Opinions

De timide en vrome Colleen Lunsford [Addison Timlin] is bijna zover dat haar eed als non kan afleggen wanneer haar moeder Joani [Ally Sheedy] haar een email stuurt met een oproep (met veel uitroeptekens) om zo snel mogelijk naar huis te komen. Hoewel Colleen al geruime tijd geen contact met haar familie heeft gehad, hoopt Joani dat Colleen haar oudere broer Jacob [Keith Poulson], een soldaat met ernstige brandwonden op zijn gezicht, uit zijn zelfopgelegde isolement kan halen. Wat volgt is een wat soms traag, praterig psychologisch drama met een aantal rake momenten (waaronder een Halloween Party) en scherp geschreven dialogen. Barbara Crampton is hilarisch in haar kleine rol als de moeder-overste.

In 1948 keert Dr. Faraday [Domhnall Gleeson] terug naar het landgoed Hundreds Hall waar zijn moeder vroeger als bediende werkte. Mrs Ayres [Charlotte Rampling] is ervan overtuigd dat een geest uit het verleden haar kwelt en de familie hoopt dat Faraday haar kan helpen. Maar de zoektocht in het verleden blijkt nauw verbonden met Faradays eigen herinneringen die hij heeft aan Hundreds Hall. Een fraai geproduceerd en goed geacteerd drama met Rampling als uitblinker en een intrigerende ontknoping, ook al neemt Abrahamson iets teveel de tijd om de personages en hun voorgeschiedenis neer te zetten.

Malek speelt de ambitieuze, jonge detective Jim Baxter die de leiding heeft over een serie moorden die waarschijnlijk door dezelfde dader zijn gepleegd. Washington is oude rot Joe Deacon, die vanwege een lange tijd niet nader genoemd incident elders is komen te werken. Joes collega's zijn dan ook verrast, en lang niet allemaal even blij, wanneer Joe zich met de zaak gaat bemoeien. Maar Jim heeft meteen het gevoel dat Joe van nut kan zijn. Hun zoektocht brengt ze op het spoor van de mysterieuze Albert Sparma [Jared Leto], maar er is onvoldoende bewijs om hem aan te kunnen klagen. Een kat-en-muisspel is het gevolg. Het spel van Washington en Malek is teleurstellend routinematig en de trage regie van John Lee Hancock maakt dit tot een veel te lange zit. Maar Leto is uitstekend als de zonderlinge verdachte, Thomas Newman levert een sfeervolle score af en het camerawerk van Jon Schwartzman is schitterend.

Het onsterfelijke boek van Louisa May Alcott krijgt opnieuw een waardige verfilming dankzij de onbekende en relatief onervaren jonge actrices in deze op simpele, maar effectieve wijze gemoderniseerde verfilming. Davenport domineert uiteraard als de levenslustige, eigenzinnige en ambitieuze Jo, maar alle meiden komen goed uit de verf. Grabeel mag dan een tikje kleurloos zijn al Laurie, maar het enthousiasme spat van het scherm. Niederpruem houdt het tempo er goed in en vervalt nooit in goedkoop sentiment, maar reken er maar op dat je tegen het einde toch een flinke brok in de keel krijgt.

Sinds de meesterlijke - en nog steeds onovertroffen - eerst verfilming in 1933, is er voor elke generatie weer een nieuwe versie gemaakt. Waarom er maar liefst 3 bewerkingen binnen 2 jaar uit moesten komen is mij een raadsel, ook al staat de rol van vrouw (opnieuw) nadrukkelijk in de schijnwerpers. Het verhaal van vier, qua karakter behoorlijk verschillende, zussen die zich op de rand van volwassenheid bevinden, blijft plezierig en in de wetenschap dat grote namen als Katherine Hepburn, Joan Bennett, June Allyson, Elizabeth Taylor, Janet Leigh, Winona Ryder en Kirsten Dunst al succes boekten met hun rollen in eerdere versies, betekent dat jonge actrices in de rij staan om één van de hoofdrollen op zich te nemen. De rollen van de meisjes zijn goed bezet en Greta Gerwig zorgt dat de combinatie van sentiment en humor goed in balans blijft en dat het verhaal voldoende raakvlak vertoont met de moderne tijd. Maar de sterkste vertolkingen komen van Timothée Chalamet als Theodore Laurence, de excentrieke jonge vriend van de familie en Meryl Streep, die de film steelt in haar rol als de beschermende, steenrijke tante die haar nichtjes op haar eigen wijze enkele levenslessen voorschotelt. Het mist helaas de glamour van de versies uit 1933 en 1949, maar dat mag geen verrassing zijn.

