Opinions

Het uiterst populaire gelijknamige toneelstuk kon alleen op met succes worden vertaald naar het witte scherm door vrijwel alle dialoog te schrappen en met hulp van zijn vaste schrijver Elliot Stannard lukt het Hitchcock om de humor veelal met visuele middelen over te brengen. Hij blijkt bovendien vrij bekwaam te zijn in slapstick, al moet deze komedie het vooral hebben van het uitstekende werk van de cast. Jameson Thomas schittert als de boer op middelbare leeftijd die na de dood van zijn echtgenote zijn boerderij alleen drijvende denkt te kunnen houden als hij een nieuwe vrouw weet te vinden. Met wat hulp van zijn trouwe huishoudster [Lillian Hall-Davis] kkomt hij tot een lijst van drie kandidaten. Maud Gill, Louie Pounds en Olga Slade zijn hilarisch als de drie nogal van elkaar verschillende potentiële bruiden, maar Gordon Harker steelt de film als de norse boerenknecht.

In de jaren '60, '70 en '80 brachten verschillende Nigeriaanse ouders hun kinderen onder bij Britse pleegouders. Het idee was dat de kinderen daar in een veilige omgeving naar school zouden gaan en op latere leeftijd weer terugkeerden naar hun geboorteland. Deze praktijk heette in de volksmond 'farming'. De in Engeland geboren Akinnuoye-Agbaje verwerkte persoonlijke ervaringen met racisme in het relaas van de Nigeriaanse Alaghi [Leke Adebayo] die door zijn ouders wordt ondergebracht bij pleegmoeder Ingrid Carpenter [Kate Beckinsale, inclusief twijfelachtig accent] wiens terloopse racistische opmerkingen niet bijdragen tot een positief zelfbeeld. Alaghi raakt al snel volledig ontspoort en vindt alleen een vorm van acceptatie wanneer hij zich aansluit bij de bende van skinhead Levi [John Dagleish]. Schokkend drama met een intense vertolking van Adebayo en subliem spel van de angstaanjagende Dagleish, maar het scenario biedt nauwelijks inzicht in de redenen voor Alaghi's bizarre gedrag.

In 1972 kreeg een kleine groepje ruimtewetenschappers de opdracht om twee ruimtesondes te ontwerpen die in 1977 een ruimtereis zouden beginnen naar ‘infinity and beyond’ via Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus. Reynolds spreekt met de betrokken technici die 45 jaar na de start van hun project nog steeds vol enthousiasme en verwondering over de ontwikkeling, de lancering en de bevindingen van Voyager 1 en 2. Het beeldmateriaal, waaronder de foto’s die de ruimtesondes maakten van de planeten en hun manen, is indrukwekkend en maakt dit een must voor een ieder die gefascineerd is door de ruimtevaart. Maar dit is vooral een eerbetoon aan mensen die de handen ineen sloegen om het onmogelijke mogelijk te maken en van 1972 tot 2012 persoonlijk betrokken waren bij dit baanbrekende project. Een aardige bonus: Reynolds besteedt óók enige tijd aan de veelbesproken ‘golden disc’ en de mensen die daarvoor een intergalactische boodschap inspraken. Fascinerend, inspirerend en zeer relativerend.

Een belabberd verhaal, een belabberd scenario, erbarmelijkw regie en uitzonderlijk slecht acteerwerk in deze romantische komedie over het spreekwoordelijke lelijke eendje Esmee [Liza Sips, met bril en een belachelijke pruik] die zich om niet nader te verklaren redenen ontpopt als modeicoon Sandy [Liza Sips zonder pruik]. Renee Fokker is echt véél te goed voor dit soort rommel. Hopelijk heeft Peter Faber een langdurige luxe vakantie overgehouden aan zijn harde werk. Een zwarte bladzijde in de carrières van alle betrokkenen.

