Opinions

Drie verhalen die zich - om redenen die pas op het einde van de film worden onthuld - afspelen op Moedersdag in opeenvolgende jaren afspeelt (1999, 2000 en 2001 getuige audio-fragmenten van persconferenties Clinton en Bush Jr). De verhaallijnen zijn uiteraard nauw met elkaar verbonden en het is een beetje jammer dat de link tussen twee van hen al gauw duidelijk is. Het derde verhaal, rondom een dorpsdominee en diens vrouw die een familiegeheim verbergen, levert dan ook de meest interessante momenten op. Tim Kirkman weet weliswaar de sfeer van de locaties goed neer te zetten, mede door het aangenaam rustige verteltempo dat een weerspiegeling lijkt te zijn van de rustieke omgeving waarin de film zich grotendeels afspeelt, maar door te kiezen voor die naturalistische stijl - wat zich ook uit in goede, maar onderkoelde vertolkingen - weet hij het dramatische potentieel van het verhaal niet volledig over te brengen.

Stéphene Brizé is erin geslaagd om zijn acteurs volstrekt naturalistisch te laten acteren. Geen grootse emoties dus en hoewel dat leidt tot het gevoel dat je naar een documentaire zit te kijken, doet dat de film lang niet altijd goed. Een scène op een dansschool neemt veel tijd in en is best aardig om te kijken, maar het houdt de film alleen maar op en duurt bovendien onnodig lang. Het einde is bevreemdend en onbevredigend, waarschijnlijk om dat Brizé ervan overtuigd is dat zijn hoofdpersoon hier een einde heeft gemaakt aan groots moreel dilemma. Vond ik niet...

Daru [Viggo Mortensen] is een Franse docent met een eigen school in een Algerijns dorpje in 1954 en houdt zich afzijdig in de onafhankelijkheidstrijd die net is uitgebarsten. Totdat Balducci [Vincent Martin] hem vraagt om een gevangene via het Atlasgebergte over te brengen naar Taghit. Mohamed [Reda Kateb] heeft een neef vermoord en dreigt anders de spil te worden in een bloedige familievete. Daru laat zich overhalen en leert Mohamed gedurende de reis beter kennen en begrijpen, terwijl ze zowel de Algerijnse rebellen als het Franse leger moeten zien te ontlopen. Mortensen en Kateb zijn perfect gecast en het camerawerk van Guillaume Deffontaines is voortreffelijk, maar Oelhoffen laat het tempo soms wel erg inzakken.

Popster en actrice Cyrus beschikt duidelijk over voldoende talent om een film te dragen, maar helaas zit ze opgescheept met een formulematig romantische drama met een vleugje geforceerde humor. Zij speelt Lol (volledige naam: Lola) en het verhaal draait om haar liefdesperikelen rondom haar vriendje Chad [George Finn] en haar beste vriend Kyle [Douglas Booth], alsmede de pogingen van haar moeder [Demi Moore] om haar liefdesleven een nieuwe impuls te geven. Er is ook aandacht voor Lola’s beste vriendinnen Emily [Ashley Hinshaw] en Janice [Lina Esco] maar Azuelos weet niet goed hoe ze de verschillende verhaallijnen moet verwerken. Het resultaat is dan ook episodisch en oppervlakkig. Beste moment? De split van Step Up-acteur Adam Sevani.

The Blair Witch Project, Zelig, Back To The Future, Enigma en uiteindelijk zelfs The Shining waren waarschijnlijk de inspiratie voor deze zeer overschatte puinhoop van wat ik na lang beraad maar omschrijf als een komisch drama. In 1941 ontwerpt Thomasina [Emma Appleton] een apparaat waarmee ze radio- en televisie-uitzendingen uit de toekomst kan zien. Die kennis gebruikt ze om het verloop van de oorlog te beïnvloeden, maar op langere termijn blijkt dat geen zegen te zijn. Gepresenteerd als ‘found footage’, wat al gauw helemaal nergens op blijkt te slaan. De ‘authentieke beelden’ zijn veel te scherp, het geluid is veel te helder (Legge realiseerde zich op een laat moment dat geluid in home video's pas mogelijk was vanaf de jaren 60) en het hele concept slaat nergens op. Een veelbelovend basisgegeven verdwaalt als snel in een moeras van losse ideeën en onzinnigheden, waaronder het gebruik van bestaande archiefbeelden in een veranderde toekomst?!

