Opinions

Het Italiaanse eiland Lampedusa wordt overspoeld door wanhopige immigranten die met rubber bootjes de levensgevaarlijke oversteek vanaf het Afrikaanse continent maken. Regisseur Gianfranco Rosi richt zijn camera echter vooral op enkele bewoners, met name Samuele Pucillo, een schoolgaande jongen die jaagt met zijn katapult, problemen heeft met een lui oog en moet leren roeien. Er zijn ook wat onzinnige beelden van een DJ die plaatjes aan elkaar lult en meezingt en van een oudere mevrouw die het bed opmaakt, een gebedje doet en de beeldjes van heiligen in haar slaapkamer kust. Het is traag, het is saai, maar bovenal is het duidelijk in scène gezet. Wanneer Rosi zich richt op de vluchtelingenproblematiek en louter registreert hoe de plaatselijke autoriteiten en hulpverleners de immigranten (letterlijk en figuurlijk) behandeld, is de film veel interessanter. Het is verfrissend om beelden te zien die los staan van de mediahysterie die vaak een verwrongen beeld van de werkelijkheid presenteert. Deze film geeft een betrouwbaar beeld van de werkelijkheid, waarbij niet alleen de wanhoop van ook de hoop van de immigranten naar voren komt. Dat laatste uit zich vooral in een rommelig, maar levendig voetbaltoernooi in het opvangcentrum. Fuocoammare heeft dus zeker sterke momenten, maar wisselt die af met teveel saaie sequenties en nietszeggende beelden (dat shot van de maan bijvoorbeeld) om je de hele tijd geboeid te houden.

De emotioneel labiele, 54-jarige schrijver Golarda Sapienza [Valeria Golino] probeert haar leven op de rails te krijgen na een gevangenisstraf wegens juwelendiefstal. Maar haar meest waardevolle relaties zijn met haar medegevangenen, met name met junkie Roberta [Matilda De Angelis], die na haar vrijlating terugvalt in haar oude patroon. Portret van de complexe relaties die kunnen ontstaan tussen (vrouwelijke) gevangenen is uitstekend geacteerd, vooral door Golino. Maar van persoonlijke ontwikkeling of verhaal is nauwelijks sprake en de verrassende ontknoping voelt dan ook als een onbevredigende anticlimax.

In 1817 deed de in slavernij geboren Furcy [Makita Samba] het ondenkbare: hij sleepte zijn ‘meester’ [Vincent Macaigne] voor het gerecht, omdat hij geloofde dat hij volgens de grondwet Frans staatsburger was vanaf het moment dat zijn moeder voet aan de grond zette in Frankrijk. In terugblikken zijn we getuige van de gruwelijke manier waarop Furcy en andere slaven werden behandeld. De ironie is dat Furcy slechts een toeschouwer is terwijl witte advocaten Gilbert Bocher [Romain Duris] en Paul Satin [Micha Lescot] een schriftlezing geven uit Franse wetgeving en geschiedenis. Al Malik gaat voor een visuele stijl die doet denken aan La Passion De Jeanne d’Arc, maar waarom? Slavernijdrama uit de categorie ‘van dik hout zaagt men planken’.

Als kind werd Furiosa [Alyla Browne] ontvoerd en uitgeleverd aan Dementus [Chris Hemsworth], die vervolgens haar moeder [Charlee Fraser] vermoord en Furiosa onder zijn hoede neemt alsof het zijn dochter is. Jaren later wordt ze inzet van een onderhandeling tussen Dementus en Immoran Joe [Lachy Hulme]. Jaren later breekt er alsnog een machtsstrijd uit tussen Dementus en Immortan Joe waarbij de inmiddels volwassen Furiosa [Anya Taylor-Joy] zich aansluit bij Praetorian Jack [Tom Burke] in de hoop dat hij haar kan helpe wraak te nemen op Dementus. De actiescènes zien er gelikt (maar niet realistisch) uit en het camerawerk en de montage zijn van hoog niveau, maar het verhaal is bespottelijk en Hemsworth zet de belangrijkste schurk neer als een domme blaaskaak. Een oppervlakkig wraakverhaaltje versierd met een hoop gebakken lucht en nog meer herrie, dus oordopjes zijn aan te raden.