William Powell is prima als Sherwood Nash, een sluwe handelaar die ontwerpen van de nieuwste mode uit Parijs kopieert. Gekonkel tussen hem en zijn concurrenten blijkt een mooi excuus te zijn om een show op te zetten die muziek, glamour en de nieuwste mode met elkaar combineert. Powell is veel beter dan het flinterdunne verhaaltje eigenlijk verdient, maar dit is wel een spaarzame kans om de blonde versie van Bette Davis te zien. Hugh Herbert doet zijn geliefde dronkenmansroutine en het muzikale hoogtepunt is uiteraard - na een relatief tamme opening - een typisch extravagant meesterwerk der vulgariteit van mode-ontwerper Orry-Kelly en choreograaf Busby Berkeley. Een luchtig niemendalletje, maar vanwege de grote namen een kijkje waard.

Het is vijf jaar geleden dat Dominic Toretto [Vin Diesel] met wat hulp van straatracer en undercover-agent Brian O’Connor [Paul Walker] uit handen wist te blijven van de politie. Met zijn bende straatracers verdient hij de kost over de grens door spectaculaire overvallen te plegen. Wanneer zijn vriendin Letty [Michelle Rodriguez] bij een overval op een olietruck bijna om het leven komt, haalt Dom haar over om terug te keren naar de VS. Enige tijd later hoort Dom dat Letty vermoord is. Wraak!!! De terugkeer van Walker, Diesel en Brewster is een pluspunt, maar het slappe scenario en een sentimentele ondertoon maken dit niet veel beter dan de twee teleurstellende voorgangers. De opening is spectaculair, maar de rest van de actie is opvallend tam. Vervolg: Fast & Furious 5.

FBI-agent op verlof Hobbs [Dwayne Johnson] en voormalig Black Ops-soldaat Shaw [Jason Statham] uit de Fast & Furious-franchise moeten heb opnemen tegen de de cybergenetische supersoldaat Brixton [Idris Elba] die dreigt een virus los te laten op de aardkloot. Een zeer stoffige verhaallijn is natuurlijk niet meer dan een excuus voor en verbale en fysieke prestigestrijd tussen Johnson en Statham en een serie spectaculaire actiescènes. Het geruzie tussen Hobbs en Shaw in de eerste helft begint al snel te vervelen, maar mede dankzij het overtuigende, serieuzere spel van Elba komen de actiescènes veel beter uit de verf. De altijd charismatische Johnson pronkt enthousiast met zijn Samoaanse achtergrond (zijn moeder komt van Samoa). Mirren heeft een klein rolletje als Shaws moeder en Ryan Reynolds is grappig als Hobbs’ ex-partner. Voor de liefhebbers: blijf zitten tot de aftiteling is afgelopen!

Voormalig autodief Brian O’Connor [Paul Walker] gebruikt zijn bijzondere vaardigheden nu in dienst van de politie door zich voor te doen als een automonteur en straatracer. Brian moet het vertrouwen winnen van Dominic Toretto [Vin Diesel], een roemruchte straatracer die de politie verdenkt van een serie spectaculaire overvallen. Brian voelt zich echter aangetrokken tot Dominics zus Mia [Jordana Brewster] en dat maakt het lastig om zijn geheim te bewaren. Vin Diesel vestigde definitief zijn naam als de actieheld van de 21e eeuw in een scherp gemonteerde, vlotte actiethriller met een sterke bijrol voor Michelle Rodriguez als Dominics wantrouwige vriendin Letty. De multiculturele cast en de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen en was voor die tijd zeer ongebruikelijk maar droeg alleen maar bij aan het enorme internationale succes van deze vermakelijke film en een franchise waarvan de populariteit voortduurt tot de dag van vandaag. De autostunts zijn trouwens ook niet verkeerd. Vervolg: 2 Fast 2 Furious, hoewel Diesel en Rodriguez pas in de vierde film uit de reeks (Fast & Furious) zouden terugkeren.

Sean Boswell [Lucas Black] is zo vaak in problemen gekomen vanwege zijn deelname aan illegale straatraces dat zijn moeder [Lynda Boyd] hem onderbrengt bij zijn vervreemde vader [Brian Goodman] in Tokio. Maar wat denk je? De eerste mensen die hij daar leert kennen brengen hem in contact met de organisators van... illegale straatraces! Derde film uit de langlopende The Fast and the Furious-reeks heeft afgezien van de grotendeels Japanse cast en de ‘drifts’ (slippend door lange bochten rijden) uit de titel niets nieuws toe te voegen. Zonder het charisma van Diesel en Walker was dit bij voorbaat al kansloos. Gelukkig keerden zij terug voor het vervolg Fast & Furious.