Joe Coughlin [Ben Affleck] koos zijn militaire dienst tijdens de Eerste Wereldoorlog het pad van de misdaad. In 1927 wordt hij verraden door zijn vriendin [Sienna Miller] waardoor de leider van Italiaanse maffia hem dwingt een actieve rol te nemen in de strijd tegen Albert White [Robert Glenister] en zijn Ierse gangsters. Hij regelt tevens een lucratieve deal met Esteban Suarez [Miguel], valt voor diens zus [Zoe Saldana] en raakt mede daardoor verder in de problemen. Al snel ontaardt dit in het type afrekeningen dat al te vaak uit The Godfather is gekopieerd. Afflecks aandacht voor detail en stijlvolle regie helpt, maar zijn acteerwerk laat behoorlijk te wensen in dit fraai ogende, maar routinematige misdaaddrama.

Livestreamer Mia [Sarah Moliski] en haar vriend [Mao Sun] nodigen een komiek [Victor Soares], een Tiktokker [James Michael Cowan] en kunstenaar [Tiffany Dennis] uit om een weekend door te brengen in een riant huis op de rand van een natuurreservaat. Eigenaren Lindsey [Nika Khitrova] en Anthony [Anthony Moore] laten hun dochter Liza [Savannah Schakett], een fan van Mia, bij hen achter terwijl ze wat nachtelijke boodschappen gaan doen. Narcisme regeert in de zoektocht naar 1 miljoen kijkers van de livestream. Het helpt dat er doden beginnen te vallen. Wat niet helpt, is dat Mia een irritant wicht is en dat het acteerniveau van een bedenkelijke kwaliteit is. De dader had wat mij betreft aanzienlijk efficiënter te werk mogen gaan om de speelduur van deze livestream te beperken tot een absoluut minimum.

Remake van Akira Kurosawa’s alom geprezen Ikiru speelt zich nog steeds af in de jaren ’50 maar dan in Londen. Peter Wakeling [Alex Sharp] is de jongeman die die op zijn eerste dag op een overheidskantoor kennismaakt met de stoïcijnse, kille en afstandelijk bureaucraat Williams [Bill Nighy]. Williams en zijn team zijn vooral bezig hun eigen straatje schoon te vegen en zorgen dat aanvragen voor subisidies over hulp van de overheid verstrikt raken in een eindeloos spel van kastje-naar-de-muur. Totdat Williams ontdekt dat hij niet lang meer te leven heeft. Nighy kan dit soort rollen op de automatische piloot spelen en is misschien iets té voor de hand in de hoofdrol. Margaret Harris maakt het meeste indruk als de jonge vrouw met wie Williams een veelbesproken vriendschap sluit. Prima aan te zien, maar haalt het niet bij het origineel.