Deze recensie betreft een versie uit 2002 van 45 minuten bestaande uit stills en tussentitels.

Lon Chaney speelt meerdere rollen in zijn meest succesvolle samenwerking met Tod Browning die hier elementen gebruikt die terug komen in de beroemdste vampierfilm aller tijden: Dracula (1931). Getuige de fraaie stills die hier gebruikt zijn om het verhaal te reconstrueren bevat dit één van Chaneys meest indrukwekkende prestaties als makeup-artiest. Chaney speelt professor Edward C Burke die samen met Sir James Hamlin [Henry B Walthall] onderzoek doet naar vampierverschijningen in en rond het huis van wijlen Roger Balfour, die recentelijk zelfmoord zou hebben gepleegd. Chaney is ook te zien als de spectaculaire creatie die op de poster te zien is, één van de vampieren die iedereen in Huize Balfour de stuipen op het lijf jaagt. Of is er toch een andere verklaring voor de angstaanjagende gebeurtenissen?

Het plot zit heel aardig in elkaar en als het acteerwerk net zo overtuigend is als de poses en gezichtsuitdrukkingen op de stills, moet dit een indrukwekkend griezelmysterie zijn geweest. Sowieso zien de sets er prachtig uit en is de fotografie uitmuntend, hetgeen doet vermoeden dat we hier werkelijk met een horrorklassieker te maken hebben. Niet zo gek dus dat dit kassucces sinds de jaren '60 zeer hoop het lijstje van "Most Wanted Lost Films" staat. Wie weet!!!

Beruchte crimineel Harry Mitchell [Colin Farrell] wil na een tijd in de gevangenis het rechte pad op en gaat aan de slag als klusjesman en lijfwacht van actrice Charlotte [Keira Knightley]. Gangsterbaas David Gant [Ray Winstone] wil dat Harry op oude voet doorgaat en schuwt geen enkel middel om zijn zin te krijgen. Om werkelijk vrij te zijn van zijn verleden moet Harry dus afrekenen met Gant. Veel kleurrijke personages in deze onevenwichtige mix van komedie en misdaaddrama, maar weinig spanning. David Thewlis is vermakelijk als Charlottes vertrouweling.

Afgezaagde misdaadkomedie waarin huurmoordenaar Tommy Ward [Josh Duhamel] moet vluchten voor gangster Freddy Darby [Aidan Gillen], waarvan hij per ongeluk de neef [Tristan De Beer] heeft geliquideerd. Tommy belandt in Los Angeles, waar hij onder de hoede wordt genomen door Benson [Rick Hoffman]. In ruil daarvoor moet Tommy Bensons zoon Julian [Jeremy Ray Taylor] voorbereiden op een misdaadcarrière. Julian heeft overgewicht, speelt RPG en wordt gepest. Niets nieuws onder de zon in deze rip-off van Guy Ritchie-films.

Door juridische problemen geplaagde verfilming van de complexe gelijknamige bestseller werd gemaakt toen Amber Heard en Johnny Depp nog gelukkig met elkaar waren, maar verscheen twee jaar nadat hun huwelijk op de klippen was gelopen. Billy Bob Thornton speelt de rol van een schrijver die volledig opgaat in het verhaal dat hij aan het schrijven is. Het is een duister misdaaddrama met een overtuigende Amber Heard als de sexy femme fatale die meteen aankondigt dat ze de persoon die haar gaat vermoorden heeft ontmoet. Ze weet alleen nog niet wie dat is. Fraaie sets en schitterend camerawerk zijn pluspunten, maar het verhaal is vaak verwarrend en Jim Sturgess is abominabel als een verachtelijke darter met een belabberde werptechniek die een rol in dit alles speelt. Johnny Depp, wiens naam niet op de aftiteling te zien is, speelt zijn grote concurrent Chick Purchase. Dartsliefhebbers zullen Bobby George [als scheidsrechter] en Andy Fordham [als toeschouwer] herkennen bij de dartsfinale, waarin een schmierende Depp in zijn tweede beurt een ongelofelijk domme telfout maakt. Darters weten waarom. Filmliefhebbers zijn gewaarschuwd.