Actieveteraan Phillip Noyce slaagt er niet in om het gebrek aan originaliteit van deze misdaadthriller te compenseren, ondanks de aanwezigheid van Brosnan en van de in 2022 overleden James Caan. Charlie [Pierce Brosnan] doet vuile klusjes, onder anderen voor Stan Mullen [James Caan] De proloog toont dat hij zich flink in de nesten heeft gewerkt: hij staat in zijn ondergoed op een autokerkhof en wordt onder schot gehouden. Hoe is hij in deze heikele positie beland? Het begint wanneer handlanger Blade [Brennan Keel Cook] een liquidatie verpest door het slachtoffer met een explosie te onthoofden en zo te verminken dat hij niet te identificeren is. Ten einde raad gaat hij langs bij Marcie [Morena Baccarin], de weduwe van het slachtoffer, die nieuw rouwig is om de dood van haar echtgenoot en Charlie uit de brand helpt. Maar daarmee zijn de problemen nog niet opgelost. Een kleurloze cast voorkomt dat dit iets kan worden. Sharon Gless (vooral bekend van Cagney & Lacey) steelt de film als Marcies buitengewoon grofgebekte moeder.

Ondanks zijn sleutelrol bij het de succesvolle undercoveroperatie uit Fast & Furious heeft de rechtbank Dominic Toretto [Vin Diesel] veroordeeld tot 25 jaar cel zonder kans op vervroegde vrijlating. Brian [Paul Walker] en Dominics zus Mia [Jordana Brewster] accepteren die zware straf niet en bevrijden Dominic tijdens een gevangenentransport. Zij vluchten naar Rio de Janeiro maar liggen daar al snel in de clinch met de lokale maffia. Bovendien zit een FBI-eenheid onder leiding van Hobbs [Dwayne Johnson] hen op de hielen. Een samenraapsel van allerlei elementen uit eerdere films uit de serie, waaronder (helaas) de terugkeer van Tyrese Gibson en Ludacris uit 2 Fast 2 Furious die zorgen voor een geforceerde humoristische noot. Vooral meer van hetzelfde dus, met een overdaad aan waanzinnige stunts voor de liefhebbers. Enig lichtpunt is de aanwezigheid van Johnson, wiens confrontaties met Diesel de spaarzame hoogtepunten zijn uit deze vermoeiende actiefilm. Vervolg: Fast & Furious 6.

Shania Andrews [Lenora Crichlow], een jonge atlete uit een achterstandswijk die alles opzij heeft gezet voor haar sport, is door het dolle heen wanneer ze haar laatste kans weet te grijpen om zich te kwalificeren voor het WK Atletiek van 2011 dat in Londen wordt gehouden. Maar wanneer ze zich aansluit bij Team GB lijkt haar aartsrivale Lisa [Lily James], op het eerste gezicht een verwaand rijkeluiskindje, er alles aan te doen om het Shania zo moeilijk mogelijk te maken. Deze feelgoodfilm, gemaakt in aanloop naar de Olympische Spelen van 2012 in Londen, heeft geen verrassingen. Maar er is een prettige chemie tussen de actrices die de film levend houdt en zowel de trainingen als de wedstrijden zijn goed gefilmd en gemonteerd. Alles bij elkaar leidt dat tot een film waarbij je toch tot het einde duimt voor een goede afloop. Een pretentieloze film met een aangename feelgood-vibe.

Dom Toretto [Vin Diesel] is dolgelukkig met zijn zoon Little Brian [Leo Abelo Perry] en de rest van zijn ‘familie’. Dante [Jason Momoa] is degene die wraak op Dom wil nemen en dat doet op allerlei omslachtige manieren. Schaamteloze reclame voor benzineslurpende en op allerlei andere manieren vervuilende vierwielers, knokpartijen en slechte grappen is de slechtste uit de hele serie. Momoa maakt zichzelf volstrekt belachelijk, terwijl Diesel volstrekt expressieloos met oneliners strooit die uit eerdere films uit de franchise zijn gejat. De bomaanslag in Rome is volkomen belachelijk en het budget is duidelijk opgegaan aan de vele nodeloze cameo’s: de special effects zijn (naar huidige maatstaven) van een erbarmelijk niveau. Helaas is er nog een vervolg gepland voor 2025.

