Opinions

Lilo [Maia Kealoha] is een zesjarige lastpak die veel te wijs is voor haar leeftijd en sinds de dood van haar ouders wordt opgevoed door haar zus Nani [Sydney Agudong]. Lilo droomt van een echte vriend en vindt die in een dierenopvangcentrum. Het is een buitenaards wezen [Chris Sanders] dat het resultaat is van een mislukt experiment op zijn thuisplaneet en op de vlucht is. De machthebber [Hannah Waddingham] stuurt Lilo’s schepper Jumba [Zach Galifianakis] en dolenthousiaste wetenschapper Pleakley [Billy Magnusssen] naar de Aarde om het wezen, dat een potentieel gevaar is voor de mensheid, op te sporen en terug te brengen. Een CIA-agent [Courtney B. Vance] ontdekt de verschijning van buitenaards leven en begint eveneens aan een zoektocht. Deze overbodige remake bevestigt opnieuw het creatieve failliet van Disney. Het ontbeert de charme van de gelijknamige animatiefilm uit 2002 (ook met Chris Sanders als Stitch) en vervalt zo nu en dan in formulematige slapstick, maar de enthousiaste cast (Magnussen is een uitblinker) maakt veel goed en tegen de laatste akte bevat toch een paar ontroerende momenten. Tia Carrere nam in het origineel de stem van Nana voor haar rekening, hier speelt ze de sociaal werker die zich zorgen maakt over Lilo’s (gebrekkige) opvoeding.

Na de dood van zijn ‘beste vriend’ Kai [Andrew Leung] zoekt Richard [Ben Wishaw] contact met Kais moeder Junn [Pei-Pei Cheng] die in een verzorgingshuis verblijft en geen Engels spreekt of verstaat Met de hulp van Vann [Naomi Yang] als tolk, probeert Richard toenadering te zoeken, maar de taal blijkt niet de enige barrière te zijn: Kai heeft zijn moeder namelijk nooit verteld dat hij homoseksueel was en dat hij een relatie had met Richard. In flashbacks zien we de contacten die Kai in zijn laatste levensdagen met zijn geliefde en zijn moeder had. Een simpel verhaal dat grote diepgang krijgt door het voortreffelijke acteerwerk, vooral van Cheng, die met haar ogen op unieke wijze gestalte geeft aan de complexe emoties van haar karakter. Zeer aangrijpend.

Een moordenaar [Lew Temple] komt terecht ‘In Limbo’, waar twee advocaten [Scottie Thompson, Lucian Charles Collier] en een secretaris [Richard Riehle] een verslag maken van de redenen voor en tegen een verbanning naar de hel. Als je al moet grinniken bij het zien van een acteur met twee hoorns op zijn hoofd, dan vind je hier misschien nog wel een paar goede grappen. Maar Young scenario bestaat vrijwel volledig uit oubollige, extreem flauwe grappen die de cast dan ook zonder enige overtuiging uitspreekt. Een sneue onderneming.

Fraai vormgegeven en gefilmd moordmysterie met Bill Nighy als John Kildare, een detective in Victoriaans Londen die er nooit in geslaagd is de seriemoordenaar die verantwoordelijk was voor een aantal gruwelijke moorden, bijgenaamd The Limehouse Murders, lange tijd geleden te ontmaskeren. Wanneer hij betrokken raakt bij het onderzoek naar de dood van John Cree [Sam Reid], waarvoor zijn echtgenote en music hall-ster Lizzie [Olivia Cooke] ter door veroordeeld is, ziet hij een verband met de Limehouse Murders. Met de hulp van Lizzie hoopt hij eindelijk de Limehouse Golem te kunnen ontmaskeren.

Juan Carlos weet Victoriaans Londen op fraaie wijze tot leven te brengen, zeker in de Music Hall-scènes waarin de cast op overtuigende wijze de vaak platvloerse acts spelen. Het mysterie is intrigerend, zeker ook door de sterke cast en een slim gebruik van flashbacks. De ontknoping is werkelijk een verrassing en maakt dit tot een must voor genreliefhebbers.