Oppervlakkig en erg éénzijdig portret is één lange lofzang op het werk van de in 2018 overleden cameraman Robby Müller. De film bevat uiteraard hoogtepunten uit zijn films met onder anderen Jim Jarmusch en Lars von Trier en gesprekken met mensen die met hem samenwerkten, maar er is vooral gebruik gemaakt van beelden uit het enorme archief aan filmmateriaal dat hij voor eigen gebruik maakte. Daaruit blijkt weliswaar dat Müller op een bijzondere manier de wereld keek, maar dat punt is eigenlijk al snel gemaakt. Het beeldmateriaal onthult echter nauwelijks iets over zijn privéleven, behalve dat hij niet veel thuis was. Van enige kritiek, op professioneel of persoonlijk vlak, is geen enkele sprake. 'Over de doden niets dan goeds' zal wellicht het credo zijn geweest, maar door die benadering is deze documentaire nauwelijks de moeite waard. Hopelijk is de tentoonstelling "Master Of Light" een stuk interessanter.

Terugblik op de Chucky-franchise die begon in 1988 met Child’s Play en in 2021 een vervolg kreeg met de telvisieserie Chucky. Kyra Elise Gardner is de dochter van poppenspeler Tony Gardner, die sinds 2004 bij de franchise betrokken is. Bedenker Don Mancini, producer van het eerste uur David Kirschner, acteurs en crewleden vertellen over hun ervaringen op de set en wat hun rol in de franchise nu nog voor hun betekent. Grote afwezige is Justin Whalin, de hoofdrolspeler in Child’s Play 3 die – mogelijk vanwege de controverse in verband met een moordzaak – snel wordt afgeserveerd, maar voor de fans is het leuk om zoveel bekende gezichten te zien. Gefilmd als een serie statische interview, vaak met een dreigend ogende Chuckypop in de buur, is dit een conventionele documentaire voor fans waarin alle zeven films aan bod komen. Het meest opmerkelijke (in positieve zin) is de epiloog, waarin Gardner haar eigen ervaring als kind dat (letterlijk) opgroeide in een Chucky-familie spiegelt aan dat van bijvoorbeeld Brad Dourifs dochter Fiona, die de hoofdrol speelde in de (zeker aan te raden) laatste twee films uit de franchise.

Dit is jammer. Het idee van deze film is uitstekend, de vertolkingen zijn 'spot-on' en het is ook een visueel feest. Maar het basisidee, van een eenzame vrouw wiens zoektochten naar romantiek worden gedwarsboomd door de geest van een Japanse zanger van blije liedjes, is te dun om een speelfilm mee te vullen. Na een uur valt de film in de herhaling en wordt het wat langdradig.

Mochten de makers op het idee komen om een versie van 60 minuten te maken, zou ik deze film een extra ster geven.

In 1893 wordt Lizzie Borden [Chloe Sevigny] opgepakt en voor het gerecht gesleept op verdenking van moord op haar vader [Jamey Sheridan] en stiefmoeder [Fiona Shaw]. De rechtszaak wordt een mediasensatie maar Lizzie wordt vrijgesproken omdat er alleen indirect bewijs was. De ware toedracht is nooit achterhaald, maar deze reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot de dubbele moord suggereert dat Lizzie een uiterst moeizame relatie met haar vader had, vooral vanwege de invloed die haar stiefmoeder op hem had. Ook haar vriendschap met bediende Bridget Sullivan [Kristen Stewart] blijkt van grote invloed op Lizzies geestelijke gesteldheid. Het is niet zo moeilijk te raden hoe het afloopt in dit neerslachtige, eentonige drama.

Tijdens een autorit naar Reykjavik komt Diddi [Baldur Einarsson] als gevolg van een explosie in een autotunnel. Zijn vriendin Una [Elin Hall] worstelt met haar emoties omdat ze net een keerpunt in haar leven had bereikt dat haar relatie met Diddi op de proef zou stellen. Bedachtzaam verteld psychologisch drama weet met moeite de 80 minuten te halen, maar dankzij het sterke ensemblespel geeft dit een mooi beeld van het belang van vrienden en van gezamenlijk rouwen, vooral voor iemand die zo worstelt met haar emoties als Una.