Brian [Paul Walker] en Mia [Jordana Brewster] verwelkomen hun eerste kind op de Caribische Eilanden en oom Dominic Toretto [Vin Diesel] heeft zijn criminele leven achter zich gelaten om zijn familie te beschermen. Maar de rust blijkt van tijdelijke aard wanneer FBI-agent Hobbs [Dwayne Johnson] de hulp van Dom en zijn team inroept. Een aanbod dat Dom onmogelijk kan weigeren als Hobbs met bewijs komt dat Doms dood gewaande geliefde Letty [Michelle Rodriguez] nog leeft en betrokken is bij de dubieuze activiteiten van Shaw [Luke Evans]. De welkome terugkeer van Rodriguez en prominente rollen voor Wonder Woman Gal Gadot en MMA-ster Gina Carano (haar gevecht met Rodriguez is fenomenaal), een uitgebalanceerde mix van spectaculaire achtervolgingen, waanzinnige stunts en vuistgevechten en een plot met een interessant mystery-element maken dit tot de beste film tot nu toe uit de populaire franchise, ook al duurt het zeker een half uur te lang. Vervolg: Furious 7.

Nadat Dominic [Vin Diesel], Brian [Paul Walker] en Hobbs [Dwayne Johnson] in Londen hebben afgerekend met Owen Shaw [Luke Evans] duikt Owens broer Deckard [Jason Statham] op om wraak te nemen. Wanneer Deckard afrekent met een paar van Dominics trouwe teamleden, roept hij de rest van zijn team bij elkaar om het op te nemen tegen hun meest formidabele vijand tot nu toe. Stripachtige episode vol hyperkinetisch gemonteerde, waanzinnige/idiote stunts en flamboyante bijrollen voor Kurt Russell als Mr Nobody en Djimon Hounsou als Jakande. Slap verhaal maar bevat een aantal fraaie vechtscènes, waaronder die tussen twee vrouwen in galakleding. Net als z’n voorganger duurt het minstens een half uur te lang. Dit is één van de drie films (de anderen waren Hours en Brick Mansions) waaraan Paul Walker werkte toen hij op 30 november 2013 om het leven kwam bij een auto-ongeluk. Vervolg: Fast & Furious 8.

Vastgoedontwikkelaar Dan Sanders [Brendan Fraser] verruilt voor 12 maanden Chicago voor het pittoreske Rocky Springs voor een project in opdracht van Neal Lyman [Ken Jeong]. Echtgenote Tammy [Brooke Shields] gaat werken als docent, maar tienerzoon Tyler [Matt Prokop] gooit de kont tegen de krib. De situatie wordt helemaal penibel wanneer Dan in ruil voor promotie akkoord gaat met een uitbreiding van het project waardoor hij 3 jaar langer in Rocky Springs moet blijven. Bovendien gaat het project ten koste van een flink stuk bos. De plaatselijke dierenbevolking ziet dat niet zitten en besluit Dan het leven zuur te maken. Gezien de technologische mogelijkheden van CGI is het basisgegeven niet onaardig, maar scenaristen Michael Carnes en Josh Gilbert gebruiken het vooral als excuus voor een stortvloed aan infantiele grappen en Kumble laat zijn cast hopeloos overacteren. Eén van de vele nagels aan de doodskist van de acteercarrières van Brendan Fraser en Brooke Shields.

Het is april 1945 en het 3e bataljon onder leiding van Sergeant Don “Wardaddy” Collier [Brad Pitt] is gedecimeerd tot een handjevolequali overlevenden die zowel fysiek als mentaal uitgeput door de verbitterde strijd tegen de wanhopige Duitsers. Maar de strijd gaat door en dus krijgt Collier de opdracht om met zijn mannen klaar te stomen voor een missie waarmee ze een andere eenheid uit een benarde positie moeten weten te redden. Niet geheel onbegrijpelijk vliegt het testosteron je om de oren in de vorm van mannelijke verbale en fysieke agressie – en in de scènes op het slagveld natuurlijk – maar Pitt ontstijgt zijn weinig sympathieke karakter en het onaangename verhaal. Voer voor verstokte fans van oorlogsactie.

DePalma's visuele panache kwam nooit beter tot zijn recht dan in deze complexe, maar immer boeiende horrorthriller waarin - net als in Carrie - een jongvolwassen vrouw met telekinetische gaven centraal staat. Een jaar geleden is Robin [Andrew Stevens] tijdens een strandbezoek met zijn vader, ex-CIA agent Peter [Kirk Douglas] ontvoerd door oud-collega Childress [John Cassavettes], die Robin wil inzetten als wapen voor de geheime dienst. Het lukt Childress echter niet om Peter uit de weg te ruimen. Wanneer Peter via zijn CIA-contacten de eveneens telekinetische Gillian [Amy Irving] op het spoor komt, hoop hij via haar te kunnen achterhalen waar zijn zoon is, ondanks dat Childress en zijn mannen hem constant op de hielen zitten.
John Farris verwerkte zijn eigen roman tot een scenario en slaagt erin de complexe structuur van het verhaal (waarin Peter en Gillian elkaar pas in het laatste kwart ontmoeten) op overtuigende manier te vertalen naar het witte doek. Het verhaal is goed te volgen, de karakterisering zijn goed uitgewerkt en in een tijdperk waarin actiescènes vaak snel gemonteerd en onoverzichtelijk zijn, is het heerlijk om vast te stellen hoe effectief DePalma lange shots in slow-motion gebruikt om de dramatiek van die actiescènes te versterken. De special effects zijn prima en John Williams toont eens temeer aan dat hij eind jaren '70 op het top van zijn kunnen was met een uitstekende score.