Gebaseerd op een idee van Orson Welles en eerst door Chaplin zelf uitgewerkt tot een novelle. Voor het eerst begon Chaplin zijn opnames met een volledig afgerond script. Zijn verbittering over de manier waarop de VS hem in de laatste vijf jaren had behandeld komt nadrukkelijk naar voren. Chaplins kinderen verschijnen in kleine rolletjes, Snub Polard en Loyal Underwood (met wie Chaplin in de jaren ’10 samenwerkte) en niet te vergeten zijn grootste rivaal Buster Keaton hebben prominente rollen in deze nostalgische terugblik op de periode waarin Chaplin doorbrak als Music Hall comedian. Hij speelt de rol van Calvero, ooit een grote ster maar nu verguisd omdat zijn materiaal niet meer in de smaak valt. Nadat hij ballerina Terry Ambrose [Claire Bloom] redt van zelfmoord ontstaat er een vriendschap. Door Terry te helpen haar zelfvertrouwen te herwinnen groeit ook zijn eigen zelfbeeld. Is er nog kans voor een laatste triomftocht voor de ster van weleer? Chaplin gebruikte zowel zijn echtgenote Oona als zijn moeder als inspiratiebron voor dit zeer persoonlijke, maar daardoor juist niet geheel overtuigende melodrama. De muziek is uitmuntend en won 20 jaar later (toen de film voor het eerst in Los Angels te zien was) alsnog een Oscar®.

Eddie Morra [Bradley Cooper] was een armoedige, alcoholistische schrijver tot zijn ex-zwager Vernon [Johnny Whitworth] hem een drug geeft die hem in staat stelt om 100% van zijn hersencapaciteit te gebruiken. Dit verandert Eddies leven direct en biedt hem enorme kansen voor de toekomst, onder anderen via Walls Street-tycoon Carl van Loon [Robert De Niro]. Maar al snel ontdekt Eddie dat de schaduwkanten van zijn drugsgebruik zijn leven dreigen over te nemen. Een psychologische thriller vol visuele hoogstandjes met een boeiend basisgegeven dat onvoldoende wordt benut en vrij oppervlakkig is uitgewerkt.

Nu Abraham Lincoln [Daniel Day-Lewis] herkozen is als President van de Verenigde Staten, is hij ervan overtuigd dat de kiezers hem een mandaat hebben gegeven om de Emancipation Proclamation voorgoed te verankeren in de Amerikaanse Grondwet. Voor een wijziging van de Grondwet heeft hij echter minimaal 2/3e van de stemmen in The House of Representatives nodig. Dat betekent dat hij niet alleen al zijn partijgenoten, maar ook 20 Democratische stemmen moet zien te winnen. Scenarist Tony Kushner is verantwoordelijk voor het briljante scenario dat een scherp beeld schetst van zowel Lincoln, de pragmatist die precies weet wanneer hij sceptici voor zich kan winnen met één van zijn beroemde anekdotes, maar ook van de bijzondere relatie met zijn vrouw [Sally Field], die nog steeds worstelt met de vroegtijdige dood van één van hun zoons. Er is bovendien aandacht voor andere sleutelfiguren in het politieke spel waarmee het 13e Amendement wordt aangenomen, met name voor Thaddeus Stevens, met gepaste aplomb gespeeld door de perfect gecaste Tommy Lee Jones. Maar ook de belangrijke rollen van adviseur William Seward [David Strathairn], Preston Blair [Hal Holbrook], Edwin Stanton [Bruce McGill] en James W.N. Bilbo [James Spader] krijgt de aandacht. Spielberg benadrukt de rol die zwarte mannen en vrouwen speelden in de Burgeroorlog (het gesprek van Lincoln met Elizabeth Keckley [Gloria Reuben] is memorabel] en wat dit Amendement voor hen betekende, maar vervalt nooit in sentiment of in een glorificatie van dit belangrijke Amerikaanse stukje geschiedenis. Sterker nog: hij schetst de verdeeldheid die er toen heerste onder de blanke elite (en die in verschillende staten nog steeds heerst) en benadrukt dat Lincoln eerder een realist was dan een voorvechter van de afschaffing van slavernij. Een oogstrelende productie (Rick Carter en Jim Erickson deelden de Oscar voor Production Design), maar Daniel Day-Lewis torent boven alles en iedereen uit in een monumentale vertolking, één van de beste uit de filmgeschiedenis. Het leverde hem dan ook zijn derde Academy Award op.