President Asher [Aaron Eckhart] is een van de vele wereldleiders die naar Londen reizen voor de begrafenis van de minister-president. Helaas gooit wapenhandelaar Asmir Barkawi [Alon Aboutboul] roet in het eten met een terroristische aanslag van proporties die je intelligentie op de proef stellen. Zorgverlener, politieagent of invalide, als het lijkt op een Moslim, dan is het een terrorist in het universum waarbinnen dit aanstootgevende vervolg op Olympus Has Fallen zich afspeelt. Ben je wit, heb je een grote smoel, een vuurwapen en een flinke dosis testosteron, dan word je volksheld nummer 1. Ongetwijfeld een favoriet bij extremistische fundamentalisten, toevallig verschenen in het jaar waarin Donald Trump tot President werd gekozen. Leve de droneaanval en God zegene de Verenigde Staten!

Het gedateerde relaas van The Lone Ranger als vehikel voor uitvoerend producent Johnny Depp als Tonto, een nogal opzichtige westernvariant op Jack Sparrow, speelt zich af in Texas in 1869. John Reid [Armie Hammer] sluit zich aan als hulpsheriff bij zijn broer [James Badge Dale] die betrokken is bij een klopjacht op Butch Cavendish [William Fichtner] en te maken krijgt met een corrupte railroad tycoon [Tom Wilkinson]. Luidruchtige westernkomedie verwijst veelvuldig naar Once Upon A Time In The West, maar Verbinski’s poging om een westernversie te maken van Raiders Of The Lost Ark slaat de plank op bijna alle fronten mis. Gelukkig kwam er geen vervolg.

In deze verfilming van een waargebeurd incident, ontdekt en groepje van 4 verkenners in Afghanistan de schuilplaats van Ahmad Shah, een kopstuk van de Taliban. Door een samenloop van ongelukkige omstandigheden lukt het ze niet om ongemerkt weg te komen, waardoor er een schermutseling met de Taliban ontstaat, waarbij deze mariniers zwaar in de minderheid zijn en wanhopig strijden om te overleven, in afwachting van een evacuatieteam.
Zoals de titel al doet vermoeden en de openingsscène bevestigt, is Marcus Lattrell [Mark Wahlberg] de enige die de wanhopige strijd op het nippertje zal overleven. De eerste minuten doen wellicht vermoeden dat dit een gung-ho lofzang is op het Amerikaanse leger, maar hoewel de leeuwenmoed en de kameraadschap tussen de 4 hoofdpersonen centraal staat en hun moeder nimmer in twijfel valt te trekken, maakt de film ook duidelijk dat de legerstaf dubieuze beslissingen namen waardoor de situatie steeds grimmiger wordt. Maar het zijn de gevechtsscènes die de meeste indruk maken, vooral vanwege de voortreffelijke geluidseffecten [terecht genomineerd voor een Oscar], die doen denken aan de openingsscène van Saving Private Ryan en perfect de chaos en de verwarring van de mariniers overbrengen. De film neemt het ook nadrukkelijk op voor de plaatselijke bevolking, die uiteindelijk het leven van Cattrell redden. Bekijk ook de aftiteling, een eerbetoon aan de betrokken mariniers onder een ingetogen versie van David Bowies 'Heroes' door Peter Gabriel. Zie deze film op een groot scherm en met DTS-geluid voor een optimale filmervaring, dan zul je ook tot de conclusie komen dat dit één van de beste oorlogsfilms is van de laatste 20 jaar.

Vijf bevriende bergbeklimmers bevrijden tijdens een expeditie een jong meisje [Holly Boyd] uit een ondergrondse kelder. Alison [Melissa George] en Rob [Alec Newman] besluiten via Devil’s Drop te abseilen naar Annan Moor om de politie te waarschuwen. Wanneer Rob een dodelijk val maakt en Alison een val als gevolg van vallend gesteente met geluk overleeft, beseft Alison dat zij het doelwit is van levensgevaarlijke criminelen. Zo begint een race tegen de klok: eerst om haar drie achtergebleven te waarschuwen, daarna om de berg te verlaten voor de ontvoerders van het meisje ze weten te vinden. Een weinig verrassend scenario maar deze thriller profiteert van adembenemende fotografie in de openingsscènes en van de ijzersterk spelende Sean Harris als de meedogenloze Mr Kidd.

