Opinions

Het is 1957. Het huwelijk van Enzo Ferrari [Adam Driver] met Laura [Penélope Cruz] is kapot gegaan door zijn ontrouw en de tragische dood van hun zoon een jaar geleden. Enzo stort zich volledig op de autosport en heeft zich diep in de schulden gewerkt. Door een noodgedwongen zakelijke constructie Bezit Laura nog altijd de helft van Ferrari en dat verergert de crisis. Enzo zet alles op de 24e Miglia Mille, een autorace van bijna 1.6 miljoen kilometer. Cruz en Shailene Woodley (als Ferrari’s maîtresse) hebben ondankbare rollen in deze teleurstellend vlakke biografie waarin zelfs de racesequenties niet weten te boeien. Zelfs de grootste fans van Ferrari zullen hier niet erg warm voor lopen.

Ferry Bouman [Frank Lammers] is de meedogenloze rechterhand van topcrimineel en vaderfiguur [Brink]. Wanneer Brinks zoon Matthijs [Tim Linde] ernstig gewond raakt bij een overval op Brinks hoofdkwartier krijgt Ferry opdracht om de identiteit van de drie overvallers te achterhalen en ze te liquideren. Het spoor leidt naar België waar Ferry zijn doodzieke zus [Monic Hendrickx] bezoekt en met behulp van haar echtgenoot [Raymond Thiry] twee van de drie daders weet uit te schakelen. Zijn zoektocht naar de laatste dader brengt hem in contact met Daniëlle [Elise Schaap] met wie hij een romance heeft die zijn opdracht in de weg lijkt te staan. Lammers is volstrekt overtuigend als de meedogenloze fixer met een zachtaardige kant en de romance tussen Ferry en Daniëlle blijkt een waardevolle toevoeging. De scène waarin de twee geleidelijk de effecten van een XTC-pil voelen is gedenkwaardig. Zeer onderhoudend prequel op de serie Undercover waarin Ferry Bouman een drugskoning is. Die serie heb ik overigens niet gezien en dat blijkt geen beletsel.

Ferry Bouman [Frank Lammers] is zijn vermogen en zijn vrouw [Elise Schaap] kwijt en gaat sinds het einde van een celstraf van drie jaar door het leven als André op een camping in Benidorm. Tot zijn nichtje Jezebel [Aiko Beemsterboer] hem opspoort en zijn hulp vraagt om een voorschot van € 50.000 van drugscrimineel Lex van Dun [Jonas Smulders] terug te betalen waarmee Jezebel en haar vriendje Jeremy [Tobias Kersloot] 250.000 xtc-pillen hadden willen maken. Ferry ziet kans om een ereschuld in te lossen en keert daarom eenmalig terug in de wereld die hij had willen achterlaten. Daar komt hij ook oog in oog te staan met Dennis [Huub Smit] die ervoor zorgde dat Ferry in de bajes belandde. Met de kanttekening dat ik noch ‘Undercover’, noch ‘Ferry: De Serie’ heb gezien, is het simpele verhaal geen enkel bezwaar. Lammers kruipt op overtuigende wijze terug in de huid van de voormalige pillenkoning van Brabant en heeft in Beemsterboer en Smulders (lekker over the top) prima tegenspelers voor een vlotte, vermakelijke misdaadthriller.

Over disfunctionele families gesproken: al snel bekruipt je als kijker het gevoel dat dit een familiefeestje is waar je liever niet voor was uitgenodigd. Dat ligt 'm niet aan de zorgzame, wellicht wat te meegaande jarige Jet Andréa [Catherine Deneuve] of haar echtgenoot [Alain Artur], maar vooral aan Andréa's stuurloze, impulsieve zoon Romain [Vincent Macaigne] en het verrassingsbezoek van dochter Claire [Emmanuelle Bercot]. Door hun vaak ronduit onuitstaanbare gedrag valt het niet mee om je als kijker te kunnen identificeren met het familiegebeuren en dat maakt dit lange tijd tot een zware zit. Maar wie zich door de melodramatische schreeuwwedstrijden heen weet te slaan, wacht een interessante ontknoping die het voorgaande grotendeels rechtvaardigt. Deneuve is uitstekend gecast als het familiehoofd en Bercots vertolking blijkt een indrukwekkende tour-de-force te zijn, mede dankzij knappe acteursregie van Cédric Kahn die zelf de rol van Vincent, Andréa's andere zoon, op zich neemt. Stelt je geduld op de proef, maar dat is in ieder geval niet voor niets.