Mick Haller [Matthew McConaughey] is een gehaaide, charismatische advocaat die voor de juiste prijs bereid is elke truc te gebruiken om vrijspraak of een beperkte straf te bewerkstelligen. Wanneer de rijke, machtige familie van Roulet hem vraagt om zoon Louis [Ryan Phillippe] te verdedigen tegen een aanklacht van verkrachting en mishandeling door een prostituee [Margarita Levieva], stort Mick zich met hulp van privédetective Frank [William H. Macy] vol overgave op de zaak. Maar deze keer kruizen werk en privé elkaars pad en komt Mick voor het eerst voor een moreel dilemma te staan. Marisa Tomei heeft een vrij ondankbare rol als Micks collega en geliefde, maar Michael Peña en Josh Lucas zijn erg goed in bijrollen als respectievelijk een voormalige cliënt en de openbare aanklager in de zaak tegen Roulet. McConaughey is simpelweg perfect in een rol die hem zit als gegoten.

Waardeloze actiethriller waarin blogger Ava [Courtney Eaton] pretendeert 'de waarheid' te willen delen over het dagelijkse politiewerk. Daarvoor volgt ze agent Frank Penny [Aaron Eckhart, veel te goed voor dit soort pulp] op de voet tijdens diens zoektocht naar een vermist meisje. Achtervolgingen, explosies, een vrouwke dat met behulp van Wikipedia in een paar seconden hele dossiers kan samenvatten en meer van dat soort onzin, dat is wat Line of Duty te bieden heeft. En terwijl Ava steeds weer pocht dat haar beelden 'ruw en niet gemonteerd' zijn, moet de kijker zich tegoed doen aan allerlei rommelig gemonteerde, lawaaiige actiescènes die zo typerend zijn voor dit soort Z-thrillers. Zelfs de meest wanhopige kijker zou hiervoor niet de bioscoopzaal moeten betreden.

Amina [Acouackh Abakar Souleyman is een moslima die als alleenstaande moeder door een groot deel van haar omgeving is verstoten, maar niet ingaat op het aanbod van buurman Brahim [Youssouf Djaoro] om met haar te trouwen.. Amina heeft zich min of meer neergelegd bij haar status als paria, maar is geschokt wanneer haar tienerdochter [Rihane Khalil Alio] zwanger blijkt te zijn en aankondigt dat ze de zwangerschap wil beëindigen. Amina moet een keuze maken tussen haar geloof en haar dochter. Ietwat melodramatisch, maar goed geacteerd.

Jeremy Lin is een Aziatisch-Amerikaanse basketballer die alles op alles zette om zijn droom waar te maken: een NBA-speler te worden en de Amerikaanse basketbaltitel winnen. Deze documentaire kijkt terug op de jaren waarin de talentvolle Lin een obscuur talent was dat nooit de kans kreeg dat hij op basis van zijn talent én (veel belangrijker nog) zijn prestaties verdiende. Racisme speelt daarin een sleutelrol en Leong maakt dat ook duidelijk, maar het wordt hier min of meer afgedaan als iets wat nu eenmaal onderdeel uitmaakt van het spel. “Ze proberen gewoon in je hoofd te komen”, zegt een voormalige coach. Wat een scherpe aanklacht tegen structureel racisme in de Amerikaanse sportwereld had kunnen worden, blijkt al gauw vooral een promotievideo te worden voor twee zaken waar men in de VS meer interesse in heeft: basketbal en God. Hallelujah!