In de opening van deze thriller schiet Dwayne Johnson zonder blikken of blozen een man door het hoofd. Zo weten we meteen dat dit geen standaard vehikel is voor het populaire actie-icoon die hier de rol speelt van een pas vrijgelaten gevangene die steevast aangeduid wordt als 'Driver', omdat hij chauffeur was bij een overval die verkeerd liep. Gaandeweg blijkt natuurlijk dat hij niet écht een geharde crimineel is en wanneer een cynische agent [Billy Bob Thornton] en een zelfingenomen huurmoordenaar [Michael Irby] beginnen aan een klopjacht op 'Driver', weet je zeker dat de vork anders in de steel zit dan de opening doet vermoeden. Carla Gugino heeft een wat ondankbare rol als Thorntons partner, het verhaal is onnodig complex en een tikje verwarrend, maar Tillman Jr. houdt het tempo er gelukkig behoorlijk in.

Het acteerwerk is amateuristisch en van een verhaal is amper sprake, maar Meyers dynamische regie en de krachtige persoonlijkheden van de drie hoofdrolspelers maken dit tot een vermakelijke cultklassieker die ongetwijfeld nog steeds gemengde gevoelens zal oproepen. Drie gogo-dansers met enorme boezems (de blonde Williams moest haar BH flink bijvullen) zetten de boel op stelten in een woestijn. Ze kidnappen tienermeisje [Sue Bernard, die de rol kreeg omdat ze er goed uitzag in een bikini] en maken korte metten met iedere man die denkt dat deze dames voor de poes zijn. Op het eerste gezicht lijkt dit een seksistische exploitatiefilm, maar Satana (die onder anderen aan judo en Aikido deed) is een krachtige, imposante verschijning en haar biseksuele karakter Varla kreeg een heuse fanclub. Want dit is één van de eerste films waarin vrouwen seks inzetten als wapen tegen mannen.

Roy Orbison is de enige reden om deze film te zien. Niet vanwege zijn acteertalent of het 'briljante' idee om hem een gitaar te geven die tevens dienst doet als schietijzer, maar louter en alleen vanwege zijn prachtige stemgeluid en een aantal heel aardige liedjes, waaronder de titelsong. Bovendien heeft hij hier geen zonnebril op én vermomt hij zich als een hoogbejaarde man! Als dat je nieuwsgierigheid niet opwekt, dan moet je deze verder zeer middelmatige (met de nadruk op matig) burgeroorlogwestern gewoon links laten liggen.

Bijzonder fraaie western gebaseerd op het verhaal 'Two Notches' van Frank D. Gilroy, die samen met regisseur Russell Rouse het intelligente, bedachtzame scenario schreef. Glenn Ford - één van de beste acteurs van zijn generatie - speelt George Temple, de eigenaar van een winkel in een klein dorpje die een geheim heeft dat zijn dorp in gevaar brengt wanneer Vinnie Harold [Broderick Crawford], een beruchte schurk op de vlucht voor een posse, zich in de buurt bevindt.

Deze film neemt de tijd om de saamhorigheid binnen het dorp te tonen, met als hoogtepunt een adembenemende solodans van Russ Tamblyn. Crawford is memorabel in de schurkenrol en Rouse weet de spanning uitstekend op te bouwen tot de onvermijdelijke slotconfrontatie in een film die zeer relevante vragen stelt over vuurwapens en de mythologisering rondom diegenen die ze gebruiken. Een voortreffelijke western die je niet mag missen.

