hoek – het paleis vol heeft geschilderd met een opruiende leus, weet hij uit handen van de Romeinen te blijven door zich voor te doen als een profeet. Zijn geïmproviseerde preek leidt er echter toe dat een kleine groep aanhangers hem slaafs volgt. Hoewel Brian zijn best doet om van ze af te komen, krijgt hij steeds meer aanhangers die steeds fanatieker worden en al zijn woorden en daden volledig verdraaien. Pas wanneer zijn moeder ingrijpt kan hij zich weer aansluiten bij de PFJ en doet hij mee aan een gijzelingsactie die totaal mislukt en leidt tot Brians arrestatie. Julius Caesar (met een spraakgebrek) verhoort hem en veroordeelt hem tot kruisiging.

“Life Of Brian” is de enige Python-film met een duidelijke structuur en het is hier ook duidelijk waar de satire op is gericht. Het is ironisch dat de Pythons de film veelvuldig openbaar moesten verdedigen tegen conservatieve Christenen die de film blasfemisch vonden. De Pythons verdedigden zich door te zeggen dat de film geen aanval is op De Bijbel of op Jezus Christus en terecht. Aan het einde van de openingsscène waarin De 3 Wijzen een bezoek brengen aan Brian zien we dat ze zich vergist hebben: ze nemen hun cadeaus mee en lopen richting een stal waar Jozef, Maria en Jezus [te herkennen aan de duidelijk zichtbare halo’s] zich bevinden. In de tweede scène staat Brian bij een groepje mensen dat luistert naar Jezus' Bergrede, maar omdat ze zo ver af staan kunnen ze zijn woorden niet goed verstaan. Er is dus niets mis met de boodschap van Jezus, maar we zien wel hoe zijn woorden vanaf het begin verkeerd zijn begrepen en zelfs zijn verdraaid.

“Life of Brian” zit vol hilarische momenten, zoals “The Stoning” – waar alleen maar bebaarde vrouwen aanwezig zijn – de ontmoeting met een kluizenaar wiens zwijggelofte Brian per ongeluk breekt en natuurlijk het klassieke einde waarin alle gekruisigden gezamenlijk “Always Look On The Bright Side Of Life” zingen. Ronduit absurd is het moment waarop Brian vlucht in een ruimteschip dat na een gevecht in de ruimte weer neerstort in Jeruzalem, maar dat absurdisme is juist zo typerend voor Monty Python dat je het op één of andere manier accepteert. De Pythons zouden hierna nog enkele films maken, waaronder “The Meaning Of Life” en “Eric The Viking”, maar “Life Of Brian” is hun meest geslaagde film.

Drie aktes uit het leven van Charles Krantz in omgekeerde volgorde. In het bijzijn van zijn vrouw [Saidah Arrika Ekulona] en zijn zoon [Antonio Paul Garcia] staat de 39-jarige Charles Krantz [Tom Hiddleston] op het punt zijn laatste adem uit te blazen als gevolg van een hersentumor. Diezelfde wordt een groot deel van Californië verwoest, valt het Internet uit en heerst er chaos. Een uitgebluste docent [Chiwetel Ejiofor] zoekt contact met zijn ex-vrouw [Karen Gillan] terwijl het er steeds meer op lijkt dat de wereld vergaat. Negen maanden eerder maakt de dan nog fitte Charles contact met een straatdrummer [The Pocket Queen] en een vrouw [Annaliso Basso] die net te horen heeft gekregen dat haar relatie is verbroken. Het gros van de film gaat over Chuck als kind [Benjamin Pajak] en zijn volwassenwording terwijl hij opgroeit bij zijn opa [Mark Hamill] en oma [Q'orianka Kilcher]. Fans van 80s films zullen smullen van de bijrollen van Mia Sara (Ferris Bueller’s Day Off) en Heather Langenkamp (The Nightmare On Elm Street). De hype wilde ons doen geloven dat dit een moderne versie is van It’s A Wonderful Life (waarin ook een scène met sterren en een dans in zitten), maar daar kan dit (mede, maar niet uitsluitend door een onbevredigende, afgezaagde ontknoping) bij lange na niet aan tippen. Bovendien wordt er onnodig veel geciteerd uit de roman van Stephen King waarop dit is gebaseerd.