Wat een stroperige, Hallmark-achtige tranentrekker had kunnen zijn gezien het verhaal [vijf-jarig jongetje raakt opgesloten in een trein, reist 1600 kilometer naar Calcutta en komt na enige omzwervingen uiteindelijk terecht op Tasmanië, maar gaat als volwassen man toch op zoek naar zijn biologische moeder en broer] is op vrijwel alle fronten meesterlijk bewerkt tot een fascinerende, prachtige en vooral emotioneel uitputtend en bevredigend drama. Het schitterende openingsshot, waarin de peuter Saroo [een hartverscheurende Sunny Pawar] zich in een wolk van vlinders bevindt, maakt duidelijk dat regisseur Garth Davis zowel voor stijl als voor inhoud gaat. De film zakt eventjes in wanneer Rooney Mara [als mede-student die verliefd wordt op de jong-volwassen Saroo] ten tonele verschijnt en Kidmans rol als pleegmoeder is iets te dik aangezet, maar de manier waarop Davis toont hoe Saroo langzaam maar zeker herinneringen aan zijn allerjongste jaren terug weet te vinden is intelligent en effectief gedaan. Het eindresultaat is een film waarvan het einde geen verrassing oplevert, maar ondanks dat [of misschien wel juist daarom] is het haast onmogelijk om geen brok in de keel te krijgen bij de ontroerende finale. En wacht nog even de credits af!

De luiheid van Tracy Oliver en Tina Gordon (tevens regisseur) blijkt wel uit het feit dat ze niet eens een poging hebben gedaan om te verklaren waarom de keiharde, ronduit onuitstaanbare, maar desondanks succesvolle Jordan Sanders [Regina Hall] op een dag wakker wordt als 13-jarige [Marsai Martin]. Het is dan ook niet zo verrassend dat de rest van wat door moet gaan voor een plot vol zit met gaten, clichés en vaak tenenkrommende dialogen. Het overacteren van Regina Hall en Issa Rae (als diens assistente) werkt eveneens op de zenuwen, maar het dieptepunt is een restaurantscène waarin Martin en Rae - om volstrekt onduidelijke redenen - op de bar/tafel springen voor een muzikale verkrachting van een liedje van Mary J Blige. Marsai Martin is desalniettemin een openbaring in een sublieme komische vertolking en Luke James charismatisch als Jordans toyboy, maar zij kunnen deze blamage onmogelijk redden.

Wanneer de eigenzinnige, levenslustige Marley [Kate Hudson] ontdekt dat ze aan kanker lijdt, komt ze oog in oog te staan met God [Whoopi Golberg] die meldt dat Marley stervende is en dat ze drie wensen krijgt. Marley bedenkt er twee maar houdt de derde nog even voor zichzelf. Aangezien haar behandelende arts gespeeld wordt door Gael García Bernal is haar derde wens niet zo moeilijk te raden. Stroperige, formulematige romantische komedie doet krampachtig zijn best om te ontroeren, maar alleen het charisma van Hudson voorkomt dat het in de categorie ‘niet om aan te gluren’ valt.

17 jaar na The Winter Guest beklom Alan Rickman voor de tweede en laatste keer de regisseursstoel voor dit romantische drama waarin hij zelf de rol speelt van de Franse koning Lodewijk XIV, die het hele hof heeft uitgenodigd voor een tuinfeest in mei 1682 bij het Paleis van Versailles. De meest gerenommeerde hoveniers dienen een ontwerp in bij André Le Notre [Matthias Schoenaerts], die ondanks een stroef kennismakingsgesprek kiest voor Sabine De Barra [Kate Winslet], de enige vrouwelijke kandidaat. André zit gevangen in een liefdeloos huwelijk, de Lodewijk XIV rouwt om het verlies van zijn echtgenote [Carolina Valdés], maar ook Sabine draagt een groot verdriet met zich mee. Een heerlijke film voor liefhebbers van tuinieren, maar dit heeft veel meer te bieden. Rickman is volledig in zijn element en toont een koning zonder opsmuk, zonder franje. Die kwalificaties sluiten ook aan bij zijn sobere regie, waarmee hij de prachtige kostuums, de schitterende omgeving en de intelligente, soms spitsvondige dialogen hun werk laten doen.