Om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur als echtgenoot en vader, besluit Wagtmans [Manuel Broekman] zijn oude vrienden van H.S.C. Mercurius op te trommelen om het introductiefeest flink op stelten te zetten. Ze negeren de huidige Preses Van Earnewoude [Willem Voogd] en een waarschuwing van de politie naar aanleiding van een klacht van een voorbijganger [Halina Reijn] en maken er een wilde avond van. Maar daar staat een hoge prijs tegenover. Nieuwkomer Lieve [Evitz Rozenberg] is met haar trouwe, brave boezemvriend Elias [Daniel Cornelissen] op jacht naar een kamer wanneer Wagtmans haar uitnodigt op het feest. Van de serie heb ik geen aflevering gezien, dus ik kan geen vergelijking maken. In ieder geval zijn scenaristen Willem Bosch en Michael Leendertse erin geslaagd om de buitenissigheden van het studentenleven neer te zetten zonder te oordelen. Het buitensporige, soms ronduit kinderachtige gedrag is een façade waarachter de studenten hun frustratie over het verlies van hun oude vrijheden verbergen en daarmee een opstand tegen het burgerlijke bestaan waarin ze zijn beland. De persoonlijke ontwikkeling van zowel Elias als Preses Van Earnewoude werkt juist precies de andere kant op. Heel diepgaand is het niet, maar onderhoudend (en goed gemaakt) is het zeker.

David [Xavier Samuel] en Mia [Laura Brent] leren elkaar kennen tijdens een vakantie op Vanuatu en vallen als een blok voor elkaar. Bij thuiskomst nodigt David zijn broer Tom [Keith Marshall] en zijn beste vrienden Graham [Kevin Bishop] en Luke [Tim Draxl] uit voor zijn huwelijk dat zal plaatsvinden in Australië bij Mia’s ouders Jim [Jonathan Biggins] en Barbara [Olivia Newton-John]. Drank, drugs en de lotgevallen van een schaap zorgen voor voorspelbare problemen in deze rip-off van The Hangover. De cast maakt er het beste van, inclusief Rebel Wilson als Mia’s zogenaamd lesbische zus. Olivia Newton-John grijpt de kans om haar brave imago op de hak te nemen met zichtbaar plezier aan en heeft voor de liefhebber zelfs een nieuw liedje in petto. Dus als je een fan bent …

Schoenaerts is één van de boeiendste acteurs van zijn generatie en hij krijgt uitstekend tegenspel van Adèle Exarchopoulos in een goed geconstrueerd, aangenaam melodramatisch misdaaddrama. Schoenaerts speelt Gino, bijgenaamd Gigi, die zichzelf voorstelt aan racetalent Bibi [Exarchopoulos] als iemand die werkt in de 'import en export van auto's'. Wanneer hij Bibi meldt dat hij tevens bankovervallen pleegt, neemt ze dat niet serieus genoeg om haarzelf ervan te weerhouden als een blok voor Gino te vallen. Een gepassioneerde relatie ontstaat, maar uiteraard loopt het spaak wanneer Gino gaat voor 'een laatste klus'.

De film bestaat uit drie delen: de eerste helft, getiteld 'Gigi', beschrijft de bloei van de relatie tussen Gigi en Bibi alsmede de criminele praktijken van Gigi. Het tweede deel heeft - niet geheel verrassend - 'Bibi' en hierin neemt de film een melodramatische wending die uiteindelijk leidt tot de tragiek van het derde deel. Een ouderwets melodrama, maar ééntje die nooit sentimenteel wordt. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de twee hoofdrolspelers en de chemie tussen beide acteurs, bovendien vervalt het scenario nooit in voorspelbare dialogen. Zo is dit een traditioneel verhaal in een gemoderniseerd jasje, met dynamische regie van Roskam, die opnieuw bewijst één van de toppers van de Europese Cinema te zijn.