Detroit, 1978. Twee criminelen [Mos Def, John Hawkes] besluiten met hulp van een wapenhandelaar [Mark Boone Junior] de jonge echtgenote [Jennifer Aniston] van multimiljonair Frank Dawson [Tim Robbins] te ontvoeren. Maar Frank is op de Bahamas met zijn minnares [Isla Fisher] en staat dus niet direct te springen om losgeld te betalen. Onderhoudende misdaadkomedie dat ondanks de prima cast nooit echt vlam wil vatten.

23 jaar geleden gaf Deanna [Melissa McCarthy] haar duei archeologie op voor haar huwelijk met Dan [Matt Walsh]. Maar op de dag dat haat dochter Maddie [Molly Gordon] verhuist naar een college campus kondigt Dan aan dat hij Deanna verlaat voor Marcie [Julia Bowen]. Na uitgehuild te hebben bij haar ouders [Jacki Weaver, Stephen Root] besluit ze haar studie archeologie alsnog af te ronden. Dat betekent dat ze op hetzelfde campus komt te wonen als haar dochter. Een standaardplot, maar het scenario (geschreven door McCarthy met regisseur Falcone, die een cameo heeft als Über-chauffeur) vermijdt de meeste clichés, vooral met betrekking tot Deanna’s relatie met haar dochter en diens campusvriendinnen. Desondanks is het plot weinig meer dan een kapstok voor wat in feite een McCarthy One-Woman Show is.

Het is te merken dat het relaas van electriciteitsman Beau [John Travolta] werd geproduceerd door een stichting die is opgericht om de heldhaftigheid van de beroepsgroep en de gevallenen onder hen willen eren. Dat verklaart waarom een verhaal dat gebaseerd is op feiten is omgeturnd tot een onvervalst melodrama, inclusief een dodelijk ongeluk in het verleden, een onberekenbare collega [Devon Sawa], een naderende storm waardoor de ‘linesmen’ meerdere levens kunnen redden en uiteraard het ultieme offer. Travolta’s vertolking grenst aan karikatuur maar verder is dit goed geacteerd en met het verstand op nul is dit aardig uit te zitten. Maar de gesneuvelden aan wie deze film is opgedragen hadden wellicht een iets genuanceerdere portrettering van hun werk verdiend.

Het stereotiepe beeld van de Rain Man-autist wordt bevestigd door deze goed bedoelde, niet onaardige maar ook niet al educatieve documentaire. Centraal persoon in deze niet geheel authentiek aanvoelende documentaire is Owen Susskind, een jonge man die lange tijd niet weet te communiceren met zijn ouders, totdat ze ontdekken dat hij kan spreken via karakters uit de Disney-films waar hij zo dol op is - en die hij als jong volwassene volledig kan citeren. Deze documentaire maakt met behulp van fragmenten uit klassieke Disney-animatiefilms als The Little Mermaid, The Lion King, Aladdin en Peter Pan door welke bril Owen de wereld om hem heen ziet. Tevens toont het de impact die Owens stoornis heeft gehad op zijn familie en de voorbereidingen op het moment dat Owen zijn ouderlijk huis verlaat om een zelfstandig(er) leven op te bouwen.

Hoewel er veel gesproken wordt over de problemen van Owens stoornis, zien we daar in deze film maar weinig van. Hij gaat er zelf met humor mee om en de familie is geduldig en begripvol, zeker ook door de voorbeeldige begeleiding die Owen krijgt. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee, maar je krijgt daardoor niet echt inzicht in de aard van de problemen. Dat maakt het inhoudelijk onvolledig, maar ook dramatisch weinig interessant, ook al is de film goed gemaakt en zijn de Disney-fragmenten goed gekozen.