De 43-jarige Fúsi [Gunna Jónsson] is een vriendelijke, verlegen man die nog bij zijn moeder [Margrét Helga Jóhansdóttir] woont en zijn vrije tijd grotendeels besteedt aan het reconstrueren van militaire veldslagen met miniaturen met zijn enige vriend Mörður [Sigurjón Kjartansson]. Zijn leven neemt een wending wanneer een buurmeisje [Franziska Una Dagdóttir] vraagt of hij met haar wil spelen en wanneer hij Sjöfn [Ilmur Kristjánsdóttir] ontmoet bij een cursus linedancen. Is minder voorspelbaar dan het lijkt en Jónssons portret van een onzekere, verlegen veertiger is even aandoenlijk als overtuigend.

Meditatief, ietwat pretentieus drama over de opbloeiende liefdesrelatie tussen Kaito [Nijiró Murakami] en Kyôko [Junko Abe] die op de proef wordt gesteld na de vondst van een aangespoeld lichaam en de aanstaande dood van Kyóko’s moeder [Miyuki Matsuda]. Traag, maar bevat een aantal momenten die nog lang blijven nasluimeren, ook al was het mij niet geheel duidelijk wat Kawase met dit alles nu duidelijk wilde maken. Niet geheel geslaagd, maar meer geduldige kijkers zullen dit zeker kunnen waarderen.

Vincent Boy Kars vervaagt de lijn tussen acteur en regisseur in deze zonderlinge en gewaagde combinatie van documentaire en drama. Hij laat zich interviewen over zijn familie en de relatie met zijn vriendin Eva en speelt zichzelf in een rollenspel gespeeld (gespeeld op een kaal toneel met acteurs Damaris de Jong, Leopold Witte en Saskia Temmink) in scènes die door een ander zijn geregisseerd. Soms neemt Kars de regie over en laat hij Martijn Lakemeir de rol van Vincent spelen. Deels op het toneel, maar ook in een aantal gedramatiseerde scènes. Ambitieus en zonder meer vernieuwend, maar het probleem wordt scherp verwoord in een gedramatiseerde scène waarin Vincent [Martijn Lakemeier] op een laptop zit te staren naar de beelden waarin de échte Vincent praat over zijn neuroses: “Zit je nu alweer naar je eigen zelftherapie te kijken?” Misschien heeft hij zelf veel gehad aan deze zelftherapie, maar voor de kijker is de meerwaarde van deze narcistische documentaire ver te zoeken.

Fans van stripboeken mogen gerust een extra ster bijtellen, want dit is documentaire waarbij het helpt als je bekend met Future Shock en met de invloed die het heeft gehad op Marvel, DC, maar ook op de game industry en films. De oprichters komen aan het woord, alsmede enkele van de vooraanstaande schrijvers/illustrators en een keur aan beroemde fans die de invloed van Future Shock op hun leven bespreken. De film bestaat vooral uit pratende hoofden, afgewisseld met - vaak indrukwekkend - art design uit Future Shock en het is een grondige studie naar de hoogte- en dieptepunten van Future Shock, een magazine dat ondanks de teloorgang van vele concurrenten overleeft door zijn medewerkers ongekende artistieke vrijheid te geven, waardoor het er nog altijd in slaagt zichzelf te vernieuwen.

In 2017 verzamelden de jonge ondernemer Billy McFarland en zakenpartner (en popster) Ja Rule een aantal modellen om een promo te schieten voor het Fyre Festival dat ze in de loop van dat jaar op een eiland in de Bahama’s zouden organiseren. Door flink te investeren in sociale media waren de peperdure tickets voor dit exclusieve festival in een mum van tijd uitverkocht. Het probleem: de organisatoren hadden grote (visuele) beloften gedaan die ze onmogelijk waar konden maken. De ramp (zie de titel) leidde tot hilariteit in de media, omdat vooral rijkeluiskindjes het slachtoffer waren, maar is een nuttig waarschuwend verhaal over de valkuilen van sociale media. Verteld door de mensen die (tegen beter weten in) alles op alles zetten om het Fyre Festival te laten voldoen aan de hooggespannen verwachtingen. Extra opmerkelijk, omdat McFarland het hele fiasco in 2025 nog eens dunnetjes overdeed!