De hoogbejaarde Enrique [Julio Diaz] komt oog in oog te staan met de demonen uit zijn oorlogsverleden waarin hij vele vrouwen en kinderen liet executeren. Zijn agressie richt zich met name op Alma [María Mercedes Coroy], een bediende die mogelijk een link heeft met dat verleden. Sfeervolle horrorthriller weet een zekere intensiteit op te roepen maar vervalt na een uur in de valkuilen die helaas zo typerend zijn voor het genre en maakt de belofte van de opening derhalve nimmer waar.

Werner Herzog lijkt te hunkeren naar een wereld zonder moderne technologie, zo lijkt het wanneer hij liefdevol een aantal muzikanten filmt die bijeen zijn gekomen op een afgelegen plek waar geen straling van mobiele telefoons of ander radio-actief spul is. Veel van de bewoners zijn hier gekomen omdat ze letterlijk ziek waren van de straling die Wi-Fi en mobiele telefoons teweeg brengen. Het is echter geen probleem dat Herzog zo kritisch is ten opzichte van de gecomputeriseerde wereld waarin we al leven en de rol die computers en robots in de toekomst zouden kunnen spelen. Hierdoor stelt hij vaak de juiste kritische vragen aan pioniers van het Internet en mensen die hard werken om robots nog meer, nog beter en nog efficiënter in dienst van de mensheid te laten werken. De discussie over de vraag of robots slimmer kunnen worden blijft intrigerend, of Herzog nu spreekt met een aantal voetbalfans die denken dat hun robots in 2050 het beste voetbalteam van de wereld zou kunnen verslaan, of met sceptici die vrezen dat computers door hun rechtlijnige manier van denken catastrofale beslissingen kunnen nemen. Een computer die als opdracht heeft om zoveel mogelijk geld te verdienen op de aandelenmarkt, zou bijvoorbeeld tot de conclusie kunnen komen dat dit het beste mogelijk is door te investeren in een wapenfabrikant en vervolgens een oorlog te veroorzaken. De verschillende denkbeelden zijn goed uitgebalanceerd en de romantische overdenkingen van Herzog maken je blij dat er nog mensen zoals hij zijn die de vinger aan de pols houden.

Zoals de titel al doet vermoeden richt “Loaded Weapon I” zijn pijlen vooral op “Lethal Weapon”, de uiterst succesvolle trilogie met Mel Gibson en Danny Glover. Emilio Estevez neemt hier de Gibson-rol op zich als Jack Colt, een onberekenbare, schietgrage agent, zoals we kunnen concluderen uit de geniale openingsscène waarin hij twee winkeldieven op wel erg rigoureuze wijze onschadelijk maakt. Samuel L. Jackson, nog voor hij de absolute A-status als acteur kreeg, is Wes Luger, een agent die sinds een incident uit zijn jeugd alles volgens het boekje doet en bovendien niet durft te schieten, ook niet uit zelfverdediging. Samen onderzoeken ze de moord op Lugers voormalige partner [Whoopi Goldberg]. Het spoor leidt ze naar ‘The Wilderness Girls’, een door Destiny Demeanor (of Miss Demeanor) geleide liefdadigheidsorganisatie die banden blijkt te hebben met General Mortars [William Shatner], een meedogenloze schurk die met hulp van zijn handlanger Mr Jigsaw [Tim Curry] probeert te voorkomen dat de politie zijn drugsimperium ontmantelt.

Ik geef toe dat Emilio Estevez geen geweldige keuze was voor de hoofdrol, maar alle andere rollen zijn perfect bezet. Belangrijker nog: het scenario bevat zoveel goede grappen dat je die de eerste keer echt niet allemaal ziet. Ik heb ‘m nu denk ik zes keer gezien en de laatste keer ontdekte ik weer twee sublieme grappen. De ene betreft Mr Potato Head en de ander een pantomimespeler. Beide figuren verschijnen twee keer in de film en alleen als je ze allebei ziet werkt de grap... en ik heb er hardop om moeten lachen! Jon Lovitz is hilarisch als een witwasser/informant à la Joe Pesci die steeds uit het niets opduikt, ook nadat hij is vermoord! Dit is ook de film waarin de ondervraging uit “Basic Instinct” stevig op de hak wordt genomen, evenals de ontmoeting met Hannibal Lecter [hier gespeeld door F. Murray Abraham] uit “Silence of the Lambs”.