Fietskoeriers lappen massaal alle verkeersregels aan hun laars in deze eindeloze collage van mensen die fietsen. Regisseur Kees Hin strooit met poëtische pseudo-filosofische teksten die niets met de beelden te maken blijken te hebben, want die zijn - ondanks de kunsterige en vaak storende muzikale score - volstrekt nietszeggend. Het enige verband tussen de geïnterviewden is dat ze - net als vrijwel iedere Nederlander - een fiets hebben. Wat ze hebben te zeggen is zelden interessant en Hin doet geen enkele moeite enige visuele flair aan de man te brengen. Zijn grootste zonde is dat hij een vrouw van middelbare leeftijd weet over te halen naar de plaats te gaan waar zij een ernstig ongeluk had, ééntje waarbij haar dochter op gruwelijke wijze om het leven kwam. De reactie van de vrouw wanneer ze deze traumatische herinnering heeft moeten oprakelen verwoordt wat ik na een kwartier al dacht... Even pretentieus als nietszeggend, even onsamenhangend als saai.

Verfilming van Daniel Bergs boek over zijn samenwerking met Julian Assange vanaf het prille begin van WikiLeaks tot aan de heksenjacht die begint nadat WikiLeaks gevoelige, controversiële documenten zonder enige redactiewerk op het Internet plaatst. Cumberbatch is voortreffelijk als Assange: hij speelt hem zonder ironie, zonder moreel oordeel en behoudt de essentie van Assanges complexe persoonlijkheid. David Thewliss, Peter Capaldi, Laura Linney, Anthony Mackie en Stanley Tucci geven het verhaal het gewicht dat het nodig heeft om de impact van WikiLeaks duidelijk te maken voor jongere kijkers. Condon had echter niet moeten proberen om zowel een karakterstudie als een journalistieke thriller te maken. Nu komt het wat jachtig over en komt het op beide fronten tekort om werkelijk te beklijven. Assange en WikiLeaks verdient op zijn minst een miniserie.

Wat een verschrikking is dit. Er is nog steeds geen enkele chemie tussen de beide hoofdrolspelers en dat komt vooral doordat Jamie Dornan gewoon 0,0 charisma heeft. Aanvankelijk ziet Anastasia een hernieuwde relatie met de hufterige, botte, manipulerende, arrogante klojo van een James Gray. Maar zodra Gray vertelt [en ik citeer]: "My mother was on crack and died when I was four. You can figure out the rest of the story..." besluit ze toch maar weer met hem in bed te duiken. Een vrouw die zich zo gemakkelijk laat omlullen verdient alle ellende die ze over zich heen krijgt, maar ik gun niemand deze stroperige, volstrekt idiote en ontzettend saaie vertoning. Eric Johnson [als Anastacia's baas] en zowaar Kim Basinger zijn de enigen die nog een klein beetje leven in de brouwerij brengen, maar helaas word je vaker geconfronteerd met een hoop hijgerige seksscènes, voorzien van kokhalsopwekkende popmeuk.

Nee, nee en nog eens nee.

Het kersverse echtpaar Steele reist de wereld af, heeft seks, kibbelt over zaken als topless zonnen, het behouden van de meisjesnaam, wel of niet blijven werken en eventuele kinderen. Allemaal zaken die ieder weldenkend mens ter sprake brengt vóórdat 'ie het huwelijksbootje betreedt. Oh, en na elke ruzie volgt een seksscène. Alsof dat nog niet erg genoeg is, moet je ook nog enkele van de meest verschrikkelijke popliedjes aanhoren, met als dieptepunt een hemeltergende versie van 'Never Tear Us Apart'. Jamie Dornan heeft nog steeds 0,0 charisma en je vraagt je hoofdschuddend af waarom deze twee elkaar nog kunnen luchten of zien?! Er is ook nog een plotje rondom een stalker in deze volstrekt belachelijke poging tot ero-thriller die van begin tot het rommelige einde onuitstaanbaar is. Het slot herinnert je eraan dat de twee voorgangers niet al te best waren en de epiloog is volstrekt overbodig. Sneue bagger.