Katherine Loewe [Laura Dern] is afgereisd naar een toevluchtsoord in Marokko voor schrijvers om te werken aan haar volgende boek. Daar raakt ze bevriend met Owen [Liam Hemsworth] de vriend van schrijver Lily Kemp [Diana Silvers]. Ondanks de vele verschillen bloeit er een romance op tussen Katherine en Owen. Hemsworth ontbeert de emotionele diepgang om zijn toch al oppervlakkig uitgewerkte personage interessant te maken en is dan ook geen waardige tegenspel voor Dern, al zitten ze allebei opgezadeld met een matig script.

Uiteraard kun je deze film volledig neersabelen vanwege de technische onbeholpenheid, het gebrek aan acteertalent en het ontbreken van een scenario en een verhaalstructuur. Maar het is vanaf het begin duidelijk dat regisseur Andy Warhol bewust afstand nam van al die conventies en iets totaal anders wilde brengen. Bizarre jumpcuts, dialoog die midden in een zin wordt afgekapt, ruis in de microfoon, onverstaanbaar gebrabbel, acteurs die middenin een scène opeens uit hun rol vallen en weer terugkeren en volstrekt waanzinnige, duidelijk geïmproviseerde dialogen waar de cast volop om moet lachen. In een traditionele film zouden dat soort momenten nooit gebruikt worden, maar Warhol doet dat juist wel. Over de waarom-vraag kun je eindeloos discussiëren, maar het eindresultaat is hoe dan ook een allegaartje van losse ideetjes die in een nogal vrije vorm achter elkaar zijn geplakt. Duidelijk is in ieder geval dat de makers veel plezier hadden in het maken van de film, maar ook dat dit onvermijdelijk een wisselvallige filmervaring is geworden.

Het waargebeurde verhaal van ‘The Mustangs’, een team van vijf Mexicaans-Amerikaanse caddies in Texas dat racistische barrières wist te doorbreken door kwalificatie voor een deelname aan het 1957 Texas State Open Golf Championship. Centraal staat JP Peña [Jay Hernandez], de schooldirecteur die met hulp van vriend en golftrainer Frank Mitchell [Dennis Quaid] vijf van zijn leerlingen technisch, maar vooral mentaal voorbereid. De jongens worden verguisd, zowel door de witte elite van de plaatselijke golf club als door het merendeel van de Mexicanen dat vindt dat ze te Amerikaans proberen te zijn. Vanuit filmisch opzicht is golf een weinig dramatische sport en het verhaal is vrij afgezaagd, maar Quintana gooit elk middel in de strijd om een gevoelige snaar te raken. En vooral tijdens de ontknoping komt hij een heel end. Ook is er een mooie bijrol voor Cheech Marin (voorheen van Cheech & Chong) als de terreinmeester die ook een paar wijze levenslessen deelt.

Een jonge actrice [Sekai Abeni] krijgt een affaire met een oudere man [Jackie Earley Haley]. Hij haalt haar over om haar positie als verzorger van een Hollywoodicoon op leeftijd Mariah McKay [Kathleen Turner] te gebruiken voor een lucratief staaltje oplichting. Maar ze heeft een klik met Mariah en begint te twijfelen. Traag verlopende misdaadthriller is alleen de moeite waard vanwege tweevoudige Golden Globe-winnaar Turner, die haar tegenspelers van het scherm speelt.