Uiteraard zijn er ook flink wat cameo’s die ik niet zal verraden en valt het niet mee om een favoriet moment uit de film te kiezen, want het zijn er zoveel. Maar ik noem er een paar die je kunt online kunt zien zoals “Wilderness Girls”, de kennismaking met Captain Doyle en het eerste bezoek aan Miss Demeanour. Dit is het type film waar je met een biertje (of in mijn geval een Wodka-Martini) en een zak chips op een zaterdagavond bijna anderhalf uur volop kunt lachen. Beter dan dit zou National Lampoon ze niet meer maken... en eerlijk gezegd is er sinds 1992 geen betere spoof gemaakt!

In de proloog schiet een vrouw [Jacqueline Abrahams] een ezel dood. Daarna volgens we David [Colin Farrell] naar een zonderling hotel waar hij zich voor maximaal 45 dagen laat inchecken in Room 101 (!) met een hond die, aldus David, eigenlijk zijn broer is “die het niet heeft gehaald”. David moet zelf een dier kiezen en zijn keuze valt op een kreeft, want “die worden 100 jaar oud, hebben aristocratisch bloed en zijn goed in watersport.” In zijn hotelkamer bevindt zich o.a. een geweer met 45 verdovingspijlen waarmee hij ‘loners’ kan neerschieten en zijn verblijf kan verlengen. Het is een intrigerend begin van een satirische komedie vol excentrieke personages en bizarre gebeurtenissen. Het scenario van Lanthimos en Efthymis Filippou wemelt helaas zoveel in het eigen absurdisme dat de kans groot is dat het je op den duur onverschillig laat. Origineel is dit zeker en de vertolking van evergreen “Something’s Gotten Hold of my Heart” door hoteleigenaar [Olivia Coleman] en haar partner [Garry Mountaine] is in alle opzichten memorabel.

Tom Hardy levert ontegenzeggelijk een knappe, beheerste vertolking af als een man 'die wil doen wat juist is' en z'n eigen emoties zoveel mogelijk opzij zet tijdens een nachtelijke autorit in een poging zijn huwelijk en zijn baan - alsmede een belangrijke klus hij opeens aan anderen over laat - te redden. Door het verhaal volledig te filmen vanuit het perspectief van de hoofdpersoon legt scenarist/regisseur Steven Knight zichzelf een flinke beperking op. Hij weet de film visueel interessant te houden en de stemvertolkingen - de film is een aaneenschakeling van telefoongesprekken - zijn uitstekend. Desondanks is de film dramatisch vlak en leent het concept zich veel beter voor een korter format.

Gescheiden vader [Bill Skardsgård] die zijn ouderlijke en financiële verantwoordelijkheden ontloopt, krijgt zijn trekken thuis wanneer hij een peperdure, niet afgesloten auto probeert te stelen. Hij wordt opgesloten in de auto en kan vanwege de geblindeerde, geluiddichte en onbreekbare ramen geen hulp van buitenaf inroepen. Dan neemt eigenaar William [Anthony Hopkins] contact met hem op en wat volgt, is een moraliserend debat over goed en slecht, rijk en arm en de gevolgen van het ontlopen van verantwoordelijkheden. De cast houdt het nog enige tijd interessant, maar net zoals zoveel films die zich in één krappe ruimte afspelen, is deze remake van het Argentijnse 4x4 na een half uur halverwege door de goede ideeën heen en kan het einde niet snel genoeg komen.