De smakeloze seksperikelen van de 'Fifty Shades'-franchise zijn een perfect doelwit voor de veelvuldig smakeloze grappen van Marlon Wayans die de hoofdrol speelt en het scenario schreef met Rick Alvarez. Deze parodie neemt de titel erg letterlijk, want hier zijn beide hoofdrolspelers zwart en dat levert al een paar rake grappen op. Kali Hawk [als Hannah Steale] doet een perfecte imitatie van Dakota Johnson en Wayans is als Christian Black net zo kleurloos - en psychopatisch - als Jamie Dornan. Uiteraard zijn er ook de nodige puberale grappen van bedenkelijk niveau, maar meestal slaat deze parodie de spijker op z'n kop en legt het de tekortkomingen en de belachelijkheid van Fifty Shades of Grey op meedogenloze wijze bloot. Jane Seymour en Fred Willard verhogen de feestvreugde als Wayans' ouders en er is een hilarische cameo van Florence Henderson.

Maagdelijke studente Anastasia Steele [Dakota Johnson] krijgt rode oortjes wanneer ze tijdens een interview voor een studentenblad ontdekt dat de aantrekkelijke miljardair Christian Grey [Jamie Dornan] zo zijn eigen ideeën over liefde en seks heeft. Al gauw verzandt dit in een serie SM-scènes waar verlichte kijkers nauwelijks warm of koud van worden en die geen enkele aanwijsbare betekenis lijken te hebben. Volstrekt hypocriet: Johnson is wél volledig naakt te zien maar Dornan niet en de suggestie dat Christians voorkeur voor SM een teken is van een psychologisch trauma getuigt van naïviteit. Een treurig niemendalletje dat echter voldoende geld in het laatje bracht om twee sequels te rechtvaardigen.

Ex-bokser en crackverslaafde Dicky Edlund [Christian Bale] is een lokale legende omdat hij tijdens een wedstrijd in 1978 bokslegende Sugar Ray Leonard tegen de grond wist te werken. 15 jaar later maakt HBO een documentaire over hem en traint hij zijn broer Micky [Mark Wahlberg]. Micky is een uitstekende bokser, maar blijft constant in de schaduw van zijn broer. Pas wanneer hij een relatie krijgt met barvrouw Charlene [Amy Adams] durft Micky op te komen voor zijn eigen belangen. Maar dat gaat (inkoppertje!) niet zonder slag of stoot. Bale en Melissa Leo (als de moeder) wonnen Oscars, maar Mark Wahlberg (die als producent ook de drijvende kracht was achter het project) is het kloppende hart van de film en zette zijn ego opzij om Bale de film te laten stelen. Micky’s echte trainer Mickey O’Keefe speelt zichzelf en de echte Micky en Dicky zijn kort te zien aan het begin van de aftiteling.

Stephen Merchant bewijst eens temeer dat hij Ricky Gervais niet nodig heeft om een komisch drama te schrijven met levensechte karakters die je afwisselend hardop doen lachen en een brok in de keel bezorgen. Daar kreeg hij natuurlijk wel veel hulp bij van de échte familie Knight, zo zien we aan het begin van de eind credits. De medewerking van Dwayne "The Rock" Johnson als producer heeft ongetwijfeld bijgedragen aan de realistische setting van dit verhaal over een familie van worstelaars, waarvan de twee kinderen een kans geboden krijgen om auditie te doen voor de WWE. Hoewel Vince Vaughn qua postuur niet geheel overtuigd als de trainer, is er op zijn spel niets aan te merken, zeker wanneer hij zijn pupillen test op het uitwisselen van verbale beledigingen. Dit is het relaas van Paige [Florence Pugh], geboren als Soraya Knight, dochter van worstelaars Ricky [Nick Frost] en Julia [Lena Heady] die dankzij het worstelen een uitzichtloos leven achter zich hebben weten te laten. Samen met haar broer Zak [Jack Lowden] vormen ze team dat geld verdient met shows in kleine, aftandse zaaltjes in en rond hun woonplaats Norwich. Ricky en Julia maken regelmatig promotievideo's van hun kinderen in de hoop dat ze hogerop kunnen komen. Hun kans komt wanneer de WWE voor een show naar O2-arena in Londen komt en Soraya en Zak auditie kunnen doen. Wanneer alleen Soraya een uitnodiging krijgt om deel te nemen aan een trainingsprogramma dat haar klaar stoomt voor de WWE, komt Soraya voor een dilemma te staan.