Hoewel Dwight Schultz hier in één scène een indianentooi draagt die ons - alsof dat nodig was - herinnert aan zijn rol als "Howling Mad" Murdock uit 'The A-Team', speelt hij hier een serieuze rol en hij houdt zich prima staande in een indrukwekkende cast. Schultz speelt Robert Oppenheimer, de man die in 1942 - wanneer de VS op twee fronten oorlog moet voeren - door generaal Leslie Groves [Paul Newman] wordt ingelijfd om leiding te geven aan enkele van de beste wetenschappers ter wereld om een wapen te ontwikkelen dat in één klap een einde moet brengen aan de strijd. John Cusack is één van de wetenschappers die zijn ervaringen vastlegt in een dagboek, John C McGinley een arts die maar half weet wat zich afspeelt en Laura Dern een liefdevolle verpleegster. Vilmos Zsigmond is verantwoordelijk voor de prachtige cinematografie en Ennio Morricone levert een sfeervolle, soms iets te dominante score op. Het historische belang van deze episode uit de wereldgeschiedenis maakt dat deze film het bekijken waard is, maar met deze cast en crew had Roland Joffé een veel betere film af kunnen leveren dat het degelijke historische drama dat het nu is geworden.

Glenn Ford en Rod Taylor zijn uitstekend op dreef in dit wat statische drama waarin Ford de rol speelt van Sam McCabe, die een onderzoek instelt naar de oorzaak van een vliegtuigcrash waarbij vrijwel iedereen om het leven kwam, ook piloot Jack Savage [Rod Taylor], Sams oud-collega die al gauw de schuld in de schoenen krijgt geschoven. Sam besluit zelf op onderzoek te gaan en spreekt vrienden die hem een duidelijker inzicht geven in wat voor persoon Jack nu werkelijk was. De structuur van het verhaal is episodisch, al zijn er getuigenissen die elkaar aanvullen. Ondanks het sterke spel van Ford en Taylor is er daardoor weinig dramatische opbouw, tot aan de finale waarin Sam besluit de noodlottige vlucht te reconstrueren. Suzanne Pleshette speelt een stewardess, de enige overlevende van het vliegtuigongeluk en Jane Russell verschijnt in een flashback als... Jane Russell!

Scenarist Chris Morgan had duidelijk geen idee hoe hij deze uitgemolken franchise moest vervolgen. En dus komt hij met een vergezochte plotwending die resulteert in een verhaal dat wel erg veel lijkt op Fast & Furious 6. Deze keer is Dominic Toretto [Vin Diesel] degene die de wapens opneemt tegen zijn vroege vrienden. Een cybercrimineel met de codenaam Cypher [Charlize Theron] dwingt Dominic om een internationaal conflict te veroorzaken. Fantasieloze, saaie en routinematig geacteerde achtste film uit de franchise met een snerende Theron achter een toetsenbord. Gaap! Kreeg nóg een vervolg met Fast & Furious 9. “Slechter kan het niet worden”, moeten de makers gedacht hebben. Ik zou er geen wedje om durven leggen.

Een slap verhaal over tweelingbroers die van hun moeder te horen krijgen dat ze meer dan 40 jaar heeft gelogen over de identiteit van hun vader, wat de broers aanspoort tot een road trip langs verschillende potentiële vaders, wordt alleen - en maar net - gered door het talent van en de chemie tussen Owen Wilson en Ed Helms. Welbeschouwd slaat het nergens op en hangt het als los zand aan elkaar, maar een paar bijrollen houden de film levend. JK Simmons geeft een sterke komische vertolking als een man die zijn succesvolle carrière als bankier door omstandigheden heeft moeten verruilen voor een andere beroepstak en Katt Williams is hilarisch als een lifter die geen SERIEmoordenaar is. Over het geheel genomen een teleurstelling, gezien het aanwezige talent en het is maar de vraag of de paar lichtpuntjes voldoende zijn om deze film te kunnen waarderen. Ik vermoed van niet.

Derde verfilming van het gelijknamige boek uit 1949 geeft het geheel een Latijns-Amerikaans tintje en neemt en is hier en daar wat gemoderniseerd, maar het basisverhaal blijft hetzelfde. Billy Herrera [Andy Garcia] is een immigrant die, zo verkondigt hij graag, met slechts een paar centen aankwam in de VS en door hard werken nu zijn eigen huis heeft weten te bouwen. Maar zijn echtgenote Ingrid [Gloria Estefan] probeert hem al jaren duidelijk te maken dat hun huwelijk lijdt onder zijn obsessie met materialisme. Op de dag waarop Billy en Ingrid hun kinderen het pijnlijke nieuws willen brengen dat ze gaan scheiden, kondigt hun oudste dochter (en Billy’s oogappel) Sofia [Adria Arjona] aan dat ze gaat trouwen. Ze gaat bovendien verhuizen naar Mexico om zich als advocaat in te zetten voor de rechten van migranten. Billy dreigt alles te verliezen en besluit daar een stokje voor te steken. Wie de eerdere verfilmingen niet kent zal hier waarschijnlijk wel een avondje mee doorkomen, maar Garcia kan natuurlijk niet tippen aan Spencer Tracy. Dus voor iedereen geldt: kijk de versie uit 1950.