Goed spel van Ejiofor, amusante cameo's van Ben Stiller en Stephen Merchant en een niet onaardige ontknoping in deze misdaadkomedie die in Londen is gefilmd volgens de toen nog relatief milde COVID19-richtlijnen. Maar het grootste deel van de film lijkt meer op een min of meer thematisch met elkaar verbonden ter plekke geïmproviseerde sketches dan op een scenario. Ejiofor moet Kingsley uitleggen waarom Edgar Allan Poe geen goede naam is op een vervalst identiteitsbewijs en helaas is dat zo'n beetje het komische hoogtepunt. Uiteindelijk draait het om de diefstal van een uiterst waardevolle diamant, maar het duurt lang voordat je daar achter komt. Ondanks de indrukwekkende cast oogt dit als een zeer goedkoop en onbeholpen gemaakte amateurfilm.

Neuroverpleegkundige Nicky Mackenzie [Anna Friel] slaagt erin om de verlamde Katherine Carter [Famke Janssen] met hulp van haar ogen duidelijk te maken dat iemand geprobeerd heeft haar te vermoorden. In flashbacks ontdekken we dat Katherina een Hollywoodster was en dat haar man zijn volledige fortuin en het huis had nagelaten aan hun ziekelijke zoon Jamie [Finn Cole]. Andere sleutelspelers in dit idiote melodrama zijn Katherines pleegdochter Lina [Rose Williams] en sexy huisarts dr. Lawrence [Alex Hassell]. Het type slechte film waar je over kunt mopperen of om gniffelen.

Het is dat Guy Pearce noch een matje heeft noch een ooglapje draagt, anders had dit gemakkelijk door het leven kunnen gaan als een vervolg op John Carpenters Escape From New York en Escape From LA met ontsnappings-expert Snake Plissken. Snow [Guy Pearce] is even koppige als gevatte crimineel die anno 2057 veroordeling kan ontlopen als hij erin kan slagen Emilie Warnock [Maggie Grace], de dochter van de president [Peter Hudson], kan redden uit handen van Alex [Vincent Regan] en diens psychotische broer Hydell [Joe Gilgun], die haar gegijzeld hebben tijdens een werkbezoek aan het zwaarbewaakte gevangenisschip MS One. Geschreven door de regisseur met Luc Besson, hetgeen verklaart waarom dit opzichtig bij elkaar gejat is, maar op een schaal van verstand op nul best vermakelijk. Pearce, Grace en Gilgun houden je meer dan wakker.

Zeer goed geacteerd door hoofdrolspelers Riley Keough, Jaeden Martell en Lia McHugh en voorzien van een kippenvelbezorgende score door Danny Bensi en Saunder Jurriaans. Jammer dat er in het eerste uur - afgezien van een moment dat in ieder geval lichtelijk doet denken aan Damien: Omen II (1978) - niks gebeurd. Bovendien slaat het verhaal helemaal nergens op, maar wie daar niet wakker van ligt zal deze horrorfilm waarschijnlijk aanzienlijk hoger waarderen.

De aanwezigheid van Laird Cregar in de titelrol, de net ogende, maar ook wat mysterieuze nieuwe huurder van een kamer bij de familie Burton wiens nachtelijke uitjes samen vallen met een serie gruwelijke moorden in Victoriaans Londen, maakt deze remake van de de beroemdste zwijgende film van Alfred Hitchcock superieur aan dat origineel. Cregar, die later dat jaar zou sterven als gevolg van een rigoureus dieet ter voorbereiding op zijn rol in Hangover Square (hij stierf kort na het voltooien van de opname van die film), geeft een genuanceerde, soms kippenvel opwekkende vertolking weg als een man die zich, na zijn ontmoeting met Music Hall-actrice Kitty Langley [een verrassende rol van Merle Oberon] ontpopt als de dwangmatige psychopaat die zijn moordlustige zinnen op haar heeft gezet.
Met behulp van prachtig camerawerk van Lucien Ballard weet regisseur John Brahm de beklemmende sfeer van Victoriaans Londen van rond de eeuwwisseling op effectieve wijze vorm te geven met een visuele stijl die niet onderdoet voor dat van Alfred Hitchcock. Als Hitchcock zijn film opnieuw had mogen maken, zou hij ongetwijfeld dezelfde benadering gebruiken als scenarist Barré Lyndon. Een voortreffelijke thriller en een indrukwekkend (maar ook treurigstemmend) testament van de veel te jong gestorven en door vele vergeten Cregar.