Diane Keaton zet één van haar beste rollen neer in deze verfilming van een boek van John Le Carré. Zij speelt een actrice met pro-Palestijnse sympathieën die door Mossad, onder leiding van Martin Kurtz [Klaus Kisnki], wordt overgehaald haar acteerkwaliteiten te gebruiken om een Palestijnse terrorist te ontmaskeren door zich voor te doen als de vriendin van diens omgekomen broer.

Uiteraard is het verhaal een stuk complexer dan dit, maar Loring Mandel bewerkte het boek tot een behapbaar scenario dat Le Carré-puristen wellicht niet aan zal staan, maar wel ruimte geeft om de personages en hun onderlinge relaties verder uit te werken. Een spannende thriller waarin Keaton toont meer in huis te hebben dat het muizige, neurotische typetje dat ze ook anno 2018 blijft herhalen.

Het gematigd geestige Meet the Parents kreeg in 2004 al inferieur vervolg dus het komt als een niet aangename verrassing dat men zes jaar later op het idee kwam om de toch al uitgemolken karakters nog verder uit te melken. Voor wie het vergeten was: Greg Focker [Ben Stiller] is een verpleger met twee excentrieke ouders [Dustin Hoffman, Barbra Streisand] en de veeleisende schoonvader Jack [Robert De Niro]. Jack besluit het feit dat hij een hartaanval heeft overleefd alleen te delen met Greg. Zijn boodschap: op basis van de familiestamboom stelt hij vast dat Greg de beste kandidaat om Jack rol over te nemen als... (even wacht voor effect)... The Godfocker! Greg moet nog wel aan drie voorwaarden voldoen: een veilig huis voor zijn gezin, een topopleiding voor zijn kinderen en financiële zekerheid. En dus grijpt Greg een familiefeestje aan om zich (opnieuw) te bewijzen tegenover zijn schoonvader. Als je kunt lachen om de titel is dit misschien iets voor joe. Vol infantiele woordspelingen, poep-, plas- en piemelhumor en verwijzingen naar De Niro’s filmcarrière. Een heel blik aan grote namen komt opdraven in bijrolletjes, maar niemand zal dit vetgedrukt op de CV zetten.

Zelden wist een filmmaker op treffende wijze de belevingswereld van een kind tot leven te brengen op het witte scherm zonder visuele fratsen. Deze film doet veelvuldig denken aan Les Quatre Cents Coups (1959) en François Truffaut noemde "Little Fugitive" als één van de belangrijkste inspiraties voor zijn eigen meesterwerk. De zevenjarige Joey [Richie Andrusco] slaat op de vlucht wanneer hij zijn broer heeft doodgeschoten. Niet wetend dat zijn broer hem voor de gek heeft gehouden zodat hij niet op hem hoeft te passen, zoekt Joey zijn toevlucht in Coney Island. Daar gaat hij zo op in de magie van het pretpark dat hij zijn zorgen al gauw lijkt te vergeten.

De scènes tot aan het schietincident zijn niet geweldig geacteerd, iets wat vooral tot uiting komt in de houterig uitgesproken dialogen. Maar de scènes in Coney Island zijn subliem gefilmd. Joey waagt zich meerdere keren aan het blikgooien, waarbij hij na elke mislukte poging een manier vindt om zijn techniek te verbeteren. Zijn ontmoeting met de vriendelijke man bij het ponyrijden is eveneens fraai, maar mijn favoriete moment is Joeys honkbalsessie waarin hij met een - voor zijn leeftijd - veel te grote en zware knuppel tevergeefs probeert de ballen, die in enorm tempo op hem worden afgevuurd, te raken. We zien hoe hij gedurende de sessie van alles probeert om tot een beter resultaat te komen... en het lukt hem, waarbij hij de cameraman - tot zijn eigen schrik - zelfs vol in het gezicht lijkt te raken! Het is een onvoorzien moment dat de filmmakers gewoon in de film lieten zitten. OK, er is eigenlijk geen verhaal te bekennen, maar dit is een meesterlijke karakterstudie van een 7-jarige. Bovendien biedt dit een unieke kijk op Coney Island in de jaren '50.