Bij een zeeslag zinken zowel een Amerikaans schip als de Duitse onderzeeër die het schip tot zinken bracht. Een zelfingenomen journaliste [Tallulah Bankhead] heeft aanvankelijk de reddingssloep voor haarzelf, maar pikt al gauw een aantal bemanningsleden en passagiers (die een dwarsdoorsnede van de maatschappij vormen) op, alsmede de vriendelijk ogende zeeman Willy [Walter Slezak] op. Willy is zonder twijfel de beste navigator, maar in hoeverre valt hij te vertrouwen? De verdeeldheid tussen de passagiers leidt tot onderlinge spanningen in deze technisch zeer uitdagende, fascinerende en buitengewoon goed geschreven en gespeelde oorlogsthriller. De hele cast is voortreffelijk, maar Bankhead torent boven alles en iedereen uit.

Wat begint als een suspensevolle SF-thriller loopt uit op een waanzinnige, spectaculair spektakel met special effects die de tand des tijds redelijk hebben doorstaan en ervoor zorgen dat dit nooit verveelt. Het verhaal over een groep ruimtevampieren (onder leiding van een naakte dame) dat de aarde over wil nemen is dan ook ondergeschikt aan de actie en dat is geen bezwaar. Het maakt het wel lastig om je identificeren met de hoofdpersonen, ook al omdat er geen grootste acteerprestatie valt te ontwaren, maar voor de liefhebbers van visueel spektakel valt hier meer dan voldoende te genieten.

Alleen in India kunnen ze een horrorfilm bedenken die begint en eindigt met een vrolijk, gezellig muziekje met een dansje. Knullige komische terzijdes doen al gauw vermoeden dat Varaprasad geen kaas heeft gegeten van het horrorgenre en dat blijkt, want van spanning is werkelijk geen enkele sprake. Wel is er een romance tussen Harini [Amritha Aiyer] en haar nieuwe collega (en teamleider) Guru [Kavin]. Zij hebben te kampen met een kwaadaardige geest die zich tussen liftschachten heen en weer beweegt om Vineeths beperkingen als regisseur te verhullen. Tevergeefs. Soms lachwekkend, maar zeker niet wanneer het grappig probeert te zijn.

Vuurtorenbewaker Tom Sherbourne [Michael Fassbencer] leert begin jaren ’20 tijdens een zakelijk bezoek aan het vasteland Isabel [Alicia Vikander] kennen en na een tijd van liefdevolle correspondentie besluit het liefdespaar in het huwelijk te treden. Na een miskraam lijkt hun kinderwens uit zicht te drijven, tot op een dag een sloep met een baby en een dode man aanspoelt. Tom en Isabel besluiten het kind op te voeden als hun eigen dochter, terwijl diens biologische moeder [Rachel Weisz] wanhopig op zoek is naar haar dochter. Tenenkrommend melodramatisch verhaal wordt gered door het intense, ingeleefde spel van de hoofdrolspelers en fraai camerawerk van Adam Arkapaw. Regisseur Cianfrance schreef zelf deze bewerking van de gelijknamige roman van M.L. Stedman.

Shelia [Marin Ireland] beschikt over paranormale gaven die ze regelmatig gebruikt om tegen betaling contact te zoeken met de geest van een overledene. Wanneer Richard [Jim Gaffigan] contact met haar opneemt kan het verhaal nog alle kanten opgaan, maar het gaat uiteindelijk nergens heen. Een beetje gegriezel, een beetje psychologisch geanalyseer en een beetje romantiek. Sfeervol geregisseerd en goed geacteerd, maar het gaat nergens heen.