Stuart Long [Mark Wahlberg] is een atheïstische bokser op leeftijd die nog steeds droomt van een professionele carrière, tot hij op advies van zijn dokter [Jim Holmes] en op aandringen van zijn moeder [Jacki Weaver] zijn droom opgeeft. Kort daarna wordt hij op slag verliefd op Carmen [Teresa Ruiz], een jonge non die Stu in contact brengt met de plaatselijke kerkgemeenschap. Daar ziet hij het licht en volgt hij zijn nieuwe roeping: ingewijd worden als pater. Dit op papier kleffe gevalletje van religieuze propaganda wint enorm aan geloofwaardigheid door Wahlberg innemende en overtuigende vertolking waarvoor hij moest transformeren van een afgetrainde bokser in een breekbare man met flink wat overgewicht.

Anthony Hopkins schittert als Anthony, wiens belevingswereld zo in aangetast door Alzheimer dat hij de mensen om hem heen niet herkent of verwart met anderen. Ook voor de kijker is het verwarrend, tot aan het frustrerende toe. Gezien het onderwerp zou dat een aanbeveling kunnen zijn, maar dat is het niet. Colman, Sewell en Williams verlenen onbaatzuchtige ondersteuning met hun oppervlakkig geschreven rollen. Hopkins is de hele show.

Direct nadat Liz [Deborah Ayorinde] is bevallen van een dochter, komt zij door een onvoorziene complicatie te overlijden en blijft haar echtgenoot Matt [Kevin Hart] alleen achter. Overmand door verdriet en vol twijfel over zijn geschiktheid voor het ouderschap probeert Matt er het beste van te maken. Hart kan absoluut meer dan komische rollen spelen, maar hij is ongeschikt voor dit verhaal omdat er teveel momenten zijn waarop je twijfelt tussen een gniffel en een brok in de keel. Het verhaal is bovendien zo voorspelbaar en sentimenteel, en de momenten tussen Hart en Melody Hurd (als de opgroeiende dochter) zo geforceerd schattig, dat het sowieso nooit overtuigt.

Kris Kringle [Mel Gibson] raakt in financiële problemen omdat het afgelopen jaar erg veel kinderen zich zo slecht hebben gedragen dat ze geen cadeaus krijgen met Kerst. Hij krijgt namelijk contractueel betaald per bezorgd cadeau en draait zelf op voor eventuele overproductie. "Fatman" komt voor een dilemma te staan wanneer de overheid hem een lucratief contract aanbiedt voor de productie van wapens. Het lijkt de enige manier om zijn werknemers in dienst te houden, maar het druist in tegen alles waarvoor Kris staat.

Zwarte Kerstkomedie begint als een vermakelijke satire op de commercie rondom Kerst, maar met Gibson in de hoofdrol bekruipt je al snel het vermoeden dat de heer Kringle niet zomaar over zich heen laat lopen. En zodra de eerste klappen uitgedeeld worden vliegt dit uit de bocht. Baptiste is desondanks goed als Ruth Kringle.

Ik krijg de kriebels als een film over tieners begint met opmerkingen als “mensen denken dat het leven net zo is als in de film” en “maar dit is de waarheid”. Dit is de uitzondering die de regel bevestigt en dat is vooral te danken aan het scenario, gebaseerd op het gelijknamige boek van John Green, en aan de charmante vertolkingen van Woodley en Elgort. Hazel [Shailene Woodley] weet sinds haar elfde dat ze niet veel levensjaren meer heeft en lijkt zich te hebben berust in haar lot. Met frisse tegenzin sluit ze zich aan bij een steungroep met lotgenoten en daar leert ze Gus [Ansel Elgort] en Isaac [Nat Wolff] kennen. Hazel moet aanvankelijk niets hebben van Gus’ “glas halfvol”-mentaliteit, maar geleidelijk ontstaat er een innige vriendschap tussen de twee gedoemde tieners. Maar is er ruimte voor meer? En heeft dat wel zin? Een loodzwaar onderwerp krijgt een nuchtere, realistische en uiterst onderhoudende behandeling in een film die de belofte van onvoorspelbaarheid keer op keer waar weet te maken, al laat het einde zich raden. Het slot is een tikje aan de sentimentele kant, maar een kniesoor die zich daarover beklaagt.