Sinds de dood van haar vader woont Rynn [Jodie Foster] alleen in haar ouderlijk huis. Haar huurbaas Mrs Hallet [Alexis Smith] is niet blij met de situatie en diens zoon Frank [Martin Sheen], een charismatische man die echter zijn handen moeilijk af kan houden van kleine meisjes, valt haar regelmatig lastig. Bovendien verbergt Rynn een groot geheim waardoor ze liever helemaal geen pottenkijkers over de vloer wil hebben, maar dat blijkt onbegonnen werk.

Een bizar uitgangspunt, maar wacht dan maar eens de ontknoping af van deze intrigerende film. Martin Sheen zet zijn controversiële rol met verve neer en Jodie Foster, die nooit acteerlessen nam, houdt zich uitstekend staande als een meisje dat zich meer volwassen moet voordoen dan ze in feite is. Niet voor alle smaken, maar zeker wel voor fans van Foster en Sheen.

Satirische komedie losjes gebaseerd op Boccaccio’s 14e eeuwse boek Decameron begint met een scene waarin drie nonnen een tuinman in moderne bewoordingen volledig de huid volschelden. Nee, subtiel is het allemaal niet en voor Baena geldt blijkbaar het credo ‘hoe grover, hoe beter’. Aubrey Plaza voelt zich duidelijk als een vis in het water met dit oneerbiedige materiaal, maar Brie en Micucci zijn aanzienlijk minder overtuigend. Baena doet te hard zijn best om het publiek te shockeren, maar zijn onsubtiele benadering laat je eerder onverschillig. John C. Reilly is amusant als de pater die nogal eens een oogje dichtknijpt voor alles wat er om hem heen gebeurt.

Een cast van has-beens en never-was geeft kleur aan deze vrolijke, maar formulematige komedie over de vete tussen twee Italiaans-Canadese families en hun pizzeria’s in Toronto. Nikki [Emma Roberts] is min of meer gevlucht naar Londen voor een opleiding bij Meesterchef Corrine [Jane Seymour]. Wanneer die haar de kans biedt om een restaurant in Mayfair te beginnen, moet Nikki terug naar huis om haar visum om te laten zetten. Natuurlijk is ze nog altijd heimelijk verliefd op hunky Leo [Hayden Christensen] in deze wegkijker die je even gemakkelijk verteert als vergeet.

Alice [Emily Beecham] leidt een team dat een bloem heeft weten te ontwikkelen dat pollen verspreidt waar mensen “gelukkig” van moeten worden. Nadat hond Bello daar enige tijd per ongeluk is opgesloten, wordt zijn gedrag zo onberekenbaar dat de dierenarts hem laat afmaken. Dus wanneer collega Chris [Ben Whishaw] per ongeluk de pollen opsnuift beïnvloedt dat zijn gedrag. En hij blijkt niet de enige. Maar wat zal dit precies voor gevolgen hebben? Geslaagde moderne variant op Invasion of the Body Snatchers is briljant geregisseerd en weet met behulp van de bizarre muzikale score van Teiji Ito een onheilspellende sfeer te creëren. Hausner verdient lof voor het indrukwekkende spel van de jeugdige Kit Connor (als Alices zoon) en Jessie Mae Alonzo (als diens klasgenoot Selma), want samen met Ben Whishaw verhogen zij de suspense tot het kippenvel op je lijf komt te staan. Jammer van de teleurstellende ontknoping.