Schaamteloze kloon van Goodbye, Mr. Chips (1939) is gebaseerd op het leven Marty Maher [hier gespeeld door Tyrone Power], die vanaf 1898 maar liefst 55 jaar leefde in dienst van West Point waar hij een reputatie opbouwde als een vaderfiguur die meer dan wie ook soldaten persoonlijk kende. Waargebeurd dus, maar dat heeft John Ford er niet van weerhouden om het verhaal te overgieten met een combinatie van tragiek (veel van Mahers rekruten sneuvelden tijdens beide wereldoorlogen) en sentiment. Het feit dat de film grotendeels op West Point is gefilmd is absoluut een pluspunt en Power is charismatisch in de hoofdrol. Bovendien is er prima ondersteunend werk van Ford-favorieten Maureen O'Hara als Mahers grote liefde en Donald Crisp als 'Old Martin'. Het maakt veel goed, maar is niet voldoende om te tekortkomingen van deze biopic helemaal glad te strijken.

Conventionele documentaire over de Britse band The Style Council die begin jaren ’80 een unieke benadering gebruikten voor het schrijven van muziek en optredens. Oprichter Paul Weller en zijn muzikale partner Mick Talbot spreken uitgebreid over deze periode, evenals vaste drummer Steve White, zangeres Dee C.Lee en muzikanten die deel uitmaakten van de live band. Cogswell heeft teveel tijd ingeruimd voor acteur Martin Freeman (met modieuze bril), maar muziekjournalist en popicoon Boy George biedt interessante aanvullende inzichten. De intermezzo’s van priester, muziekjournalist en voormalig toetsenist van The Communards Richard Coles waarin hij een lezing doet uit de songteksten van The Style Council zijn amusant.

Een film die opgedragen is aan de stuntmannen van toen en nu (uit Hong Kong) kan zich geen betere hoofdrolspeler wensen dan Jackie Chan, de veteraan die miljoenen fans over de hele wereld al decennialang vermaakt met ouderwetse, echte stunts en terecht de Fred Astaire van het actiegenre genoemd mag worden. Hij speelt de rol van een oude, afgeschreven stuntman en paardentrainer, die zijn geliefde paard dreigt kwijt te raken aan een schuldeiser [Jing Wu]. Om zijn broodwinning te kunnen behouden, keert hij zich tot zijn vervreemde dochter [Haocun Liu], een rechtenstudente en diens verloofde [Kevin Guo], een advocaat. Ondertussen geeft een jonge fan [Xing Yu] hem de kans om nog een keer te schitteren als stuntman, ook al willen de producenten het liever simpel houden met special effects. Het zoetsappige vader/dochterverhaaltje is mager en sentimenteel, maar Chan is ouderwets op dreef, ook al is hij op een leeftijd dat hij zijn komische stunts niet meer in een doorlopende take (vandaar de vergelijking met Astaire) kan uitvoeren. En hij krijgt flink wat concurrentie van zijn paard.

Dat de aanslag van Bosnische terroristen op de Oostenrijk-Hongaarse aartshertog Franz Ferdinand niet meer was dan het vonkje dat nodig was om een wereldwijd conflict te laten ontbranden, is redelijk bekend. Maar wat was de oorzaak van het wantrouwen tussen de Europese grootmachten en de allianties die ten grondslag lagen aan de Eerste Wereldoorlog? Skundric gaat 50 jaar verder terug in de tijd en loopt nauwgezet de gebeurtenissen na, deels op het slagveld, maar minstens even vaak in achterkamertjes van paleizen of regeringsgebouwen, die duidelijk maken dat de Eerste Wereldoorlog onvermijdelijk, zelfs gepland was! Een fascinerende geschiedenisles die, zoals de proloog belooft, veel duidelijk maakt over de huidige verhoudingen. Skundric probeert het allemaal in een paar uur te stoppen, maar er zijn zoveel relevante gebeurtenissen dat deze cruciale episode uit de wereldgeschiedenis een serie documentaires verdient. Er komt dus veel informatie in korte tijd op je af. Het gebruik van oude filmbeelden om conflicten uit te beelden van voor de uitvinding van de camera is een minpunt. De verscheidenheid aan historici een pluspunt. Desalniettemin verplichte kost voor iedere geschiedenisfanaat, vooral voor fans van oorlogsdocumentaires