Regisseur, scenarist en hoofdrolspeler Affleck speelt maar weer eens de getormenteerde vader van de 11-jarige Rag [Anna Pniowsky] die na de dood van zijn echtgenote [Elisabeth Moss] te overleven in een wereld dat ten prooi is gevallen aan een pandemie en waarin er een soort klopjacht gaande is op vrouwen en meisjes. Het basisgegeven is niet erg origineel en de flashbacks, die tonen hoe een gelukkig gezin worstelde met de aanstaande dood van de moeder, dienen vooral om het verhaal te rekken en de sombere toon van dit weinig verheffende melodrama te versterken. Er zijn een paar redelijk actiescènes maar het feit dat de eerste 10 minuten bestaan uit een statisch shot van de vader die zijn dochter in bed een verhaaltje verteld, maakt al duidelijk dat Affleck meer bezig was met het vullen van de tijd dan met het afleveren van een compacte, boeiende film. Waarom dit twee uur moet duren is mij dan ook een raadsel.

Onderweg naar Blakemore Prison veroorzaakt psychopaat Leo Rook [Christopher Adamson], die een voorliefde heeft voor onthoofdingen, een schipbreuk vlakbij een vuurtoren met een medisch lab waar hij zijn gruwelijk 'experimenten' wil voortzetten met behulp van de vuurtorenwachters. Hij blijkt echter niet de enige overlevende van de schipbreuk te zijn: een groep bestaande uit bemanningsleden en andere veroordeelden verschuilen zich ook in de vuurtoren. Voor Rook een goed excuus om deze bezoekers één voor één af te slachten.

Een simpel verhaal dat wellicht doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een minder dan middelmatige horrorcheapie. Maar Hunter weet goed gebruik te maken van de claustrofobische omstandigheden (waaronder het donker) en de barre omstandigheden en geeft de film een fraaie visuele flair. Het acteerwerk is sowieso prima, maar Adamson steekt er bovenuit en maakt van Leo Rook een gedenkwaardige schurk in deze uitstekend gemaakte lowbudget-horrorfilm.

"je lijkt wel een karikatuur" verwijt Thomas Howard [Robert Pattinson] zijn metgezel en meerdere Thomas Wake [Willem Dafoe] wanneer de twee een paar dagen samen hebben doorgebracht in de claustrofobische setting van een vuurtoren bij New England aan het eind van de 19e eeuw. Beide acteurs worstelen met hun accenten in deze visueel verbluffende variant op The Shining (1980) met een snufje The Birds (1963).

Net als het Overlook Hotel heeft The Lighthouse een schimmig verleden: Wakes vorige kompaan leed aan hallucinaties, werd gewelddadig en pleegde zelfmoord. Uiteraard begint Howard al snel geestelijk af te takelen en lopen de spanningen tussen de twee vuurtorenbewaarders enorm op. Het scenario is grotendeels bij elkaar gejat, maar de intense vertolkingen van Dafoe en Pattinson maken veel goed en het zwart-wit camerawerk van Jarin Blaschke is van een hypnotiserende schoonheid en - in een rechtvaardige wereld - zou hem zonder enige twijfel een Oscar op moeten leveren.

De eerste 100%-geluidsfilm uit de stal van Warner Bros. is alleen om die reden al de moeite van het bekijken waard. De film zette bovendien de blauwdruk neer voor de serie immens populaire gangsterfilms die de studio in de jaren '30 zou uitbrengen. Het acteerwerk is echter matig - de dialogen worden soms onnatuurlijk traag uitgesproken en 'klein acteren' stond niet in de regie-aanwijzingen - en de muzikale intermezzo's - hoewel niet onaardig - zitten er uitsluitend in om de toch al beperkte speelduur te verlengen. Technisch uiterst primitief, maar het is en blijft een film van historische waarde die je als filmkenner toch echt moet zien als je de kans krijgt.

Een heel aardig basis-idee dat inspeelt op onze aloude angst voor het donker. En ja, er zijn enkele vrij effectieve scènes die voor degenen die de trailer hebben gezien echter geen verrassingen meer bieden. Maria Bello zet ook een prima rol neer als de moeder die op de rand van waanzin leeft. Maar het plot slaat nergens op en dat gevoel overheerst de suspense en de spanning.