Deze recensie betreft de Engels gesproken versie.

Deels geanimeerde versie van de Faust-legende, waarin een man zijn ziel verkoopt aan de duivel, gebruikt verschillende bewerkingen van dit verhaal als bron, waaronder een poppenversie. "Faust" begint als zwijgende, pure cinema, totdat hoofdpersoon Faust [Petr Cpek] zicn in een theater een regel dialoog uit een toneelstuk citeert. Vanaf dat moment is dit een onnavolgbare achtbaanrit waarin Svankmajer - de meester van de poppenfilm - je trakteert op fantasierijke, absurde, surrealistische, maar immer boeiende sequenties in een prachtig gefilmde, scherp gemonteerd meesterwerk.

Deze film is werkelijk een lust voor het oog een cinema op zijn puurst en op zijn allerbest. De losse structuur maakt het wel wat verwarrend, ook voor diegenen die andere verfilmingen hebben gezien, maar dit is zo'n unieke belevenis dat je 'm moet zien wanneer je de kans krijgt!

Vanaf groep 3 tot aan de laatste loodjes van groep 5 volgt Beckermann de lotgevallen van een groep kinderen in een school in Wenen waarvan het grootste deel Duits niet als moedertaal heeft. Groepsleider gedurende is dertiger Ilkay Idiskut die zelf een Turkse achtergrond heeft. Een compilatie van hoogte- en dieptepunten dat onvermijdelijk episodisch is en maar een smaldeel van het hele verhaal vertelt. De directheid en eerlijkheid van de kinderen is vaak ontwapenend en onderhoudend is het zeker, maar erg samenhangend is het niet.

Het is prijzenswaardig te noemen dat regisseur Yorgos Lanthimos goed naar Stanley Kubricks meesterwerk (en het ultieme kostuumdrama, bij gebrek aan een beter woord) Barry Lyndon (1975). Het feit dat hij mocht filmen in en rondom het imposante Hatfield House in Hertfordshire is een absoluut pluspunt, evenals de weelderige kostuums en de prachtige make-up. Fans van Barry Lyndon zal het wellicht snel opvallen dat ook The Favourite uitsluitend gebruikt maakt van natuurlijk licht, met vaak prachtige resultaten. Het verrassende en vaak hilarische verhaal over Lady Marlborough [Rachel Weisz] en haar nichtje Abigail [Emma Stone], die aan lager wal is geraakt door toedoen van haar drankzuchtige, gokverslaafde vader, die de strijd aangaan om de naaste 'favoriete' vertrouweling te worden van de ziekelijke en wispelturige koningin Anne [Olivia Colman], is geen historisch epos, maar onderscheidt zich wel in het feit dat het niet minder dan drie (!) goed geschreven vrouwelijke hoofdpersonen kent. Het feit dat de vrouwen zich niet laten ringeloren door machtige mannen geeft dat verhaal een moderne, actuele inslag. Zelfs wanneer oppositieleider Harley [Nicholas Hoult in de enige dankbare mannenrol] Abigail op haar knieën dwingt, is het zij het die de touwtjes in handen heeft.

Je kunt je afvragen of het expliciete taalgebruik een geslaagde vervanger is voor verhulde seksuele toespelingen, maar het is duidelijk dat scenaristen Deborah Davis en Tony McNamara het traditionele beeld van Engeland in de 18e eeuw eens flink wilde opschudden. Dat kan zeker geen kwaad met zo'n voortreffelijke cast, maar laat er geen twijfel over bestaan dat Olivia Colman boven alles en iedereen uittorent met een monumentale vertolking die haar hopelijk een Golden Globe (en wie weet een Oscar?) zal opleveren.