Goed geacteerd drama over hoe de vriendschap tussen Jake [Theo Taplitz] en Tony [Michael Barbieri] onder druk komt te staan wanneer hun respectievelijke ouders met elkaar in conflict geraken omdat Tony's moeder een winkelruimte huurt van Jakes vader [Greg Kinnear]. Maar Jake en Tony laten hun vriendschap niet zomaar verwoesten en ze besluiten in te grijpen.

Hoewel de film authentiek aanvoelt en de vriendschap tussen de twee jongens goed is uitgewerkt, is de film wat kil van toon en mist het centrale conflict de dramatische impact om werkelijk te beklijven.

Voor Disney’s filmafdeling waren de jaren 80 rampzalig, maar deze charmante verfilming van het sprookje van Hans Christian Andersen gaf verstokte fans een sprankje hoop. De animatie is gedateerd en toont aan dat de studio zoekende was naar een frisse stijl, maar Alan Menken tekende voor de Oscarwinnende score en leverde een soundtrack af met veel afwisseling en enkele uitstekende liedjes, waaronder het nog altijd aanstekelijke en Oscarwinnende ‘Under The Sea’ en het grappige ‘Kiss The Girl’ dat eveneens genomineerd was. Het bleek de opmaat voor de spectaculaire comeback van Disney Studios in de jaren 90. In 2023 bijna letterlijk opnieuw verfilmd als een combinatie van liveaction en animatie.

Een oma [Shirley MacLaine] vertelt haar kleindochters Lily [Lexy Kolker] en Rose [Claire Crosby] het verhaal van de ernstig zieke Elle [Loreto Peralta], die met haar oom Cam [William Moseley] een strohalm aangrijpt in de vorm van vermeend geneeskrachtig ‘zeemeerminwater’, verkocht door Dr Locke [Armando Guitierrez]. Wanneer Cam oog in oog komt te staan met Lockes zeemeermin [Poppy Drayton], valt hij als een blok voor haar. Een zichtbaar goedkope productie met een weinig aansprekende cast. Het grootste deel van het budget ging blijkbaar op aan de gage van MacLaine, die overigens maar een beperkte bijdrage levert. Het verhaal is niet onaardig, maar de vonken spatten hier speciaal niet van af.

Disney blijft zijn obsessie met diversiteit verwarren met creativiteit, zoveel blijkt wel uit deze vrijwel exacte remake van de geliefde Disneyanimatiefilm uit 1989. Daar viel zeker op technisch vlak best wat aan te verbeteren. Onder water lijken de acteurs een deepfake-versie van henzelf. Melissa McCarthy’s rol als schurk Ursula komt daardoor niet uit de waterverf. Hoewel Hauer-King wat houterig is als Prince Eric, zijn de scènes aan land een stuk beter. Bailey is charmant als Ariel, maar het zijn Sebastian [Daveed Diggs] en vooral Scuttle [Awkwafina] die de beste momenten hebben. Bombastische arrangementen verpesten veel van Alan Menkens legendarische liedjes, maar favorieten ‘Under The Sea’ en ‘Kiss The Girl’ hebben niets van hun magie verloren en zijn bovendien aangekleed met visuele hoogstandjes. En ‘The Scuttlebag’, met een tekst van Lin Manuel-Miranda is een uitstekende toevoeging. Maar het wordt tijd dat Disney eens met iets nieuws komt en stopt met het produceren van oude wijn in nieuwe zakken.

Dit is de film waarmee de toen zesjarige (!) Shirley Temple zich definitief ontpopte als America's Sweetheart. Ze speelt Marky, een meisje dat wordt achtergelaten bij beroepsgokker Sorrowful Jones [Adolphe Menjou] tot haar vader een schuld kan voldoen. Zoiets dan, want het maakt sowieso niet zo heel veel sense. Hoe dan ook, laat het maar aan de werkelijk ontwapend schattige Shirley over om de harten te winnen van al die twijfelachtige figuren met wie ze in aanraking komt.