Zeer goed geacteerd en met een aangename cameo van The Rock zelf. De worstelscènes zijn overtuigend uitgevoerd en tonen - net als The Wrestler - hoe zwaar deze sport is. Een ander pluspunt is het ontbreken van stereotype karakters, waardoor de relatie tussen Soraya en haar afgetrainde en zeer aantrekkelijke concurrentes een interessante extra dimensie krijgt. Zeer goed voor een lach en een traan, laat dat maar aan Stephen Merchant over.

Meisje ontdekt dat de vrouw die haar opvoedde niet haar biologische moeder is en ontketent zo onbedoeld een bittere strijd waarbij beide moeders willen bewijzen dat zij 'de echte' zijn. Een simpel verhaal dat jammer genoeg tegen het einde wat melodramatisch wordt. Gefilmd op locaties die de film voorzien van realisme, waarbij de cameravoering en de inzet van figuranten - zeker bij de vissersboten - de authenticiteit verhogen. De beide vrouwen zetten bovendien prima acteerprestaties neer. Valeria Golino's nachtelijke dronkemanswandeling is een indrukwekkende tour-de-force.

Robert Shaw schreef het scenario van deze verfilming van het gelijknamige boek van Barry England. MacConnachie [Shaw] en Ansell [Malcolm McDowell, een jaar voor 'A Clockwork Orange'] zijn twee mannen op de vlucht voor een niet nader genoemd regime in een niet nader genoemd land. In het onherbergzaam wordt het tweetal vooral op de hielen gezeten door een helikopter, maar het tweetal probeert alle ontberingen te doorstaan om hun vrijheid te behouden.

Een gebrek aan karakterisering, vooral met betrekking tot Ansell, beperkt de dramatische impact van deze film. Maar Shaw en McDowell ontstijgen het matige scenario. Regisseur Joseph Losey maakt wel voortreffelijk gebruik van de perfecte locaties en de helikopterstunts van Gilbert Chomat zijn indrukwekkend. Liefhebbers van actiefilms komen hier derhalve zeker aan hun trekken.

Karthaus, Zweerman, Greidanus en co-ster Steef de Bot zijn de belangrijkste verantwoordelijken van dit ogenschijnlijk bij elkaar geïmproviseerde misbaksel volgens oubollig recept. Een familie komt bij elkaar voor een bijzonder weekend waarin ze hun eer betonen aan hun broer/zwager Olivier [Ludwig Bindervoet] door de door hem bedacht Ol-lympics te houden. Er is een ongevraagde en ongewenste gast [Kay Greidanus], een dementerende vader [Aus Greidanus] en uiteraard zijn er daar de nodige echtelijke ruzies voordat het allemaal weer netjes goed komt bij het uitstrooien van de as. Origineel is anders. Leuk ook.

Tijdens aan dagje op het strand met haar ouders [Roschdy Zem, Chiara Mastroianni] wordt de 16-jarige Lise [Melissa Guers] aangehouden door de politie. Ze verzet zich niet en gaat in alle rust mee. Twee jaar later (waarvan een groot deel onder huisarrest met een enkelband) staat ze terecht voor de moord op haar beste vriendin Flore [Émilie Lehuraux]. Wat volgt is een serie hoorzittingen waarin de aanklager [Anaïs Demoustier] Lises gebrek aan uiterlijke emotie ziet als een gedeeltelijke schuldbekentenis en waarin Lises advocaat [Annie Mercier] het aangeleverde bewijsmateriaal probeert te ontkrachten. Gefilmd in het Paleis van Justitie in Nantes met veel aandacht voor detail en volstrekt overtuigend spel van de Guers, Demoustier, Mercier en (als president van het tribunaal) Pascal Garbarini, maar Demoustier volhardt wel erg rigoureus in zijn drang naar authenticiteit waardoor het dramatisch uiteindelijk erg vlak blijft.