Het is ironisch dat deze film bij IDFA een prijs kreeg voor beste beeld en geluid, want dat zijn nou juist de elementen die deze film de das om doen. Zeker, het is mooi gefilmd en het klinkt als een tierelier, maar dat onderstreept alleen maar dat deze 'documentaire' weinig authentiek is. Vanaf de aankomst bij het kamp zie je meteen aan de wisselende cameraposities dat Leonard Retel Helmrich de gebeurtenissen niet registreert maar regisseert. Ook de geluidsband is duidelijk nabewerkt. Alsof dat nog niet genoeg is om de geloofwaardigheid van deze 'documentaire' om zeep te helpen, filmt Heimrich ook zeer persoonlijk gesprek dat geheim moet blijven voor de rest van de familie in close-up. Meer docu-drama dan documentaire dus, maar hoewel de film nooit verveelt is het vrij nietszeggend. Geruzie tussen kinderen - waarbij een peuter zijn zus te lijf wil gaan met een zaag! - en gekibbel tussen de twee echtgenotes vertellen ons niet veel meer dan dat dit mensen zijn. Wellicht een openbaring voor de meest extremistische vluchtelingenhater, maar bepaald geen opzienbarende ontdekking die een speelduur van bijna 2 uur rechtvaardigt.

Het is zeker niet vergezocht om dit te beschouwen als een moderne versie van The American President (1995). Daarin stond de dubieuze relatie tussen president Michael Douglas en lobbyist Annette Bening centraal, deze keer draait het om Minister van Buitenlandse Zaken met presidentsambities Charlotte Field [Charlize Theron] en de idealistische journalist Fred Flarsky [Seth Rogen]. Charlotte was 25 jaar geleden Freds babysitter en de twee lopen elkaar toevallig tegen het lijf dankzij Freds vriend Lance [O'Shay Jackson Jr, die ontzettend lijkt op zijn vader], een ondernemer die Fred meeneemt naar een feestje waar Boyz II Men optreedt. Er is meteen een klik tussen de twee en Charlotte besluit Fred, tegen het advies van haar naaste vertrouweling Maggie [June Diane Raphael] in, op de loonlijst te zetten als haar speechschrijver. Zit er meer in dan een vriendschap? Of kiest Charlotte toch voor de positieve publiciteit die ze krijgt door te flirten met de Canadese Prime Minister James Steward (!) [Alexander Skarsgård]?

Seth Rogen speelt dat geliefde en vertrouwde personage dat we met hem associëren met verve, maar het is Charlize Theron die hier werkelijk uitblinkt in een rol die vereist dat ze afwisselend presidentieel, gevoelig, koel, sexy en helemaal van haar padje is. Ze slaagt er wonderwel in, waarbij de duidelijk aanwezige chemie met Rogen absoluut helpt. Het scenario van Dan Sterling en Liz Hannah lijkt hier en daar wat te zijn opgeleukt met improvisaties, waardoor er meer dan voldoende te lachen valt in deze uiterst vermakelijke romantische komedie.

Vijftig jonge mannen (één deelnemer per staat) doen mee aan een wandelwedstrijd zonder pauzes waarbij je afvalt als je te lang of te vaak onder een bepaalde snelheid loopt. Het is meteen duidelijk wie er al laatsten overblijven en terwijl de 48 overige deelnemers één voor één afvallen, praten Raymond [Cooper Hoffman] en Peter [David Jonsson] met elkaar en de kandidaten die uiteindelijk ook de bezemwagen ingaan (maar niet op de manier die ze vooraf hadden verwacht) over van alles en nog wat. Ze hadden de acteurs ook op een lopende band kunnen zetten, zo saai en statisch is het basisgegeven. Dat is Mark Hamill als de majoor en wedstrijdleider.

TV-drama over gepensioneerde weduwnaar Thomas [Jack Lemmon] die de betutteling door zijn kinderen beu is en besluit een oude liefde op te zoeken in de hoop weer een doel in het leven. Hij ontmoet bij toeval een jonge vrouw [Sarah Paulson] die zijn metgezel wordt. De zaken worden ingewikkelder wanneer Thomas' kinderen hem als vermist opgeven.

Dit voorspelbare drama over de generatiekloof en de angst voor een ongewisse toekomst heeft weinig nieuws te bieden, maar ontstijgt de middelmaat toch enigszins. Enerzijds komt dat de aanwezigheid van veteranen Jack Lemmon en Betty Garrett, maar zeker ook door de chemie tussen Lemmon en Paulson. Daardoor is dit een prima uit te zitten niemendalletje met een simpele, goedbedoelde boodschap.