Het verhaal lijkt natuurlijk nergens op, maar de film heeft een goede cast en een paar vermakelijke momenten. De scène waarin Sorrowful een weddenschap aangaat over Marky's gewicht is een komisch hoogtepunt en er is een sterk dramatisch einde. Dit is de Shirley Temple-show en zij is hier in topvorm. Het is jammer dat de film wat slordig is geregisseerd en gemonteerd.

Gitzwarte komedie speelt zich af in New York, wat in de jaren '70 een onaangename, onveilige stad was om te wonen. Elliot Gould speelt Alfred Chamberlain, een cynische fotograaf die het allemaal letterlijk over zich heen laat komen wanneer hij zich in elkaar laat slaan door twee mannen die - aldus Alfred - een excuus zochten om hem in elkaar te meppen. Hij is niet eens dankbaar wanneer buurtbewoner Patsy [Marcia Rodd] hem te hulp komt want 'ze waren net moe aan het worden'. De toon is gezet: Alfred is zo vermurwd door het leven in New York dat hij volstrekt apathisch is geworden "I don't know what love is!", verzucht hij meerdere keren wanneer Patsy, om twijfelachtige redenen, besluit Alfred voor zich te winnen.

Jules Feiffer, die zijn eigen toneelstuk bewerkte, is er op fraaie wijze in geslaagd een scenario neer te zetten dat vaak hilarisch is, maar altijd een deprimerende ondertoon heeft die het centrale thema ondersteunt: de onverschilligheid van een maatschappij dat desondanks krampachtig probeert vast te houden aan traditionele, maar holle normen en waarden. Vol scherpe observaties en ongemakkelijk humoristische momenten (Donalds kennismaking met Patsy's familie is een hoogtepunt) gespeeld door een perfecte cast. Gould co-produceerde deze film een jaar na MASH, een film dat qua thematiek en centraal personage (Alfred zou zo het alter-ego van "Trapper" John McIntyre kunnen zijn) veel gelijkenissen vertoont. Donald Sutherland heeft een hilarische cameo als een onconventionele dominee, evenals Alan Arkin - die tevens regisseerde - als een even ongewone detective. Een film die stof geeft tot nadenken maar van begin tot einde bijzonder vermakelijk is.

De familieperikelen van een doorsnee Amerikaans gezin zouden prima materiaal zijn voor een doorsneesoap, maar MacLachlan behandelt de personages en hun dilemma’s met mededogen en een scherp gevoel voor authenticiteit. De manier waarop de hoofdpersonen omgaan met tegenslagen is uit het leven gegrepen en grijpt je daardoor meerdere malen naar de keel. Bill [David Strathairn] en Venida [Celia Weston] krijgen onaangekondigd bezoek van dochter Patti [Anna Camp] en kleindochter Hadley [Billie Roy], net op een moment dat Bill beseft dat de relatie tussen zoon David [Will Pullen] en Tammy [Jane Levy] op gespannen voet staat. Strathairn en Levy schitteren in rollen waar iedere acteur van droomt in dit sublieme familiedrama. Tammy’s gesprek met een arts en het gesprek dat zij aan het einde heeft met Bill, zijn buitengewoon aangrijpend. Vergeet de soapclichés, houd de zakdoeken bij de hand en genieten maar!

Little Richard was en is de architect van Rock ’n Roll. Voor wie dat nog niet wist, is het conventionele uur een stuk meer opzienbarend dan voor mensen met enige kennis van de geschiedenis van het genre. Cortes zondigt zich met visuele hoogstandjes die enigszins afleiden van de kwaliteit van de muziek, al komt dat ook doordat ze moest terugvallen op archiefopnames die het vaak niet halen bij de singleversies die (zo mag ik toch aannemen) in je geheugen staan gegrift. Het tweede deel, dat ingaat op Little Richards complexe omgang met zijn geaardheid en met het geloof, evenals over zijn strijd voor de erkenning die hem toekwam, levert meer nieuwe inzichten op en is daarom een stuk interessanter.