Sidse Babett Knudsen is subliem als Irène Franchon in dit op ware feiten gebaseerde verhaal over een longarts die met een aantal collega's in Brest patiëntenonderzoek om te achterhalen of diens problemen met hun hartkleppen mede zijn veroorzaakt of versterkt doordat ze Mediator gebruikten, een middel dat al 30 jaar als vertrouwd middel door Franse artsen wordt voorgeschreven. Het is snel duidelijk dat er iets goed mis is met Mediator, maar om dit formeel te bewijzen zodat het middel volledig uit de handel wordt genomen, moet ze een langdurige, harde strijd leveren tegen de Franse farmaceutische industrie. Een strijd die steeds meer slachtoffers eist, waardoor het doorzettingsvermogen van Irène en de steeds kleiner wordende groep mensen die haar actief steunen enorm op de proef wordt gesteld.

Knudsen zet Knudsen neer als een drie-dimensionaal mens: ze is koppig, ze is zeer direct, maar ze barst ook van de positieve energie, doet soms gewoon lekker gek en heeft een uniek gevoel voor humor. Het is een droomrol voor iedere actrice en Knudsen haalt alles uit de kast. Maar het scenario geeft andere sleutelfiguren voldoende aandacht, wat de film goed doet maar ook recht doet aan dit waargebeurde verhaal. Want hoewel Irène het gezicht werd van de strijd tegen Mediator, kreeg ze van verschillende kanten hulp, ook op de momenten dat ze het niet meer zag zitten. Catherine Haynes (Myriam Azencot), een kritische stem in de media die zorgde voor de eerste media-aandacht; Arsène "De Kerstman" Weber (Olivier Pasquier), haar Deep Throat die zijn baan op het spel zette om essentiële statistieken te vergaren en Antoine Le Bihan (Benoît Magimel), de collega met wie ze het onderzoek begon maar die niet bestand was tegen de kritische vragen tijdens hoorzittingen. Maar het - niet geheel verrassend - is uiteindelijk haar gezin dat haar erdoor sleept, vooral in de meest ontroerende scène waarin haar man, de rustige rots in de branding Bruno (Patrick Ligardes), haar troost wanneer de situatie uitzichtloos lijkt.

De structuur is weinig verrassend met z'n chronologische aanpak, dus heel vernieuwend is Le Fille De Brest niet. Maar films waargebeurde medische missers zijn zelden zo intrigerend en vermakelijk tegelijk.

Olfa Hamrouni en haar twee jongste dochters Eya en Tayssir spelen zichzelf in een reconstructie van de familiegeschiedenis. De oudste dochter Ghofrane en Rahma zijn “ten prooi gevallen aan de wolf” en worden gespeeld door respectievelijk Ichrak Matar en Nour Karaoui en Hind Sabri neemt de rol van Olfa op zich in de meest emotionele scènes. Majrd Mastoura speelt alle mannen. Stap voor stap, laagje voor laagje ontdekken we wat er is gebeurd met Ghofrane en Rahma en hoe ze de levens van hun moeder en hun zusjes beïnvloedden. Het gebruik van professionele acteurs is een absolute bonus, vooral door de band die ze opbouwen met Olfa, Eya en Tayssir. Daardoor ligt de nadruk niet alleen op de pijn van het verleden, maar ook op de goede herinneringen en op de onderlinge band. Er wordt in gelijke mate gelachen en gehuild en de emoties zijn duidelijk oprecht.

In 1978 werkte Frans Bromet aan een documentaire over Sieg Maandag, destijds een productie schilder die vooral bekend is van een foto die de Britse oorlogsfotograaf George Rodger van de toen 7-jarige Sieg maakte bij de bevrijding van concentratiekamp Bergen Belsen. Bromet wilde de film eindigen met een ontmoeting met de fotograaf, maar wegens een ruzie met de producent over de vertelvorm kwam het project nooit af. Ruim 35 jaar later vroeg dochter Sarah, die tijdens de opnames werd geboren, of Bromet de film af zou willen maken. Bromet kijkt terug op een pijnlijke periode uit zijn carrière met behulp van betrokkenen en vakgenoten en spreekt met Siegs weduwe Karen over hoe zijn die periode beleefde. Een fascinerende documentaire toont scènes waarin Bromet Sieg en Karen sleutelscènes uit hun leven liet naspelen. Die luchtige benadering botste met de visie van de producent die de nadruk wilde leggen op het Maandags concentratiekampverleden. Maar de meest indringende momenten wanneer Sarah voor het eerst de beelden van haar vader en moeder ziet die Bromet bijna 40 jaar geleden filmde, waaronder haar eigen geboorte.