Alfred beschouwde zijn derde film als regisseur als de eerste echte Hitchcockfilm. Aanvankelijk achtergehouden omdat de distributeurs ontevreden waren met het resultaat, maar na enkele maanden alsnog uitgebracht en uitgeroepen tot de Beste Britse Film ooit gemaakt. Ivor Novello schmiert er flink op los als de mysterieuze vreemdeling die een kamer huurt bij de familie van een danseres [June] dat gelegen is in een district aan Londen dat in de greep is van seriemoordenaar The Avenger die het gemunt heeft op jonge blondines. Afgezien van Novello's zwakke spel is dit een prima thriller die nadrukkelijk is geïnspireerd door de Duitse expressionistische films en dan ook op effectieve wijze gebruikt maakt van belichting. Hitchcock is herkenbaar in beeld als één van de toeschouwers bij de lynching, maar verschijnt ook in de openingsequentie als een driftig werkende telefonist bij een krant, als is hij vrijwel onherkenbaar omdat hij met de rug naar de camera zit.

Wanneer zuster Ten Hoeven [Jacqueline Blom] overdag een zwart busje in wordt gesleurd neemt haar buurvrouw [Catharina Haverkamp] op met Bomhoff [Walter Crommelin], haar voormalige baas die zijn psychiatrische werkzaamheden heeft verruild voor een politieke carrière en het inmiddels heeft geschopt tot burgemeester. Bomhoff besluit de hulp in te roepen van zijn voormalige patiënten om zuster Ten Hoeven op te sporen en te bevrijden. Een niet al te goed uitgewerkt excuus om de cast van de populaire serie voor de jeugd nog eens lekker mal te laten doen, meer is het helaas niet. Geschreven voor Van Holst Pellekaan en Van Waardenberg.

Vijf bevriende en getrouwde mannen komen bijeen in het loft dat ze al een jaar delen voor hun buitenechtelijke avontuurtje nadat Luc [Bruno Vandenbroecke] daar in bed het verminkte, geboeide lichaam heeft gevonden van een vrouw. Eerst valt de verdenking op de opvliegende Filip [Matthias Schoenaerts], maar tijdens ondervragingen en in flashbacks ontdekken we dat Chris [Koen de Bouw], Vincent [Filip Peeters] en Marnix [Koen de Graeve] met zo goed verantwoordelijk kunnen zijn voor de moord. Een prachtige showcase voor de hoofdrolspelers, maar ook de vele bijrollen zijn opmerkelijk goed uitgewerkt. De Looys stijlvolle regie, het mooie camerawerk van Danny Elsen en de sfeervolle score van Wolfran de Marco maken dit tot een memorabel Vlaamse thriller, ook al zijn er wat te veel wendingen.

Met dezelfde cinematograaf, dezelfde componist, een door Saskia Noort in beperkte mate bewerkt scenario en Erik van Looy als uitvoerend producent, is het nut van deze remake van de gelijknamige Vlaamse thriller uit 2008 ver te zoeken. Voor wie die uitstekende film nog niet heeft gezien: vijf getrouwde vrienden verzamelen zich in de loft, die ze sinds een jaar delen voor buitenechtelijke avontuurtjes, nadat Robert [Gijs Naber] daar het verminkte lichaam van een vrouw heeft gevonden. Alles wijst erop dat een van de vijf mannen hier meer van weet. Tijdens ondervragingen en in flashbacks blijkt dat ze niet alleen hun vrouwen, maar ook elkaar bedrogen. Kenzari is totaal ongeschikt voor de rol die Matthias Schoenaerts had in het origineel en aangezien deze versie is geregisseerd door een vrouw is het op zijn minst opmerkelijk dat de vrouwelijke bijrollen minder goed uit de verf komen.