Acteerduel tussen Orson Welles en Paul Newman in melodrama dat gebaseerd is op het werk van William Faulkner. Newman speelt Ben Quick, de archetypische nieuwkomer in het huishouden van grootgrondbezitter Will Varner [Welles], wiens komst vooral het leven opschudt van Wills dochter [Joanna Woodward] en zoon Jody [Anthony Franciosa]. Passie, jaloezie en alle twijfelachtige daden die daarmee gepaard gaan passeren de revue in een goed geacteerde, maar niet bijzonder intrigerende soap die lijkt te werken naar een spectaculaire finale, maar ook dat valt wat tegen.

In de pioniersjaren van de ruimtevaart lag de focus vooral op de techniek. De eerste ruimtevaarders waren ervaren piloten die zich niet druk maakten om de psychologische effecten van een ruimtereis. Pas in de jaren 90 stelde NASA een psycholoog aan en startte het een afdeling die zich volledig richtte op de wisselwerking tussen de te gebruiken technische middelen en de mensen die dat moeten gebruiken of bedienen. Deze documentaire toont hoe NASA ‘de menselijke factor’ centraal stelt in de voorbereiding op een expeditie naar Mars die 3 jaar gaat duren en bevat interviews met ruimtevaarders en familieleden die eerstelijns ervaringsdeskundigen zijn. Fascinerend en niet te missen voor ruimtevaartnerds.

Ambitieuze rodeokampioen Luke [Scott Eastwood] en studente Sophia [Britt Robertson] leren elkaar kennen na een rodeo en krijgen bijzondere band nadat het leven van Ira Levinson [Alan Alda] redden. Wat volgt is een dubbele dosis tenenkrommende boeketreeksromantiek uit de koker van Nicholas Sparks. We zijn niet alleen getuige van de voorspelbare, kleffe, opbloeiende, clichématige romance tussen Luke en Sophia, maar ook van de bijna net zo onuitstaanbare herinneringen van Ira aan zijn grote liefde Ruth [Oona Chaplin]. Er is zonder meer een makt voor dit soort romantische nonsens, maar ik mag toch hopen dat ik niet de enige ben die dit soort drek nauwelijks uit kan zitten, hoe mooi het er ook uit mag zien.

Fabriekseigenaar Daniel Bloch [Richard Gere] krijgt van zijn ex-vriendin Rachel [Suzanne Clément] dat hij een zoon [Tomaso Sanelli] had die twee maanden geleden op 19-jarige leeftijd omkwam bij een ongeluk. Nadat Rachel hem heeft uitgenodigd voor een rouwceremonie, wordt Richard door bekend van zijn zoon en ontstaat een obsessieve drang om de nalatenschap veilig te stellen van de zoon die hij nooit heeft gekend. Gere is erg goed in de hoofdrol, maar het basisidee grenst aan het absurde waardoor de (onjuiste) indruk ontstaat dat het gaan om een zwarte komedie. Gabizon weet in ieder geval niet duidelijk te maken waarom Daniel zich zo laat meeslepen in het leven van iemand waar hij rationeel gezien geen enkele emotionele binding mee hoeft te hebben.

Prachtig drama vertelt zonder opsmuk het verhaal van een groep homoseksuele vrienden tijdens de jaren '80 en de impact die de ontdekking van AIDS heeft op hun leven. Authentiek aanvoelende personages, een gebrek aan sentiment en een documentaire-achtige filmstijl dragen bij aan één van de beste (en vroegste) films over een beladen onderwerp, gespeeld zonder ooit te vervallen in karikatuur door een uitstekende cast. Bruce Davison kreeg zijn Oscar-nominatie ongetwijfeld voor die ene, hartverscheurende scène waardoor je nooit meer op dezelfde manier kunt luister naar Walking On Sunshine van Katrina & The Waves. Het is een meesterlijk geacteerd moment in een uiterst integere, boeiende film die ondanks het deprimerende onderwerp een prachtig, hoopvol einde kent.