Richard Attenborough staat in de recordboeken met de langste dankspeech tijdens een Oscar-ceremonie ooit. Toen Gloria Grahame haar Oscar won voor beste vrouwelijke bijrol, voor de briljante satire 'The Bad and the Beautiful', gaf ze ongetwijfeld de kortste speech aller tijden. De archiefbeelden (met een verbijsterde Bob Hope) zijn te zien aan het einde van dit romantische drama over de laatste levensjaren van één van de iconen van de neo-noir. De film begint wanneer Gloria [Annette Bening met een overtuigende imitatie] instort vlak voor de start van het toneelstuk 'The Glass Menagerie' in een theater in Watford. Aangezien haar familie in de VS woont, laat ze het ziekenhuis contact opnemen met Peter Turner [Jamie Bell], een jonge, beginnende acteur uit Liverpool die ze ruim een jaar geleden leerde kennen als buurman in een appartementencomplex. Vervolgens zien we hoe de twee elkaar ontmoetten, hoe er een vriendschap tussen de twee ontstond en hoe die vriendschap - ondanks het leeftijdsverschil - uitbloeide tot een romance waarvan het einde al vast staat.

Het scenario van Matt Greenhalgh [gebaseerd op de memoires van de échte Peter Turner] is niet chronologisch verteld en dat is vaak wat verwarrend, vooral omdat er geen zichtbaar verschil is tussen 1978, 1979 en 1980. Daardoor had ik moeite om vast te stellen op welk punt in het verhaal - en, cruciaal, in welke fase van de relatie - de film precies zat. Daar komt bij dat de relatie teleurstellende conventioneel is en de hoogte- en dieptepunten onvoldoende verrassingen kennen. Bovendien is Bell een weinig charismatische hoofdpersoon en is het vooral aan Annette Benning te danken dat de film toch iets boven het gemiddelde uitstijgt.

Dylan Haegens is een tiener met een YouTube-kaanl waarop ruim 1,8 miljoen mensen geabonneerd zijn. De amateuristische filmpjes zitten vol flauwe grappen en erbarmelijke vertolkingen, niet in de laatste plaats van Dylan zelf die nieuwe betekenis geeft aan de term ‘mugging’. De titel van de bioscoopfilm zegt iets over zijn feitelijke creativiteit en het is niet meer dan een serie losse sketches, net zo amateuristisch gefilmd, geschreven en geacteerd. Het draait om de vete tussen Dylan en IJsbrand [Nick Golterman, wiens piepstemmetje de enige aardige grap is], die Dylan niet alleen de loef afsteekt door een paninizaak te openen recht tegenover Dylans broodjeszaak, maar ook zijn best doet om Dylans abonnees af te nemen. Kinderen tot 10 jaar vinden dit wellicht aardig, maar die lachen waarschijnlijk ook om die aloude grap: “Jeroen, poep aan je schoen”. En Rico Verhagen: een beetje jammer, dit.

De term ‘Supermarionation’ is vooral bekend uit de poppenserie ‘Thunderbirds’, maar Gerry en Sylvia Anderson en hun team van poppenspelers, stemacteurs en technici waren verantwoordelijk voor veel meer series. Voor deze nostalgische documentaire speelden Sylvia Anderson (Lady Penelope) en David Graham (Parker, Brains) nog een keer de personages van 45 jaar geleden. Niet alleen een terugblik op de geschiedenis van de studio die verantwoordelijk was voor ‘Thunderbirds’, maar ook een kijkje in de keuken waarbij Brian Johnson demonstreert hoe hij en zijn collega’s er in slaagden om op inventieve wijze voor weinig geld overtuigende special effects te creëren.