De franchise neemt een verfrissende wending door de Science Fiction [en de bijbehorende special effects] echt terug te brengen tot een minimum, ondanks het feit dat Logan zich in de nabije toekomst [2029] afspeelt. En de moderne technologie is er niet als opvulling, maar heeft ook een functie in het verhaal. De volledig geautomatiseerde vrachtwagens en de enorme dorsmachines in de laatste 45 minuten zijn de enige tekenen van een sterk te bekritiseren vooruitgang. Verfrissend is ook dat er relatief weinig actie is en dat de focus dus meer ligt op de onderlinge relaties. Charles Xavier [een uitmuntende Patrick Stewart] is de 90 gepasseerd en is, doordat hij zijn mentale krachten niet meer volledig onder bedwang kan houden, een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving geworden als hij zijn medicatie niet neemt. Logan [Hugh Jackman] probeert nog steeds zijn draai te vinden in een wereld waarin geen plaats meer is voor (zichtbare) mutanten en merkt dat zijn herstelvermogen ook aan het afnemen is. En dan is daar het weesmeisje Laura, een indrukwekkend filmdebuut van de elfjarige Dafne Keen, dat ontsnapt is aan een wetenschappelijk experiment waarbij Dr Rice [Richard E. Grant] DNA van mutanten - waaronder die van Wolverine - gebruikt om kinderen om te smeden tot perfecte soldaten. De ontwikkeling van de verstandhouding tussen Charles, Logan en Dafne is prachtig geschreven en de sequentie waarbij ze overnachten op de boerderij van een eenvoudig gezin, leidt tot de meest ontroerende momenten uit de franchise. De actie is nog steeds bloederig, maar bevat voldoende verrassingen om te blijven boeien. En komedieschrijver- en acteur Stephen Merchant houdt zich prima staande in zijn bijrol als de albino-mutant die met Logan voor Charles zorgt.

Kortom: voldoende reden om ook deze Wolverine-film te gaan zien

In zijn eerste film als regisseur sinds 'Behind the Candelabra' uit 2013 blijkt hij in topvorm te zijn, daarbij geholpen door een voortreffelijk script en een perfecte cast. "Logan Lucky" zet de conventies van de heist-film volledig op zijn kop door zicht te richten op een groepje losers die zich op het eerste gezicht volledig lijken te vertillen wanneer de mank lopende, pas ontslagen mijnwerker Jimmy Logan [Channing Tatum] zijn broer, de éénarmige oorlogsveteraan Clyde [Adam Logan] voorstelt om de kluis bij een NASCAR-circuit te beroven tijdens een race. Ze roepen de hulp in van kluizen-expert Joe Bang [Daniel Craig], die vervolgens zijn broers Fish [Jack Quaid] (een computer-expert 'die de Twitters kent... allemaal!') en Sam [Brian Gleeson] aan de crew toevoegt.

Er is hier niets te vinden van de gelikte, flitsende stijl die Soderbergh's "Ocean"- films zo succesvol maakte. Het scenario van Rebecca Blunt neemt de tijd om de karakters scherp neer te zetten en bevat scherpe dialogen en woordspelingen. Luister maar eens goed naar de (niet te ondertitelen) versprekingen van Fish en Sam. Tatum toont weer eens aan hoe veelzijdig hij is en Driver is de koning van 'deadpan' humor. Vol verrassende wendingen, grappige momenten en een onverwachte twist op het einde. Enig minpunt is Daniel Craig wiens gezichtsuitdrukking ondanks zijn stripachtige karakter teveel in de James Bond-modus staat. Hilary Swanks bijdrage is bovendien overbodig...