In Toy Story kreeg Andy een Buzz Lightyear kado naar aanleiding van een film die hij had gezien. Dit is die film. De purist in mij zegt dat Disney Pixar hier geen gebruik had moeten maken van de moderne animatietechnieken, maar dat is zeker niet het grootste mankement. Het besluit om Tim Allen (die Buzz Lightyear vertolkte in de Toy Story-franchise) te passeren is een blunder, evenals het idee om hier een ouderwets/oubollig SF-avontuur van te maken. De terugkerende verwijzingen naar het logboek uit Star Trek en de computer die veel kenmerken heeft van een kat (een variant op een motief uit Up) bevestigen het gebrek aan inspiratie. Disney Pixar beweerde dat het niet de bedoeling was nog een Toy Story-film te maken. Tja, dan hadden ze toch een nieuw personage kunnen bedenken? Liefhebbers van Toy Story komen in ieder geval bedrogen uit. Voor wie die serie niet gezien heeft is dit waarschijnlijk redelijk te pruimen.

De uitstekende chemie tussen hoofdrolspeelster Tiffany Haddish en Rose Byrne maken veel goed in deze niet al te originele komedie over twee vriendinnen wiens vriendschap onder druk komt te staan wanneer de beroemde Claire Luna interesse toont in de merknaam die verbonden is aan de cosmeticawinkel die ze samen hebben opgebouwd. Byrne en Haddish weten wel raad met de soms platte, maar altijd vermakelijke dialogen en zorgen regelmatig voor grappige momenten. Maar dit was ongetwijfeld leuker (en beter) geweest als de rollen van de hilarische Jennifer Coolidge en de multi-getalenteerde Billy Porter beter waren uitgewerkt. Vanwege de positieve boodschap over vrouwen en uiterlijk spreekt deze film vrouwen waarschijnlijk meer aan dan mannen, maar verwacht geen diepgang.

De intelligente Britse studente Anna [Felicity Jones] valt voor de Amerikaanse Jacob [Anton Yelcin], maar maakt de naïeve beslissing langer te blijven dan haar visum toelaat om de zomer met haar lief te kunnen doorbrengen. Wanneer ze na een verblijf in haar ouderlijk huis wil terugkeren naar de VS, kan ze vanwege haar overtreding van de wet het land niet meer in.

Meer verhaal is er eigenlijk niet en regisseur Drake Doremus had de hulp van beide hoofdrolspelers nodig om er nog iets van te maken. Jones en Yelcin mochten hun dialogen grotendeels improviseren en het is louter aan hun te danken dat deze film überhaupt uit te zitten is. Sterk gespeeld liefdesverhaal, maar het gebrek aan diepgang voorkomt dat dit boven de middelmaat uitsteekt.

Wie zich niet vermaakt met de goocheltrucs die Jean-Pierre Aumont en Zsa Zsa Gabor hier vertonen, zal toch zeker wel geraakt worden door de pure filmmagie van dit muzikale drama met een ontwapenende Leslie Caron en een fraaie rol van Mel Ferrer. Caron speelt de titelrol, een jong weesmeisje dat zich aansluit bij een groep circusartiesten maar moeite heeft om haar draai te vinden. In een slimme variant op The Wizard of Oz zijn Lili's beste vrienden de vier poppen uit de poppenkast van Paul Barthelet [Ferrer], een cynicus die Lili ondanks haar affectie voor zijn poppen - die elk een deel van zijn persoonlijkheid vertegenwoordigen - op afstand houdt.

Een prachtig romantisch sprookje gefilmd op gestileerde Franse sets. Het geeft een leuk kijkje in de circuswereld van rond de eeuwwisseling en het emotionele hoogtepunt is ongetwijfeld "Hi Lili, Hi Lo", een prachtig, sentimenteel liedje waarin Caron op volstrekt overtuigende wijze opgaat in haar duet met een pop. En de fantasiesequentie die leidt tot het onvermijdelijke romantische einde is bijna net zo onvergetelijk. Een juweeltje voor de hele familie, vol warmte en nostalgie, maar met levensechte personages. Een meesterwerk.