Leon Vitali had een aardige acteercarrière opgebouwd toen Stanley Kubrick hem besloot de rol aan te bieden van Lord Bullingdon in Barry Lyndon. Vitali was zo onder de indruk van Kubrick dat hij zichzelf tot doel stelde om tot in lengte van jaren voor Kubrick te werken, in welke hoedanigheid dan ook. De documentaire kijkt terug op de samenwerking tussen Vitali en de weerbarstige Kubrick, de rol die Vitali speelde bij het maken van Kubricks laatste drie films en de impact die dat nog steeds heeft op Vitali's professionele en persoonlijke leven. Wie een beetje bekend is met Kubrick kan al snel raden hoe de werkrelatie tussen hem en Vitali was en daardoor heeft deze documentaire al gauw geen verrassingen meer in petto. Mede door de amateuristische belichting en camera-opstelling tijdens de interviews lijkt dit meer op een middelbaar schoolproject.

Door een tragische samenloop van omstandigheden zijn twee kinderen kort na hun geboorte verwisselt en opgegroeid bij de mensen die niet hun biologische ouders waren. Saillant detail: één van hen is Palestijns, de ander Joods-Israëlisch. Lévy toont wat die ontdekking betekent voor de inmiddels 18-jarige Joseph [Jules Sitruk] en Yacine [Mehdi Debi] en hun families. Goed locatiewerk is een pluspunt evenals de oprechte vertolkingen van de cast, maar de onderliggende boodschap over wederzijdse tolerantie en begrip is wat simplistisch uitgewerkt waardoor de reacties van de families iets te rooskleurig zijn om geloofwaardig over te komen.

De Britse documentairemaker Luke Holland volgt in de voetstappen van Claude Lanzmann door zich te richten op een groep die ten tijde van Shoah (1985) onvoldoende bereid bleek om voor de camera te spreken over de massamoord op Joden in Duitsland: Naziofficieren en leden van verenigingen of instanties die het gedachtegoed van de Nazi’s uitdroegen. In 10 jaar interviewde hij 300 mensen. Het eerste uur luisteren we vooral naar mensen die hun fouten erkennen en verantwoordelijkheid nemen, maar die ook inzicht geven in hoe ze tot hun keuzes kwamen. Dit deel is interessant, maar levert weinig nieuwe inzichten op. Het dramatische hoogtepunt is het gesprek dat Hans Werk in 2011 heeft met een aantal geradicaliseerde studenten in de ruimte waarin januari 1942 de Wannseeconferentie werd gehouden. Holland volgt dat met gesprekken met oud-officieren die minder rouwig zijn over hun eigen verleden. In navolging van Lanzmann stelt Holland de confronterende, noodzakelijke vragen. De titel heeft een dubbele lading, omdat in 2015 terminale kanker was vastgesteld bij Holland. Hij overleed 3 weken nadat Final Account in première was gegaan in de Verenigde Staten.

Een nieuw blik met aantrekkelijke, matig acterende tieners en Dennis [David Koechner] gaan de strijd aan tegen de dood nadat Sam [Nicholas D’Agosto] ze redde van een instortende brug dankzij een visioen. De oplettende kijker weet in welke volgorde de overlevende alsnog op gruwelijke wijze door de dood worden ingehaald, maar Quale doet dat met een dosis suspense en goed getimede zwartgallige humor die ontbrak in Final Destination 4. Deze afsluiter van de franchise maakt op verrassende wijze de cirkel rond door een link te leggen met de eerste film uit de serie. Met Courtney B. Vance als een sceptische agent en Tony Todd als een onheilspellende zonderling zijn er ook wat acteerzwaargewichten aangetrokken en de af De scène met de evenwichtsbalk heeft een voortreffelijke spanningsopbouw. Niet aan te raden voor mensen die binnenkort of regelmatig naar de oogarts moeten. De aftiteling begint met een compilatie van alle “executies” uit de voorgaande films.

Tijdens een autorace krijgt Nick [Bobby Campo] een visioen waarmee hij drie vrienden en toekomstig kanonnenvoer het leven redt. Volgens de regels van de franchise moet het kanonnenvoer afgeslacht worden voordat de vier hoofdpersonen aan de beurt zijn. Een rits fotogenieke tieners zonder acteertalent vult de tijd tussen de bizarre (en niet op een goede manier) ongelukken in veruit de slechtste film uit de franchise. Ook de (zwarte) humor is ver te zoeken.